Ulotka: informacje dla pacjenta

CITALOPRAM ALMUS 20 mg tabletki powlekane

Lek równoważny
Przeczytaj uważnie tę ulotkę przed zażyciem tego leku, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać konieczność ponownego zapoznania się z jej treścią.
Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą.
Ten lek został przepisany wyłącznie dla Ciebie. Nie przekazuj go innym osobom, nawet jeśli ich objawy choroby są takie same jak Twoje, ponieważ może to być dla nich niebezpieczne.
Jeżeli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, w tym również te, których nie ma w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. Zobacz punkt 4.

Zawartość niniejszej ulotki:

Co to jest CITALOPRAM ALMUS i do czego służy
Co należy wiedzieć przed zażyciem CITALOPRAM ALMUS
Jak stosować CITALOPRAM ALMUS
Możliwe działania niepożądane
Jak przechowywać CITALOPRAM ALMUS
Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest CITALOPRAM ALMUS i do czego służy

CITALOPRAM ALMUS zawiera substancję czynną citalopram, która należy do grupy leków przeciwdrgawkowych zwanych selektywnymi inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), działających poprzez regulację nastroju.
Lek ten jest wskazany w leczeniu następujących zaburzeń:

depresji (endogenne zespoły depresyjne);
zapobieganiu nawrotom i powtarzającym się epizodom depresji;
atakom paniki (zaburzenia lękowe z napadami paniki), w tym tych spowodowanych strachem przed przestrzeniami otwartymi (agorafobia).

2. Co powinieneś wiedzieć przed zażyciem CITALOPRAM ALMUS

Nie przyjmuj CITALOPRAM ALMUS

jeśli jesteś uczulony na citalopram lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6)
jeśli osoba, która ma przyjmować lek, jest dzieckiem lub nastolatkiem w wieku poniżej 18 lat
jeśli przyjmujesz inne leki należące do grupy leków zwanych inhibitorami monoaminooksydazy (I-MAO). Do tych leków należą selegilina, selektywny I-MAO stosowany w chorobie Parkinsona, linezolid, odwracalny (nielosowy) I-MAO, lek stosowany w leczeniu infekcji, oraz moclobemid (selektywny dla typu IA), stosowany w leczeniu depresji
jeśli przyjmujesz nieodwracalny I-MAO, przyjmuj CITALOPRAM ALMUS co najmniej 14 dni po zakończeniu leczenia tym lekiem. Jeśli przyjmujesz odwracalny I-MAO (RIMA), przyjmuj CITALOPRAM ALMUS po zakończeniu leczenia RIMA po czasie wskazanym w ulotce do tego leku
jeśli zamierzasz rozpocząć terapię I-MAO, odczekaj co najmniej 7 dni po zakończeniu leczenia CITALOPRAM ALMUS
jeśli cierpisz na zaburzenia rytmu serca lub u ciebie zdiagnozowano wydłużenie odcinka QT w elektrokardiogramie lub wrodzoną zespół długiego QT
jeśli przyjmujesz leki, które mogą wydłużyć odcinek QT (zobacz punkt „Inne leki i CITALOPRAM ALMUS”)
jeśli przyjmujesz pimozydę, stosowaną w leczeniu niektórych zaburzeń psychicznych.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zażyciem CITALOPRAM ALMUS.
Przyjmuj ten lek z ostrożnością i powiadom lekarza w następujących przypadkach:

jeśli jesteś osobą starszą lub cierpisz na problemy z nerkami i wątrobą. W takich przypadkach lekarz może zmienić dawkę leku (zobacz punkt 3)
jeśli cierpisz na ataki paniki, ponieważ możesz doświadczyć silnego niepokoju na początku leczenia (paradoksalny niepokój)
jeśli masz niski poziom sodu we krwi (hiponatremia)
jeśli cierpisz na zaburzenia dwubiegunowe, ponieważ podczas leczenia CITALOPRAM ALMUS możesz zaobserwować przejście do fazy maniakalnej charakteryzującej się szybkimi i nietypowymi zmianami myśli, nadmierną aktywnością fizyczną i pobudzeniem. W takim przypadku przerwij leczenie
jeśli cierpisz na epilepsję
jeśli cierpisz na cukrzycę
jeśli masz zaburzenia krzepnięcia i jesteś narażony na krwawienia (hemoragie) oraz jeśli przyjmujesz leki pogarszające te problemy (zobacz punkt „Inne leki i CITALOPRAM ALMUS”)
jeśli masz tendencję do krwawień lub łatwe powstawanie siniaków lub jeśli jesteś w ciąży (zobacz punkt „Ciąża, karmienie piersią i płodność”)
jeśli poddajesz się leczeniu elektrowstrząsowemu (elektroszok)
jeśli przyjmujesz preparaty zawierające ziele św. Jana ( Hypericum perforatum )
jeśli cierpisz lub cierpiałeś na problemy serca (bradykardia, nieskompensowana niewydolność serca) lub niedawno doznałeś zawału serca (ostry zawał mięśnia sercowego)
jeśli masz niski poziom potasu lub magnezu we krwi (hipokaliemia i hipomagnezemia). W takim przypadku lekarz skoryguje te zaburzenia przed rozpoczęciem leczenia tym lekiem
jeśli ty lub ktoś z Twojej rodziny cierpi na chorobę oka (jaskrę zamkniętokątową)
jeśli zamierzasz przyjmować selegilinę razem z CITALOPRAM ALMUS, maksymalna zalecana dawka selegiliny wynosi 10 mg dziennie
jeśli cierpisz na psychozę z depresją
leki takie jak CITALOPRAM ALMUS (tzw. selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) i serotoniny-noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy zaburzeń seksualnych (zobacz punkt 4). W niektórych przypadkach obserwowano utrzymywanie się tych objawów po zakończeniu leczenia.

Myśli samobójcze i nasilanie się depresji lub zaburzeń lękowych
W pierwszych tygodniach lub bezpośrednio po rozpoczęciu leczenia, niezależnie od tego, czy cierpisz na depresję, czy inne problemy psychiczne (stan psychiczny), możesz myśleć o zranieniu siebie lub samobójstwie. Dlatego lekarz powinien dokładnie cię monitorować, szczególnie na początku leczenia lub gdy dawkę się zwiększa, jeśli wcześniej już występowały u ciebie takie zaburzenia i jeśli jesteś młody (poniżej 25 roku życia). Natychmiast powiadom lekarza, jeśli doświadczasz tych objawów lub jeśli osoba, która się tobą opiekuje, zauważa zmiany w twoim zachowaniu.
Może być pomocne poinformowanie bliskiej osoby lub członka rodziny, że cierpisz na depresję lub zaburzenia lękowe, i poproszenie go o przeczytanie tego ulotki. Możesz poprosić go, aby poinformował cię, jeśli twoja depresja lub niepokój nasilają się lub jeśli martwi go zmiana w twoim zachowaniu.
W pierwszych tygodniach leczenia możesz doświadczyć akatyzji, charakteryzującej się niepokojem, lękiem, potrzebą częstego poruszania się i niemożnością usiedzenia lub pozostania w bezruchu. Jeśli wystąpią te objawy, natychmiast skontaktuj się z lekarzem.
Natychmiast przerwij leczenie tym lekiem i powiadom lekarza, jeśli wystąpią pobudzenie, drżenie, mimowolne skurcze mięśni (mioklonia), podwyższenie temperatury ciała (hipertermia). Mogą to być objawy choroby zwanej zespołem serotoninergicznym.
Dzieci i młodzież
Ten lek jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Jednakże lekarz może przepisać CITALOPRAM ALMUS pacjentom w wieku poniżej 18 lat, jeśli uzna to za najlepsze rozwiązanie dla nich. W takich przypadkach należy dokładnie obserwować dziecko lub nastolatka i powiadomić lekarza, jeśli podczas przyjmowania CITALOPRAM ALMUS pojawią się lub nasilą się objawy takie jak próby samobójcze, myśli samobójcze i wrogość.
Inne leki i CITALOPRAM ALMUS
Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmujesz, niedawno przyjmowałeś lub możesz przyjmować inne leki. Niektóre leki mogą zmieniać działanie innych leków i może to czasem powodować poważne działania niepożądane.
W szczególności powiadom lekarza, jeśli przyjmujesz następujące leki:

leki zwane inhibitorami monoaminooksydazy (I-MAO), ponieważ mogą wystąpić poważne działania niepożądane, w tym śmiertelne, w tym zespół serotoninergiczny (zobacz punkty „Ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Możliwe działania niepożądane”). Do tych leków należą selegilina, selektywny I-MAO stosowany w chorobie Parkinsona, linezolid, odwracalny (nielosowy) I-MAO, lek stosowany w leczeniu infekcji, oraz moclobemid (selektywny dla typu IA), stosowany w leczeniu depresji
jeśli przyjmujesz nieodwracalny I-MAO, przyjmuj CITALOPRAM ALMUS co najmniej 14 dni po zakończeniu leczenia tym lekiem. Jeśli przyjmujesz odwracalny I-MAO (RIMA), przyjmuj CITALOPRAM ALMUS po zakończeniu leczenia RIMA po czasie wskazanym w ulotce do tego leku
jeśli zamierzasz rozpocząć terapię I-MAO, odczekaj co najmniej 7 dni po zakończeniu leczenia CITALOPRAM ALMUS
jeśli zamierzasz przyjmować selegilinę razem z CITALOPRAM ALMUS, maksymalna zalecana dawka selegiliny wynosi 10 mg dziennie
buspiron, lek stosowany w leczeniu lęku z powodu ryzyka zespołu serotoninergicznego
leki przeciwnagłośnicze klasy IA i III, stosowane w zaburzeniach rytmu serca; z powodu ryzyka wydłużenia odcinka QT w elektrokardiogramie
leki stosowane w leczeniu zaburzeń psychicznych (antypsychotyki), z powodu ryzyka wydłużenia odcinka QT w elektrokardiogramie (np. pochodne fenantiazynowe, haloperidol i pimozydę, które nie powinny być przyjmowane z CITALOPRAM ALMUS), z powodu ryzyka obniżenia progu napadowego (np. fenantiazyny, tioksanteny i butyrofenony) oraz z powodu zwiększonego ryzyka krwawień (np. atypowe antypsychotyki i fenantiazyny)
inne leki stosowane w leczeniu depresji (antydepresanty), z powodu ryzyka wydłużenia odcinka QT w elektrokardiogramie, obniżenia progu napadowego oraz zwiększonego ryzyka krwawień
leki przeciwbakteryjne (stosowane w leczeniu infekcji) takie jak sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna IV, pentamidyna, z powodu ryzyka wydłużenia odcinka QT w elektrokardiogramie
leki przeciwmalarialne takie jak alofantryna (z powodu ryzyka wydłużenia odcinka QT w elektrokardiogramie) i mefloquina (z powodu ryzyka obniżenia progu napadowego)
leki przeciwhistaminowe takie jak astemizol i mizolastyna, stosowane w leczeniu alergii z powodu ryzyka wydłużenia odcinka QT w elektrokardiogramie
sumatriptan i podobne leki, stosowane w leczeniu bólu głowy (migreny) z powodu ryzyka nasilenia działania serotoninergicznego
tramadol, stosowany w leczeniu bólu z powodu ryzyka nasilenia działania serotoninergicznego i obniżenia progu napadowego

lit, tryptofan, stosowane w leczeniu niektórych zaburzeń psychicznych z powodu ryzyka nasilenia działania serotoninergicznego
preparaty zawierające ziele św. Jana ( Hypericum perforatum ), stosowane w depresji, ponieważ zwiększają ryzyko działań niepożądanych

leki stosowane do rozcieńczania krwi, takie jak dipirydamol (antykoagulanty) i tiklopidyna (lek przeciwpłytkowy), ponieważ mogą zwiększyć ryzyko krwawień
leki stosowane do łagodzenia stanu zapalnego i bólu (niesteroidowe leki przeciwzapalne), takie jak kwas acetylosalicylowy, ponieważ mogą zwiększyć ryzyko krwawień
leki obniżające poziom potasu lub magnezu we krwi (które mogą powodować hipokaliemię/hipomagnezemię, stany zwiększające ryzyko arytmii)
cyklosporyna, lansoprazol, esomeprazol i omeprazol (stosowane w leczeniu wrzodów żołądka), flukenazol (stosowany w leczeniu infekcji grzybiczych), fluwoksamina (antydepresant) i tiklopidyna (stosowana w celu zmniejszenia ryzyka udaru). Mogą powodować wzrost stężenia citalopramu we krwi
leki takie jak flekainid, propafenon i metoprolol (stosowane w leczeniu problemów serca), antydepresanty takie jak desypramina, klozapramina i nortryptylina lub antypsychotyki takie jak ryzapidon, tiorydazyna i haloperidol, ponieważ może być konieczna zmiana dawki tych leków.

CITALOPRAM ALMUS i alkohol
Nie pij alkoholu podczas leczenia tym lekiem.
Ciąża, karmienie piersią i płodność
Jeśli jesteś w ciąży, podejrzewasz ciążę lub planujesz ciążę, lub karmisz piersią, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zażyciem tego leku.
Ciąża
CITALOPRAM ALMUS nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że jest to ściśle konieczne, i tylko po dokładnej ocenie ryzyka i korzyści przez lekarza.
Jeśli przyjmowałaś ten lek w ostatnich etapach ciąży, szczególnie w trzecim trymestrze, Twoje dziecko może doświadczyć zaburzeń oddechowych, apnei, niebieskawego zabarwienia skóry (cyna), napadów, zmian temperatury ciała, trudności z odżywianiem, wymiotów, niskiego poziomu cukru we krwi (hipoglikemia), zaburzeń napięcia mięśni (hipertonia, hipotonia), zwiększenia odruchów (hiperrefleksja), drżenia, niepokoju, drażliwości, letargu, ciągłego płaczu, senności i trudności z zasypianiem.
Leki takie jak CITALOPRAM ALMUS, przyjmowane w czasie ciąży, szczególnie w ostatnich 3 miesiącach ciąży, mogą zwiększyć ryzyko poważnego stanu u noworodków, zwanego trwałym nadciśnieniem płucnym noworodków (PPHN), które powoduje szybsze oddychanie dziecka i jego niebieskawe zabarwienie. Objawy te zwykle pojawiają się w ciągu pierwszych 24 godzin po porodzie. Jeśli dzieje się to z Twoim dzieckiem, natychmiast skontaktuj się z położną i/lub lekarzem.
Jeśli przyjmujesz CITALOPRAM ALMUS tuż przed porodem, może istnieć zwiększone ryzyko obfitych krwawień pochwy tuż po porodzie, szczególnie jeśli cierpisz na zaburzenia krzepnięcia (łatwe krwawienie). Powiadom swojego lekarza lub położną, że przyjmujesz CITALOPRAM ALMUS, aby mogli doradzić, co należy zrobić.
Jeśli przyjmujesz ten lek w czasie ciąży, unikaj nagłego przerwania leczenia (zobacz punkt „Jeśli przerwiesz leczenie CITALOPRAM ALMUS”).
Karmienie piersią
Jeśli karmisz piersią, przyjmuj ten lek z ostrożnością, ponieważ citalopram przechodzi do mleka matki.
Płodność u mężczyzn
Citalopram w badaniach na zwierzętach wykazał obniżenie jakości nasienia. Teoretycznie może to wpływać na płodność, ale wpływ na płodność człowieka nie został jeszcze zaobserwowany (zobacz punkt „Możliwe działania niepożądane”).
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Ten lek może wpływać na zdolność kierowania pojazdami lub obsługi maszyn, ponieważ może zmniejszyć zdolność oceny i reakcji w sytuacjach zagrożenia. Dlatego zachowaj ostrożność przed siadaniem za kierownicą lub korzystaniem z maszyn.
CITALOPRAM ALMUS zawiera laktozę i sod
Ten lek zawiera laktozę. Jeśli lekarz stwierdził u Ciebie nietolerancję niektórych cukrów, skontaktuj się z nim przed zażyciem tego leku.
Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, czyli jest zasadniczo „bezsodowy”.

3. Jak stosować CITALOPRAM ALMUS

Stosuj ten lek ściśle według wskazówek lekarza. W przypadku wątpliwości skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.
CITALOPRAM ALMUS można przyjmować z posiłkiem lub bez niego.
Tabletkę można podzielić na równe części.
Nie przerywaj nagle leczenia CITALOPRAM ALMUS, aby uniknąć objawów odstawienia (zobacz punkt „Co zrobić, jeśli przestaniesz przyjmować CITALOPRAM ALMUS”).
Dawkę lekarz dostosuje do Twoich potrzeb. Nie zmieniaj dawki bez konsultacji z lekarzem (zobacz punkt „Co zrobić, jeśli przestaniesz przyjmować CITALOPRAM ALMUS”).

Leczenie depresji: zalecana dawka to 20 mg jednorazowo dziennie. Lekarz może zwiększyć dawkę do maksymalnie 40 mg dziennie, w zależności od Twojej odpowiedzi na leczenie. Działanie leku zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach od rozpoczęcia terapii, która powinna być kontynuowana przez co najmniej 4–6 miesięcy w przypadku objawów chorób afektywnych. Jeśli chorujesz na nawracającą depresję jednobiegunową, leczenie utrzymujące powinno trwać dłużej, aby zapobiec nawrotom.
Leczenie napadów paniki (zaburzenia paniki): zalecana dawka początkowa to 10 mg dziennie przez pierwszy tydzień leczenia. Następnie lekarz może zwiększyć dawkę do 20 mg dziennie, a maksymalnie do 40 mg dziennie, w zależności od Twojej odpowiedzi na terapię. Maksymalny efekt leku pojawia się po 3 miesiącach leczenia. Jeśli chorujesz na lęk i doświadczasz napadów paniki, leczenie powinno trwać dłużej (1 rok). Jeśli chorujesz na bezsenność lub jesteś bardzo niespokojny, lekarz może przepisać Ci leki uspokajające.

Stosowanie u osób starszych
Jeśli jesteś osobą starszą (ponad 65 lat), lekarz zmniejszy dawkę do 10–20 mg dziennie.
Zalecana maksymalna dawka to 20 mg dziennie.
Stosowanie u osób z problemami wątrobowymi (niewydolność wątroby)
Jeśli masz łagodne lub umiarkowane zaburzenia wątroby (łagodna lub umiarkowana niewydolność wątroby), zalecana dawka początkowa to 10 mg dziennie przez pierwsze 2 tygodnie. Następnie lekarz może zwiększyć dawkę do maksymalnie 20 mg dziennie, w zależności od Twojej odpowiedzi na terapię.
Jeśli masz ciężkie zaburzenia wątroby (znacznie obniżona funkcja wątroby), lekarz może zdecydować o zmniejszeniu dawki.
Stosowanie u osób z problemami nerek (niewydolność nerek)
Jeśli masz problemy z nerkami (niewydolność nerek), lekarz przepisze minimalną zalecaną dawkę.
Stosowanie u osób z zaburzeniami metabolizmu leków (powolni metabolizatorzy CYP2C19)
Jeśli masz zaburzenia metabolizmu leków (powolny metabolizator CYP2C19), zalecana dawka początkowa to 10 mg dziennie przez pierwsze dwa tygodnie leczenia.
Następnie lekarz może zwiększyć dawkę do maksymalnie 20 mg dziennie, w zależności od Twojej odpowiedzi na terapię.
Jeśli przyjmiesz zbyt dużą dawkę CITALOPRAM ALMUS
Jeśli Ty (lub ktoś inny) przyjmiesz zbyt dużą dawkę CITALOPRAM ALMUS lub podejrzewasz, że dziecko mogło przyjąć ten lek, natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub udaj się do najbliższego szpitala z intensywną opieką medyczną.
Zbyt duża dawka może powodować drgawki, przyspieszenie akcji serca (tachykardię), senność, zaburzenia rytmu serca (wydłużenie odstępu QT, tachykardię wirową, arytmię atrio-wentrykularną), śpiączkę, wymioty, drżenie, obniżenie ciśnienia krwi (hipotensję), zatrzymanie akcji serca, nudności, zespół serotonergiczny (wysoką gorączkę, drżenie, skurcze mięśni i lęk), pobudzenie, spowolnienie akcji serca (bradykardię), zawroty głowy, blok przewodzenia elektrycznego w sercu, zaburzenia czynności serca (wydłużenie QRS), podwyższenie ciśnienia krwi (hipertensję), rozszerzenie źrenic (midryzę), stupor, pocenie się, sinicę (niebieskawe zabarwienie skóry), zwiększenie częstości oddychania (hiperwentylację), uszkodzenia mięśni (rabdomiolizę), zmęczenie, osłabienie, sedację.
Jeśli zapomnisz przyjąć CITALOPRAM ALMUS
Nie przyjmuj podwójnej dawki, aby nadrobić pominiętą dawkę.
Jeśli przestaniesz przyjmować CITALOPRAM ALMUS
Nie przerywaj leczenia CITALOPRAM ALMUS nagle ani bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem. Po odstawieniu tego leku mogą wystąpić następujące objawy odstawienia:

zawroty głowy, zaburzenia czucia, takie jak uczucie mrowienia w rękach i nogach (parestezje);
zaburzenia snu, takie jak trudności ze zasnięciem (bezsenność) i sny wydające się rzeczywiste (żywe sny);
pobudzenie lub lęk, drżenie, dezorientacja;
nudności i/lub wymioty, biegunka;
pocenie się, ból głowy (cefalegia);
nasilone odczuwanie uderzeń serca (kołatanie serca);
niestabilność emocjonalna, drażliwość;
zaburzenia wzroku (wizualne).
Zwykle objawy te są łagodne lub umiarkowane i ustępują same w ciągu 2 tygodni, choć czasem mogą być ciężkie i trwać długo (2–3 miesiące lub dłużej).

Odstawienie leku powinno odbywać się pod kontrolą lekarza, który stopniowo zmniejszy dawkę w ciągu co najmniej 1–2 tygodni.
Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania tego leku, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich pacjentów one występują.
Działania niepożądane pojawiają się przede wszystkim w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia, a następnie stopniowo ustępują.
Jeśli podczas leczenia myślisz o zranieniu samego siebie lub masz myśli samobójcze, natychmiast skontaktuj się z lekarzem.

Możą wystąpić następujące działania niepożądane:

Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów):

senność, trudności ze snem (bezsenność), ból głowy;
suchość w ustach, nudności;
nadmierne pocenie się.

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób):

zmniejszenie apetytu, utrata masy ciała;
pobudzenie, zmniejszenie popędu seksualnego (libido), lęk, drażliwość, dezorientacja (stan zdezorientowania), nietypowy orgazm u kobiet, nietypowe sny (zaburzenia aktywności sennych);
drżenie, uczucie mrowienia w rękach i nogach (parestezja), zawroty głowy, zaburzenia koncentracji;
uczucie brzęczenia w uszach (dzwonienie w uszach);
ziewanie;
biegunka, wymioty, zaparcia;
świąd;
ból mięśni (mialgia) i stawów (artralgia);
zaburzenia seksualne u mężczyzn (impotencja, zaburzenia ejakulacji, brak ejakulacji);
zmęczenie.

Nieczęsto (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób):

zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała;
agresja, uczucie oderwania od siebie samego (depersonalizacja), halucynacje, mania;
chwilowa utrata przytomności (zawał);
rozszerzenie źrenicy (midriaza);
zmniejszenie/zwiększenie częstości akcji serca (bradykardia/tachykardia);
podrażnienie skóry (kрапlaki, wysypka), wypadanie włosów (łysienie), powstawanie czerwonych plam na skórze i krwawienia (purpura), reakcje skórne spowodowane narażeniem na słońce (reakcja fotosensybilizacji);
trudności z oddawaniem moczu (zatrzymanie moczu);
przedłużone i obfite miesiączki u kobiet (menorragia);
obrzęk spowodowany gromadzeniem się płynu (edem).

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 1000 osób):

obniżenie poziomu sodu we krwi (hiponatremia);
napady drgawkowe (duży zespół drgawkowy), niekontrolowane ruchy (dyskineza), zaburzenia smaku;
krwawienie (krwotok);
zapalenienie wątroby (zapalenie wątroby);
gorączka (piresja).

Częstość nieznana (nie można ustalić częstości na podstawie dostępnych danych):

obniżenie liczby płytek krwi we krwi (trombocytopenia);
reakcje alergiczne, w tym ciężkie reakcje (reakcja anafilaktyczna);
nieodpowiednia produkcja hormonu antydiuretycznego (ADH), który reguluje produkcję moczu;
obniżenie poziomu potasu we krwi (hipokaliemia);
ataki paniki, niepokój;
zgrzytanie zębami (bruksizm);
myśli samobójcze (ideacja samobójcza), zachowanie samobójcze;
napady drgawkowe, zespół serotonergiczny (wysoka gorączka, drżenie, skurcze mięśni i lęk), zaburzenia pozapiramidowe takie jak niekontrolowane ruchy, drżenie, sztywność mięśni i skurcze mięśni, uczucie niepokoju i niemożność pozostania w tej samej pozycji nawet przez bardzo krótki czas (akatyzja), zaburzenia ruchu;
zaburzenia wzroku;
zaburzenia rytmu serca (wydłużenie odcinka QT, arytmie komorowe, w tym torsade de pointes), szczególnie u kobiet z niskim poziomem potasu we krwi (hipokaliemia) lub z istniejącymi chorobami serca (istniejące wydłużenie odcinka QT lub inne choroby serca);
uczucie zawrotów głowy podczas szybkiego wstawania, spowodowane spadkiem ciśnienia krwi (hipotensja ortostatyczna);
krwawienie z nosa (epistaksa);
krwawienie z kałem (krwawienie przewodu pokarmowego lub odbytu);
obfite krwawienie z pochwy krótko po porodzie (krwawienie poporodowe); patrz punkt 2 „Ciąża, karmienie piersią i płodność” w celu uzyskania dodatkowych informacji;
nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych funkcji wątroby;
siniaki (krwawienia podskórne), obrzęk głównie twarzy, warg, jamy ustnej, języka lub gardła spowodowany gromadzeniem się płynu (angioedem);
nieregularne miesiączki u kobiet (metrorragia);
przedłużona i bolesna erekcja (priapizm), wydzielanie mleka z piersi (galaktoreja) u mężczyzn.

Zwiększone ryzyko złamań obserwowano u pacjentów przyjmujących ten typ leku.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpi u Ciebie jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym takie, których nie ma w niniejszym ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. Możesz również zgłosić działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem: https://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse.
Zgłaszanie działań niepożądanych może pomóc w uzyskaniu dodatkowych informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać CITALOPRAM ALMUS

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Nie stosuj tego leku po dacie wygaśnięcia wskazanej na opakowaniu po napisie „Ważny do”.
Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Ten lek nie wymaga żadnych szczególnych warunków przechowywania.
Nie wyrzucaj leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz.
Pomoże to ochronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera CITALOPRAM ALMUS
CITALOPRAM ALMUS 20 mg tabletki powlekane

Substancją czynną jest citalopram bromek. Każda tabletka zawiera 24,98 mg citalopram bromku (równowartość 20 mg citalopramu).
Pozostałe składniki to: skrobia kukurydziana, laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, poliwinylopirolidon winyloasetan, gliceryna, sodowa croscarmelloza, stearynian magnezu. Powłoka filmowa: dwutlenek tytanu (E 171), hydroksypropylometyloceluloza (E 463), glikol polietylenowy 400 (E 1521).

Wygląd zewnętrzny CITALOPRAM ALMUS i zawartość opakowania
Opakowanie zawierające 28 tabletek powlekanych o mocy 20 mg.
Właściciel zezwolenia na dopuszczenie do obrotu
Almus S.r.l. - Via Cesarea, 11/10 - 16121 Genua
E-mail: [email protected]
Producent
Special Product’s Line S.p.A. Via Fratta Rotonda Vado Largo, 1 - 03012 Anagni (FR)

Citalopram ALMUS

Ulotka: informacje dla pacjenta