Elektrolityczny rehydratujący DIACO

ULOTKA DOŁĄCZONA DO OPAKOWANIA

Elettrolitica Reidratante Diaco – roztwór do wlewania III

KATEGORIA FARMACOTERAPEUTYCZNA
Elektrolity
WSKAZANIA TERAPEUTYCZNE
Uzupełnienie płynów i elektrolitów.
Leczenie łagodnych lub umiarkowanych, ale nie ciężkich stanów acidosis metabolicznej.
PRZECIWWSKAZANIA

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych;
• hiperkalcemia, hiperkalcyuria;
• ciężka niewydolność nerek;
• hipernatremia;
• przekrwienie wodno-elektrolitowe;
• hiperkaliemia lub przypadki zatrzymania potasu;
• migotanie komór (chlorek wapnia może zwiększyć ryzyko zaburzeń rytmu);
• ciężka niewydolność wątroby (niemożność metabolizowania jonu octanowego);
• alkaloza metaboliczna i oddechowa;
• kamica nerkowa (może się nasilić po podaniu wapnia);
• gruźlica (może nasilić się typowa dla tego stanu hiperkalcemia);
• nadmierna krzepliwość;
• jednoczesna terapia glikozydami nasercowymi (patrz punkt 4.5);
• nieleczona choroba Addisona;
• ostra dehydratacja;
• skurcze cieplne. Leczenie jednoczesne z ceftriaksonem u noworodków (≤28 dni życia), również w przypadku stosowania oddzielnych linii wlewu. Patrz punkty Interakcje, Niepożądane działania, Niezgodność

OSTRZEŻENIA I ŚRODKI OSTROŻNOŚCI
Z uwagi na zawartość sodu należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością serca, ciężką niewydolnością nerek oraz w stanach klinicznych, w których występuje obrzęk z zatrzymaniem soli; u pacjentów leczonych lekami o działaniu inotropowym dodatnim lub lekami kortykosteroidowymi lub kortykotropinowymi.
Sole sodu należy podawać ostrożnie u pacjentów z nadciśnieniem, niewydolnością serca, obrzękiem obwodowym lub płucnym, zmniejszoną czynnością nerek, stanem przedrzucawkowym lub innymi stanami związanymi z zatrzymaniem sodu (patrz punkt 4.5).
Z uwagi na zawartość potasu, podawanie powinno odbywać się pod kontrolą kolejnych zapisów EKG; stężenie potasu w surowicy nie odzwierciedla stężeń komórkowych potasu. Wysokie stężenia potasu w osoczu mogą prowadzić do śmierci w wyniku depresji serca, zaburzeń rytmu lub zatrzymania. Aby uniknąć zatrucia potasem, wlew powinien być powolny.
Lek należy podawać ostrożnie u pacjentów:

• z niewydolnością nerek (podawanie roztworów zawierających jony potasu u pacjentów z obniżoną czynnością nerek może prowadzić do zatrzymania potasu);
• z niewydolnością serca, szczególnie u pacjentów zatryfykowanych;
• z niewydolnością nadnerczy;
• z niewydolnością wątroby;
• z paraliżem okresowym rodzinnym;
• z miotonią wrodzoną;
• w wczesnych stadiach pooperacyjnych. Z uwagi na zawartość wapnia, lek należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów:
• z chorobami nerek
• z chorobami serca
• którzy otrzymali przetoczenie krwi, ponieważ stężenia jonów wapnia mogą różnić się od przewidywanych. Ponieważ chlorek wapnia jest substancją zakwaszającą, należy zachować ostrożność w przypadku podawania w stanach takich jak choroby nerek, serce płucne, acidosis oddechowa lub niewydolność oddechowa, w których zakwaszenie może pogorszyć stan kliniczny. Ponadto należy zachować ostrożność w stanach, w których może wystąpić zwiększone ryzyko hiperkalcemii, takich jak przewlekła niewydolność nerek, odwodnienie lub zaburzenia równowagi elektrolitowej. Ponieważ sole wapnia mogą zwiększyć ryzyko zaburzeń rytmu, należy zwrócić uwagę na przedłużone podawanie chlorku wapnia u pacjentów z chorobami serca. Podawanie chlorku wapnia może spowodować rozszerzenie naczyń krwionośnych i obniżenie ciśnienia krwi. Roztwór chlorku wapnia jest drażniący i dlatego nie należy go podawać do mięśnia, pod skórę ani do tkanek okołosączystych, ponieważ może dojść do martwicy tkanek. Należy często monitorować stężenia wapnia w osoczu i stężenia wapnia w moczu, aby uniknąć hiperkalciurii, ponieważ hiperkalciuria może przejść w hiperkalcemię. Z uwagi na zawartość magnezu, lek należy podawać ostrożnie u pacjentów:
• z niewydolnością nerek;
• z niewydolnością serca, szczególnie u pacjentów zatryfykowanych;
• z miastenią ciężką;
• leczonych lekami depresyjnymi układu nerwowego centralnego i blokerami neuromięśniowymi.

Z uwagi na zawartość octanu, należy stosować ostrożnie u pacjentów z alkalozą metaboliczną i oddechową oraz w stanach, w których występuje wzrost stężenia lub niewystarczające wykorzystanie tego jonu, takich jak łagodna lub umiarkowana niewydolność wątroby.
Podczas wlewania leku konieczne jest podstawowe monitorowanie zapisu EKG oraz zalecane jest monitorowanie bilansu płynów, elektrolitów, osmolarności osocza, ciśnienia tętniczego, równowagi kwasowo-zasadowej, odruchów osteotętniczych, ostatnich w celu monitorowania ewentualnej paraliżu oddechowego.
Należy dokładnie monitorować stężenia magnezu w surowicy podczas terapii, aby upewnić się, że nie są przekroczone.
INTERAKCJE
Poinformuj lekarza lub farmaceutę, jeśli ostatnio przyjmowałeś/-aś inne leki, również te dostępne bez recepty.
Stosowanie leków takich jak moczopędy oszczędzające potas może zwiększyć ryzyko hiperkaliemii, szczególnie w przypadku zaburzeń czynności nerek. W związku z tym w takich przypadkach konieczne jest ścisłe monitorowanie stężeń potasu w surowicy.
Stosowanie leków takich jak inhibitory ACE, które powodują obniżenie stężeń aldosteronu, może prowadzić do zatrzymania potasu. W związku z tym konieczne jest ścisłe monitorowanie stężeń potasu w surowicy.
Kortykosteroidy są związane z zatrzymaniem sodu i wody, co może prowadzić do obrzęku i nadciśnienia; w związku z tym należy zachować ostrożność przy jednoczesnym podawaniu soli sodu i kortykosteroidów (patrz środki ostrożności).
Roztwór chlorku wapnia może oddziaływać z następującymi lekami:

• tiazydowymi moczopędnymi, ponieważ może wystąpić hiperkalcemia spowodowana zmniejszoną wydzielaniem wapnia przez nerki;
• glikozydami nasercowymi (cyfrykami), digoksyną i digitoksyną, ponieważ jednoczesne stosowanie może zwiększyć ryzyko zaburzeń rytmu, biorąc pod uwagę, że działanie inotropowe i działanie toksyczne są synergistyczne;
• werapamilem (i innymi blokerami kanału wapniowego), ponieważ jednoczesne stosowanie może zmniejszyć działanie przeciwciśnieniowe werapamilu;
• lekami zawierającymi magnez, ponieważ może zwiększyć się ryzyko hiperkalcemii lub hiper-magnezemia, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek;
• blokerami neuromięśniowymi: sole wapnia mogą znosić działanie nieodpolarzających blokerów neuromięśniowych; w niektórych przypadkach zaobserwowano również nasilenie i przedłużenie działania tubokuraryny. Chlorek magnezu może oddziaływać z następującymi lekami:
• lekami depresyjnymi układu nerwowego centralnego: gdy barbiturany, narkotyki lub inne leki nasenne (lub znieczulające ogólnie) lub inne leki depresyjne układu nerwowego centralnego są podawane jednocześnie z magnezem, dawkowanie należy ostrożnie dostosować ze względu na addytywne działanie depresyjne magnezu na układ nerwowy centralny. Depresja układu nerwowego centralnego i przewodnictwa obwodowego spowodowana przez magnez może być antagonizowana przez

wapń;

• glikozydami nasercowymi (cyfrykami), digoksyną i digitoksyną: chlorek magnezu należy podawać z dużą ostrożnością u pacjentów przyjmujących cyfryki ze względu na zmiany przewodnictwa serca, które mogą prowadzić do zaburzeń rytmu serca, jeśli konieczne będzie podanie wapnia w celu leczenia zatrucia magnezem;
• konkurencyjnymi i odpolarzającymi blokerami neuromięśniowymi: podawanie chlorku magnezu dożylne potęguje działanie konkurencyjnych i odpolarzających blokerów płytki nerwowo-mięśniowej;
• aminoglikozydami: działanie na blokadę neuromięśniową magnezu podawanego dożylne i aminoglikozydów może być addytywne;
• eltrombopagu: podawanie produktów zawierających aluminium, wapń lub magnez może zmniejszyć stężenia eltrombopagu w osoczu;
• rokuroniu: jednoczesne podawanie rokuroniu i magnezu może zwiększyć ryzyko toksyczności rokuroniu (przedłużenie blokady neuromięśniowej, depresja oddechowa i apnea);
• labetalolu: jednoczesne podawanie labetalolu i magnezu może spowodować bradykardię i zmniejszenie frakcji wyrzutowej serca (oddech świszczący, zawroty głowy lub omdlenia);
• antagonistami wapnia (isradypina, felodypina, nikardypina i nifedypina): jednoczesne podawanie magnezu z lekiem antagonistycznym wapnia może prowadzić do hipotensji. Jak w przypadku innych roztworów zawierających wapń, leczenie jednoczesne z ceftriaksonem jest przeciwwskazane u noworodków (≤28 dni życia), również w przypadku stosowania oddzielnych linii wlewu (ryzyko śmiertelnego wytrącenia soli ceftriaksonu-wapnia w krążeniu krwi noworodka, patrz niepożądane działania). U pacjentów starszych niż 28 dni (w tym dorosłych) ceftriakson nie powinien być podawany jednoczesnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym Elettrolitica reidratante Diaco, przez tę samą linię wlewu (np. przez rozgałęzienie typu Y). W przypadku stosowania tej samej linii do podawania sekwencyjnego, linię należy przepłukać płynem zgodnym między wlewami.

OSTRZEŻENIA SZCZEGÓLNE
Używać natychmiast po otwarciu opakowania. Roztwór powinien być klarowny, bezbarwny i wolny od widocznych cząstek.
Przeznaczony jest do jednorazowego i nieprzerwanego podania, a ewentualny pozostały resztowy roztwór nie może być wykorzystany.
Ciąża i karmienie piersią
Nie są dostępne dane dotyczące możliwych negatywnych skutków leku podawanego w czasie ciąży lub karmienia piersią lub na zdolność rozrodczą.
W związku z tym lek nie powinien być stosowany w czasie ciąży i karmienia piersią, chyba że w przypadku absolutnej konieczności i tylko po ocenie stosunku ryzyka do korzyści.
Należy unikać stosowania magnezu 2 godziny przed porodem. Jeśli chlorek magnezu jest podawany (zwłaszcza przez ponad 24 godziny przed porodem) w celu kontrolowania drgawek u matek z toksycją ciążową, noworodki mogą wykazywać objawy zatrucia magnezem, w tym depresję układu nerwowo-mięśniowego i oddechowego.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn
Lek nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługiwanie maszyn.
Informacje ważne dotyczące niektórych substancji pomocniczych: N/A
DAWKA, SPOSÓB I CZAS PODANIA
Roztwór jest izotoniczny z krwią i należy go podawać ostrożnie dożylnie z kontrolowaną prędkością wlewu.
Dobrze wstrząsnąć przed podaniem.
Dawkowanie zależy od wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta.
Lek należy podawać tylko przy zachowanej czynności nerek i z prędkością nie przekraczającą 10 mEq potasu/godz.
Dorośli
Ogólnie dawka wynosi 3 litry/doba, podawane z prędkością około 1 litr/godz.
Dzieci
U dzieci bezpieczeństwo i skuteczność leku nie zostały ustalone.
Dawkowanie i prędkość podania należy dostosować do wieku, masy ciała i stanu klinicznego pacjenta. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów pediatrycznych, a zwłaszcza u noworodków lub dzieci o niskiej masie ciała (patrz środki ostrożności).
Nie wstrzykiwać do mięśnia, pod skórę ani do tkanek okołosączystych.
Podawanie należy przerwać, jeśli pacjent odczuwa ból lub zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia, ponieważ może to wskazywać na wylew leku.
Zbyt szybkie wlewy mogą powodować ból lokalny i prędkość wlewu należy dostosować do tolerancji.
Zalecane jest, aby pacjent po podaniu leku przez krótki czas pozostał w pozycji leżącej.
Niezgodność z Elettrolitica reidratante Diaco
Z uwagi na zawartość chlorku wapnia jest niezgodny z:

• siarczanem magnezu: tworzenie się osadu;
• lekami zawierającymi fosforan: tworzenie się osadu fosforanu wapnia;
• lekami zawierającymi węglan: tworzenie się osadu węglanu wapnia;
• lekami zawierającymi winian: tworzenie się osadu winianu wapnia. Stwierdzono niezgodność chlorku wapnia z:
• aminofiliną: z powodu wytrącania się osadu;
• amfoterycyną B: z powodu wystąpienia zdrętwienia;
• cefamandolem: z powodu obecności węglanu sodu w przygotowaniu cefamandolu;
• ceftriaksonem sodowym: z powodu wytrącania się osadu, dlatego podawanie roztworu wapnia

nie powinno odbywać się w ciągu 48 godzin po podaniu ceftriaksonu;

• cefalotyną: z powodu niezgodności fizycznej;
• cefradyną: z powodu obecności węglanu sodu w przygotowaniu cefradyny;
• chlorfenaminą: z powodu niezgodności fizycznej;
• dobutaminą: z powodu wystąpienia zdrętwienia;
• emulsją tłuszczową: z powodu obecności strzępienia;
• heparyną sodową;
• indometacyną: z powodu wytrącania się osadu;
• nitrofurantoiną sodową;
• prometazyną: z powodu wytrącania się osadu;
• propofolem: z powodu wytrącania się osadu;
• streptomycyną: ponieważ wapń może hamować aktywność streptomycyny;
• tetracyklinami: sole wapnia mogą tworzyć kompleksy z tetracyklinami. Z uwagi na zawartość magnezu, lek jest niezgodny z roztworami zawierającymi alkohol (w wysokich stężeniach), metale ciężkie, węglany i wodorowęglany, wodorotlenek sodu, bursztyniany, fosforany, polimyksynę B siarczan, chlorowodorek procainy, salicylan wapnia, fosforan klin damycyny, winiany, ponieważ mogą tworzyć się osady. Potencjalna niezgodność często zależy od zmiany stężenia reagentów i pH roztworów. Sole wapnia mogą tworzyć kompleksy z wieloma lekami, co może prowadzić do wytrącania się osadów. Zgłaszano niezgodność fizyczną z ceftriaksonem (patrz punkty przeciwwskazania, interakcje, niepożądane działania). Używać natychmiast po otwarciu opakowania. Opakowanie przeznaczone jest do jednorazowego i nieprzerwanego podania, a ewentualny pozostały resztowy roztwór nie może być wykorzystany. Dobrze wstrząsnąć przed podaniem. Nie używać leku, jeśli roztwór nie jest klarowny, bezbarwny lub prawie bezbarwny lub zawiera cząstki. Należy zastosować wszystkie standardowe środki ostrożności w celu zachowania sterylności przed i podczas wlewu dożylnego.

PRZEDAWKOWANIE
Objawy
Wysokie stężenia potasu w osoczu mogą prowadzić do śmierci z powodu depresji serca, zaburzeń rytmu lub zatrzymania.
Podawanie nadmiernych dawek chlorku sodu może prowadzić, w zależności od stanu klinicznego pacjenta, do hipernatremii i/lub hipervolemii. Hipernatremia i nadmierne zatrzymanie sodu, gdy występuje wadliwe wydalanie sodu przez nerki, prowadzi do odwodnienia narządów wewnętrznych, szczególnie mózgu, oraz do gromadzenia się płynów zewnątrzkomórkowych z obrzękami, które mogą dotyczyć krążenia mózgowego, płucnego i obwodowego, z wystąpieniem obrzęku płucnego i obwodowego.
W przypadku podawania wysokich dawek chlorku magnezu mogą wystąpić następujące objawy zatrucia: zaczerwienienie, potliwość, nadciśnienie, paraliż mięśni, hipotermia, kolaps krążeniowy, depresja serca i układu nerwowego centralnego, które mogą prowadzić do paraliżu oddechowego.
Zatrucie magnezem objawia się skokiem ciśnienia tętniczego i paraliżem oddechowym.
Zanik odruchu rzepkowego jest przydatnym objawem klinicznym wskazującym początek zatrucia.
W przypadku podawania wysokich dawek chlorku wapnia może wystąpić hiperkalcemia, szczególnie u pacjentów z chorobami nerek. Typowe objawy hiperkalcemii to: uczucie pragnienia, nudności, wymioty, zaparcia, poliuria, ból brzucha, osłabienie mięśni, zaburzenia psychiczne i w ciężkich przypadkach również zaburzenia rytmu serca i śpiączka. Mówi się o hiperkalcemii, gdy stężenia wapnia w osoczu przekraczają 2,6 mmol/l; w związku z tym należy stale monitorować te stężenia.
Leczenie
Natychmiast przerwać wlew i rozpocząć terapię korygującą w celu obniżenia stężeń jonów, które są nadmiernie podwyższone, i przywrócić, jeśli konieczne, równowagę kwasowo-zasadową (patrz punkt 4.4).
Pacjent powinien być poddany obserwacji w celu oceny pojawienia się ewentualnych objawów i objawów związanych z podanym lekiem, zapewniając pacjentowi odpowiednie środki objawowe i wspierające w zależności od potrzeb.
W przypadku wysokiej natremii można stosować moczopędy pętlowe.
W przypadku hiperkaliemii można podawać dożylne wlewy glukozy (z lub bez insuliny) lub wodorowęglan sodu.
W przypadku niewielkiego przedawkowania chlorku wapnia leczenie polega na natychmiastowym przerwaniu wlewu i wszelkich innych leków zawierających wapń. W przypadku ciężkiego przedawkowania (stężenia plazmy > 2,9 mmol/l) należy podjąć następujące działania:

• nawodnienie poprzez podanie roztworu chlorku sodu 0,9%;
• stosowanie moczopędnych nie-tiazydowych w celu ułatwienia eliminacji wapnia;
• monitorowanie stężeń potasu i wapnia w osoczu z natychmiastowym przywróceniem stężeń do wartości normalnych;
• monitorowanie funkcji serca, stosowanie beta-blokerów w celu zmniejszenia ryzyka zaburzeń rytmu serca;
• ewentualne użycie hemodializy W przypadku przedawkowania magnezu konieczne jest użycie sztucznego oddychania. W celu przeciwdziałania skutkom hiper-magnezemia należy podać wapń dożylne (10-20 ml roztworu 5%). Podanie 0,5 - 1 mg fizostygminy podskórnie może być pomocne. Wysokie stężenia elektrolitów w osoczu mogą wymagać stosowania dializy.

W przypadku przypadkowego połknięcia/przyjęcia nadmiernego dawkowania Elettrolitica reidratante Diaco należy natychmiast powiadomić lekarza lub udać się do najbliższego szpitala.
Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania Elettrolitica reidratante Diaco, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą.
DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE
Jak wszystkie leki, Elettrolitica reidratante III może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Poniżej wymieniono działania niepożądane Elettrolitica reidratante III uporządkowane według klasyfikacji systemowej organów MedDRA. Nie są dostępne wystarczające dane, aby określić częstość poszczególnych wymienionych działań
Choroby przewodu pokarmowego
Zaburzenia i podrażnienia przewodu pokarmowego, pragnienie, zmniejszone ślinienie, nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, zaparcia, opóźnione przewodzenie jelitowe, paralityczny ileus, smak metaliczny, smak wapienny.
Choroby układu nerwowego
Zaburzenia neuromięśniowe, sztywność mięśni, parestezje, paraliż mięśni, osłabienie, dezorientacja, bóle głowy, zawroty głowy, niepokój, drażliwość, drgawki, śpiączka, śmierć.
Zaburzenia psychiczne
Senność, stany dezorientacji, zaburzenia psychiczne.
Choroby serca
Zaburzenia rytmu, tachykardia, bradykardia, zaburzenia przewodnictwa, zanik fali P, poszerzenie QRS w zapisie EKG, omdlenia, migotanie komór, zatrzymanie krążenia.
Choroby układu naczyniowego
Hipotensja, nadciśnienie, obrzęk obwodowy, rozszerzenie naczyń, zaczerwienienie, potliwość, szok.
Zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej
Hipernatremia, hipervolemia, hiperchloremia
Choroby układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Duszność, zatrzymanie oddechu, obrzęk płucny, napięcie opłucnowe.
Choroby oka
Zmniejszone łzawienie
Choroby nerek i układu moczowego
Niewydolność nerek, poliuria
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Hiperkalcemia, zespół Burnetta (zespół mleko-alkaliczny), hipokalcemia.
Choroby układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej
Osłabienie mięśni
Choroby układu ogólnego i stanów związanych z miejscem podania
Odpowiedzi gorączkowe, infekcja w miejscu wlewu, ból lub reakcja lokalna, zaczerwienienie, wysypka, podrażnienie żyły, zakrzepica lub zapalenie żyły sięgające miejsca wlewu, wylew, martwica tkanek, powstawanie ropni, zwapnienie skóry.
Wytrącanie soli wapnia-ceftriaksonu
Rzadko zgłaszano poważne reakcje niepożądane, a w niektórych przypadkach śmiertelne, u wcześniaków i u noworodków urodzonych w terminie (w wieku < 28 dni), którzy byli leczeni ceftriaksonem i wapniem dożylne. Obecność wytrącania soli wapnia-ceftriaksonu wykryto pośmiertnie w płucach i nerkach. Wysokie ryzyko wytrącania u noworodków wynika z ich małej objętości krwi i dłuższego okresu półtrwania ceftriaksonu w porównaniu z dorosłymi (patrz przeciwwskazania i interakcje).
Zgłaszano przypadki wytrącania się w nerkach, głównie u dzieci powyżej 3 roku życia leczonych wysokimi dawkami dziennymi (np. ≥ 80 mg/kg/dzień) lub z całkowitymi dawkami przekraczającymi 10 gramów i z innymi czynnikami ryzyka (np. ograniczenie płynów, pacjenci przebywający w łóżku). Ryzyko wytrącania się osadu wzrasta u pacjentów unieruchomionych lub odwodnionych. Zdarzenie to może być objawowe lub bezobjawowe, może prowadzić do niewydolności nerek i anurii i jest odwracalne po przerwaniu podawania.
Obserwowano wytrącanie się soli wapnia-ceftriaksonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów leczonych dawkami przekraczającymi zalecaną dawkę standardową. U dzieci badania prospektywne wykazały zmienny udział wytrącania się przy podawaniu dożylne; w niektórych badaniach częstość była wyższa niż 30%. Wydaje się, że częstość ta jest niższa przy powolnym podawaniu wlewów (20-30 minut). Ten efekt jest zazwyczaj bezobjawowy, ale w rzadkich przypadkach wytrącanie się towarzyszyło objawom klinicznym, takim jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Wytrącanie się jest zazwyczaj odwracalne po przerwaniu podawania.
Zastosowanie się do instrukcji zawartych w ulotce zmniejsza ryzyko działań niepożądanych.
Jeśli którykolwiek z działań niepożądanych nasili się lub jeśli zauważysz pojawienie się jakiegokolwiek działania niepożądane nie wymienionego w tej ulotce, poinformuj lekarza lub farmaceutę.
TERMIN WAŻNOŚCI I WARUNKI PRZECHOWYWANIA
Termin ważności: patrz data ważności podana na opakowaniu.
Data ważności odnosi się do produktu w nieuszkodzonym opakowaniu, przechowywanego zgodnie z zaleceniami.
Uwaga: nie należy stosować leku po dacie ważności podanej na opakowaniu.
Warunki przechowywania
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu i w szczelnie zamkniętym pojemniku. Nie chłodzić ani nie zamrażać.
Leków nie należy wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. To pomoże ochronić środowisko.
Trzymać lek poza zasięgiem i wzrokiem dzieci.
SKŁAD
1000 ml zawiera:
Substancje czynne:
Chlorek sodu 5,0 g
Chlorek potasu 0,75 g
Chlorek wapnia dwuwodny 0,35 g
Chlorek magnezu sześciowodny 0,31 g
Octan sodu triwodny 6,4 g
Cytrynian sodu 0,75 g
mEq/litr
Na 140
K 10
Ca 5
Mg 3
Cl 103
Octan 47
Cytrynian 8
Teoretyczna osmolarność (mOsm/litr) 307
pH: 5,0 - 7,0
POSTAĆ DAWKOWA I ZAWARTOŚĆ
Roztwór do wlewania, sterylne i apirogenne
POWIERZYCIEL ZEZWOLENIA NA WPUSZCZENIE NA RYNEK
Diaco Biofarmaceutici S.r.l.
Via Flavia n.124 - 34147 - Trieste (Włochy)
PRODUCENT
S.M. FARMACEUTICI SRL
Via Flavia n.124 - 34147 - Trieste (Włochy)