BUPISEN

Ulotka informacyjna: informacje dla użytkownika

BUPISEN 2,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań, 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań, hipertoniczny 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań, hipertoniczny 7,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań, hipertoniczny 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

Bupivacaina cloridrato
Lek równoważny
Dokładnie przeczytaj niniejszą ulotkę przed zastosowaniem tego leku, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać konieczność ponownego zapoznania się z jej treścią.
• W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Ten lek został przepisany wyłącznie dla Ciebie. Nie przekazuj go innym osobom, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same jak Twoje, ponieważ może to być niebezpieczne.
• Jeśli wystąpi jakikolwiek niepożądany efekt działania, w tym nie wymienione w niniejszej ulotce, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.

Zawartość tej ulotki:

1. Co to jest BUPISEN i do czego służy
2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem BUPISEN
3. Jak stosować BUPISEN
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać BUPISEN
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest BUPISEN i do czego służy

BUPISEN zawiera substancję czynną chlorowodorek bupiwakainy i należy do leków zwanych anestetykami
lokalnymi, stosowanymi przed zabiegiem chirurgicznym w celu wywołania znieczulenia.
BUPISEN może być stosowany do wywoływania znieczulenia obwodowego (infiltracja lokalna, znieczulenie pnia nerwowego, znieczulenie regionalne, blokada współczulna, zewnątrzoponowa sakralna, podpajęczynówkowa).
BUPISEN jest wskazany samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami narkotycznymi podczas zabiegów:

• chirurgii ogólnej;
• na kościach i stawach (ortopedia);
• oczu (oftalmologia);
• ucha i gardła (otolaryngologia);
• jamy ustnej (stomatologia);
• narządów płciowych i podczas porodu (położnictwo i ginekologia);
• skóry (dermatologia).

2. Co powinien pan/pani wiedzieć przed podaniem BUPISEN

BUPISEN nie powinien być podawany:

• jeśli jest pan/pani uczulony na chlorowodorek bupiwakainy, substancje podobne (leki przeciwbólowe z grupy amidów) lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6);
• jeśli ma pan/pani być poddany zabiegowi z zastosowaniem znieczulenia w okolicy żyły obwodowej (blok Biera);
• jeśli cierpi pan/pani na choroby układu nerwowego środkowego (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, nowotwory, polio, krwawienia wewnątrzczaszkowe, zwężenie kanału rdzeniowego), choroby kręgosłupa (zapalenie stawów kręgosłupa, gruźlica, nowotwór) lub jeśli doznał/a pan/pani niedawno urazu (pęknięcia kości);
• jeśli cierpi pan/pani na infekcje charakteryzujące się obecnością bakterii we krwi (sepsa);
• jeśli występuje u pana/pani niedobór witaminy B12 (anemia złośliwa), związany z zaburzeniami rdzenia kręgowego (podostre zwyrodnienie rdzenia kręgowego);
• jeśli ma pan/pani infekcję skóry spowodowaną przez bakterie (piogenną) w miejscu wstrzyknięcia lub w pobliżu tego miejsca;
• jeśli doznał/a pan/pani zatrzymania pracy serca (szok kardiogenny) lub jeśli ma pan/pani zmniejszoną objętość krwi z powodu krwawienia lub utraty płynów (szok hipowolemiczny);
• jeśli cierpi pan/pani na zaburzenia krzepnięcia krwi lub jeśli przyjmuje pan/pani leki stosowane w celu zapobiegania powstawaniu skrzeplin (leków przeciwkrzepliwych).

BUPISEN iperbariczny 7,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwania nie powinien być stosowany w znieczuleniu zewnątrzoponowym
przy porodzie (znieczulenie zewnątrzoponowe w położnictwie).
Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed podaniem BUPISEN.
W przypadku znieczulenia zewnątrzoponowego lub blokady nerwów obwodowych, ten lek powinien być podawany
pod bezpośrednim nadzorem lekarza, ponieważ mogą wystąpić poważne działania niepożądane, takie jak:

• zatrzymanie pracy serca i śmierć; te efekty mogą wystąpić szczególnie przy stosowaniu BUPISEN iperbariczny 7,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwania.

Ponadto, podczas leczenia BUPISEN mogą wystąpić zaburzenia układu nerwowego środkowego,
serca i naczyń (zaburzenia układu krążenia, arytmie komorowe, migotanie komór, nagły kolaps
krążeniowy) i śmierć, gdy ten lek występuje we krwi w dużych stężeniach,
szczególnie gdy zostanie przypadkowo podany do naczyń krwionośnych (dożylnie) lub do obszarów silnie unaczynionych. Gdy BUPISEN jest stosowany w zalecanych dawkach, stężenie tego leku we krwi nie osiąga wysokich poziomów.
Po zastosowaniu leków podobnych (znieczynień lokalnych) zgłaszano poważne działania niepożądane,
w tym śmierć. Dlatego ten lek będzie podawany tylko pod ścisłym nadzorem lekarza
i personelu medycznego oraz w placówkach wyposażonych w środki niezbędne do natychmiastowego leczenia nagłych stanów zagrożenia życia.
Ten lek powinien być podawany z dużą ostrożnością i pod ścisłym nadzorem lekarza, jeśli:

• jest pan/pani osobą starszą lub osłabioną;
• cierpi pan/pani na choroby serca (częściowy lub całkowity blok serca), ponieważ ten lek może zmniejszyć kurczliwość serca (przewodnictwo serca);
• ma pan/pani zaawansowaną chorobę wątroby lub ciężkie zaburzenia funkcji nerek;
• jest pan/pani w ostatnim trymestrze ciąży;
• ma pan/pani zmniejszoną objętość krwi (hipowolemia), ponieważ ten lek podczas znieczulenia podpajęczynówkowego może spowodować ciężkie i nagłe obniżenie ciśnienia krwi (hipotensja);
• przyjmuje pan/pani leki stosowane w zaburzeniach rytmu serca (leków przeciwarytmicznych klasy III), takich jak amiodaron. W takim przypadku lekarz może zdecydować o kontroli pracy serca (elektrokardiogram);
• cierpi pan/pani na zaburzenia układu nerwowego (stwardnienie rozsiane, hemiplegia, paraplegia) lub zaburzenia nerwowo-mięśniowe;
• doznał/a pan/pani poważnego urazu stawów (intra-articularnego) lub jeśli miał/a pan/pani operację stawów i BUPISEN ma być podany w sposób wewnątrzstawowy;
• ma pan/pani zmniejszoną funkcję serca i naczyń (obniżoną czynność krążeniową) i BUPISEN ma być podany w sposób zewnątrzoponowy;
• przyjmuje pan/pani leki stosowane w zaburzeniach nastroju (MAOI, antydepresanty trójcykliczne);
• ma pan/pani być poddany zabiegowi znieczulenia zwanym blokada ganglion stellatum.

Lekarz będzie nadzorował stan pana/pani podczas leczenia tym lekiem, ponieważ niektóre techniki
znieczulenia mogą powodować działania niepożądane, również poważne:

• znieczulenie zewnątrzoponowe lub blokada nerwów centralnych – mogą wystąpić zaburzenia funkcji serca i naczyń (depresja układu krążenia), szczególnie jeśli występuje już obniżona objętość krwi (hipowolemia). Ponadto mogą wystąpić obniżenie ciśnienia krwi (hipotensja) i spowolnienie akcji serca (bradykardia). Obniżenie ciśnienia krwi może wymagać natychmiastowego podania leków dożylnych stymulujących serce (sympatykomimetyków);

• blokada ganglion stellatum może powodować działania niepożądane podobne do tych występujących przy blokadzie nerwów centralnych, a także toksyczność serca z nasileniem lub spowolnieniem akcji serca aż do zatrzymania serca.

• wstrzykiwania do oka (retrobulbarne) – bardzo rzadko mogą wystąpić tymczasowa utrata wzroku (ślepota tymczasowa), zatrzymanie pracy serca i krążenia (kolaps krążeniowy), trudności w oddychaniu (apnea) i drgawki, które wymagają natychmiastowego leczenia;

• wstrzykiwania do oka (retrobulbarne) lub wokół oka (peribulbarne) – mogą wystąpić trwałe zaburzenia mięśni oka; dlatego należy stosować najniższe dawki i stężenia znieczynienia;

• blokada paracervicalna – mogą wystąpić spowolnienie lub nasilenie akcji serca (bradykardia/tachykardia) u płodu. Dlatego podczas stosowania tego leku konieczne jest monitorowanie akcji serca płodu;

• znieczulenie podpajęczynówkowe – może wystąpić całkowite lub wysokie znieczulenie podpajęczynówkowe, z zatrzymaniem pracy serca i krążenia (depresja krążeniowa) i zatrzymaniem oddychania (depresja oddechowa). Te efekty mogą wystąpić częściej, jeśli jest pan/pani osobą starszą lub w ostatnim trymestrze ciąży; w takim przypadku należy zmniejszyć dawkę;

• znieczulenie podpajęczynówkowe – rzadko mogą wystąpić uszkodzenia mózgu (parestezje, znieczulenie, osłabienie mięśni i paraliż), które w niektórych przypadkach mogą być trwałe;

W przypadku znieczulenia lokalnego w obszarach takich jak palce lub nasada penisa, bupiwakaina będzie podawana bez adrenaliny, aby zapobiec uszkodzeniu tkanek (necroza niedokrwienna).
Przed zastosowaniem tego leku lekarz powinien sprawdzić stan krążenia krwi.
Lekarz może zdecydować o zastosowaniu dawki testowej tego leku w połączeniu z adrenalina, aby uniknąć przypadkowego wstrzyknięcia do żyły lub przestrzeni podpajęczynówkowej.
Podczas podawania lekarz będzie dokładnie nadzorował stan pana/pani, natychmiast przerywając leczenie przy pierwszych oznakach niepokoju, np. jeśli wystąpią zaburzenia czucia lub senność (zaburzenia świadomości).
Zgłoszono rzadkie przypadki poważnych reakcji, również u osób nie uczulonych; dlatego podczas stosowania tego leku konieczna jest natychmiastowa dostępność sprzętu, leków i personelu specjalistycznego do leczenia stanów nagłych.
Dzieci
Bezpieczeństwo i skuteczność BUPISEN u dzieci <1 roku życia nie zostały ustalone. Dane są ograniczone.
W znieczuleniu zewnątrzoponowym dawkę należy dostosować do masy ciała i wieku.
Inne leki i BUPISEN
Powiadom lekarza, farmaceutę lub pielęgniarkę, jeśli przyjmuje pan/pani obecnie, niedawno przyjmował/a lub może przyjmować inne leki.
Stosuj ten lek z ostrożnością i powiadom lekarza, jeśli przyjmuje pan/pani:

• inne leki stosowane do łagodzenia bólu podczas zabiegów chirurgicznych (znieczynienia lokalne z grupy amidów, takie jak lidokaina);
• leki podobne do BUPISEN, takie jak niektóre leki stosowane w zaburzeniach rytmu serca, mexitylina i tokainid;
• leki stosowane w leczeniu depresji (MAOI, antydepresanty trójcykliczne).

Ciąża i karmienie piersią
Jeśli jest pan/pani w ciąży, podejrzewa ciążę lub planuje ciążę, albo karmi piersią, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.
Ciąża
Jeśli jest pan/pani w ostatnim trymestrze ciąży, dawkę w przypadku znieczulenia podpajęczynówkowego należy zmniejszyć.
Znieczulenie paracervicalne wiąże się z większym ryzykiem działań niepożądanych u płodu (patrz Ostrzeżenia i środki ostrożności).
Karmienie piersią
Stosuj ten lek z ostrożnością, jeśli karmi się piersią, ponieważ BUPISEN przechodzi w niewielkich ilościach do mleka matki.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
BUPISEN może wpływać na zdolność kierowania pojazdami lub obsługi maszyn.
BUPISEN może powodować łagodne zaburzenia funkcji psychicznych i kontroli ruchów (koordynację). Jeśli wystąpią te objawy, należy unikać kierowania pojazdami i obsługi maszyn.
BUPISEN 2,5 mg/ml i 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwania zawiera sód
Ten lek zawiera 3,15 mg/ml (0,137 mmol/ml) sodu. Należy to wziąć pod uwagę u osób z obniżoną czynnością nerek lub stosujących dietę o niskiej zawartości sodu.

3. Jak stosować BUPISEN

Lek ten będzie podawany przez lekarza lub wykwalifikowany personel medyczny podczas zabiegów chirurgicznych. W razie wątpliwości skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
Dawkę i sposób podania ustali lekarz, biorąc pod uwagę potrzeby oraz wiek.
Ampułki i strzykawki nie zawierają substancji konserwujących i przeznaczone są do jednorazowego użycia; pozostałą ilość leku należy usunąć.

Stosowanie u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia
Dawkę należy dobrać możliwie najniższą, zapewniającą odpowiednie nasilenie znieczulenia. Zalecana dawka waha się od 2–3 mg do 100–150 mg.
Nie należy przekraczać maksymalnej dawki 150 mg, co odpowiada 30 ml roztworu o stężeniu 5 mg/ml lub 60 ml roztworu o stężeniu 2,5 mg/ml.

Stosowanie u dzieci w wieku od 1 do 12 lat
Lekarz dobrać dawkę zgodnie z masą ciała dziecka.

W razie przypadkowego przedawkowania BUPISEN
Przypadkowe wstrzygnięcie leku do naczynia krwionośnego może spowodować objawy toksyczne po kilku sekundach lub minutach.
Po podaniu zbyt dużej dawki tego leku mogą wystąpić objawy toksyczne (systemowe reakcje toksyczne) po 15–60 minutach od wstrzygnięcia.
Mało prawdopodobne, by BUPISEN hiperbariczny, podany w zalecanych warunkach, powodował ogólną toksyczność. Jednakże, jeśli jednocześnie podaje się inne leki podobne do BUPISEN hiperbaricznego, efekty toksyczne mogą się nasilać.
W przypadku przypadkowego przedawkowania lub połknięcia zbyt dużej dawki tego leku należy natychmiast powiadomić lekarza lub udać się do najbliższego szpitala z izbą przyjęć.

W razie pominięcia dawki BUPISEN
Ten lek będzie podawany przez lekarza lub pielęgniarkę, dlatego mało prawdopodobne jest pominięcie dawki.
W razie wątpliwości dotyczących stosowania tego leku należy skonsultować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Możliwe są następujące działania niepożądane:
Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 osoby na 10):

• obniżenie ciśnienia krwi (hipotensja);
• nudności.

Często (może dotyczyć do 1 osoby na 10):

• zaburzenia czucia w nogach, rękach lub innych częściach ciała (parestezje), zawroty głowy, ból głowy (po nakłuciu opony twardej, cefalea po nakłuciu opony twardej);
• spowolnienie akcji serca (bradykardia);
• podwyższenie ciśnienia krwi (hipertensja);
• wymioty;
• niemożność opróżnienia pęcherza moczowego (zatrzymanie moczu), niekontrolowany wyciek moczu (nietrzymanie moczu).

Nieczęsto (może dotyczyć do 1 osoby na 100):

• toksyczność ośrodkowego układu nerwowego: napady padaczkowe, zaburzenia czucia wokół ust (parestezja okolice ust), uczucie drętwienia języka, nietolerancja dźwięków (hiperakuzja), zaburzenia wzroku, utrata przytomności, drżenie, uczucie pustki w głowie, szumy w uszach (tinnitus), zaburzenia mowy (dysartria), osłabienie skurczu jednego lub więcej mięśni (pareza), zaburzenia czucia (dyszestezja);
• osłabienie mięśni, ból pleców.

Rzadko (może dotyczyć do 1 osoby na 1000):

• reakcje alergiczne, ciężka reakcja alergiczna (szok anafilaktyczny);
• zapalenie nerwów (neuropatia), uszkodzenie nerwów (uszkodzenie nerwów obwodowych), zapalenienie opony mózgowej i rdzenia kręgowego (zespół arachnoidalny), utrata zdolności do skurczu jednego lub więcej mięśni (pareza), zaburzenia ruchu i czucia w kończynach dolnych (paraplegia), całkowite zablokowanie rdzenia kręgowego (niezamierzone), osłabienie lub utrata skurczu jednego lub więcej mięśni (paraliż);
• podwójne widzenie (diplopia);
• zatrzymanie pracy serca (zatrzymanie krążenia), zaburzenia rytmu serca (arytmie sercowe);
• problemy z oddychaniem (depresja oddechowa).

Nieznana częstość (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• pobudzenie, dezorientacja, rozszerzenie źrenicy (midriaza), zwiększenie metabolizmu i temperatury ciała, skurcz mięśni żwaczy (trizm), potliwość, zwiększenie liczby oddechów (tachypneę), rozszerzenie oskrzeli (rozkurcz oskrzeli), zwiększenie objętości naczyń krwionośnych (wazodilatacja);
• reakcje alergiczne z objawami lokalnymi, takimi jak podrażnienia skóry (kрапlaki, świąd) lub ogólnoustrojowymi, takimi jak skurcz mięśni oskrzeli (skurcz oskrzeli);

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym te niewymienione w ulotce, należy skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Można również zgłosić działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem: https://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse. Zgłaszanie działań niepożądanych pozwala na lepsze poznanie bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać BUPISEN

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci.
Nie stosuj tego leku po upływie daty ważności podanej na opakowaniu. Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Ten lek nie wymaga szczególnych warunków przechowywania.
Nie wyrzucaj leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. Pomogło to ochronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Co zawiera BUPISEN 2,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

• Substancją czynną jest chlorowodorek bupiwakainy: 1 ml roztworu zawiera 2,5 mg chlorowodorku bupiwakainy.
• Pozostałe składniki to: chlorek sodu, woda do sporządzania środków strzykawkowych.

Co zawiera BUPISEN 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

• Substancją czynną jest chlorowodorek bupiwakainy: 1 ml roztworu zawiera 5 mg chlorowodorku bupiwakainy.
• Pozostałe składniki to: chlorek sodu, woda do sporządzania środków strzykawkowych.

Co zawiera BUPISEN iperbarica 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

• Substancją czynną jest chlorowodorek bupiwakainy: 4 ml roztworu zawiera 20 mg chlorowodorku bupiwakainy.
• Pozostałe składniki to: glukoza, woda do sporządzania środków strzykawkowych.

Co zawiera BUPISEN iperbarica 7,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

• Substancją czynną jest chlorowodorek bupiwakainy: 3 ml roztworu zawiera 22,5 mg chlorowodorku bupiwakainy.
• Pozostałe składniki to: glukoza, woda do sporządzania środków strzykawkowych.

Co zawiera BUPISEN iperbarica 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwań

• Substancją czynną jest chlorowodorek bupiwakainy: 2 ml roztworu zawiera 20 mg chlorowodorku bupiwakainy.
• Pozostałe składniki to: glukoza, woda do sporządzania środków strzykawkowych.

Opis wyglądu BUPISEN i zawartości opakowania
BUPISEN 2,5 mg/ml i 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań:
Pudełko zawierające 10 fiolki po 1 ml, 2 ml, 5 ml, 10 ml.
Pudełko zawierające 5 fiolki po 20 ml.
Opakowanie zawierające 1 strzykawkę jednorazową wypełnioną z góry o pojemności 5 ml i 10 ml.
BUPISEN iperbarica 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań:
Opakowanie sterylnie zawierające 1 fiolkę o pojemności 4 ml.
BUPISEN iperbarica 7,5 mg/ml roztwór do wstrzykiwań:
Opakowanie sterylnie zawierające 1 fiolkę o pojemności 3 ml.
BUPISEN iperbarica 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwań:
Opakowanie sterylnie zawierające 1 fiolkę o pojemności 2 ml.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent
Industria Farmaceutica Galenica Senese - Via Cassia Nord 351 - Monteroni d’Arbia (SI)

Poniżej zamieszczono informacje przeznaczone wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania
Dorośli i dzieci powyżej 12. roku życia
Dawkowanie i sposób podania
BUPISEN jest zazwyczaj stosowana w minimalnych dawkach, zmieniających się w zależności od wskazań, od 2–3 mg do 100–150 mg,
zgodnie z orientacyjnymi wartościami podanymi w poniższej tabeli:

Uwaga: Ze względu na brak substancji konserwujących, fiolki i strzykawki należy stosować tylko jednorazowo. Pozostałe po zastrzyku ilości należy usunąć.
Maksymalna dawka dla dorosłego i pojedynczego zastrzyku nie powinna przekraczać 150 mg, co odpowiada 30 ml roztworu o stężeniu 5 mg/ml i 60 ml roztworu o stężeniu 2,5 mg/ml. Ogólnie zalecana dawka bezpieczeństwa, której nie należy przekraczać zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, to 2 mg/kg masy ciała na pojedynczy zastrzyk.
W leczeniu przeciwbólowym długotrwałym stosuje się zazwyczaj dawki od 0,25 do 1 mg/kg masy ciała; podawanie można powtarzać 2–3 razy w ciągu 24 godzin.
Uwaga: W przypadku długotrwałych blokad z zastosowaniem kolejnych dawek (bolusów) należy uwzględnić ryzyko osiągnięcia toksycznych stężeń plazmatycznych lub lokalnego uszkodzenia nerwowego.
Dawkę należy dobierać na podstawie doświadczenia lekarza i znajomości stanu klinicznego pacjenta. Należy stosować najniższe dawki, które zapewnią wystarczającą anestezję. Czas początku działania i jego trwanie mogą ulegać indywidualnym wahaniam. Stopień rozprzestrzenienia anestezji może być trudny do przewidzenia, ale jest wpływany przez objętość podanego leku, szczególnie w przypadku roztworów izobaricznych.
W celu zapobieżenia przypadkowemu wstrzyknięciu do naczyń krwionośnych, przed i w trakcie podawania głównej dawki należy wykonać aspirację. Główną dawkę należy wstrzykiwać powoli lub w dawkach wzrastających. W trakcie procedury należy dokładnie monitorować funkcje życiowe pacjenta i utrzymywać kontakt werbalny.
W przypadku gdy wymagana jest anestezja z zewnątrzoponowego (epiduralna), zaleca się podanie dawki testowej 3–5 ml bupiwakainy z adrenalina. Przypadkowe wstrzyknięcie do naczyń krwionośnych może objawiać się tymczasowym wzrostem częstości akcji serca; przypadkowe wstrzyknięcie do przestrzeni podpajęczynówkowej rozpoznaje się po objawach blokady rdzenia kręgowego. Przy pierwszych objawach toksyczności należy natychmiast przerwać podawanie leku.
Gęstość względna Bupisen 2,5 mg/ml i 5 mg/ml wynosi 1,006 przy 20°C i 0,997 przy 37°C.
Należy unikać wszelkich przedawkowań anestetyku i nigdy nie podawać dwóch maksymalnych dawek bez upływu co najmniej 24 godzin między nimi.
Zawsze należy stosować najniższe dawki i stężenia, które zapewnią pożądany efekt.

BUPISEN 5 mg/ml roztwór do wstrzykiwania hiperbariczny
Noworodki, niemowlęta i dzieci powyżej 40 kg
BUPISEN 5 mg/ml roztwór hiperbariczny może być stosowany u dzieci. Jedną z różnic między małymi dziećmi a dorosłymi jest stosunkowo duża objętość płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF) u niemowląt i noworodków, co wymaga stosowania wyższej dawki/kg, aby osiągnąć ten sam poziom blokady, co u dorosłych.
Zabiegi anestezji regionalnej u dzieci powinny być wykonywane przez wykwalifikowanych lekarzy, którzy mają doświadczenie w tej grupie wiekowej i danej technice.
Podane w tabeli dawki należy traktować jako wskazówki dotyczące stosowania u dzieci. Mogą występować indywidualne różnice.
Należy korzystać z literatury medycznej zarówno w kwestiach wpływających na konkretne techniki blokady, jak i indywidualnych potrzeb pacjenta.
Należy stosować najniższą dawkę niezbędną do osiągnięcia odpowiedniej anestezji.
Zalecana dawka u noworodków, niemowląt i dzieci

Aby uzyskać więcej informacji, należy zapoznać się z charakterystyką produktu.