Dexametazonu fosforan PFIZER

Ulotka: informacje dla użytkownika

DESAMETASONE FOSFATE PFIZER 8 mg/2 ml roztwór do wstrzykiwania, 4 mg/ml roztwór do wstrzykiwania

Desametasone
Lek równoważny
Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać niniejszą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać konieczne ponowne zapoznanie się z jej treścią.
• W przypadku pytań skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Ten lek został przepisany wyłącznie dla Ciebie. Nie przekazuj go innym osobom, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same jak Twoje, ponieważ może to być niebezpieczne.
• Jeśli wystąpią jakieś niepożądane działania, w tym nie wymienione w tej ulotce, należy skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.

Zawartość niniejszej ulotki:

1. Co to jest Desametasone Fosfate Pfizer i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Desametasone Fosfate Pfizer
3. Jak stosować Desametasone Fosfate Pfizer
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Desametasone Fosfate Pfizer
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Desametasone Fosfato Pfizer i do czego służy

Desametasone Fosfato Pfizer zawiera substancję czynną desametasone, która należy do grupy leków zwanych glikokortykosteroidami. Działają one poprzez zmniejszanie stanów zapalnych (działanie przeciwzapalne) i reakcji alergicznych, obniżają gorączkę (działanie przeciwgorączkowe) oraz są stosowane w przypadkach niedostatecznej cyrkulacji krwi (działanie przeciwszokowe).
Podawanie Desametasone Fosfato Pfizer odbywa się do mięśnia (dośródmięśniowo) lub do żyły (dośrodniczo), gdy nie jest możliwe podanie doustne w następujących wskazaniach:
Niedostateczność kory nadnerczy
Desametasone Fosfato Pfizer wykazuje głównie działanie przeciwzapalne (glikokortykoidalne) i słabe działanie na metabolizm hormonalny (mineralokortykoidalne). Dlatego jego stosowanie powinno być uzupełnione solami mineralnymi lub desoksykortykosteronem (hormonalnym lekiem) albo oboma jednocześnie. W połączeniu tym lek jest wskazany we wszystkich typach niedostateczności gruczołów nadnerczy, takich jak choroba Addisona lub po chirurgicznym usunięciu nadnerczy, wymagających wspomagania lekami.
Względna niedostateczność kory nadnerczy.
Częściowa niedostateczność gruczołu kory nadnerczy, która może wystąpić po przerwaniu długotrwałego leczenia dawkami supresyjnymi hormonów. Gdy konieczne jest natychmiastowe działanie, Desametasone Fosfato Pfizer w postaci roztworu do wstrzykiwania może mieć kluczowe znaczenie życiowe, ponieważ jego skuteczność może pojawić się już kilka minut po podaniu.
Leczenie wspomagające przedoperacyjne i pozaintraoperacyjne u pacjentów poddawanych chirurgicznemu usunięciu obu nadnerczy lub przysadki mózgowej (która reguluje rozwój organizmu):

• sytuacje chirurgiczne, w których podejrzewa się niewystarczające hormonalne rezerwy gruczołu nadnerczy;
• przypadki pooperacyjnego szoku nieodpornego na leczenie konwencjonalne.

Zapalenie tarczycy bez ropienia (tarczycy nieżarną), gdy leczenie innymi lekami doustnymi nie jest możliwe.
Szok

• Leczenie wspomagające szoku, gdy konieczne są wysokie dawki kortykosteroidów, np. ciężki szok krwotoczny, traumatyczny lub chirurgiczny. Leczenie Desametasone Fosfato Pfizer w postaci roztworu do wstrzykiwania stanowi uzupełnienie, a nie zastępstwo dla innych koniecznych środków specyficznych lub wspomagających, np. uzupełnienie objętości krążącej, korekta równowagi wodno-elektrolitowej, podawanie tlenu, interwencje chirurgiczne, leczenie antybiotykami.
• Choroby reumatyczne

Leczenie wspomagające stosowane przez krótki okres czasu w następujących przypadkach:

• bóle kości i stawów po urazach (posttraumatyczna osteoartroza);
• zapalenie przestrzeni stawowych (synowia osteoartrozy);
• reumatoidalne zapalenie stawów psoriazycznego (łuszczenie się skóry towarzyszone bólami stawów);
• reumatoidalne zapalenie stawów (ból i sztywność stawów), w tym młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów;
• szpiczak ankylopoetyczny (przewlekła choroba zapalna głównie kręgosłupa i stawów miednicy);
• epikondylitis;
• ostra i podostra bursyt (bolesne zapalenie łokcia lub kolana);
• ostra niespecyficzna tenosynowia (bolesne zapalenie ścięgna);
• ostra podagra (bóle stawów związane ze wzrostem kwasu moczowego).
• Choroby kolagenu (podstawowej substancji tkanek ludzkich, takich jak skóra, kości i ścięgna)
• W czasie nawrotów lub w leczeniu utrzymującym wybranych przypadków tocznia rumieniowatego układowego (ciężkiej choroby układu odpornościowego) i zapalenia serca (ostra reumatyczna kardiopatia).
• Choroby skóry, takie jak:
• pęcherzyca (pęcherze na skórze i błonach śluzowych);
• zespół Stevensa-Johnsona (ciężka reakcja alergiczna potencjalnie śmiertelna);
• odłuszczeniowe zapalenie skóry (reakcja odłuszczająca skóry);
• pęcherzyca pęcherzycowa (reakcja skóry z pęcherzami i pęcherzykami);
• ciężka łojotokowa dermatopatia (egzema skóry związane z wydzielaniem sebum);
• grzybica grzybica (zakażenie skóry grzybami);
• ciężka łuszczycy (ciężkie zaczerwienienie i odłuszczanie się skóry w plamach).
• Stany alergiczne Początkowe leczenie ciężkich postaci alergii, takich jak:
• astma oskrzelowa, w tym stan astmatyczny (spazm dróg oddechowych);
• kontaktowe zapalenie skóry (spowodowane substancjami uczulającymi lub drażniącymi stykającymi się z skórą);
• atopowe zapalenie skóry (lokalizowane podrażnienie i swędzenie skóry);
• reakcje nadwrażliwości na leki;
• zapalenie zatok nosowych spowodowane alergią sezonową lub trwałą;
• reakcje alergiczne na przetaczanie;
• obrzęk gardła nieinfekcyjny (lek pierwszego wyboru to adrenalina);
• obrzęk twarzy, szyi lub kończyn, w połączeniu z adrenaliną (lek stymulujący układ nerwowy) w ciężkich reakcjach nadwrażliwości.
• Alergie i zapalenia oka i okolic oka o krótkim lub długim trwaniu, takie jak:
• alergiczne zapalenie spojówek (infekcja i zaczerwienienie oka);
• zapalenie rogówki (infekcja przezroczystej części oka);
• alergiczne owrzodzenie brzegowe rogówki (rana przezroczystej części oka);
• oczopląs zosterowy (zakażenie wirusowe oka);
• zapalenie tęczówki i zapalenie ciała rzęskowego (zapalenie tęczówki i rzęskówki);
• zapalenie siatkówki i tuniczki naczyniowej (zapalenie siatkówki z rozmytą widzeniem);
• zapalenie przedniego odcinka (zapalenie przedniej części oka);
• rozlana tylana uveity i zapalenie naczyniówki (zapalenie głębszych części oka towarzyszone bólem);
• zapalenie nerwu wzrokowego (zapalenie nerwu wzrokowego);
• zapalenie nerwu wzrokowego (zapalenie nerwu wzrokowego);
• sympatyczna oftalmia (traumatyczne zapalenie z możliwą utratą wzroku).
• Choroby układu oddechowego, takie jak:
• sarkoidoza (choroba charakteryzująca się wzrostem małych zapalnych guzków w płucach lub innych miejscach);
• zespół Löfflera nieodporny na inne metody leczenia (choroba powodująca uszkodzenie serca);
• berylloza (choroba spowodowana narażeniem na beryl);
• fulminantna lub rozsiana gruźlica płucna (ciężka infekcja płuc bakteryjna), w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi;
• emfizema płuc (pęknięcia mikrostruktur płuc), w przypadkach, gdy zwężenie oskrzeli (oskrzeli) lub obecność płynu w płucach (edem oskrzeli) odgrywają istotną rolę;
• rozlana włóknienie śródmiąższowe płuc lub zespół Hammana-Richa (wzrost tkanki włóknistej w płucach);
• zapalenie płuc spowodowane aspiracją.
• Choroby krwi, takie jak:
• trombocytopenia idiopatyczna i wtórna u dorosłych, poprzez podanie dożylnie (zmniejszenie się niektórych składników krzepnięcia krwi bez oczywistej przyczyny);
• nabyte autoimmunologiczne anemia hemolityczna (choroba układu odpornościowego powodująca samozniszczenie czerwonych krwinek);
• erytroblastopenia (niedobór czerwonych krwinek);
• wrodzona hipoplazja czerwonej szpiku (choroba dziedziczna charakteryzująca się niewystarczającą produkcją czerwonych krwinek przez szpik kostny).
• Nowotwory:
• leczenie łagodzące objawy białaczek i chłoniaków (nowotworów krwi i układu limfatycznego) u dorosłych;
• ostra białaczka (aktywne nowotwory krwi) u dzieci.
• Stany obrzękowe (obrzęki spowodowane płynem):
• w celu zwiększenia wydalania moczu lub leczenia utraty białka z moczem u pacjentów z chorobami nerek o nieustalonej przyczynie lub spowodowanymi toczeniem rumieniowatym (chorobą układu odpornościowego powodującą samozniszczenie tkanek organizmu).

Desametasone Fosfato Pfizer stosuje się w połączeniu z lekami zwiększającymi wydalanie moczu (moczopędne) w przypadkach:

• marskości wątroby (ciężka choroba wątroby) z nagromadzeniem płynu w jamie brzusznej;
• niewydolności serca zastoinowej opornej (niewydolność serca);
• obrzęku mózgu (nagromadzenie płynu w czaszce) różnego rodzaju i pochodzenia. Gdy obrzęk jest spowodowany guzami mózgu, podawanie doustne Desametasone Fosfato Pfizer może okazać się pomocne.

Ten lek może być również stosowany:

• w przygotowaniu do zabiegu chirurgicznego u pacjentów z wysokim ciśnieniem wewnątrzczaszkowym spowodowanym guzami;
• w celu złagodzenia objawów u pacjentów z nieoperacyjnymi lub nawracającymi guzami mózgu (recydywy);
• w leczeniu obrzęku mózgu (nagromadzenie płynu w czaszce) po zabiegach neurochirurgicznych.
• Choroby układu pokarmowego: ten lek może być stosowany jako wspomagający w:
• wrzodziejącym zapaleniu okrężnicy (zapalenie okrężnicy z uszkodzeniem błony śluzowej jelita);
• zapaleniu jelita regionalnym (zapalenie jelita).
• Do wstrzykiwań do naturalnych jam stawowych lub tkanek miękkich; leczenie wspomagające stosowane przez krótki okres czasu w następujących przypadkach:
• zapalenie przestrzeni stawowych (synowia) spowodowane osteoartrozą;
• ból i sztywność stawów (reumatoidalne zapalenie stawów);
• zapalenie ścięgien łokcia, kolana lub barku (ostra i podostra bursyt);
• zapalenie stawów podagrycznych (ostra podagra);
• zapalenie ścięgna ramienia (epikondylitis);
• zapalenie pochwy ścięgna (ostra niespecyficzna tenosynowia);
• choroba stawów po urazie (posttraumatyczna osteoartroza);
• bóle stawów po urazie (traumatyczne zapalenie stawów);
• choroba Dupuytrena (choroba powodująca deformację ręki);
• zapalenie mięśni (fibromialgia);
• zapalenie nerwów i nerwów międzyżebrowych (neurypatia i neuralgia międzyżebrowa);
• zapalenie ścięgien (tendinitis);
• zapalenie tkanek otaczających ścięgna (peritendinitis);
• zapalenie ścięgien nadgarstka (choroby De Quervaina);
• trzaskający palec.
• Różne choroby, takie jak:
• gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (zapalenie mózgu spowodowane gruźlicą) z blokowaniem przewodnictwa nerwowego, w połączeniu z odpowiednim leczeniem gruźlicy.
• Kruk
• Epizody laryngospazmu (spazm krtani, miękkiej części gardła);
• obrzęk prowadzący do zwężenia dróg oddechowych, kaszel lub świst. Ten lek zazwyczaj powoduje trwałe poprawienie stanu w ciągu 12 godzin od podania pierwszej dawki. Jednocześnie należy podać standardowe leczenie przeciwdzietne, w tym antybiotyki.
• Desametasone Fosfato Pfizer może być stosowany przez personel szpitalny w celu różnicowania możliwych przyczyn chorób gruczołów nadnerczy.

2. Co powinien wiedzieć przed zastosowaniem Desametasone Fosfato Pfizer

Nie stosuj Desametasone Fosfato Pfizer

• jeśli jest uczulony na fosforan sodu dexametazonu lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
• jeśli ma infekcję grzybiczą i/lub bakteryjną rozszerzoną na cały organizm (systemiczną), chyba że otrzymuje już specyficzną terapię przeciwinfekcyjną;
• w przypadku iniekcji lokalnej, jeśli występuje bakteriemia, grzybicze infekcje systemowe, niestabilność stawów lub infekcje w miejscu podania spowodowane innymi chorobami, takimi jak septyczny zapalenie stawów wtórne w przebiegu gruźlicy lub kiły;
• jeśli ma infekcję dróg oddechowych (gruźlicę);
• jeśli ma problemy żołądkowe i jelitowe (żołądkowe owrzodzenie trawiennego);
• jeśli ma zaburzenia psychiczne (psychotę);
• jeśli ma wirusowe infekcje oczu spowodowane wirusem Herpes simplex.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed zastosowaniem Desametasone Fosfato Pfizer.
Desametasone Fosfato Pfizer może nasilić istniejącą infekcję grzybiczą rozszerzoną na cały organizm
(systemiczną infekcję grzybiczą), chyba że jest stosowany w celu kontrolowania reakcji alergicznych
(wywołanych przez amfoterycynę B). Z drugiej strony opisywano, że jednoczesne stosowanie
amfoterycyny B i hydrokortyzonu może prowadzić do przyrostu masy ciała i zwiększenia objętości
tkanki serca (zastoinowa kardiomegalia).
Stosowanie tego leku może:

• sprzyjać pojawieniu się infekcji (latenta amebioza), maskować ciężkie infekcje oraz wpływać na wyniki niektórych testów diagnostycznych, dając fałszywie negatywne wyniki w przypadku infekcji bakteryjnych (test nitroblue tetrazolium);
• powodować reakcje alergiczne, również ciężkie (reakcje anafilaktyczne), które mogą objawiać się obrzękiem gardła (obrzęk strzemiączka), podrażnieniem skóry (pokrzywicą) i trudnościami oddechowymi (bronchospazmem), szczególnie jeśli wcześniej występowały reakcje alergiczne na inne leki. Natychmiast powiadom lekarza, jeśli wystąpią u Ciebie którekolwiek z powyższych objawów;
• powodować guza nadnerczy (feochromocytom).

Ten lek należy stosować w możliwie najniższej dawce. Zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
Podczas leczenia tym lekiem lekarz może przepisać Ci leki zapobiegające uszkodzeniom żołądka
(leki przeciwwskazowe).
Desametasone Fosfato Pfizer w wysokich dawkach może powodować:

• podwyższenie ciśnienia krwi;
• zaburzenia poziomu soli i płynów w organizmie (zatrzymanie wody i soli) lub zwiększoną utratę potasu; w takim przypadku konieczna jest dieta uboga w sod, a także suplementacja potasu.

Wszystkie leki należące do tej samej grupy co Desametasone Fosfato Pfizer (leki kortykosteroidowe)
zwiększają wydalanie wapnia.
Wstrzyknięcie kortykosteroidu do stawu może powodować efekty zarówno ogólne, jak i lokalne.
Powiadom lekarza, jeśli wystąpią u Ciebie nasilenie bólu, obrzęk, ograniczenie ruchomości stawu, gorączka i ogólny dyskomfort – są to objawy sugerujące infekcję stawu.
Lekarz zaleci Ci, aby nie obciążać leczonego stawu, nawet jeśli ból ustąpi. Staw należy chronić, dopóki trwa proces zapalny.
Powiadom lekarza, jeśli otrzymujesz inne leki, musisz poddać się szczepieniom lub testom alergicznym (testom skórnym) w trakcie terapii dexametazonem.
Stosuj Desametasone Fosfato Pfizer z ostrożnością i powiadom lekarza, jeśli:

• jesteś bardzo zestresowany;
• masz problemy z nadnerczami spowodowane tym lekiem (wtórna niewydolność nadnerczy); w takim przypadku lekarz może stopniowo zmniejszyć dawkę. Te problemy mogą utrzymywać się przez kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. Jeśli w tym okresie wystąpi u Ciebie stres lub będziesz przyjmować inne leki (sterydy), skontaktuj się z lekarzem;
• masz infekcję płuc (gruźlicę) lub wirusową lub grzybiczą infekcję oczu; w takim przypadku lekarz przepisze Ci jednocześnie leczenie przeciwinfekcyjne (terapię przeciwmikrobiologiczną);
• nigdy nie chorowałeś na ospę wietrzaną ani nie miałeś ognia św. Antoniego (choroby wywołane przez wirusa Herpes zoster), ponieważ te choroby mogą być bardzo niebezpieczne podczas leczenia tym lekiem. Jeśli Ty lub Twoje dziecko nigdy nie chorowaliście na te choroby, unikaj kontaktu z zakażonymi. Jeśli Ty lub Twoje dziecko pojawią się objawy tych chorób (ospa wietrzna, ogień św. Antoniego) lub również objawy odry podczas leczenia Desametasone Fosfato Pfizer, natychmiast skontaktuj się z lekarzem;
• otrzymywałeś leczenie wysokimi dawkami przez ponad 3 tygodnie; w takim przypadku zmniejszanie dawki musi być stopniowe, ponieważ może wystąpić nagłe niewydolność nadnerczy (ostra niewydolność nadnerczy), obniżenie ciśnienia krwi (hipotensja) i nawet śmierć;
• masz problemy z tarczycą (hipotyreozę) lub wątrobą (cirrhosis hepatica);
• masz chorobę płuc (aktywną gruźlicę). W tym przypadku możesz stosować ten lek tylko w przypadku choroby fulminującej lub rozsianej. Jeśli masz latentną gruźlicę lub test tuberkulinowy był pozytywny, musisz być ściśle monitorowany przez lekarza;
• masz złośliwe choroby krwi. Lekarz będzie Cię dokładnie kontrolować, aby zapobiec chorobie spowodowanej śmiercią komórek nowotworowych po leczeniu dexametazonem, samodzielnym lub w połączeniu z innymi lekami zwanymi chemioterapeutykami, które uwalniają substancje mogące powodować uszkodzenie nerek;
• masz przewlekłe zapalenie jelita (nieswoiste zapalenie okrężnicy);
• masz ropień lub infekcje bakteryjne z ropą (infekcje piogenne);
• masz zapalenie odcinków jelita (divertykulit);
• niedawno przeszedłeś operację jelit (niedawne jelitowe anastomozy);
• masz problemy żołądkowe lub jelitowe związane z obecnością zmian (aktywne lub latente owrzodzenie trawiennego);
• masz problemy nerek (niewydolność nerek);
• masz podwyższone ciśnienie krwi (nadciśnienie);
• masz problemy z kośćmi (osteoporozę);
• masz problemy z mięśniami (miastenię ciężką);
• masz wirusową infekcję oka spowodowaną wirusem Herpes simplex, ponieważ może dojść do poważnych uszkodzeń oka (przebicie rogówki);
• jesteś mężczyzną, ponieważ stosowanie tego leku może powodować zwiększenie lub zmniejszenie ruchliwości i liczby plemników;
• masz biegunkę lub byłeś w tropikach, ponieważ stosowanie tego leku może aktywować infekcję (amebiozę);
• jesteś osobą starszą, ponieważ mogą wystąpić niebezpieczne działania niepożądane (śmierć), takie jak osłabienie kości (osteoporoza), podwyższone ciśnienie krwi (nadciśnienie), obniżenie poziomu potasu (hipokaliemia), cukrzyca, podatność na infekcje i cienienie skóry. W takim przypadku skontaktuj się z lekarzem, który będzie Cię dokładnie monitorować;
• masz objawy zespołu lizy nowotworowej, takie jak skurcze mięśni, osłabienie mięśni, dezorientacja, utrata lub zaburzenia wzroku i duszność, jeśli cierpisz na nowotwory hematologiczne (nowotwory komórek krwi). Skontaktuj się z lekarzem, jeśli wystąpią zamazany wzrok lub inne zaburzenia wzroku. Zaburzenia psychiczne Stosowanie tego leku może powodować zaburzenia psychiczne (reakcje psychiatryczne). Te reakcje ustępują po zmniejszeniu lub przerwaniu leczenia. W przypadku depresji, myśli samobójczej lub innych dolegliwości psychicznych skontaktuj się z lekarzem. Te zaburzenia mogą wystąpić zarówno podczas, jak i po zmniejszeniu/przerwaniu terapii. Przed zażyciem tego leku powiadom lekarza, jeśli Ty lub ktoś z Twojej rodziny mieli wcześniej zaburzenia psychiczne (depresję, chorobę afektywną dwubiegunową, psychotę steroidową).

Lekarz będzie Cię dokładnie monitorować podczas leczenia, jeśli:

• masz problemy z kośćmi (osteoporozę), szczególnie jeśli jesteś kobietą w okresie menopauzy;
• masz podwyższone ciśnienie krwi (nadciśnienie);
• cierpisz na choroby serca (zastoinową niewydolność serca);
• Ty lub ktoś z Twojej rodziny ma cukrzycę;
• miałeś wcześniej infekcję płuc;
• Ty lub ktoś z Twojej rodziny ma problem z oczami (jaskrę);
• miałeś wcześniej problemy z mięśniami po leczeniu kortykosteroidami (wcześniejszą miopatię);
• cierpisz na choroby wątroby (niewydolność wątroby);
• cierpisz na choroby nerek (niewydolność nerek);
• cierpisz na epilepsję;
• cierpisz na problemy żołądkowe i jelitowe związane z obecnością zmian (żołądkowo-jelitowe owrzodzenia);
• cierpisz na bóle głowy (migrenę);
• masz infekcje jelit (amebiozę);
• masz opóźniony wzrost (niepełny wzrost strukturalny);
• cierpisz na stan zwany zespołem Cushinga;
• Ty lub ktoś z Twojej rodziny mieli wcześniej poważne zaburzenia afektywne (takie jak depresja, mania, choroba afektywna dwubiegunowa lub psychota steroidowa). Stosowanie tego leku może powodować

ciężkie zaburzenia psychiczne, których objawy pojawiają się w ciągu kilku dni lub tygodni od rozpoczęcia
leczenia, a ryzyko jest większe przy podawaniu wysokich dawek bezpośrednio do żyły.
Długotrwałe stosowanie tego leku może powodować problemy z oczami (podskórna katarakta tylna).
Zawsze nos z sobą kartę medyczną, na której podano lekarza przepisującego ten lek, dawkę i czas trwania leczenia.
Dla osób uprawiających sport: stosowanie tego leku bez uzasadnienia terapeutycznego stanowi doping i może prowadzić do wykrycia w testach antydopingu.
Dzieci i młodzież
Desametasone Fosfato Pfizer nie powinien być stosowany u wcześniaków z problemami oddechowymi.
Jeśli dexametazon zostanie podany dziecku urodzonemu przed terminem, może rozwinąć się zgrubienie mięśnia sercowego (przyścieniowa kardiomiopatia), dlatego należy przeprowadzić odpowiednią ocenę diagnostyczną oraz monitorować funkcję i strukturę serca.
Konieczne jest regularne kontrolowanie wzrostu i rozwoju dzieci i młodzieży poddawanych długotrwałemu leczeniu tym lekiem, ponieważ Desametasone Fosfato Pfizer może nieodwracalnie opóźnić wzrost.
Inne leki i Desametasone Fosfato Pfizer
Powiadom lekarza, jeśli przyjmujesz lub niedawno przyjmowałeś inne leki, w tym leki bez recepty.
Niektóre leki mogą nasilać działanie Desametasone Fosfato Pfizer i lekarz może chcieć dokładnie Cię monitorować, jeśli przyjmujesz te leki (w tym niektóre leki na HIV: rytonawir, kobicistat).
Stosuj Desametasone Fosfato Pfizer z ostrożnością i powiadom lekarza, jeśli przyjmujesz następujące leki, ponieważ mogą być konieczne specjalne badania kontrolne:

• leki stosowane w leczeniu epilepsji (fenytoina, fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, primidona);
• efedrynę, lek stosowany do zmniejszenia uczucia zatkania nosa (dekongestyjny nosowy);
• aminoglutetymid, lek stosowany w leczeniu zaburzeń hormonalnych (zespół Cushinga) lub raka piersi;
• ketoconazol, amfoterycynę B, leki stosowane w leczeniu infekcji grzybiczych;
• makrolidowe antybiotyki, erytromycynę, stosowane w leczeniu infekcji bakteryjnych;
• indynawir, lek stosowany w leczeniu AIDS;
• hydrokortyzon, lek stosowany w leczeniu alergii skóry;
• leki stosowane w leczeniu infekcji bakteryjnych (ryfobutyna, ryfampicyna);
• leki zwane antycholinesterazami, stosowane w leczeniu problemów mięśniowych (miastenia ciężka);
• leki stosowane do rozrzedzania krwi (kumarynowe leki przeciwkrzepliwe);
• leki ułatwiające wydalanie moczu (diuretyki wyczerpujące potas i inne diuretyki, takie jak acetazolamid, diuretyki pętlowe, diuretyki tiazydowe);
• leki stosowane do obniżenia poziomu cukru we krwi (hipoglikemizujące), w tym insulina;
• leki stosowane do obniżenia ciśnienia krwi (leków przeciwnadciśnieniowych);
• leki stosowane w leczeniu niektórych problemów serca (glikozydy naparstnicy);
• lek przeciwdziałający uszkodzeniom żołądka (karbenoksolon);
• niesteroidowe leki przeciwzapalne (salicylany, fenylobutazon). Jeśli przerwiesz Desametasone Fosfato Pfizer, możesz doświadczyć zatrucia salicylanami. Ponadto, jeśli masz niski poziom protrombiny (hipotrombinemia), może wystąpić interakcja z salicylanami.

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli jesteś w ciąży, podejrzewasz ciążę lub planujesz zajście w ciążę, lub karmisz piersią, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża
Jeśli jesteś w ciąży lub w wieku rozrodczym, lekarz oceni konieczność rozpoczęcia leczenia tym lekiem tylko wtedy, gdy korzyści dla Ciebie przewyższają ryzyko dla dziecka.
Noworodki matek, które otrzymywały wysokie dawki kortykosteroidów w czasie ciąży, powinny być dokładnie monitorowane pod kątem problemów z nadnerczami (hiponadczynność).
Karmienie piersią
Nie stosuj Desametasone Fosfato Pfizer, jeśli karmisz piersią, ponieważ przechodzi on do mleka matki.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Ten lek nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Desametasone Fosfato Pfizer zawiera para-hydroksybenzoesan (metylo para-hydroksybenzoesan, propylo para-hydroksybenzoesan) i sód (cytrynian sodu)
Ten lek zawiera para-hydroksybenzoesany, które mogą powodować reakcje alergiczne (również opóźnione), w tym problemy oddechowe (bronchospazm).
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na fiolkę, co oznacza, że jest praktycznie „bezsodowy”.

3. Jak stosować Desametasone Fosfato Pfizer

Lek ten będzie podany przez lekarza lub wykwalifikowany personel medyczny. W przypadku wątpliwości skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
Lek ten może być podawany w postaci wstrzyknięcia do mięśni (drogą wewnątrzmięśniową) lub bezpośrednio do żyły (drogą dożylną).
Lekarz ustali dawkę, częstotliwość podawania oraz długość trwania leczenia. Będzie to zależeć od Twojego wieku, masy ciała, wywiadu medycznego, innych leków, które przyjmujesz, oraz rodzaju i ciężkości Twojej choroby.
Lek ten może być również podawany bezpośrednio do błony wyściełającej stawy (drogą wewnąrstawową) lub do miękkich tkanek w celu:

• krótkotrwałego leczenia nagłych epizodów (ostrych) lub nasilenia (przyostrych) stanów zapalnych stawów (np. przy zapaleniu mazi w przebiegu osteoartrozy, reumatoidalnym zapaleniu stawów, ostrym i podostrym zapaleniu owrzodzeń, ostrym podagrycznym zapaleniu stawów).

Jeśli zastosujesz zbyt dużą dawkę Desametasone Fosfato Pfizer
Przedawkowanie tego leku powoduje nasilenie działań niepożądanych (zobacz punkt „Możliwe działania niepożądane”).
W przypadku połknięcia lub zastosowania zbyt dużej dawki leku, niezwłocznie skontaktuj się z lekarzem lub udaj się do najbliższego szpitala.
Jeśli zapomnisz zastosować Desametasone Fosfato Pfizer
Nie stosuj podwójnej dawki, aby nadrobić pominiętą dawkę.
Jeśli przerwiesz leczenie lekiem Desametasone Fosfato Pfizer
Nie przerywaj nagle leczenia zastrzykami Desametasone Fosfato Pfizer bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem. Dawkę należy stopniowo zmniejszać przed całkowitym odstawieniem leku.
Przerywanie długotrwałego leczenia może powodować gorączkę, bóle stawów i mięśni (bóle stawów, bóle mięśni), alergiczną przeziębienie (rzężawka), zapalenie oczu (zapalenie spojówek), powstawanie guzków na skórze towarzyszących swędzeniu i bólowi, spadek masy ciała.
W razie jakichkolwiek wątpliwości dotyczących stosowania tego leku, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Możliwe są następujące działania niepożądane:
Częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych):

• zaburzenia poziomu sodu i płynów w organizmie (zatrzymanie sodu i wody), obniżona funkcja serca u osób predysponowanych do zaburzeń serca (niewydolność serca zastoinowa), obniżenie poziomu potasu i powodowane przez to zaburzenia kwasowości krwi (ubytek potasu, alkalosis hipokaliemiczna), zwiększone wydalanie wapnia;
• podwyższenie poziomu cukru we krwi i możliwy rozwój cukrzycy (obniżona tolerancja węglowodanów oraz pojawienie się lub ujawnienie się nieujawnionej jeszcze cukrzycy typu 2), co może prowadzić do zwiększonego zapotrzebowania na insulinę lub stosowanie leków obniżających poziom cukru we krwi (hipoglikemizanty doustne) u chorych na cukrzycę;
• zwiększone wydalanie białek (ujemny bilans azotu spowodowany katabolizmem białkowym); w przypadku długotrwałego leczenia należy zwiększyć podaż białek w diecie;
• przyrost masy ciała i zwiększone apetyt;
• zaburzenia gospodarki wodnej, które rzadko mogą prowadzić do podwyższenia ciśnienia krwi i problemów z sercem (niewydolność serca zastoinowa), jeśli istnieje predyspozycja do tych zaburzeń;
• zaburzenia rytmu serca (arytmie), zatrzymanie krążenia (kolaps krążeniowy), jeśli stosuje się szybkie podanie dużej dawki bezpośrednio do żyły;
• zwiększenie liczby białych krwinek (leukocytoza), zaburzenia układu limfatycznego;
• podwyższenie lub obniżenie ciśnienia krwi (nadciśnienie, hipotensja), niewystarczające ukrwienie narządów głównych (szok), problemy z krążeniem (tromboembolia), krwotoki (krwiaki);
• napady kichania;
• osłabienie mięśni (astenia mięśniowa), zaburzenia mięśni (miopatia sterydowa i miopatia proksymalna), utrata masy mięśniowej, osłabienie kości (osteoporoza), złamania kręgów (złamania kompresyjne), problemy z kośćmi (nieżytne martwica głowy kości udowej i kości ramiennej), poważne problemy stawowe (przypominające artropatię Charcota, szczególnie po wielokrotnych wstrzyknięciach do stawów), zablokowanie wzrostu kości długich (przyczepienie przedwczesne przyrostów), zniszczenie kości (martwica kostna bezkrwowa);
• zahamowanie wzrostu u dzieci i młodzieży;
• uszkodzenie, zatrucie i powikłania proceduralne, takie jak pęknięcie ścięgna, złamania kości długich, kruche kości, pogorszenie (reaktywacja) po bezpośrednim wstrzyknięciu do stawów. Złamania kompresyjne kręgów;
• powstawanie zmian w żołądku (odmiana żołądka) z możliwym przebiciem i krwawieniem (krwawienie), powstawanie zmian w jelitach, szczególnie jeśli są zapalone;
• zapalenie trzustki (zapalenie trzustki), wzdęcia brzucha, zapalenie przełyku z powstawaniem zmian (odmiana przełyku), nudności, niedobój, problemy trawienne (dyspepsja);
• opóźnienie procesów gojenia ran, cienienie i kruche skóry (zwyrodnienie skóry i tkanki podskórnej), zaburzenia wyników testów alergicznych (testów skórnych), pojawienie się czerwonych plamek (petechii) i siniaków (krwiaków), zaczerwienienie twarzy (rumień), zwiększone pocenie się, pieczenie i swędzenie, szczególnie w okolicy odbytu (po wstrzyknięciu do żyły), inne reakcje skórne, takie jak podrażnienie (zapalenie skóry alergiczne, pokrzywka), obrzęk twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła spowodowany gromadzeniem się płynów (obrzęk naczynioruchowy), zwiększone lub zmniejszone zabarwienie skóry (hiperpigmentacja lub hipopigmentacja), zwiększone owłosienie ciała (irsutyzm), pojawienie się rozstępów (striae), rozszerzenie drobnych naczyń krwionośnych (telangiektazje), pojawienie się trądziku i podrażnień (trądzik);
• ropnie bez obecności infekcji (ropnie sterylne);
• drgawki, zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, u dzieci związane z obrzękiem (pseudoguzy mózgu); te działania pojawiają się zazwyczaj po zakończeniu leczenia;
• zawroty głowy, ból głowy (cefalea), problemy z pamięcią (dysfunkcja poznawcza, amnezja), nasilenie padaczki;
• zaburzenia zachowania (euforia, zmiany nastroju i osobowości, myśli samobójcze, psychoza), ciężka depresja, mania, urojenia, zaburzenia psychiczne (reakcje psychotyczne, takie jak halucynacje i nasilenie schizofrenii), drażliwość, lęk, zaburzenia snu, dezorientacja, potrzeba kontynuowania stosowania tego leku (uzależnienie psychiczne). Te działania mogą występować częściej u osób, które wcześniej chorowały na zaburzenia psychiczne;
• zahamowanie produkcji niektórych hormonów (supresja osi podwzgórze-przysadka-nadnercza), odkładanie tłuszczu w okolicy łopatek i tylnego odcinka szyi, zmiany poziomu hormonów (stan podobny do zespołu Cushinga), zahamowanie wzrostu u dzieci, zaburzenia regulacji produkcji hormonów (wtórna hiporeaktywność osi przysadka-nadnercza), szczególnie w przypadku stresu (np. urazów, zabiegów chirurgicznych lub ciężkich chorób);
• nieregularności cyklu menstruacyjnego, brak miesiączki (amenoja);
• podwyższenie poziomu niektórych enzymów wytwarzanych przez wątrobę;
• problemy z oczami (zaćma podkapulsarna tylna, podwyższone ciśnienie wewnątrzoczne, choroba spowodowana uszkodzeniem nerwu wzrokowego (jaskra), wytrzeszcz jednego lub obu oczu (eksophtalmos), obrzęk oczu (papilledema), problemy z rogówką (cienienie rogówki lub twardówki);
• rzadkie przypadki utraty wzroku po stosowaniu deksametazonu bezpośrednio w zmianie w obszarze twarzy i głowy;
• zaburzenia wzroku, utrata wzroku;
• zamazany obraz;
• zwiększone podatność i nasilenie infekcji bez objawów i bez znaków (w tym infekcje oportunistyczne), aktywacja gruźlicy (pojawienie się lub ujawnienie się uśpionej gruźlicy), nasilenie chorób oka spowodowanych przez wirusy lub grzyby, infekcje spowodowane przez gatunek grzybów (kandydoza);
• ciężkie reakcje alergiczne (anafilaksja) lub mniej ciężkie (nadwrażliwość), obniżona funkcja układu odpornościowego, osłabiona odpowiedź na szczepienia i testy alergiczne (testy skórne).
  Dodatkowe działania niepożądane u dzieci i młodzieży
  Jeśli deksametazon jest podawany dzieciom urodzonym przed czasem, może powodować zgrubienie mięśnia sercowego (kardiomiopatia przerostowa) (patrz punkt 2)

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią u Ciebie jakiekolwiek działania niepożądane, w tym te niewymienione w niniejszym ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. Możesz również zgłosić działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem: https://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse.
Zgłaszanie działań niepożądanych może przyczynić się do uzyskania większej liczby informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać Desametasone Fosfato Pfizer roztwór do wstrzykiwań

Przechowuj ten lek poza zasięgiem wzroku i zasięgiem dzieci.
Nie stosuj tego leku po upływie daty ważności podanej na opakowaniu po wyrazie „Wydano”.
Data ważności odnosi się do ostatniego dnia miesiąca, przy założeniu, że produkt jest w nienaruszonym opakowaniu i przechowywany zgodnie z zaleceniami.
Przechowuj lek w temperaturze nie przekraczającej 25°C, nie zamrażaj.
Nie wyrzucaj żadnych leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. Pomogą to w ochronie środowiska.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Desametasone Fosfato Pfizer 4 mg/ml zawiesina do wstrzykiwań

• Substancją czynną jest fosforan sodu dexametazonu. Każdy mililitr zawiera 4,37 mg fosforanu sodu dexametazonu (równowartość 4 mg dexametazonu 21-fosforanu).
• Pozostałe składniki to: kreatynina, kwas askorbinowy, cytrynian sodu, paraben metylowy, paraben propylowy, woda do wstrzykiwań.

Co zawiera Desametasone Fosfato Pfizer 8 mg/2 ml

• Substancją czynną jest fosforan sodu dexametazonu. Każdy mililitr zawiera 4,37 mg fosforanu sodu dexametazonu (równowartość 4 mg dexametazonu 21-fosforanu).
• Pozostałe składniki to: kreatynina, kwas askorbinowy, cytrynian sodu, paraben metylowy, paraben propylowy, woda do wstrzykiwań.

Opis wyglądu Desametasone Fosfato Pfizer i zawartość opakowania
Desametasone Fosfato Pfizer 4 mg/ml
Opakowanie zawierające 3 lub 10 ampułek.
Desametasone Fosfato Pfizer 8 mg/2 ml
Opakowanie zawierające 1 lub 10 ampułek.
Może się zdarzyć, że nie wszystkie opakowania są wprowadzane do obrotu.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Pfizer Italia S.r.l. – Via Isonzo, 71 – 04100 Latina – Włochy
Producent
Biologici Italia Laboratories S.R.L. - Via Filippo Serpero 2 – Masate (MI) - Włochy

Poniższe informacje przeznaczone są wyłącznie dla personelu medycznego:

Ostrzeżenia specjalne i środki ostrożności dotyczące stosowania
Nie należy podawać szczepionek żywych osobom z niedostatecznym odpowiedzią immunologiczną. Odpowiedź przeciwciał na inne szczepionki może być osłabiona.
U pacjentów, którzy otrzymali dawkę kortykosteroidów systemowych przekraczającą dawkę fizjologiczną (około 1 mg dexametazonu) przez ponad 3 tygodnie, przerwanie leczenia nie może następować nagle. Stopniowe zmniejszanie dawki zależy od ryzyka nawrotu choroby, oceny klinicznej aktywności choroby podczas odstawiania leczenia oraz potencjalnego i stopnia ucisku osi HPA. Po osiągnięciu dawki dobowej 1 mg zmniejszanie dawki powinno następować powoli, aby umożliwić pełną regenerację osi HPA.
Nagłe odstawienie dawek do 6 mg/dobę dexametazonu po leczeniu trwającym do 3 tygodni rzadko powoduje klinicznie istotne ucisk osi HPA, jednak istnieją grupy pacjentów, u których zalecane jest stopniowe odstawienie leczenia nawet po terapii trwającej 3 tygodnie lub krócej. Na przykład u pacjentów otrzymujących powtarzane leczenie kortykosteroidami drogą systemową, u pacjentów leczonych krótkotrwałą terapią w ciągu roku od zakończenia leczenia przewlekłego, u pacjentów z innymi zaburzeniami powodującymi niewydolność nadnerczy, u pacjentów leczonych dawkami dobowymi do 6 mg dexametazonu oraz u pacjentów przewlekle leczonych dawkami wieczornymi.
Nagłe zmniejszenie dawki kortykosteroidu po długotrwałym leczeniu może spowodować ostrą niewydolność nadnerczy, hipotensję i śmierć. Przerywanie kortykosteroidów po leczeniu przewlekłym może powodować objawy (zespół odstawienia kortykosteroidów), takie jak gorączka, mialgia, artalgia, rinit, zapalenie spojówek, swędzące i bolesne guzki skórne oraz spadek masy ciała. Objawy te mogą występować u pacjentów nawet bez objawów niewydolności nadnerczy.
Podczas przewlekłego leczenia każda choroba współistniejąca, uraz lub zabieg chirurgiczny wymagają tymczasowego zwiększenia dawki; jeśli kortykosteroid został przerwany po długotrwałym leczeniu, może być konieczne tymczasowe wznowienie leczenia.
Czasami zgłaszano przypadki reakcji anafilaktycznych u pacjentów leczonych kortykosteroidami systemowymi. W przypadku wystąpienia takich reakcji zaleca się postępowanie według następujących procedur: natychmiastowe i powolne wstrzyknięcie adrenaliny dożylnie, podanie aminofiliny dożylnie oraz, w razie potrzeby, sztuczne oddychanie.
Kortykosteroidy nie powinny być stosowane w leczeniu urazów mózgu ani w udarze, ponieważ ich skuteczność kliniczna jest niepewna, a mogą być wręcz niebezpieczne dla pacjenta.
W leczeniu zapaleń ścięgna lub tężycznic zapalenia pochwy ścięgna należy zachować ostrożność podczas wstrzykiwania do przestrzeni między osłonkami a samym ścięgnem, ponieważ zgłoszono przypadki pęknięcia ścięgna.

Interakcje
Czas protrombiny i INR należy kontrolować często, aby uniknąć samoistnego krwawienia u pacjentów otrzymujących jednocześnie kortykosteroidy i kumaryny, ponieważ w niektórych przypadkach kortykosteroidy mogą zmieniać odpowiedź na te leki przeciwzakrzepowe. Niektóre badania wykazały, że efekt wywoływany przez dodanie kortykosteroidów polega zazwyczaj na hamowaniu odpowiedzi na związki kumarynowe, choć istnieją sprzeczne doniesienia wskazujące na wzmacnianie działania.

Dawka, sposób i czas podania
Preparat można wstrzykiwać bezpośrednio z fiolki bez mieszania lub rozcieńczania. Jeśli wskazane, można go dodać bez utraty skuteczności do roztworu chlorku sodu do wstrzykiwania, glukozy do wstrzykiwania lub odpowiedniej krwi do przetaczania i podawać w postaci kroplówki dożylnie. Gdy dodaje się go do roztworu do wlewu, mieszaninę należy użyć w ciągu 24 godzin, ponieważ roztwory nie zawierają substancji konserwujących. Należy przestrzegać standardowych środków aseptycznych stosowanych przy wstrzykiwaniach. Dawkowanie pozawiązkowe wynosi zazwyczaj od jednej trzeciej do połowy dawki doustnej podawanej co 12 godzin. Jednak w niektórych nagłych przypadkach, gdy życie pacjenta jest zagrożone, uzasadnione może być podanie dawek wyższych niż standardowe, które mogą osiągać wartości wielokrotnie przekraczające dawki doustne. Dawka początkowa powinna być utrzymywana bez zmian lub dostosowywana odpowiednio do osiągnięcia zadowalającej odpowiedzi. Jeśli po upływie rozsądnego czasu nie obserwuje się zadowalającej odpowiedzi klinicznej, należy przerwać leczenie Desametasone Fosfate Pfizer roztworem do wstrzykiwań i przejść do innej odpowiedniej terapii. Ważne jest podkreślenie, że potrzeby dawkowe są zmienne i dawkowanie należy dostosować do indywidualnych przypadków w zależności od choroby i odpowiedzi pacjenta. Po osiągnięciu korzystnej odpowiedzi należy ustalić odpowiednią dawkę utrzymaniu, stopniowo zmniejszając dawkę początkową o niewielkie ilości w odpowiednich odstępach czasu, aż do osiągnięcia minimalnej dawki wystarczającej do utrzymania pożądanego efektu klinicznego. Należy pamiętać, że dawkowanie leku należy dostosować na podstawie stałej kontroli klinicznej pacjenta. Do sytuacji, które mogą wymagać korekty dawkowania, należą zmiany stanu klinicznego spowodowane remisjami lub nawrotami choroby, indywidualną odpowiedzią pacjenta oraz wpływem narażenia pacjenta na stres niezwiązany bezpośrednio z chorobą; w tym ostatnim przypadku może być konieczne zastosowanie dawkowania Desametasone Fosfate Pfizer roztworem do wstrzykiwań przez okres zależny od stanu pacjenta. Gdy lek był podawany przez okres dłuższy niż kilka dni, przerwanie leczenia powinno następować stopniowo, a nie gwałtownie.

Wstrzykiwanie dożylne i domięśniowe: jeśli to możliwe, należy stosować drogę dożyczną zarówno do dawki początkowej, jak i do wszystkich kolejnych dawek podawanych, gdy pacjent jest w szoku (ponieważ u takich pacjentów każda inna droga podania, niezależnie od leku, powoduje nieregularny wskaźnik wchłaniania). Jeśli obserwuje się odpowiedź ciśnieniową, należy stosować drogę domięśniową aż do momentu, gdy będzie można przejść na leczenie doustne. Aby nie powodować dyskomfortu pacjentowi, nie należy wstrzykiwać więcej niż 2 ml do jednego miejsca wstrzyknięcia. W przypadkach nagłych standardowa dawka do wstrzykiwania dożylnego lub domięśniowego wynosi 1–5 ml (od 4 do 20 mg) w zależności od ciężkości choroby (patrz również Szok). Dawkę tę można powtarzać, aż do uzyskania odpowiedniej odpowiedzi. Po osiągnięciu początkowego poprawy, mogą wystarczyć pojedyncze dawki 0,5–1 ml (od 2 do 4 mg), które można powtarzać w razie potrzeby. Całkowita dawka dobową nie powinna przekraczać ogólnie 20 ml (80 mg), nawet w ciężkich przypadkach. Gdy wymagane jest stałe maksymalne działanie, podawanie należy powtarzać co 3–4 godziny lub przeprowadzać za pomocą dożylnej infuzji kroplowej. Wstrzykiwania dożylne i domięśniowe są wskazane w chorobach ostrych. Po przejściu fazy ostrej należy możliwie szybko przejść na doustną terapię steroidową.

Szok: standardowa dawka to 2–6 mg/kg masy ciała podana w jednorazowym wstrzyknięciu dożylnym. Jeśli szok utrzymuje się, dawkę tę można powtórzyć w ciągu 2–6 godzin. Alternatywnie, Desametasone Fosfate Pfizer roztwór do wstrzykiwań może być podany w dawce 2–6 mg/kg masy ciała w jednorazowym wstrzyknięciu dożylnym, bezpośrednio następującym po nim wlewie dożylnej tej samej dawki. Leczenie Desametasone Fosfate Pfizer roztworem do wstrzykiwań stanowi uzupełnienie, a nie zastąpienie konwencjonalnej terapii.
Polecenia te odzwierciedlają tendencję w obecnej praktyce medycznej do stosowania wysokich (farmakologicznych) dawek kortykosteroidów w leczeniu szoku. Poniższe wskazówki dawkowania zostały zaproponowane przez różnych autorów:

• Cavanagh: 3 mg/kg masy ciała w ciągłej dożylnej infuzji przez 24 godziny po początkowym wstrzyknięciu dożylnej 20 mg.
• Dietzman: 2–6 mg/kg masy ciała w jednorazowym wstrzyknięciu dożylnej.
• Frank: początkowo 40 mg, następnie powtarzane wstrzykiwanie dożylne co 4–6 godzin, jeśli szok utrzymuje się.
• Oaks: początkowo 40 mg, następnie powtarzane wstrzykiwanie dożylne co 2–6 godzin, jeśli szok utrzymuje się.
• Schumer: 1 mg/kg masy ciała w jednorazowym wstrzyknięciu dożylnej.

Te dawki są wyższe niż standardowe dawki zalecane dla dexametazonu fosforanu do wstrzykiwań: są to jednak dawki stosowane w sytuacjach nagłych, w ostrych stanach wymagających wysokich dawek farmakologicznych. Podawanie kortykosteroidów w wysokich dawkach należy kontynuować tylko do momentu ustabilizowania stanu pacjenta, zazwyczaj nie dłużej niż 48–72 godziny. Należy unikać długotrwałego leczenia tymi wysokimi dawkami w celu zapobiegania ewentualnym powikłaniom, takim jak niewydolność nadnerczy lub wrzód przewodu pokarmowego.

Obrzęk mózgu związany z ostrym udarem mózgu: początkowo 10 mg (2,5 ml) Desametasone Fosfate Pfizer do wstrzykiwań drogą dożylną, a następnie 4 mg (1 ml) domięśniowo co 6 godzin przez 10 dni. Dawkę należy stopniowo zmniejszyć do zera w ciągu kolejnych 7 dni.

W połączeniu z leczeniem pierwotnych lub przerzutowych nowotworów mózgu, zabiegami neurochirurgicznymi, urazami głowy, pseudotumorami mózgu lub przygotowaniem do operacji u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym spowodowanym guzem mózgu: początkowo 10 mg (2,5 ml) Desametasone Fosfate Pfizer do wstrzykiwań drogą dożylną, a następnie 4 mg (1 ml) domięśniowo co 6 godzin, aż do ustąpienia objawów obrzęku mózgu. Odpowiedź kliniczna zwykle pojawia się w ciągu 12–24 godzin: dawkowanie można zmniejszyć po 2–4 dniach i stopniowo odstawiać w ciągu 5–7 dni.

W leczeniu paliatywnym pacjentów z nawracającymi lub nieoperacyjnymi nowotworami: dawkę utrzymania należy dostosować indywidualnie, stosując Desametasone Fosfate Pfizer roztwór do wstrzykiwań lub dexametazon fosforan w tabletach. Dawkowanie 2 mg 2–3 razy dziennie może być wystarczające. Należy stosować minimalną dawkę niezbędną do kontrolowania obrzęku mózgu. Należy przestrzegać standardowych środków ostrożności związanych z terapią kortykosteroidową. Należy rozważyć możliwość przepisania leków przeciwwymiotnych, antycholinergików i zaleceń dietetycznych w celu zapobiegania powstawaniu wrzodów żołądka i dwunastnicy lub krwawień.

Krup: standardowe dawkowanie obejmuje zazwyczaj pojedynczą dawkę od 0,5 do 1,25 ml (od 2 do 5 mg) w zależności od wieku i masy ciała dziecka. Równocześnie należy prowadzić standardową terapię przeciwgruźliczą, w tym odpowiednie dawki antybiotyków. W szczególnie ciężkich przypadkach terapię steroidową można kontynuować w niskich dawkach przez 2–3 dni jako środek zapobiegawczy przed wystąpieniem dalszych ostrych napadów.

Połączenie terapii pozawiązkowej i doustnej: w przypadku ostrych samoograniczających się reakcji alergicznych lub nawrotów przewlekłych chorób alergicznych (ostra rinita alergiczna, ostre napady sezonowego astmy oskrzelowej, pokrzywka lekowa, obrzęk naczynioruchowy, zapalenia kontaktowe skóry itp.) zaleca się następujący schemat dawkowania, według którego terapię pozawiązkową i doustną podaje się łącznie:

Celem tego schematu jest zapewnienie odpowiedniej terapii podczas ostrych epizodów i jednocześnie minimalizacja ryzyka przedawkowania w przypadkach przewlekłych. U niektórych pacjentów samo to leczenie wystarcza do skutecznego kontrolowania choroby. Inni pacjenci wymagają dodatkowego leczenia, np. sterydów stosowanych miejscowo, leków przeciwhistaminowych lub leków rozszerzających oskrzela. U ograniczonej liczby pacjentów może być konieczna również systemowa terapia sterydowa. Na podstawie dawki stosowanej dzień przed nawrotem objawów u tej ostatniej grupy pacjentów lekarz może łatwiej podjąć decyzję o potrzebie dodatkowego leczenia. W przypadku nasilenia się objawów astmy towarzyszących objawom infekcji, zaleca się jednoczesne podawanie antybiotyków.
Iniekcje wewnątrzstawowe i do tkanek miękkich: iniekcje wewnątrzstawowe i do tkanek miękkich są zazwyczaj stosowane, gdy zaangażowane są stawy lub inne miejsca nieprzekraczające jednego lub dwóch ognisk. Nie zastępują one konieczności podejmowania standardowych, rutynowych środków. Choć działają korzystnie na objawy, nie stanowią one w żadnym razie leczenia przyczynowego, ponieważ hormon nie wywiera żadnego wpływu na przyczynę stanu zapalnego. Poniżej podajemy niektóre typowe dawki pojedyncze:
Częstotliwość podawania iniekcji waha się od razu na 3–5 dni do razu na 2–3 tygodnie, w zależności od odpowiedzi na leczenie.
Więcej informacji zawiera Streszczenie Charakterystyki Produktu.