Ulotka: informacje dla pacjenta

AZOTO PROTOSSIDO SIAD gaz leczniczy skroplony

Azoto protossido
Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać ulotkę, ponieważ zawiera ona
ważne informacje dla Ciebie.

Zachowaj tę ulotkę. Może się okazać konieczność ponownego jej przeczytania.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
Jeśli wystąpią jakieś działania niepożądane, w tym te niewymienione w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.

Zawartość tej ulotki:

Co to jest AZOTO PROTOSSIDO SIAD i do czego służy
Co należy wiedzieć przed podaniem AZOTO PROTOSSIDO SIAD
Jak zostanie Ci podany AZOTO PROTOSSIDO SIAD
Możliwe działania niepożądane
Jak przechowywać AZOTO PROTOSSIDO SIAD
Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest AZOTO PROTOSSIDO SIAD i do czego służy

Azoto protossido SIAD zawiera tlenek azotu, gaz leczniczy należący do grupy środków przeciwbólowych ogólnych.
Azoto protossido SIAD jest wskazany:

do indukcji znieczulenia ogólnego, czyli eliminacji bólu towarzyszącej utracie przytomności, w połączeniu z innymi lekami przeciwbólowymi podawanymi w sposób wziewny lub dożylny;
do szybkiego i krótkotrwałego złagodzenia bólu oraz wywołania stanu relaksacji (sedacji), np. podczas krótkotrwałych zabiegów chirurgicznych, leczenia urazów (traumatologia), ciężkich oparzeń (poparzeń), leczenia zębów i jamy ustnej (stomatologia), chorób uszu, nosa i gardła (laryngologia) oraz podczas porodu.

2. Co należy wiedzieć przed podaniem AZOTU PROTOKSU SIAD

Nie będzie Ci podawany AZOT PROTOKSU SIAD, jeśli:

jesteś uczulony na tlenek azotu;
cierpisz na rozdęcie i/lub zablokowanie przewodu jelitowego;
musisz poddać się zabiegowi chirurgicznemu, który wiąże się z ryzykiem powstawania pęcherzyków gazu w krążeniu krwi (embolia gazowa);
musisz poddać się operacji chirurgicznej ucha środkowego, aby uniknąć poważnych uszkodzeń wszystkich struktur tej części ucha;
cierpisz na ciężkie, przewlekłe choroby płuc, takie jak obecność powietrza lub innego gazu w tkance płucnej (emfizemat), zapadnięcie się płuc (pneumotoraks) itp.;
cierpisz na choroby ucha (zapalenie ucha) i zatok obok nosa (zapalenie zatok);
jesteś w pierwszym lub drugim trymestrze ciąży (zobacz punkt „Ciąża i karmienie piersią”);
lekarz zalecił Ci oddychanie czystym tlenem lub masz trudności z oddychaniem;
cierpisz na zaburzenia związane z jamami zawierającymi powietrze (pneumotoraks, emfizemat pęcherzykowy, embolia gazowa itp.), aby uniknąć zablokowania naczynia krwionośnego przez pęcherzyk gazu lub płynu (embolia), który może się powiększyć po podaniu tlenku azotu;
wykonałeś nurkowanie w ciągu ostatnich 48 godzin, aby uniknąć choroby dekompresyjnej;
byłeś poddany obiegowi krwi poza ciało (obieg pozaciałowy) za pomocą maszyny serce-płuco lub cierpisz na ciężkie choroby czaszki, masz wolne powietrze w brzuchu lub wstrzyknięto Ci niedawno gaz do wnętrza oka (np. SF6, C3F8), aby uniknąć wzrostu ciśnienia w oku, który może prowadzić do utraty wzroku;
występuje u Ciebie zator odcinka jelita (ileo), aby uniknąć dalszego rozdęcia jelita;
występuje zator ucha środkowego spowodowany zwężeniem przewodu do nosa i gardła (przez trąbkę słuchową) z powodu zapalenia;
istnieje podejrzenie lub potwierdzenie, że cierpisz na podwyższone ciśnienie wewnątrz głowy;
doznałeś silnego ciosu w głowę (zamknięte urazowe uszkodzenie mózgu);
istnieje możliwość wystąpienia niedoboru witaminy B i/lub kwasu foliowego oraz niskiego poziomu hemoglobiny, białka transportującego tlen, we krwi, związanego ze zmniejszoną produkcją czerwonych krwinek (megaloblastyczna anemia);
cierpisz na niedobór witaminy B, dla którego nie wdrożono jeszcze terapii, jeśli cierpisz na szczególny rodzaj anemii, znaną jako anemia Biermera, lub na szczególny rodzaj choroby jelita, znaną jako choroba Crohna;
cierpisz na szczególną wadę syntezy metioniny;
występuje u Ciebie ciężkie zamieszanie psychiczne lub inne objawy zaburzeń poznawczych, które mogą być związane ze wzrostem ciśnienia wewnątrz głowy, które może być nasilone przez tlenek azotu;
tlenek azotu został Ci już podany przez okres dłuższy niż 24 godziny.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed podaniem AZOTU PROTOKSU SIAD.
Lekarz poda Ci tlenek azotu z ostrożnością w następujących sytuacjach:

zabiegi chirurgiczne klatki piersiowej, ze względu na ryzyko zapadnięcia się płuc (pneumotoraks), rozszerzania się pęcherzyków emfizematycznych i ryzyko utraty wazokonstrykcji wywołanej niedotlenieniem;
obecność nieusuniętych wycieków płynu z dróg oddechowych;
zabiegi endoskopowe, w których jako gaz stosuje się dwutlenek węgla;
neurochirurgia, ponieważ tlenek azotu zmniejsza działanie ochronne barbituranów, zwiększa przepływ krwi do mózgu i ciśnienie w każdej pęcherzyku lub kieszonce powietrza wewnątrz czaszki;
niski poziom hemoglobiny, białka transportującego tlen, we krwi, spowodowany szczególnym rodzajem anemii zwanym anemią sierpowatą;
po wstrzyknięciu do wnętrza oka: należy zachować wystarczający czas oczekiwania, ponieważ istnieje ryzyko zaburzeń wzroku;
długotrwała znieczulenie (dłużej niż 6 godzin);
wysokie ryzyko nudności i wymiotów;
jeśli jesteś w leczeniu bleomycyną;
jeśli jesteś wegetarianinem;
jeśli masz historię nadużywania substancji.

AZOT PROTOKSU SIAD może być mieszany z powietrzem, tlenem medycznym i innymi rodzajami znieczuleń wziewnych.
AZOT PROTOKSU SIAD nie powinien być stosowany podczas chirurgii laserowej dróg oddechowych ze względu na ryzyko wybuchowego zapłonu.
AZOT PROTOKSU SIAD to bezbarwny gaz o ledwo wyczuwalnym słodkim zapachu nawet w wysokich stężeniach, cięższy od powietrza, powodujący duszenie. Choć nie jest łatwopalny, wspomaga i przyspiesza spalanie, dlatego należy przestrzegać następujących wskazówek.
Środki ostrożności bezpieczeństwa
Podczas użytkowania gazu

W kategoriach zabronione jest jakiekolwiek ingerowanie w złączki pojemników, urządzenia dozujące i ich akcesoria lub komponenty (olej i tłuszcze mogą samozapalić się w kontakcie z tlenkiem azotu).
Nie używaj oleju ani tłuszczu w kontakcie z gazem.
W kategoriach zabronione jest manipulowanie urządzeniami lub komponentami brudnymi rękami, ubraniem lub twarzą, na których znajdują się tłuszcze, oleje, kremy i różne maści.
Nie używaj tłustych kremów i szamponów.
Nie pal.
Nie zbliżaj się do opakowania z ogniem.
Nie używaj żadnego sprzętu elektrycznego, który może iskrzyć, w pobliżu pacjentów otrzymujących tlen.
Nie używaj olejów ani tłuszczów na złączkach, kurkach, zaworach i na dowolnym materiale w kontakcie z gazem.
Nigdy nie wprowadzaj tlenku azotu do urządzenia, które może zawierać materiały zdolne do zapalenia, a w szczególności tłuste substancje.

Inne leki i AZOT PROTOKSU SIAD
Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli aktualnie przyjmujesz, niedawno przyjmowałeś lub możesz przyjmować inne leki.
W szczególności powiadom lekarza, jeśli przyjmujesz:

leki z grupy opioidów, benzodiazepin, barbituranów i środków uspokajających, stosowane głównie w leczeniu bólu i zaburzeń układu nerwowego;
znieczulenia podawane wziewnie;
warfarynę, lek stosowany w celu zapobiegania powstawaniu skrzeplin w krążeniu krwi;
metotreksat, lek przeciwnowotworowy;
azotan sodu, lek stosowany do znacznego obniżenia ciśnienia krwi;
leki z grupy zwanej miorelaksantami depolaryzującymi, stosowane do rozluźnienia mięśni podczas operacji chirurgicznej (np. sukcynylolina) oraz miorelaksantami nie depolaryzującymi.

Ciąża i karmienie piersią
Ciąża
Jeśli jesteś w ciąży, podejrzewasz ciążę lub planujesz zajść w ciążę, albo karmisz piersią, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed przyjęciem tego leku.
Stosowanie AZOTU PROTOKSU SIAD jest przeciwwskazane w pierwszym i drugim trymestrze ciąży.
AZOT PROTOKSU SIAD może być stosowany w trzecim trymestrze ciąży tylko wtedy, gdy lekarz uzna to za konieczne.
AZOT PROTOKSU SIAD może być stosowany podczas porodu.
Stosowanie tlenku azotu powinno być unikane w przypadkach niedotlenienia płodu. W każdym przypadku noworodek musi być monitorowany pod kątem objawów możliwych trudności oddechowych.
Karmienie piersią
Nie ma potrzeby przerywania karmienia piersią, jeśli AZOT PROTOKSU SIAD został podany przez krótki okres czasu.
Kierowanie pojazdami i korzystanie z maszyn.
Tlenek azotu wpływa na zdolność postrzegania i kontroli ruchowej. Nie kieruj samochodem, nie korzystaj z maszyn i nie podejmuj innych czynności wymagających szczególnej uwagi w ciągu 24 godzin po znieczuleniu AZOTEM PROTOKSU SIAD.
Po krótkotrwałym podaniu AZOTU PROTOKSU SIAD w celu złagodzenia bólu, lekarz będzie Cię obserwował, aby upewnić się, że wszystkie efekty ustąpiły i że jesteś wystarczająco czujny, aby móc prowadzić pojazdy lub korzystać z maszyn.

3. Jak będzie stosowany AZOTO PROTOSSIDO SIAD

Ten lek będzie Ci podawany ściśle zgodnie z instrukcjami lekarza. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skonsultuj się z lekarzem.
Lekarz zadecyduje, czy lek może być podany oraz w jakiej dawce, głównie na podstawie parametrów klinicznych wskazujących na stan Twojego zdrowia, biorąc pod uwagę jednoczesne stosowanie innych leków znieczulających w celu wywołania stanu znieczulenia ogólnego.
Lekarz poda Ci Azot protoksydowy SIAD w połączeniu z tlenem za pomocą kaniuli umieszczonej w ustach lub w nosie w sali operacyjnej, a w innych sytuacjach za pomocą szczelnej maski twarzowej lub nosowej. Będziesz mógł oddychać spontanicznie lub z pomocą respiratora (wentylacja wspomagana lub mechaniczna).
Personel medyczny będzie Cię monitorował aż do zakończenia podawania leku i do momentu pełnego odzyskania przytomności.
Jeśli zostanie Ci podany większa dawka AZOTU PROTOSSIDO SIAD niż przewidziano
Jest bardzo mało prawdopodobne, aby został Ci podany większy niż przewidziano Azot protoksydowy SIAD, ponieważ lekarz lub pielęgniarka będą Cię monitorować w trakcie leczenia.
W przypadku przedawkowania lub długotrwałego narażenia na Azot protoksydowy SIAD zawsze pojawiają się zaburzenia neurologiczne spowodowane toksycznością leku wobec Wit. B.
Ogólnie objawy, które możesz doświadczyć, to:

ból głowy,
oszołomienie,
dezorientacja,
osłabienie,
niezgrabne ruchy,
zawroty głowy,
utrata pamięci (amnezja),
utrata zdolności rozumienia lub mowy (afazja),
nagła i chwilowa utrata przytomności z zaburzeniami krążenia i oddychania (zawał),
zaburzenia normalnego rytmu serca (arytmia),
utrata przytomności,
śmierć przez uduszenie (asfiksja).

Leczenie
Lekarz natychmiast przerwie podawanie leku, zapewni drożność dróg oddechowych i zastosuje wspomagane oddychanie tlenem.
Lekarz musi zawsze mieć pod ręką sprzęt umożliwiający resuscytację krążeniowo-oddechową w pomieszczeniach, gdzie stosowany jest Azot protoksydowy SIAD.
Lekarz będzie monitorował parametry związane z obecnością tlenu aż do momentu, gdy odzyskasz przytomność i nie będzie już stanu niedotlenienia (hipoksji).
Nie istnieje specyficzny antydotum na azot protoksydowy.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Jeśli wystąpią u Państwa następujące reakcje, lekarz natychmiast PRZERWIE leczenie i ustali odpowiednie leczenie:

niebieskawe zabarwienie skóry i błon śluzowych, spowodowane niewystarczającym natlenieniem krwi (cyjanozę), niespodziewane podczas znieczulenia lub w fazie indukcji znieczulenia

Ocena działań niepożądanych opiera się na następujących danych dotyczących częstości występowania.
Częste (możliwe u do 1 na 10 pacjentów):

nudności, wymioty
zawroty głowy
ból głowy, migreny

Nieczeste (możliwe u do 1 na 100 pacjentów):

obrzęk, zwiększenie ilości gazów w jelitach
nasilone uczucie dobrego samopoczucia (euforia), uzależnienie od tlenku azotu
uczucie ciśnienia w uchu środkowym, uszkodzenia ucha środkowego, pęknięcie błony bębenkowej (błony oddzielającej ucho środkowe)
niski poziom hemoglobiny (białko transportujące tlen we krwi) związany ze zmniejszoną produkcją czerwonych krwinek (ciężka anemia megaloblastyczna)
zmniejszenie, również ciężkie, liczby komórek krwi, w szczególności białych krwinek (leukopenia, granulopenia/agranulocytoza)

Rzadkie (możliwe u do 1 na 1000 pacjentów):

choroby szpiku kostnego (mielopatie)
choroby nerwów (polineuropatie)
choroby rdzenia kręgowego (zespół subostrych zwyrodnienia połączonych)

Bardzo rzadkie (możliwe u do 1 na 10 000 pacjentów):

zaburzenia ruchowe, całkowita utrata ruchu kończyn górnych lub dolnych (paraplegia), częściowa utrata ruchu kończyn górnych lub dolnych (parapareza), choroba charakteryzująca się niekontrolowanymi ruchami ciała i utratą przytomności (epilepsja), zwiększone ciśnienie wewnątrz głowy, choroba obwodowego układu nerwowego (neuropatia obwodowa), choroba mózgu (encefalopatia)
zaburzenia czucia, zaburzone odruchy, zmniejszenie poziomu przytomności, widzenie lub postrzeganie rzeczy, które nie istnieją (halucynacje), choroba psychiczna (stan psychiczny psychotyczny), dezorientacja, lęk
zwiększone ciśnienie w oku (nadciśnienie oczne), ból oka, zamknięcie tętnicy siatkówki (tętnica siatkówkowa), utrata wzroku (ślepotę)
zaburzenia normalnego rytmu serca (arytmie), słabe serce (niewydolność serca)
martwica komórek wątroby (martwica wątroby)
ciężki ból głowy po zabiegu neurochirurgicznym (zespół nadmiernego przekrwienia mózgu), zwiększone ciśnienie w nadmuchiwanych balonikach
niedobór witaminy B, zwiększenie stężenia homocysteiny we krwi (hiperhomocysteinemia)
osłabienie mięśni, nagłe i niebezpiecznie wysokie podwyższenie temperatury ciała (hipertermia złośliwa)
wady wrodzone
bezpłodność
niedotlenienie organizmu (hipoksja) przez kilka minut po zakończeniu podawania tlenku azotu, zapadnięcie się płata płuca (pneumotoraks)
obniżenie ciśnienia krwi (hipotensja) z lub bez zmniejszenia wszystkich zdolności fizycznych i psychicznych (szok)

Nieznane (częstość występowania nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

choroby szpiku kostnego wpływające również na układ nerwowy (mieloneuropatie), choroba układu nerwowego (neuropatia)
napady padaczkowe uogólnione

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpią u Państwa jakiekolwiek działania niepożądane, w tym te nie wymienione w niniejszym ulotce, należy skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Można również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem systemu zgłaszania pod adresem www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse.
Zgłaszanie działań niepożądanych może pomóc w uzyskaniu dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać AZOTO PROTOSSIDO SIAD

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 50°C.
Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem wzroku.
Nie stosuj tego leku po upływie terminu ważności wskazanego na etykiecie po napisie SCAD. Termin ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Nie wyrzucaj żadnych leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. Pomoże to chronić środowisko.

6. Skład opakowania i inne informacje

Co zawiera AZOTO PROTOSSIDO SIAD
Substancją czynną jest Azot protoksyd 100%
Opis wyglądu AZOTO PROTOSSIDO SIAD i zawartość opakowania
AZOTO PROTOSSIDO SIAD to bezbarwny gaz o słodkim zapachu, pakowany w butle i paczki butli
(butla niebieska z napisem „N O” lub „protossido d’azoto” oraz cylinder biały) z zaworem
zamykającym oraz w stałych pojemnikach kriogenicznych.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
SOCIETA’ ITALIANA ACETILENE & DERIVATI „SIAD” S.p.A
Via San Bernardino, 92- 24126 Bergamo
Producent
Butle i paczki butli
Alfa Ossigeno S.r.l. - Via delle Industrie, 9 - Fisciano (Sa)
Eurogas S.r.l. - Via Pradazzo, 22 - 26012 Castelleone (CR)
Nippon Gases Pharma S.r.l. - Via Martino della Torre, 16 -28100 Novara
Stałe pojemniki kriogeniczne
Alfa Ossigeno S.r.l. - Via delle Industrie, 9 - Fisciano (Sa)
Eurogas S.r.l. - Via Pradazzo, 22 - 26012 Castelleone (CR)

Następujące informacje przeznaczone są wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego:
Środki ostrożności dotyczące stosowania
Frakcja tlenu (FiO ) w wdychanej mieszaninie musi wynosić co najmniej 21% v/v w trakcie fazy indukcji.
W praktyce często przyjmuje się dolną granicę stężenia 30% v/v. Napięcie tlenu musi pozostać powyżej wartości fizjologicznych (100 mmHg), przy nasyceniu hemoglobiny tlenem powyżej 97% i zawsze powyżej 60 mmHg, przy nasyceniu hemoglobiny tlenem powyżej 90%. Konieczne jest regularne monitorowanie poprzez pomiar napięcia tlenu w tętnicach (PaO ) lub pulsoksymetrię (nasycenie tlenem hemoglobiny SpO ) oraz ocenę parametrów klinicznych. Należy ustalić minimalną skuteczną koncentrację tlenu w wdychanym powietrzu dla każdego pacjenta.
Stężenia azotu protoksydu powyżej 50% v/v mogą zaburzać odruchy ochronne i poziom świadomości. Stężenia powyżej 60-67% v/v często powodują utratę przytomności i zwiększają ryzyko zaburzeń odruchów ochronnych.
W przypadku pojawienia się niespodziewanej sinicy podczas znieczulenia lub w fazie indukcji znieczulenia, zaleca się przerwanie dopływu azotu protoksydu i zwiększenie frakcji wdychanego tlenu do 100%.
Jeśli sinica nie ustępuje szybko lub epizod powtarza się w trakcie znieczulenia, należy rozważyć możliwe przyczyny, takie jak błąd w działaniu urządzenia (podawanie mieszaniny hipoksycznej) lub zamiana przewodów doprowadzających gazy medyczne do aparatu wentylacyjnego. Zaleca się wtedy próbę wentylacji pacjenta za pomocą worka wypełnionego powietrzem atmosferycznym.
Po ogólnym znieczuleniu, w którym stosowano wysokie stężenie azotu protoksydu, gaz ten może dyfundować z krwi do pęcherzyków, rozcieńczając tlen w płucach. Może to prowadzić do hipoksji (hipoksja dyfuzyjna), wywołanej nie tylko przez mieszaninę gazową w pęcherzykach, ale także przez odruchową odpowiedź na hipoksję, hiperkapnię i hipowentylację. Aby temu zapobiec, na zakończenie podawania azotu protoksydu należy podać 100% O zamiast powietrza.
Monitorowanie napięcia tlenu i nasycenia tlenem należy kontynuować przez 15 minut po zakończeniu podawania azotu protoksydu.
Podawanie azotu protoksydu może zwiększać ciśnienie w kapturze rurki intubacyjnej, powodując uszkodzenie tchawicy lub w dowolnym innym napompowanym baloniku używanym w innych procedurach (np. baloniki do okluzji naczyń). Ponadto, podczas stosowania azotu protoksydu z kateterem Swan-Ganza, wytworzone ciśnienie może przesunąć kateter w pozycję okluzji, zaburzając odczyt ciśnienia.
Urządzenia medyczne wypełnione powietrzem mogą stwarzać problemy (np. mogą pękać) pod wpływem azotu protoksydu.
Azot protoksyd nie powinien być stosowany podczas zabiegów laserowych dróg oddechowych z powodu ryzyka wybuchowego zapłonu.
Powtarzane podawanie lub ekspozycja na azot protoksyd może prowadzić do uzależnienia. Należy zachować ostrożność u pacjentów z wywiadem nadużywania substancji oraz u personelu medycznego narażonego zawodowo na azot protoksyd.
Azot protoksyd nie powinien być stosowany przez dłuższy czas (np. do sedacji u pacjentów w oddziale intensywnej terapii) z powodu ryzyka potencjalnej zaburzonej/inaktywacji funkcji witaminy B (koenzymu metioninosyntazy). Azot protoksyd zaburza metabolizm witaminy B i kwasów foliowych, szczególnie u starszych pacjentów. Inhibicja metioninosyntazy przyczynia się do przekształcania homocysteiny w metioninę. Inhibicja tego enzymu zmniejsza tworzenie tyminy, ważnego składnika DNA. W wyniku długotrwałego podawania azotu protoksydu zaburzony jest metabolizm kwasów foliowych i kompromitowana synteza DNA. Inhibicja metioninosyntazy może prowadzić do defektów lub zmniejszonego tworzenia się szpiku, a tym samym do uszkodzeń rdzenia kręgowego. Długotrwałe lub częste stosowanie azotu protoksydu może powodować zmiany megaloblastyczne szpiku, mielonewropatię i podostre złożone zwyrodnienie rdzenia kręgowego.
Efekty na DNA wyjaśniają możliwy negatywny wpływ na hematopoezę. Nie należy stosować azotu protoksydu bez ścisłej kontroli klinicznej i monitorowania hematologicznego. W takich przypadkach należy skonsultować się z hematologiem jako specjalistą.
Ocena hematologiczna powinna obejmować ocenę zaburzeń megaloblastycznych czerwonych krwinek i hipersegmentację neutrofili. Może wystąpić toksyczność neurologiczna bez anemii lub makrocytozy i przy prawidłowych poziomach witaminy B12. Podczas znieczulenia u pacjentów z niezdiagnozowanym subklinicznym niedoborem witaminy B12 wystąpiła toksyczność neurologiczna po jednorazowej ekspozycji na azot protoksyd.
Efekty na DNA wyjaśniają obserwowane uszkodzenia płodu w badaniach na zwierzętach.
Azot protoksyd może powodować zwiększenie ciśnienia w uchu środkowym.
Podawanie azotu protoksydu więcej niż raz na 4 dni powinno być towarzyszone liczeniem komórek krwi z oceną możliwych zmian megaloblastycznych lub zmian czerwonych krwinek oraz możliwych hipersegmentacji neutrofili.
Podawanie azotu protoksydu należy prowadzić ostrożnie w następujących sytuacjach:

Chirurgia torakalna, z powodu ryzyka zapalenia opłucnej, rozszerzania się pęcherzy emfizematycznych i ryzyka eliminacji hipoksyjnej wazokonstrykcji.
Obecność nieodprowadzonych wylewów w drogach oddechowych.
Procedury endoskopowe wykorzystujące dwutlenek węgla jako gaz.
Neurochirurgia, ponieważ azot protoksyd zmniejsza działanie ochronne barbituranów, zwiększa przepływ krwi do mózgu i ciśnienie w dowolnej pęcherzyku lub kieszonce powietrza w czaszce.
Anemia sierpowata.
Po wstrzyknięciu wewnątrzgałkowym: należy poczekać odpowiedni czas, ponieważ istnieje ryzyko zaburzeń wzroku.
Długotrwałe znieczulenie (>6 godzin)
Wysokie ryzyko nudności i wymiotów
U pacjentów leczonych bleomycyną, ponieważ zwiększenie stężenia tlenu w technice sedacji inhalacyjnej zwiększa ryzyko toksyczności płucnej.
Pacjenci wegetarianie

Interakcje
Nie są znane badania dotyczące interakcji farmakokinetycznych między lekami. Interakcje azotu protoksydu z innymi lekami mogą być wyjaśnione mechanizmem receptorowym.
Azot protoksyd działa bezpośrednio na receptory opioidowe (podtypy OP2 i OP3), receptory GABA (podtyp A) i receptory glutaminianowe (podtyp NMDA).
Opioidy, benzodiazepiny i barbiturany mają działanie addytywne, nasilając działanie przeciwbólowe i uspokajające azotu protoksydu.
Wszystkie anestetyki podawane drogą inhalacyjną oddziałują na receptory GABA i receptory glutaminianowe i mają działanie addytywne na działanie uspokajające azotu protoksydu.
Azot protoksyd zmniejsza minimalne stężenie alwetolarne (MAC) inhalacyjnego anestetyku i jest stosowany do zmniejszenia dawki wymaganej innych anestetyków, a także do skrócenia czasu indukcji przy stosowaniu anestetyków inhalacyjnych.
Hemoglobina może nie ulec nasyceniu, jeśli azot protoksyd jest stosowany razem z lekami uspokajającymi.
Azot protoksyd nasila działanie warfaryny.
Jednoczesnego stosowania azotu protoksydu i metotreksatu należy unikać, ponieważ azot protoksyd nasila działanie cytotoksyczne metotreksatu. Jednoczesne przyjmowanie azotu protoksydu i metotreksatu może wpływać na liczbę komórek krwi.
Działanie antyproliferacyjne azotu protoksydu opiera się na inaktywacji witaminy B przez azot protoksyd. Działanie to znika po przerwaniu podawania i wprowadzeniu terapii wspomagającej witaminą B . Inaktywacja witaminy B przez azot protoksyd nasila toksyczność azotanu sodowego i metotreksatu.
Azot protoksyd zwiększa blok neuromięśniowy wywołany sukcynylcholiną i nasila działanie miorelaksantów niepolaryzujących.
Ostrzeżenia szczególne
Azot protoksyd może być mieszany z powietrzem, tlenem medycznym i inhalacyjnymi anestetykami halogenowanymi.
Azot protoksyd to bezbarwny gaz o słodkim zapachu, cięższy od powietrza, obojętny, ale wspomagający spalanie (jest utleniaczem: umożliwia i przyspiesza spalanie).
Stopień kompatybilności różnych materiałów zależy od ciśnienia, przy którym gaz jest używany. Największe ryzyko zapłonu dotyczy materiałów takich jak tłuszcze (oleje smarne) i materiały organiczne (tkanki, drewno, papier, tworzywa sztuczne itp.), które mogą zapalić się w kontakcie z azotem protoksydem pod wystarczającym ciśnieniem, spontanicznie w wyniku zapłonu (iskra, otwarty płomień itp.).
Może dochodzić do tworzenia mieszanin wybuchowych z gazami lub parami gazów anestetycznych palnych, nawet bez obecności tlenu.
Dla personelu
Azot protoksyd to bezbarwny gaz o słabo słodkim zapachu; nie jest toksyczny i nie jest palny, ale wspomaga spalanie; jest cięższy od powietrza i gromadzi się w niższych strefach środowiska pracy.
Azot protoksyd wydzielany przez pacjenta stopniowo przechodzi do powietrza w środowisku, w którym jest używany. Stosowanie tzw. podwójnych masek i wystarczająco wysoki poziom wymiany powietrza w salach operacyjnych (20 razy na godzinę) wraz z aktywnym odsysaniem nadmiaru gazu z urządzeń anestetycznych powinien zapewnić, że średnie stężenie pozostanie poniżej maksymalnego dopuszczalnego stężenia ustalonego przez obowiązujące przepisy.
Ponadto należy postępować zgodnie z przepisami dotyczącymi stosowania produktów zawierających azot protoksyd. Ogólnie personel powinien unikać długotrwałego wdychania powietrza wydychanego przez pacjentów.
Przewlekłe narażenie na niskie stężenia azotu protoksydu zostało uznane za potencjalne ryzyko dla zdrowia. Obecnie niemożliwe jest ustalenie, czy istnieje związek przyczynowy między przewlekłym narażeniem na niskie stężenia azotu protoksydu a określonymi chorobami, ale nie można wykluczyć ryzyka powiązania przewlekłego narażenia z rozwojem nowotworów lub innych chorób przewlekłych, zmniejszeniem płodności, poronieniami i wadami wrodzonymi płodu.
Przed i w trakcie podawania azotu protoksydu należy przestrzegać środków ostrożności bezpieczeństwa opisanych w punkcie 6.6.
Ciąża i karmienie piersią
Ciąża
Zauważono zmiany szkieletowe u zarodków szczurów ciężarnych narażonych na wysokie stężenia azotu protoksydu w okresie organogenezy.
Badania przeprowadzone na zwierzętach długotrwale narażonych na wysokie stężenia azotu protoksydu wykazały toksyczność rozrodczą (efekty teratogenne) (patrz punkt 5.3).
Azot protoksyd może wpływać na metabolizm kwasu foliowego (patrz punkt 4.4)
Dane epidemiologiczne zebrane w trakcie ciąży nie są wystarczające, aby określić ryzyko negatywnych skutków na rozwój embrionalno-płodowy. Ograniczone dane dotyczące krótkotrwałego stosowania azotu protoksydu w ciąży u ludzi nie wykazały zwiększonego ryzyka wad wrodzonych.
Jednak stosowanie technik anestezjologicznych z wykorzystaniem azotu protoksydu jest przeciwwskazane w pierwszym i drugim trymestrze ciąży.
W trzecim trymestrze ciąży zaleca się nie przekraczania 50% v/v azotu protoksydu w mieszaninie wdychanej. W każdym przypadku kobiety w ciąży powinny być narażone na azot protoksyd z dużą ostrożnością i tylko w razie konieczności. Długotrwałe lub częste stosowanie należy unikać.
Azot protoksyd może być stosowany podczas porodu.
Stosowanie azotu protoksydu powinno być unikane w przypadku niedotlenienia płodu. W każdym przypadku należy monitorować noworodka pod kątem oznak możliwego osłabienia oddychania.
Karmienie piersią
Nie ma danych dotyczących wydzielania produktów zawierających azot protoksyd w mleko matki. Jednak po krótkotrwałym podawaniu produktów zawierających azot protoksyd nie ma potrzeby przerywania karmienia piersią.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Azot protoksyd zaburza funkcję poznawczą i psychomotoryczną. Jest szybko usuwany po zakończeniu podawania. Mimo to, jako dodatkową środę ostrożności, należy unikać prowadzenia samochodu, obsługi maszyn i innych czynności wymagających szczególnej uwagi w ciągu 24 godzin po znieczuleniu azotem protoksydem.
Po krótkotrwałym podaniu azotu protoksydu w celu osiągnięcia analgezji, pacjentów ambulatoryjnych, którzy muszą prowadzić pojazdy lub obsługiwać maszyny, należy obserwować aż do całkowitego ustąpienia wszystkich efektów i aż pacjent będzie wystarczająco czujny.
Dawka, sposób i czas podawania
Jako anestetyk
Azot protoksyd, stosowany wyłącznie w sali operacyjnej lub sali porodowej, należy podawać w mieszaninie z tlenem w stężeniach poniżej 79%, przy użyciu odpowiedniego sprzętu, który musi obejmować monitorowanie stężenia tlenu i system uniemożliwiający podanie mieszaniny hipoksycznej (FiO <21% v/v).
Azotu protoksydu nie należy podawać w stężeniach powyżej 79% v/v, aby zapewnić odpowiednią frakcję tlenu. U pacjentów z obniżonym nasyceniem tlenem należy stosować odpowiednią frakcję tlenu.
U kobiet w ciąży stężenie azotu protoksydu nie powinno przekraczać 50% v/v w mieszaninie z tlenem z powodu toksyczności leku.
Czas indukcji wynosi 2-5 minut przy stężeniu azotu protoksydu 70-75% v/v.
Po indukcji stosuje się zazwyczaj azot protoksyd w stężeniu 50-70% v/v z dodatkiem tlenu medycznego. Stężenie azotu protoksydu może być zmniejszane zgodnie z parametrami klinicznymi i planem znieczulenia.
Azot protoksyd w maksymalnym dozwolonym stężeniu nie może samodzielnie wywołać znieczulenia i jest stosowany w połączeniu z innymi anestetykami podawanymi dożylowo lub inhalacyjnie.
Informacje dotyczące dawkowania azotu protoksydu i dodatkowych anestetyków inhalacyjnych do utrzymania znieczulenia są ogólnie dostępne w ulotkach dołączanych do tych leków. W przypadku stosowania z anestetykami dożylnymi, należy obliczyć, o ile zmniejszyć dawkę anestetyku dożylnego.
Ogólnie rzecz biorąc, efekty azotu protoksydu, gdyby był stosowany jako jedyna substancja czynna, nie zależą od wieku pacjenta.
Azotu protoksydu nie należy podawać przez więcej niż 12 godzin z rzędu z powodu jego toksyczności szpiku. Nieprzerwane narażenie (>24 godziny) na azot protoksyd zwiększa ryzyko depresji szpiku.
Jako analgezyk
Azot protoksyd stosowany jako pojedynczy analgezyk/anestetyk/uspakajający (zawsze w połączeniu z tlenem) w stężeniach poniżej 50% v/v łagodzi ból, działa uspokajająco i zmniejsza pobudzenie, a zazwyczaj nie wpływa na poziom świadomości ani na zdolność prowadzenia rozmowy. Oddychanie, krążenie i odruchy pozostają niezmienione przy tych stężeniach.
Efekt łagodzenia bólu i działanie uspokajające zależą od dawki, tak jak i efekty na funkcje poznawcze.
Ekspozycja pacjenta na azot protoksyd jako analgezyk nie powinna trwać dłużej niż 1 godzinę i nie powinna być powtarzana więcej niż przez 15 dni z rzędu.
Sposób podawania – Ogólne zasady
Azot protoksyd należy zawsze podawać w obecności personelu medycznego, który decyduje, czy lek może być podany i w jakiej dawce, w odpowiedniej placówce umożliwiającej nagłą resuscytację krążeniowo-oddechową.
Należy przestrzegać instrukcji personelu medycznego podczas podawania gazu.
Personel korzystający z azotu protoksydu musi być odpowiednio przygotowany i aktualizować wiedzę na temat stosowania gazu, który musi być podawany przy użyciu odpowiedniego sprzętu, w dobrze wentylowanych pomieszczeniach zapewniających natychmiastową wymianę powietrza, z systemami wentylacji uniemożliwiającymi nadmierną koncentrację gazu w powietrzu, np. tzw. „podwójnymi maskami” (aktywne maski nosowe), szczególnie zalecanymi w zabiegach stomatologicznych.
W karetce pogotowia ratunkowego urządzenie podające może być połączone z systemem odprowadzającym lub można użyć podwójnej maski.
Jakość powietrza należy monitorować zgodnie z lokalnymi przepisami, a zawodowe narażenie na azot protoksyd musi być poniżej granic higienicznych ustalonych przez wytyczne zawodowe i przepisy dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa, szczególnie w odniesieniu do personelu w ciąży.
Zazwyczaj azot protoksyd podaje się przez rurkę intubacyjną ustno- i nosowo-tchawiczą w sali operacyjnej i przez szczelną maskę twarzową lub nosową w innych sytuacjach. Pacjent może oddychać spontanicznie lub z pomocą respiratora (wentylacja wspomagana lub mechaniczna).
Azot protoksyd należy podawać w połączeniu z tlenem, używając sprzętu, który wymusza podanie mieszaniny azotu protoksydu i tlenu niehipoksycznej. Sprzęt ten musi zawierać monitorowanie stężenia tlenu i system bezpieczeństwa uniemożliwiający podanie mieszaniny hipoksycznej (FiO <21% v/v).
Z powodu ryzyka utraty przytomności i śpiączki, gdy azot protoksyd jest stosowany poza salą operacyjną, podawanie w celu analgezji jest dopuszczalne tylko w mieszaninie zawierającej 50% v/v tlenu. Używane urządzenie musi uniemożliwiać podanie mieszanin o stężeniu azotu protoksydu powyżej 50% v/v.
W całym okresie stosowania azotu protoksydu zarówno pacjent, jak i sposób podawania muszą być monitorowane, aby zapewnić bezpieczne wdychanie gazu.
Pacjent musi być monitorowany przez personel medyczny do końca podawania i do odzyskania przytomności.
Instrukcje dotyczące użytkowania i manipulacji
Butle, jak i stałe pojemniki kriogeniczne, przeznaczone są wyłącznie do przechowywania/przewożenia azotu protoksydu do inhalacji, do użytku terapeutycznego.
UWAGA: W CELU UZYSKANIA SZCZEGÓŁOWYCH INFORMACJI ZAPRASZAMY DO
KORZYSTANIA Z INSTRUKCJI UŻYTKOWANIA POJEMNIKA
Przechowywanie

Dokładnie przeczytać instrukcję obsługi pojemnika
Sprawdzić, czy cały sprzęt jest w dobrym stanie
Umieścić na zewnątrz lub w dobrze wentylowanych pomieszczeniach, w ogrodzonych i chronionych przed deszczem i bezpośrednim światłem słonecznym strefach, oddalonych od źródeł ciepła (zamknięte pomieszczenia, przeznaczone na gazy medyczne)
Nie narażać na źródła ciepła i w ogóle na wysokie temperatury (powyżej 50°C)
Chronić przed przewodami elektrycznymi i zapewnić uziemienie
Umieścić z dala od składowisk materiałów palnych i ogólnie materiałów łatwopalnych (kontakt z materiałami łatwopalnymi może spowodować pożar)
Zakaz palenia i używania otwartego ognia w pobliżu produktu
Utrzymywać pojemnik (cylinder) w czystości i suchym stanie, unikać wszelkiego kontaktu z tłuszczami lub olejami (nie smarować zaworów i złącz)
Zwracać uwagę, aby pojemniki nie były uszkodzone i unikać uderzeń i wycieków produktu.
Zablokować dopływ, gdy nie jest używany, zamykając zawory
Utrzymywać butle i paczki butli w pozycji pionowej, z zamkniętymi zaworami, z osłoną chroniącą i termokurczliwym pokryciem na swoim miejscu, odpowiednio zabezpieczone, aby uniknąć przypadkowych uderzeń lub upadków
Nie używać opakowań niekompletnych
Puste i pełne pojemniki należy przechowywać osobno
Pojemniki zawierające inne gazy należy przechowywać osobno
Należy unikać nadmiernego magazynowania pełnych pojemników
W przypadku ryzyka pożaru, po zamknięciu zaworów, przenieść do bezpiecznego miejsca
W przypadku wycieku, zawór butli należy natychmiast zamknąć, jeśli można to zrobić bezpiecznie. Jeśli zawór nie może być zamknięty, pojemnik należy przenieść na bezpieczne miejsce na zewnątrz, aby umożliwić ucieczkę gazu
Opary mogą powodować osłupienie i zawroty głowy

Transport butli
Butle należy przewozić przy użyciu odpowiednich środków (np. wózka wyposażonego w łańcuchy, barierki lub pierścienie) w celu ochrony przed ryzykiem uderzeń, upadków i wycieku gazu. Przesuwanie butli musi odbywać się zawsze z zamontowaną osłoną chroniącą. Podczas transportu pojazdem butle należy solidnie zabezpieczyć, najlepiej w pozycji pionowej. Należy zapewnić stałą wentylację pojazdu i zakaz palenia.
Podczas użytkowania gazu

Butle i stałe pojemniki nie mogą być używane, jeśli są widocznie uszkodzone lub istnieje podejrzenie uszkodzenia lub narażenia na skrajne temperatury
Przed otwarciem zaworu butli należy umieścić ją w pozycji pionowej i utrzymywać w tej pozycji podczas podawania
Otwierać i zamykać stopniowo i ostrożnie systemy zamykające pojemniki (nie używać kluczy ani innych narzędzi do otwierania i zamykania zaworu butli), aby zapobiec uszkodzeniom
Nie zmuszać zaworu podczas otwierania i zamykania. Nie zmieniać kształtu pojemnika
Nigdy nie stawać naprzeciwko wylotu gazu z zaworu, ale zawsze po boku. Nie narażać siebie ani pacjenta na bezpośredni strumień gazu
Podawanie azotu protoksydu musi odbywać się przy odpowiednim ciśnieniu i kontrolowanej prędkości przepływu między pojemnikiem a pacjentem
Nie używać oleju ani tłuszczu w kontakcie z gazem
Obsługiwać sprzęt czystymi rękami, bez śladów tłuszczu lub oleju
Nie opróżniać całkowicie pojemnika
Po użyciu zamknąć zawór butli
W przypadku wycieku gazu, zamknąć zawór i powiadomić techniczny zespół interwencyjny dostawcy wskazanego w instrukcji obsługi pojemnika
Używać wyłącznie pojemników odpowiednich dla produktu i przewidzianych temperatur użytkowania
Używać złącz, przewodów połączeniowych lub elastycznych przewodów połączeniowych specyficznych i kompatybilnych z azotem protoksydem
W kategorię zabronione wchodzi jakiekolwiek działanie na złączach pojemników, urządzeniach dozujących i ich akcesoriach lub komponentach (OLEJ I TŁUSZCZE MOGĄ SAMOZAPALIĆ SIĘ PRZY KONTAKCIE Z AZOTEM PROTOKSYDEM)
Nie smarować ani nie próbować naprawiać uszkodzonych zaworów
W kategorię zabronione wchodzi manipulowanie urządzeniami lub komponentami brudnymi rękami, ubraniem lub twarzą, zawierającymi tłuszcz, olej, kremy i różne maści
Nie używać kremów i tłustych szamponów
Zakaz palenia
Nie zbliżać się do opakowania z otwartym ogniem
Nie należy używać żadnego sprzętu elektrycznego, który może emitować iskry w pobliżu pacjentów otrzymujących tlen
Nie używać olejów ani tłuszczów na złączach, zaworze i na dowolnym materiale w kontakcie z gazem
Nigdy nie wprowadzać azotu protoksydu do urządzeń, które mogą zawierać materiały łatwopalne, a w szczególności tłuste substancje.

Utylizacja

Zachować puste butle z zamkniętymi zaworami.
Nie wypuszczać do kanalizacji, piwnic ani wykopów, gdzie gromadzenie się gazu może być niebezpieczne. Nie wolno odpuszczać gazu pod ciśnieniem.
Puste lub nieużywane pojemniki, nawet częściowo pełne, należy oddać dostawcy. Resztki niezużytego leku medycznego w butli zostaną usunięte za pomocą odpowiednich procedur w dobrze wentylowanym miejscu przez firmę, która zajmie się ponownym napełnieniem tego samego pojemnika.
Nieużywany lek i odpady pochodzące z tego leku należy utylizować zgodnie z obowiązującymi lokalnymi przepisami.

Przedawkowanie
Niepożądane efekty związane z przedawkowaniem mogą wystąpić u pacjentów narażonych na duże ilości azotu protoksydu przez długi czas lub przy stężeniach powyżej 80% v/v.
Pierwsze objawy toksyczności azotu protoksydu obejmują ból głowy, zawroty głowy, dezorientację, osłabienie, brak koordynacji ruchów, zawroty głowy, amnezję, afazję, omdlenia, arytmie, utratę przytomności i w końcu śmierć przez duszenie.
Procedury ratunkowe i wspomagające w przypadku przedawkowania azotu protoksydu to zaprzestanie podawania, utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie wspomaganego oddychania z dodatkowym tlenem w celu osiągnięcia wystarczającego nasycenia tlenem. Zaleca się, aby sprzęt do resuscytacji krążeniowo-oddechowej był zawsze dostępny w pomieszczeniach, gdzie stosuje się azot protoksyd.
Monitorowanie pulsoksymetrem jest zalecane, dopóki pacjent nie odzyska przytomności i nie będzie już hipoksyczny.
Przedawkowanie lub długotrwałe narażenie na azot protoksyd prowadzi zawsze do zaburzeń neurologicznych spowodowanych toksycznością leku wobec witaminy B .
Nie istnieje specyficzny antydotum na azot protoksyd.
Warunki przechowywania
Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 50°C, w dobrze wentylowanych pomieszczeniach lub w dobrze wentylowanych pomieszczeniach zewnętrznych, w pozycji pionowej z zamkniętymi zaworami, chronionych przed deszczem, warunkami atmosferycznymi, bezpośrednim światłem słonecznym, oddalonych od źródeł ciepła lub zapłonu i materiałów łatwopalnych. Puste pojemniki lub pojemniki zawierające inne gazy należy przechowywać osobno.
Stałe pojemniki instalowane w placówkach medycznych należy umieszczać na zewnątrz zgodnie z wytycznymi z 99/1964, w strefach ograniczonych i chronionych, z ograniczonym dostępem dla upoważnionych osób, zarządzanych i utrzymywanych zgodnie z wskazówkami producenta. Są to urządzenia ciśnieniowe podlegające Dyrektywie UE PED i/lub Rozporządzeniu Ministra z dnia 21.11.1972.
Nieużywany lek i odpady pochodzące z tego leku należy utylizować zgodnie z obowiązującymi lokalnymi przepisami (patrz także Instrukcje dotyczące użytkowania i manipulacji – Utulizacja).

AZOTU PROTOKSID SIAD