Cefotaksym Hameln

Ulotka: informacje dla pacjenta

Cefotaxima hameln 1 g proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań/do infuzji, 2 g proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań/do infuzji

cefotaxima
Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę. Może być konieczne ponowne zapoznanie się z jej treścią.
• W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką.
• Ten lek został przepisany wyłącznie dla Ciebie. Nie przekazuj go innym osobom, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same jak Twoje, ponieważ może to być niebezpieczne.
• Jeśli wystąpią jakieś niepożądane działania, w tym te niewymienione w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.

Zawartość ulotki

1. Co to jest Cefotaxima hameln i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed podaniem Cefotaxima hameln
3. Jak stosuje się Cefotaxima hameln
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Cefotaxima hameln
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Cefotaxima hameln i do czego służy

Cefotaxima hameln jest antybiotykiem, czyli lekiem stosowanym w leczeniu infekcji bakteryjnych, które dotykają:
płuc (zapalenie płuc);
skórę i tkanki miękkie;
układu moczowego;
narządów płciowych (w tym gruźlicy);
zastawek serca (zapalenie wsierdzia);
osłonek mózgu (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych);
brzucha;
krwi (bakteriemia).
Cefotaxima stosowana jest również w leczeniu boreliozy (choroby Lyme’a), czyli infekcji wywołanej najczęściej przez ukąszenia kleszczy (np. gorączka powracająca).
Cefotaxima może być również stosowana przed i podczas zabiegu chirurgicznego w celu zapobiegania możliwym infekcjom.

2. Co powinien wiedzieć przed podaniem Cefotaxima hameln

Nie powinien otrzymywać Cefotaxima hameln:

• jeśli jest uczulony (nadwrażliwy) na cefotaksym, inne cefalosporyny (antybiotyki) lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
• jeśli wcześniej wystąpiła u niego ciężka reakcja alergiczną (reakcja nadwrażliwości) na dowolny inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy);
• jeśli wcześniej pojawiła się u niego ciężka wysypka skórna, łuszyczenie się skóry, pęcherze i/lub owrzodzenia jamy ustnej po podaniu cefotaksymu lub innych cefalosporyn;

Jeśli którykolwiek z powyższych warunków dotyczy niego, nie powinien przyjmować tego leku. Jeśli ma
wątpliwości, powinien skonsultować się z lekarzem lub pielęgniarką przed podaniem Cefotaxima hameln.
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem lub pielęgniarką przed zastosowaniem Cefotaxima hameln:

• jeśli wystąpią reakcje alergiczne. Jeśli wcześniej występowały reakcje alergiczne na inne antybiotyki, takie jak penicylina, może być uczulony na Cefotaxima hameln. Jeśli wystąpi reakcja alergiczna, leczenie należy przerwać;
• jeśli wystąpi ciężka i trwająca biegunka podczas lub po leczeniu Cefotaxima hameln. W takim przypadku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Nie należy przyjmować żadnych leków na biegunkę bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem;
• jeśli pojawi się rozległa wysypka skórna z pęcherzami i łuszyczeniem się skóry. Mogą to być objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznej nekrolizy epidermalnej. W trakcie leczenia cefotaksymem zgłaszano reakcje skórne, które mogą zagrażać życiu, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza epidermalna, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) oraz ogólnoustrojowa ostro wybuchająca pustulacja (PEAG). Należy natychmiast przerwać stosowanie cefotaksymu i skonsultować się z lekarzem, jeśli pojawią się objawy związane z tymi reakcjami skórnymi zagrażającymi życiu, opisanymi w punkcie 4:
• jeśli ma problemy z nerkami;
• jeśli wystąpią, na przykład, zaburzenia świadomości, nieprawidłowe ruchy i skurcze po podaniu tego leku;
• jeśli przestrzega diety o niskiej zawartości soli. W takim przypadku należy uwzględnić zawartość sodu w tym leku.

Czasem Cefotaxima hameln jest mieszany z lidokainą. W takim przypadku skonsultuj się z lekarzem lub
pielęgniarką, jeśli:

• jest uczulony na lidokainę lub inne środki znieczulające miejscowe;
• dziecko ma mniej niż 30 miesięcy życia;
• ma chorobę serca, zaburzenia rytmu serca lub ciężką niewydolność serca.

Jeśli którykolwiek z tych warunków dotyczy niego, lekarz może zdecydować o zmianie leczenia lub
udzieleniu mu szczególnych zaleceń.
Jeśli ten lek jest mu podawany przez dłuższy czas, lekarz będzie zwracał szczególną uwagę i podda go badaniom krwi w celu wykrycia ewentualnych zmian. W takim przypadku należy również regularnie kontrolować nadmierny wzrost bakterii niewrażliwych na cefotaksym.
Inne leki i Cefotaxima hameln
Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmuje którykolwiek z następujących leków, przyjmował je
niedawno lub może przyjmować inne leki. Obejmuje to również leki bez recepty, w tym leki ziołowe.
Dzieje się tak, ponieważ Cefotaxima hameln może wpływać na działanie innych leków, a inne leki mogą
wpływać na działanie Cefotaxima hameln.
W szczególności sprawdź z lekarzem, czy przyjmuje którykolwiek z następujących leków:

• antybiotyki aminoglikozydowe, takie jak gentamycyna, streptomicyna, neomycyna, kanamycyna, amikacyna lub tobramycyna;
• leki moczopędne (diuretyki), takie jak furosemid lub kwas etakryninowy;
• probenecyd, stosowany w przypadku dny moczanowej.

Badania
Jeśli ma być poddany badaniom (krwi, moczu lub diagnostycznym) podczas leczenia tym lekiem, upewnij się, że lekarz wie, że przyjmuje Cefotaxima hameln.
Ciąża, karmienie piersią i płodność
Jeśli jest w ciąży, podejrzewa ciążę lub planuje zajście w ciążę, lub jeśli karmi piersią, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed przyjęciem tego leku.
Jeśli jest w ciąży, lekarz przepisze cefotaksym dopiero po ocenie korzyści i ryzyka.
Cefotaksym przechodzi w niewielkich ilościach do mleka matki. Z tego powodu nie powinien być stosowany
w okresie karmienia piersią.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Może zacząć odczuwać nieprawidłowe ruchy, mimowolne i nagłe skurcze mięśni lub zawroty głowy, lub może czuć się mniej czujny. Jeśli tak się stanie, nie powinien prowadzić pojazdów ani obsługiwać narzędzi czy maszyn.
Cefotaxima hameln zawiera sód
Fiolka 1 g: ten lek zawiera 48 mg sodu (główny składnik soli kuchennej) na fiolkę. Odpowiada to 2,4% maksymalnej zalecanej dziennej dawki sodu w diecie dorosłego.
Fiolka 2 g: ten lek zawiera 96 mg sodu (główny składnik soli kuchennej) na fiolkę. Odpowiada to 4,8% maksymalnej zalecanej dziennej dawki sodu w diecie dorosłego.

3. Jak stosować Cefotaxima hameln

Podawanie
Cefotaxima hameln jest zawsze podawana przez personel medyczny. Najpierw lek jest rozpuszczany w wodzie jałowej lub innym odpowiednim roztworze. Otrzymany roztwór może być podawany za pomocą wstrzyknięcia lub przez rurkę do żyły (infuzja). W przypadku niektórych infekcji lek może być również wstrzykiwany do mięśnia.

Dawkowanie
Dorośli i osoby w wieku powyżej 12 lat
Zwykle podaje się od 2 do 6 g cefotaksymy dziennie. Dawkę dzienną należy podzielić na dwie pojedyncze dawki co 12 godzin. Dawkowanie może być dostosowane w zależności od ciężkości infekcji i stanu pacjenta:

• typowe infekcje przy znanej (lub podejrzewanej) wrażliwości bakterii: 1 g co 12 godzin (czyli całkowita dawka dzienna 2 g);
• infekcje przy znanej (lub podejrzewanej) obecności różnych bakterii wrażliwych lub średnio wrażliwych: 1–2 g co 12 godzin (czyli całkowita dawka dzienna 2–4 g);
• ciężkie infekcje lub infekcje trudne do zlokalizowania: 2–3 g jako pojedyncza dawka co 6–8 godzin (czyli całkowita dawka dzienna 12 g).

Noworodki (od 0 do 28 dni), niemowlęta i dzieci poniżej 12 roku życia
Dzieci: standardowy zakres dawkowania to 100–150 mg/kg masy ciała dziennie, podzielony na 2–4 dawki. Jednak w przypadku bardzo ciężkich infekcji mogą być potrzebne dawki do 200 mg/kg dziennie.
Noworodki: zalecana dawka to 50 mg/kg dziennie, podzielona na 2–4 dawki. W przypadku ciężkich infekcji podawano dawki 150–200 mg/kg dziennie, podzielone na dawki.

Osoby starsze
Jeśli funkcja wątroby i nerek jest w normie, nie są wymagane korekty dawkowania.

Osoby z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby
Jeśli występują problemy z nerkami i/lub wątrobą, może być podana niższa dawka. Może być konieczne wykonanie badań krwi w celu sprawdzenia, czy dawka jest odpowiednia. Lekarz ustali odpowiednią dawkę.

Inne szczególne zalecenia
Gonoreja
W leczeniu gonorei podaje się pojedyncze wstrzyknięcie Cefotaxima hameln w dawce 0,5–1 g, do mięśnia lub do żyły.

Ostre zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (bakterialne)
Dorośli otrzymują dawkę dzienną 6–12 g cefotaksymy, podzieloną na równe dawki co 6–8 godzin.
Dzieci otrzymują 150–200 mg na kg masy ciała, podzielone na równe dawki co 6–8 godzin.
Noworodki: noworodki w wieku od 0 do 7 dni otrzymują 50 mg na kg masy ciała co 12 godzin; od 7 do 28 dni – co 8 godzin.

Profilaktyka infekcji (profilaktyka okołochirurgiczna)
Przed zabiegiem chirurgicznym może być podana dawka 1–2 g cefotaksymy w celu zapobiegania możliwym infekcjom. Jeśli zabieg trwa dłużej niż 90 minut, może być podana dodatkowa dawka profilaktyczna.

Infekcje jamy brzusznej
Podaje się kombinację cefotaksymy z antybiotykiem działającym na bakterie beztlenowe.

Czas trwania leczenia
Czas trwania leczenia zależy zarówno od ciężkości infekcji, jak i od tempa rekonwalescencji. Zwykle leczenie kontynuuje się przez co najmniej 2–3 dni po ustąpieniu objawów choroby. W przypadku infekcji wywołanych przez bakterię Streptococcus pyogenes leczenie musi trwać co najmniej 10 dni.

Sposób podania
Cefotaxima hameln 1 g proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań/do infuzji może być podawany do mięśnia (wstrzyknięcie powolne) lub do żyły (wstrzyknięcie lub infuzja powolna).
Cefotaxima hameln 2 g proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań/do infuzji może być podawany do żyły (wstrzyknięcie lub infuzja powolna).

Aby uzyskać więcej szczegółowych informacji dotyczących dawkowania i sposobu przygotowania leku do podania, należy zapoznać się z punktem „Następujące informacje są przeznaczone wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego” na końcu tego ulotki.

Jeśli podano zbyt dużą dawkę Cefotaxima hameln
Jeśli podejrzewa się podanie zbyt dużej dawki Cefotaxima hameln, należy natychmiast powiadomić lekarza lub pielęgniarkę.

Jeśli zapomniano podać dawkę Cefotaxima hameln
Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Nie wolno podawać podwójnej dawki, aby nadrobić pominiętą dawkę. Pominiętą dawkę można podać tylko wtedy, gdy przed następną zaplanowaną dawką jest wystarczająco długi odstęp czasu.

Jeśli przerwano leczenie Cefotaxima hameln
Zbyt niska dawka, nieregularne podawanie lub przedwczesne przerwanie leczenia może utrudnić skuteczność terapii lub spowodować nawrót choroby, której leczenie będzie trudniejsze. Należy postępować zgodnie z zaleceniami lekarza.

Jeśli mają Państwo jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania tego leku, należy skonsultować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób
one występują.
Przestań przyjmować cefotaksymę i natychmiast powiadom lekarza, jeśli zauważysz którykolwiek z
następujących objawów:

• czerwone, płaskie plamy w kształcie tarczy lub okrągłe, na tułowiu, często z pęcherzami w centrum, odwarstwianie się skóry, owrzodzenia w jamie ustnej, gardle, nosie, narządach płciowych i oczach. Te zagrożone życiu objawy skórne mogą poprzedzać gorączkę i objawy podobne do grypy (zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznej nekrolizy naskórka);
• rozległa wysypka, podwyższona temperatura ciała i powiększone węzły chłonne (zespołu DRESS lub zespół nadwrażliwości na leki);
• rozsiane, czerwone i łuszczące się wysypki, z guzkami pod skórą i pęcherzami, towarzyszone gorączką. Objawy pojawiają się zwykle na początku leczenia (ogólnoustrojowa pustularna egzantematyka ostrej – AGEP).

Natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli zauważysz którykolwiek z następujących działań niepożądanych:
Działania niepożądane nieczęste (mogą dotyczyć do 1 osoby na 100)

• zwiększone skłonność do krwawień lub powstawania siniaków spowodowane spadkiem liczby płytek krwi we krwi (trombocytopenia), gorączka, ból gardła lub owrzodzenia w jamie ustnej spowodowane infekcjami z powodu niskiego poziomu białych krwinek we krwi (leukopenia) lub wysokiego poziomu określonego rodzaju białych krwinek (eozynofilia).

Nieznana: częstotliwość nie może być określona na podstawie dostępnych danych

• zapalenie jelita, tzw. kolita (lub kolita związana z antybiotykiem), powodująca ciężką i trwającą biegunkę, czasem z domieszką krwi, skurcze brzucha i gorączkę;
• poważne problemy z krwią, zagrożone dla życia, w tym zmiany liczby niektórych białych krwinek (mogą powodować częste infekcje, gorączkę, dreszcze, ból gardła lub owrzodzenia w jamie ustnej);
• uszkodzenie czerwonych krwinek (powodujące zmęczenie, duszność lub bladość);
• ciężkie reakcje alergiczne z objawami takimi jak obrzęk warg, języka, twarzy i szyi, nagłe trudności z oddychaniem, mówieniem i połykaniem;
• bóle głowy, zawroty głowy, drgawki (napady padaczkowe) (mogą być objawami zaburzeń mózgu, tzw. encefalopatii);
• zaburzenia rytmu serca (rytmu lub częstości), po bardzo szybkim wstrzyknięciu dożylnym;
• żółte zabarwienie skóry i oczu, utrata apetytu, jasny kolor moczu, spowodowane zapaleniem wątroby;
• zwiększenie lub zmniejszenie ilości wydalanego moczu lub ślady krwi w moczu, czasem z obrzękami kończyn i/lub bólem w boku, spowodowane problemami z nerkami;
• dla wstrzykiwania do mięśni: połączenie z lidokainą może powodować reakcje układowe.

Inne możliwe działania niepożądane:
Bardzo częste: mogą dotyczyć więcej niż 1 osoby na 10

• wstrzyknięcie do mięśnia może być bolesne

Nieczeście: mogą dotyczyć do 1 osoby na 100

• osoby leczone z powodu infekcji wywołanych przez bakterie zwane spiralami często wykazują objawy takie jak gorączka i dreszcze, opisywane jako „reakcja Herxheimera”, które wskazują na skuteczność terapii;
• zmiany wyników badań krwi kontrolujących funkcje wątroby i nerek;
• gorączka;
• reakcje alergiczne, takie jak wysypka (kopczyki), swędzenie skóry;
• bolesne obrzęki i stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia do żyły;
• miękkie stolce lub biegunka;
• drgawki.

Nieznana: częstotliwość nie może być określona na podstawie dostępnych danych

• uczucie niedoboru (nudności) i rzeczywisty niedobór (wymioty);
• ból brzucha (brzucha).

Lekarz może zdecydować o wykonaniu badań w trakcie leczenia w celu pomiaru ewentualnych
zmian.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi u Ciebie jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym te, których nie ma na tej liście, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Możesz również zgłosić działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania: https://aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse.
Zgłaszanie działań niepożądanych może pomóc w dostarczeniu dodatkowych informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać Cefotaxima hameln

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
Ten lek nie wymaga specjalnej temperatury przechowywania.
Trzymaj fiolki w opakowaniu pierwotnym, aby chronić lek przed światłem.
Roztwór po rekonstytucji pozostaje chemicznie i fizycznie stabilny:

• przez 24 godziny w temperaturze od 2 °C do 8 °C;
• przez 2 godziny w temperaturze poniżej 25 °C. Lek po rekonstytucji nie wymaga ochrony przed światłem.

Z punktu widzenia mikrobiologicznego produkt powinien być używany natychmiast. Jeśli nie zostanie użyty natychmiast, okres i warunki przechowywania przed użyciem są odpowiedzialnością użytkownika.
Nie należy stosować tego leku po upływie daty ważności podanej na etykiecie. Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Nie wyrzucaj leków do ścieków ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. Pomogło to ochronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera Cefotaxima hameln

• Substancją czynną jest cefotaksym. Każda fiolka zawiera 1 lub 2 g cefotaksymu w postaci sodowej soli cefotaksymu.
• Ten lek nie zawiera substancji pomocniczych.

Opis wyglądu leku Cefotaxima hameln i zawartość opakowania
Lek ma postać proszku o barwie od białej do lekko żółtej. Fiolki szklane zamknięte są korkiem gumowym z bromobutylu i uszczelnione aluminiową kapsułką oraz aluminiową folią lub aluminiową kapsułką z odłączalnym plastikowym pokryciem.
Każde opakowanie zawiera 10 fiol.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
hameln pharma gmbh
Inselstraße 1
31787 Hameln
Niemcy
Producent
hameln rds s.r.o.
Horna 36
900 01 Modra
Słowacja
Ten lek jest zarejestrowany w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego i w Zjednoczonym Królestwie (Północna Irlandia) pod następującymi nazwami handlowymi:
Austria: Cefotaxim hameln 1 g Pulver zur Herstellung einer Injektions-
/Infusionslösung
Cefotaxim hameln 2 g Pulver zur Herstellung einer Injektions-
/Infusionslösung
Republika Czeska: Cefotaxime hameln
Dania: Cefotaxim "hameln"
Finlandia: Cefotaxim hameln 1 g injektio-/infuusiokuiva-aine, liuosta varten
Cefotaxim hameln 2 g injektio-/infuusiokuiva-aine, liuosta varten
Niemcy: Cefotaxim hameln 1 g Pulver zur Herstellung einer Injektions-
/Infusionslösung
Cefotaxim hameln 2 g Pulver zur Herstellung einer Injektions-
/Infusionslösung
Włochy: Cefotaxima hameln
Holandia: Cefotaxim hameln 1 g poeder voor oplossing voor injectie/infusie
Cefotaxim hameln 2 g poeder voor oplossing voor injectie/infusie
Norwegia: Cefotaxim hameln
Słowacja: Cefotaxime hameln 1 g prášok na injekčný/infúzny roztok
Cefotaxime hameln 2 g prášok na injekčný/infúzny roztok
Szwecja: Cefotaxim hameln Pulver till injektions-/infusionsvätska, lösning 1 g
Cefotaxim hameln Pulver till injektions-/infusionsvätska, lösning 2 g
Irlandia: Cefotaxime hameln 1 g powder for solution for injection/infusion
Cefotaxime hameln 2 g powder for solution for injection/infusion
Następujące informacje są przeznaczone wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego:
Sposób podania
Cefotaxima hameln 1 g proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwania/do infuzji może być podawany
drogą dożylną, wstrzyknięcie do mięśni lub powolne wstrzyknięcie dożylnie.
Cefotaxima hameln 2 g proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwania/do infuzji może być podawany
drogą dożylną lub powolną infuzję dożylną.
Odtworzenie roztworu
Po dodaniu rozpuszczalnika do zawartości fiolki należy ją wstrząsnąć, aż do całkowitego rozpuszczenia proszku. Roztwór powinien stać się klarowny po upływie 1–2 minut.
Po odtworzeniu roztwór może mieć barwę od bezbarwnej do żółtej.
Roztwór odtworzonego leku należy poddać wizualnej kontroli pod kątem klarowności i braku cząstek stałych przed podaniem. Roztwór należy stosować tylko wtedy, gdy nie zawiera cząstek ani osadu.
Jeśli roztwór jest mętny lub zawiera cząstki stałe, nie nadaje się do użytku.
Wyłącznie do jednorazowego użytku.
Roztwory cefotaksymu z lidokainą nie powinny być podawane dożylne.
Przygotowanie roztworu do wstrzykiwania i infuzji oraz sposób podania
Wstrzyknięcie dożylne (podawane w ciągu 3–5 minut)
Do wstrzyknięcia dożycznego 1 g cefotaksymu należy rozpuścić w 4 mL wody do wstrzykiwań, roztworu do wstrzykiwania chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%) lub roztworu do wstrzykiwania glukozy 50 mg/mL (5%), a 2 g cefotaksymu należy rozpuścić w 10 mL wody do wstrzykiwań, roztworu do wstrzykiwania chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%) lub roztworu do wstrzykiwania glukozy 50 mg/mL (5%). Wstrzyknięcie należy wykonać w ciągu 3–5 minut.
Infuzja dożylne (podawana w ciągu 20–60 minut)
Aby przygotować roztwory cefotaksymu do infuzji dożylnej, proszek należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań (w taki sam sposób jak w przypadku wstrzyknięć dożylnych).
Otrzymany roztwór należy następnie dodatkowo rozcieńczyć jednym z następujących roztworów:
roztwór chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%);
roztwór glukozy 50 mg/mL (5%);
roztwór glukozy 50 mg/mL (5%) z roztworem chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%) w stosunku 1:1;
roztwór glukozy 50 mg/mL (5%) z roztworem chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%) w stosunku 2:1;
roztwór Ringera;
roztwór sodu laktału do wstrzykiwań (Ringer laktał do wstrzykiwań).

Aby uniknąć ryzyka zakażenia, rekonstytucję roztworu do wstrzykiwań należy przeprowadzać w warunkach ścisłej aseptyki. Nie należy opóźniać wlewu po przygotowaniu roztworu.
W przypadku krótkotrwałego wlewu dożylnego: po rekonstytucji roztwór należy podać w ciągu 20 minut.
W przypadku długotrwałego wlewu dożylnego: po rekonstytucji roztwór należy podać w ciągu 50–60 minut.
Wstrzykiwanie do mięśni (zalecane tylko dla fiolki 1 g)
Zawartość fiolki 1 g należy rozpuścić w 4 mL wody do sporządzania roztworów do wstrzykiwań, roztworu chlorku sodu 9 mg/mL (0,9%) lub roztworu lidokainy 10 mg/mL (1%).

Podawanie wewnętrzne mięśniowe należy stosować wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach klinicznych (np. gonoreja) i należy ocenić stosunek ryzyka do korzyści. Zaleca się pojedynczą dawkę wstrzykiwaną jednostronnie nie przekraczającą 4 ml. Jeżeli dawka dobową cefotaksymu przekracza 2 g lub cefotaksym jest wstrzykiwany częściej niż dwa razy dziennie, zalecaną drogą podania jest podanie dożylna.
Do podawania wewnętrzne mięśniowego, 1 g cefotaksymu rozpuszcza się w 4 ml wody do sporządzania roztworów do wstrzykiwania. W celu zapobiegania bólowi spowodowanemu wstrzyknięciem, można alternatywnie stosować roztwór kwasu lidokainowego 10 mg/ml (1%) (wyłącznie u dorosłych). Roztwór należy podawać za pomocą głębokiego wstrzyknięcia do mięśnia. Roztworów z lidokainą nie należy podawać dożylnie. Należy zapoznać się z informacjami o produkcie dotyczące wybranego roztworu zawierającego lidokainę.
W przypadku odtworzenia roztworu za pomocą lidokainy, cefotaksymu nie należy podawać dzieciom poniżej 30 miesięcy życia.
W przypadku ciężkich zakażeń, podawanie wewnętrzne mięśniowe nie jest zalecane.
Niezgodność
Aminoglikozydy są niezgodne z cefalosporynami w mieszaninach do wstrzykiwania.
Niniejszego leku nie wolno mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem wymienionych powyżej.