Furosemid S.A.L.F.

Ulotka: Informacja dla użytkownika

FUROSEMIDE S.A.L.F. 20 mg/2 ml roztwór do wstrzykiwań, 250 mg/25 ml roztwór do infuzji

Furosemid
Lek równoważny
Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać konieczne ponowne jej przeczytanie.
• W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Ten lek został przepisany wyłącznie dla Ciebie. Nie przekazuj go innym osobom, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same jak Twoje, ponieważ może to być dla nich niebezpieczne.
• Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, w tym nie wymienione w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. Zobacz punkt 4.

Zawartość tej ulotki:

1. Co to jest FUROSEMIDE S.A.L.F. i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem FUROSEMIDE S.A.L.F.
3. Jak stosować FUROSEMIDE S.A.L.F.
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać FUROSEMIDE S.A.L.F.
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest FUROSEMIDE S.A.L.F. i do czego służy

FUROSEMIDE S.A.L.F. zawiera substancję czynną furosemid, która należy do grupy leków zwanych
diuretykami, stosowanymi w celu wspomagania eliminacji nadmiaru płynów z organizmu.
FUROSEMIDE S.A.L.F. 20 mg/2 ml roztwór do wstrzykiwań jest wskazany w leczeniu:

• wszystkich postaci obrzęków, czyli opuchlizny spowodowanej gromadzeniem się płynów, wywołanych problemami serca (np. z powodu niewydolności serca);
• wodobrzusza, czyli opuchlizny spowodowanej gromadzeniem się płynów w jamie otrzewnowej (błonie pokrywającej narządy jamy brzusznej), które może być spowodowane schorzeniami wątroby (np. marskością wątroby), problemami z obturacją jakiegoś narządu lub naczynia krwionośnego, albo niewydolnością serca;
• obrzęków spowodowanych schorzeniami nerek (np. w zespole nerczycowym, gdzie może być stosowany razem z innymi lekami, takimi jak ACTH lub kortykosteroidy) lub problemami z obturacją jakiegoś narządu lub naczyń krwionośnych;
• opuchlizny spowodowanej gromadzeniem się płynów w kończynach (obrzęk obwodowy);
• lekko lub umiarkowanie podniesionego ciśnienia tętniczego krwi.

FUROSEMIDE S.A.L.F. 250 mg/25 ml roztwór do wlewu jest wskazany tylko w przypadku, gdy dotyczy pana/panią jedna z następujących sytuacji:

• jeśli występują ciężkie zaburzenia funkcji nerek, takie jak:
• znacznie upośledzona filtracja kłębuszkowa,
• ostre lub przewlekłe niewydolność nerek (szczególnie w przypadku przewlekłego obrzęku płucnego),
• zespół nerczycowy (np. w przewlekłym kłębuszkowym zapaleniu nerek, toczeniu układowym lub w zespole Kimmelstiel-Wilsona, powikłaniu nerek spowodowanym cukrzycą), gdy leki przeciwzapalne zwane kortykosteroidami nie są wystarczające do kontrolowania obrzęku lub są przeciwwskazane;
• przewlekła niewydolność nerek bez zatrzymania płynów. W tym ostatnim przypadku, jeśli ilość wydalonej w ciągu doby moczu jest mniejsza niż 2,5 l, należy poddać się zabiegom oczyszczania krwi (dializie), jeśli występuje stan wstrząsu charakteryzujący się ciężkimi zaburzeniami krążenia. Przed rozpoczęciem terapii w tym przypadku lekarz musi poddać pana/panią leczeniu mającemu na celu skorygowanie wszystkich zaburzeń spowodowanych wstrząsem (hipotensja, hipowolemia, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej).

2. Co powinien wiedzieć przed zastosowaniem FUROSEMIDE S.A.L.F.

Nie stosuj FUROSEMIDE S.A.L.F.:

• jeśli jest uczulony na furosemid lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6)
• jeśli jest uczulony na leki zwane sulfonamidami stosowane w leczeniu infekcji
• jeśli ma bardzo obniżoną objętość krwi (hipowolemia) lub jest odwodniony
• jeśli nie wydziela moczu (anuria) z powodu poważnych problemów z nerkami (niewydolność nerek)
• jeśli ma niski poziom potasu (hipokaliemia) lub sodu (hiponatremia) we krwi
• jeśli znajduje się w stanie przedkomowym lub w śpiączce związanej z encefalopatią wątrobą, stanem, w którym występuje zaburzenie funkcji mózgu z powodu niewystarczającej czynności wątroby
• jeśli przyjmował wysokie dawki leku na serce zwanego digitalis
• jeśli znajduje się w pierwszych trzech miesiącach ciąży (zobacz punkt „Ciąża i karmienie piersią”)
• jeśli karmi piersią (zobacz punkt „Ciąża i karmienie piersią”)

Oprócz powyższych przeciwwskazań, FUROSEMIDE S.A.L.F. 250 mg/25 ml roztwór do wstrzykiwań dożylnych jest również przeciwwskazany w przypadku:

• jeśli ma bardzo niskie ciśnienie krwi (ciężka hipotensja)
• jeśli jest w ciąży lub podejrzewa ciążę (zobacz punkt „Ciąża i karmienie piersią”).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed zastosowaniem FUROSEMIDE S.A.L.F.
Stosuj ten lek wyłącznie pod bezpośrednim nadzorem lekarza.
FUROSEMIDE S.A.L.F. należy podawać z ostrożnością w następujących przypadkach:

• jeśli jest osobą starszą, przyjmuje inne leki mogące obniżyć ciśnienie tętnicze lub ma inne choroby zwiększające ryzyko obniżenia ciśnienia tętniczego;
• jeśli ma problemy z opróżnianiem pęcherza lub choroby powodujące trudności w oddawaniu moczu (przerost prostaty lub zwężenie cewki moczowej). U osób, u których odpływ moczu jest utrudniony, konieczna jest szczególna ostrożność, zwłaszcza na początku leczenia;
• jeśli ma niskie ciśnienie krwi lub jest narażony na nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego spowodowane zaburzeniami przepływu krwi (istotne zwężenia tętnic wieńcowych lub naczyń krwionośnych zaopatrujących mózg);
• jeśli choruje na cukrzycę (ukrytą lub wyraźną cukrzycę typu 2). Podczas leczenia lekarz powinien kontrolować poziom cukru we krwi i w moczu;
• jeśli choruje na chorobę zwaną podagrą, spowodowaną gromadzeniem się kwasu moczowego. Podczas leczenia lekarz powinien kontrolować poziom kwasu moczowego we krwi;
• jeśli ma poważne problemy z wątrobą i nerkami (zespołu hepatorenalny, czynnościową niewydolność nerek związaną z ciężką chorobą wątroby);
• jeśli ma niski poziom białek we krwi (hipoproteinaemia);
• jeśli jest narażony na zaburzenia poziomu soli (elektrolitów) we krwi lub stracił dużo płynów (np. w wyniku wymiotów, biegunki lub intensywnego pocenia się). W takim przypadku lekarz powinien kontrolować poziom sodu, potasu i kreatyniny we krwi i w razie potrzeby może zalecić

przerwanie tymczasowego leczenia furosemidem i podjęcie odpowiedniego leczenia w celu przywrócenia normalnego poziomu elektrolitów;

• jeśli przyjmuje lek zwany rysperydonem (zobacz punkt „Inne leki i FUROSEMIDE S.A.L.F.”);
• jeśli choruje na nadciśnienie tętnicze, ponieważ w takim przypadku powinien przyjmować wraz z furosemidem leki obniżające ciśnienie.

Aby zmniejszyć ryzyko obniżenia poziomu potasu we krwi, podczas leczenia FUROSEMIDE S.A.L.F. należy przestrzegać diety bogatej w potas (ziemniaki, banany, pomarańcze, pomidory, szpinak i owoce suszone). Lekarz może zalecić przyjmowanie leków w celu przywrócenia normalnego poziomu potasu we krwi.
Narażony jest na obniżenie poziomu potasu:

• jeśli choruje na choroby wątroby (zwłóknienie wątroby);
• jeśli choruje na przewlekłą biegunkę;
• jeśli przez dłuższy czas stosuje leki przeczyszczające;
• jeśli przestrzega diety ubogiej w potas;
• jeśli przyjmuje leki zwane mineralokortykosteroidami, które regulują poziom wody i soli we krwi.

W przypadku leczenia wodobrzusza spowodowanego chorobą wątroby (zwłóknienie wątroby), FUROSEMIDE S.A.L.F. należy podawać wyłącznie w szpitalu.
Furosemid S.A.L.F. nie zmienia wartości ciśnienia u osób z normalnym ciśnieniem, natomiast obniża ciśnienie u osób z nadciśnieniem; w ciężkich formach nadciśnienia zaleca się leczenie w połączeniu z innymi lekami.
Uwaga dla osób uprawiających sport: produkt leczniczy zawiera substancje zabronione do dopingu. Zakazane jest stosowanie innego schematu dawkowania lub innej drogi podania niż podane.
Dzieci
Ten lek może powodować problemy z nerkami (nefrokalkynoza/nefrolitioza) u wcześniaków.
W związku z tym podczas leczenia FUROSEMIDE S.A.L.F. lekarz powinien kontrolować funkcję nerek u dziecka.
Inne leki i FUROSEMIDE S.A.L.F.
Powiadom lekarza, farmaceutę lub pielęgniarkę, jeśli przyjmuje, niedawno przyjmował lub może przyjmować inne leki.
Ogólnie rzecz biorąc, leczenie wysokimi dawkami innych leków lub FUROSEMIDE S.A.L.F. zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych spowodowanych przez FUROSEMIDE S.A.L.F. lub inne leki stosowane równolegle.
FUROSEMIDE S.A.L.F. nie jest zalecany, jeśli przyjmuje którykolwiek z następujących leków:

• chlorek chlorydrazenu, lek uspokajający. Jeśli furosemid jest podany dożylnie w ciągu 24 godzin po podaniu chlorydrazenu, może spowodować zaczerwienienie skóry, nagłe pocenie się, pobudzenie, nudności, podwyższenie ciśnienia krwi oraz zaburzenia rytmu serca;
• aminoglikozydy, leki stosowane przeciwko infekcjom bakteryjnym i inne leki mogące powodować uszkodzenia uszu. FUROSEMIDE S.A.L.F. może w tym przypadku nasilić toksyczne działanie na ucho.

FUROSEMIDE S.A.L.F. należy podawać z ostrożnością, jeśli przyjmuje którykolwiek z następujących leków:

• cisplatyna, lek stosowany w leczeniu niektórych nowotworów. Jeśli przyjmowany razem z furosemidem, może spowodować uszkodzenie uszu i nerek;
• sole litu, leki stosowane w depresji. Furosemid może nasilić toksyczne działanie litu, dlatego jeśli oba leki są przyjmowane jednocześnie, lekarz powinien dokładnie kontrolować poziom litu we krwi;
• inhibitory ACE lub antagonisty receptora angiotensyny II, leki stosowane do obniżania ciśnienia tętniczego. W takim przypadku lekarz powinien dobrać odpowiednią dawkę furosemidu i w razie potrzeby może zalecić przerwanie jego podawania;
• rysperydon, lek stosowany w zaburzeniach psychicznych (zobacz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zgłoszono przypadki śmierci u starszych osób z demencją przyjmujących rysperydon w połączeniu z furosemidem (zobacz punkt „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stosowanie następujących leków razem z furosemidem powinno być dokładnie ocenione przez lekarza, ponieważ mogą one zmniejszyć działanie furosemidu:

• niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak kwas acetylosalicylowy, leki stosowane w leczeniu stanów zapalnych, które mogą również nasilić działania toksyczne. Jeśli jest odwodniony lub ma niską objętość krwi, może również dojść do problemów z nerkami;
• fenytoina, lek stosowany w epilepsji;
• probencydyna, lek stosowany w leczeniu podagry i metotreksat, lek stosowany w leczeniu niektórych nowotworów, ponieważ mogą one zmniejszyć działanie furosemidu.

Stosowanie następujących leków razem z furosemidem powinno być dokładnie ocenione przez lekarza, ponieważ mogą one nasilić działania toksyczne tych leków lub zmienić ich skuteczność:

• leki toksyczne dla nerek (nefrotoksyczne), takie jak cefalosporyny (antybiotyki stosowane w leczeniu infekcji bakteryjnych);
• glikokortykosteroidy, leki stosowane na stan zapalny, karbenoksolon, lek stosowany w leczeniu wrzodów i leki przeczyszczające stosowane przez dłuższy czas, ponieważ mogą one zwiększyć ryzyko obniżenia poziomu potasu we krwi;
• leki zawierające digitalis, stosowane na serce. Furosemid może nasilić ich działanie toksyczne, ponieważ zmienia poziom magnezu i potasu we krwi;
• lek przeciw nadciśnieniowy, leki stosowane w leczeniu nadciśnienia, moczopędne, leki sprzyjające wydalaniu moczu, ponieważ może dojść do silnego obniżenia ciśnienia krwi;
• lek przeciw cukrzycy, leki stosowane w leczeniu cukrzycy;
• sympatykomimetyki, takie jak adrenalina i noradrenalina;
• relaksanty mięśni działające podobnie jak kurare, stosowane w znieczuleniu;
• teofilina;
• cefalosporyny, leki stosowane przeciwko bakteriom, ponieważ mogą wystąpić uszkodzenia nerek;
• cyklosporyna A, lek stosowany po przeszczepie, ponieważ może zwiększyć ryzyko gromadzenia się kwasu moczowego;
• środki kontrastowe, leki stosowane w niektórych badaniach, ponieważ mogą wystąpić uszkodzenia nerek.

FUROSEMIDE S.A.L.F. i pokarmy
Jeśli podczas leczenia tym lekiem spożywa duże ilości lukierca, może dojść do obniżenia poziomu potasu we krwi.
Ciąża i karmienie piersią
Jeśli jest w ciąży, podejrzewa ciążę lub planuje zajście w ciążę, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.
FUROSEMIDE S.A.L.F. 20 mg/2 ml roztwór do wstrzykiwań jest przeciwwskazany w pierwszych trzech miesiącach ciąży. W drugim i trzecim trymestrze ciąży może być stosowany w przypadku rzeczywistej potrzeby i pod bezpośrednim nadzorem lekarza.
FUROSEMIDE S.A.L.F. 250 mg/25 ml roztwór do wstrzykiwań dożylnych jest przeciwwskazany w całym okresie ciąży.
Karmienie piersią
FUROSEMIDE S.A.L.F. jest przeciwwskazany podczas karmienia piersią. Podczas leczenia FUROSEMIDE S.A.L.F. należy przerwać karmienie piersią, ponieważ lek przechodzi do mleka matki.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Ten lek może zaburzać zdolność koncentracji i reaktywność. W takim przypadku należy unikać prowadzenia pojazdów i korzystania z maszyn.
FUROSEMIDE S.A.L.F. zawiera sód
1 ampułka Furosemide S.A.L.F. 20 mg/2 ml zawiera około 0,06 mmol (1,4 mg) sodu, co oznacza praktycznie brak sodu.
1 fiolka Furosemide S.A.L.F. 250 mg/25 ml zawiera około 0,75 mmol (17,3 mg) sodu, co oznacza praktycznie brak sodu.

3. Jak stosować FUROSEMIDE S.A.L.F.

Lek ten należy stosować zgodnie z dokładnymi wskazówkami lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.
W przypadku wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
Dawkę, długość trwania leczenia, sposób oraz szybkość wstrzykiwania lekarz ustali w zależności od leczonej choroby oraz stanu zdrowia pacjenta.
Lekarstwo należy wstrzykiwać dożylnie lub wlewać za pomocą odpowiedniego urządzenia bardzo powoli.
Podawanie leku do mięśnia należy ograniczyć do wyjątkowych przypadków, gdy nie jest możliwe podanie leku inną drogą.
Jeśli zastosuje się więcej FUROSEMIDE S.A.L.F. niż należy
W przypadku przedawkowania mogą wystąpić: zmniejszenie objętości krwi (hipowolemia), odwodnienie, zaburzenia krwi (hemozagęszczenie), problemy z sercem (arytmie, w tym blok A-V i migotanie komór). Objawy mogą obejmować silne obniżenie ciśnienia krwi (aż do szoku), poważne zaburzenia nerek (ostra niewydolność nerek), problemy z krążeniem krwi (tromboza), porażenie mięśni (paraliż mięśniowy), stany deliru, apatia, stan zamieszania.
W zależności od stanu pacjenta lekarz ustali odpowiednią terapię.
W przypadku zażycia zbyt dużej dawki tego lekarstwa należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się do najbliższego szpitala.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości dotyczących stosowania tego lekarstwa należy skonsultować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich pacjentów one występują.
Możliwe są następujące działania niepożądane:
Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób):

• odwodnienie, zaburzenia poziomu niektórych soli we krwi (zaburzenia elektrolitowe)
• odwodnienie
• zmniejszenie objętości krwi w organizmie (hipowolemia)
• podwyższenie poziomu kreatyniny i trójglicerydów we krwi, również przy wstawaniu (hipotensja ortostatyczna)
• obniżenie ciśnienia krwi (również późniejsze)

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób):

• obniżenie poziomu sodu, chloru, potasu we krwi (hiponatremia, hipochloremia, hipokaliemia) oraz podwyższenie innych substancji we krwi (cholesterol, mocznik)
• zagęszczenie krwi (hemozagęszczenie)
• zaburzenia czynności mózgu spowodowane niewystarczającą czynnością wątroby (encefalopatia wątrobowa u pacjentów z niewydolnością hepatocelularną)
• zwiększenie produkcji moczu (poliuria)

Nieczone (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób):

• głuchota (czasem nieodwracalna)
• zaburzenia rytmu serca (arytmie)
• senność, ból głowy, zawroty głowy, stan dezorientacji
• zaburzenia wzroku
• suchość w ustach, nudności, wymioty, biegunka, zaburzenia jelit (zaburzenia motyliści jelitowej)
• obniżona tolerancja glukozy i ujawnienie się ukrytego cukrzycy
• zaburzenia mięśni (skurcze, tetania, miastenia)
• zmęczenie
• przemijające zaburzenia słuchu, odwracalna lub nieodwracalna utrata słuchu, szczególnie przy zbyt szybkim podawaniu furosemidu dożylnie lub u pacjentów z chorobą nerek i hipoproteinemią
• obniżenie liczby płytek krwi we krwi (trombocytopenia)

Rzadkie (mogą dotyczyć do 1 na 1000 osób)

• obniżenie liczby niektórych komórek we krwi (leukopenia, eozynofilia)
• ciężkie zaburzenia nerek (nefryt śródmiąższowy)
• reakcje skórne (kрапki, świąd, wysypka, purpura, pęcherzyca, rumień wielopostaciowy, pemfigoid, odłuszczeniowe zapalenie skóry, reakcje fotouczulenia)
• zapalenie naczyń (waskulit)
• gorączka, reakcje alergiczne, również ciężkie (reakcje anafilaktyczne lub anafilaktydopodobne)
• zaburzenia czucia (parestezje)

Bardzo rzadkie (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 osób)

• zaburzenia krwi (anemia aplastyczna, agranulocytoza, anemia hemolityczna)
• szum w uszach (tinnitus)
• zapalenie trzustki (ostra trzustka)
• zaburzenia wątroby (zatorowość wewnątrzwątrobowa, podwyższenie transaminaz wątrobowych)

Nieznane (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

• ciężkie zaburzenia wątroby (encefalopatia wątrobowa u pacjentów z niewydolnością hepatocelularną)
• ciężkie reakcje skórne: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne odłuszczeniowe zapalenie skóry, wysypka z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS), ogólnoustrojowa ostro pojawiająca się pęcherzyca (AGEP) (ostra wysypka gorączkowa wywołana lekami)
• zawroty głowy, omdlenia i utrata przytomności (spowodowane hipotensją objawową)
• obniżenie liczby niektórych komórek we krwi (leukopenia, anemia aplastyczna, agranulocytoza, trombocytopenia, anemia hemolityczna, eozynofilia)
• obniżenie poziomu wapnia i magnezu we krwi (hipokalcemia, hipomagnezemia), podwyższenie pH krwi (alkaloz metaboliczny), podwyższenie poziomu mocznika we krwi
• zmniejszenie objętości krwi, powstawanie skrzeplin w naczyniach krwionośnych (tromboza)
• zwiększenie wydalania sodu i chloru z moczem, trudności z oddawaniem moczu (zatrzymanie moczu u pacjentów z przerostem prostaty, zwężeniem cewki moczowej lub trudnościami w opróżnianiu pęcherza), ciężkie zaburzenia nerek (niewydolność nerek, nefrokalkynoza/nefrolitioza u noworodków przedwczesnych leczonych furosemidem), pseudozespół Barttera (stan charakteryzujący się zaburzeniami poziomu niektórych soli w organizmie)
• reakcje lokalne
• Zwiększone ryzyko utrzymywania się przewodu tętniczego u noworodków przedwczesnych, gdy furosemid jest podawany w pierwszych tygodniach życia.

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią u Państwa jakiekolwiek działania niepożądane, w tym te niewymienione w niniejszym ulotce, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Można również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem
www.agenziafarmaco.gov.it/it/responsabili. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych można pomóc w uzyskaniu dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać FUROSEMIDE S.A.L.F.

Przechowywać ten lek poza zasięgiem wzroku i zasięgiem dzieci.
Nie należy stosować tego leku po upływie daty ważności wskazanej na opakowaniu po napisie „Wydano”.
Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu dobrze zamkniętym, aby chronić lek przed światłem.
Nie wyrzucać żadnych leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz.
Pomoże to chronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera FUROSEMIDE S.A.L.F.
FUROSEMIDE S.A.L.F. 20 mg / 2 ml roztwór do wstrzykiwań

• Substancją czynną jest furosemid. Jedna ampułka zawiera 20 mg furosemidu.
• Pozostałe składniki to: sodu hydroksyd, woda do sporządzania preparatów do wstrzykiwań.

FUROSEMIDE S.A.L.F. 250 mg / 25 ml roztwór do wlewu

• Substancją czynną jest furosemid. Jedno słoiczko zawiera 250 mg furosemidu.
• Pozostałe składniki to: sodu hydroksyd, woda do sporządzania preparatów do wstrzykiwań.

Opis wyglądu FUROSEMIDE S.A.L.F. i zawartość opakowania
FUROSEMIDE S.A.L.F. 20 mg / 2 ml: 5 ampułek po 2 ml.
FUROSEMIDE S.A.L.F. 250 mg / 25 ml: 5 słoiczków po 25 ml.
Właściciel pozwolenia na wprowadzenie do obrotu i producent
S.A.L.F. S.p.A. Laboratorio Farmacologico – Via Marconi, 2 - Cenate Sotto (BG) - Tel. 035 – 940097 –
Italia.

Poniższe informacje przeznaczone są wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego

Dawkowanie i sposób podania
Roztwór powinien być klarowny, bezbarwny lub prawie bezbarwny oraz pozbawiony widocznych cząstek.
Furosemide S.A.L.F. 20 mg/2 ml roztwór do wstrzykiwania:
W przypadku zaburzeń wchłaniania jelitowego lub gdy wymagane jest szybkie usunięcie płynu przeciwnego, wskazane jest podanie Furosemide S.A.L.F. drogą dożyciową w dawce 20 mg (1 fiolka) 1–2 razy dziennie, w zależności od potrzeb.
Podanie:
Wstrzyknięcie/infuzja: furosemid dożylne należy podawać powoli, nie przekraczając prędkości 4 mg/min. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (kreatynina w surowicy > 5 mg/dL) zaleca się nie przekraczać prędkości infuzji 2,5 mg na minutę.
Wstrzyknięcie i.m.: podanie do mięśni należy ograniczyć do wyjątkowych przypadków, gdy niemożliwe jest podanie leku drogą dożyciową lub doustną. Podkreśla się, że wstrzyknięcie do mięśni nie nadaje się do leczenia stanów ostrych, np. obrzęku płucnego.
Dawkowanie w niewydolności nerek: Korekta dawki jest konieczna, gdy szybkość filtracji kłębuszkowej spada poniżej 10 ml/min.
Dawkowanie w niewydolności wątroby: Korekta dawki może być konieczna u pacjentów z marskością wątroby oraz u chorych z współistniejącą niewydolnością nerek i wątroby. Odpowiedź na furosemid jest obniżona u pacjentów z marskością wątroby.

Furosemide S.A.L.F. 250 mg/25 ml roztwór do infuzji
Prędkość infuzji należy zawsze regulować tak, aby nie podawać więcej niż 4 mg furosemidu/min. pH roztworu do infuzji gotowego do użycia nie powinno być niższe niż 7, ponieważ w roztworze kwasowym furosemid może wytrącać się w postaci osadu. Roztworu furosemidu nie należy infundować razem z innymi lekami i należy go stosować natychmiast po przygotowaniu.
Jeśli dawka testowa 40–80 mg furosemidu podana powoli i.v. (2–5 min. ok.) nie spowoduje istotnego wzrostu diurezy w ciągu 30 minut, można rozpocząć leczenie infuzyjne Furosemide S.A.L.F. 250 mg/25 ml roztwór do infuzji. Zawartość 1 butelki Furosemide S.A.L.F. 250 mg/25 ml roztwór do infuzji należy rozcieńczyć w 250 ml roztworu izotonicznego obojętnego lub zasadowego (Ringer laktat, roztwór glukozy).
Z uwagi na zalecaną prędkość infuzji, w tym przypadku (250 mg w 275 ml) czas trwania infuzji wynosi około 1 godziny. Jeśli pacjent reaguje na tę dawkę, należy zaobserwować wzrost diurezy już podczas infuzji. Z punktu widzenia terapeutycznego należy dążyć do osiągnięcia wzrostu diurezy o co najmniej 40–50 ml/godz.
U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (kreatynina w surowicy >5 mg/dl) zaleca się nie przekraczać prędkości infuzji 2,5 mg/min.
Jeśli po pierwszej dawce Furosemide S.A.L.F. 250 mg/25 ml roztwór do infuzji nie uzyska się satysfakcjonującego wzrostu diurezy, godzinę po zakończeniu pierwszej infuzji należy podać drugą infuzję z 2 butelek Furosemide S.A.L.F. 250 mg/25 ml roztwór do infuzji (odpowiada to 500 mg), rozcieńczając ich zawartość w odpowiednim roztworze do infuzji i dostosowując objętość infuzji do stanu nawodnienia pacjenta. Czas trwania infuzji będzie zawsze regulowany możliwością podania maksymalnie 4 mg/min. substancji czynnej.
Jeśli nawet po tej dawce diureza nie osiągnie pożądanego poziomu, godzinę po zakończeniu drugiej infuzji można podać trzecią infuzję z 4 butelek Furosemide S.A.L.F. 250 mg/25 ml roztwór do infuzji (odpowiada to 1000 mg). W odniesieniu do całkowitej objętości roztworu do infuzji oraz prędkości podania obowiązują wytyczne wskazane wcześniej. Jeśli nawet po tej dawce nie uzyska się satysfakcjonującego działania moczopędnego, należy rozważyć możliwość przejścia na dializę.
U pacjentów z hipervolemia, jeśli dawka testowa 40–80 mg i.v. okaże się nieskuteczna, wskazane jest podanie Furosemide S.A.L.F. 250 mg/25 ml roztwór do infuzji bez rozcieńczania lub dodania do objętości roztworu do infuzji zgodnej ze stanem nawodnienia pacjenta, aby uniknąć hiperhydratacji. Bezpośrednie infundowanie zawartości butelki może być przeprowadzone wyłącznie wtedy, gdy zapewniona jest prędkość podania nie przekraczająca 4 mg furosemidu/min. (= 0,4 ml/min.).

Podanie
Furosemide S.A.L.F. 250 mg/25 ml roztwór do infuzji nie powinien być stosowany do wstrzykiwań dożylnych typu bolus, lecz wyłącznie do wolnej infuzji dożylnej za pomocą pomp kontrolujących objętość lub prędkość infuzji, w celu zmniejszenia ryzyka przypadkowego przedawkowania.
Infuzja: furosemid dożylny należy infundować powoli, nie przekraczając prędkości 4 mg/min.

Przedawkowanie
Obraz kliniczny po ostrym lub przewlekłym przedawkowaniu zależy przede wszystkim od nasilenia i skutków utraty wody i elektrolitów, np. hipowolemii, odwodnienia, skręcenia krwi, zaburzeń rytmu serca (w tym blokady A-V i migotania komór). Objawy tych zaburzeń to ciężka hipotensja (aż do szoku), ostra niewydolność nerek, zakrzepica, stany dezorientacji, paraliż miękkiego, apatia i stan zamieszania.
Nie znano specyficznego antydota na furosemid. Jeśli przyjęcie leku miało miejsce niedawno, można próbować ograniczyć wchłanianie systemowe substancji czynnej poprzez środki takie jak przemywanie żołądka lub środki zmniejszające wchłanianie (np. węgiel aktywny). Należy skorygować klinicznie istotne zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej.
W połączeniu z zapobieganiem i leczeniem poważnych powikłań wynikających z tych zaburzeń oraz innych skutków ubocznych na organizm, działanie korygujące może wymagać intensywnego monitorowania stanu klinicznego oraz odpowiednich środków terapeutycznych.
U pacjentów z zaburzeniami mikcji, np. z powodu przerostu prostaty lub stanu nieświadomości, należy zapewnić swobodny odpływ moczu.

Niekompatybilność
Furosemid, jako pochodna kwasu antranilowego, rozpuszcza się w środowisku zasadowym. Roztwór ma pH około 9 i nie wykazuje działania buforowego; poniżej pH 7 substancja czynna wytrąca się. Należy zatem pamiętać, że Furosemide S.A.L.F. można mieszać z roztworami zasadowymi, obojętnymi lub słabo kwasowymi o umiarkowanej pojemności buforowej, np. Ringer laktat i roztwór glukozy. Nie można mieszać z Furosemide S.A.L.F. roztworów kwasowych, szczególnie tych o dużej pojemności buforowej. Furosemide S.A.L.F. roztwór do wstrzykiwania lub do infuzji nie powinien być łączone z innymi lekami w tej samej strzykawce.
Po rozcieńczeniu zaleca się jak najszybsze użycie roztworu.
Aby uzyskać więcej informacji, należy zapoznać się z Ulotką produktu.