Ulotka informacyjna: informacje dla pacjenta

AZOTO PROTOSSIDO MEDICAIR gaz leczniczy skroplony

Tlenek azotu
Należy dokładnie przeczytać niniejszą ulotkę przed podaniem leku, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

Zachowaj tę ulotkę. Może być konieczne ponowne zapoznanie się z jej treścią.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych, w tym nie wymienionych w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Zobacz punkt 4.

Treść tej ulotki:

Co to jest AZOTO PROTOSSIDO MEDICAIR i do czego służy
Co należy wiedzieć przed podaniem AZOTO PROTOSSIDO MEDICAIR
Jak będzie Ci podawany AZOTO PROTOSSIDO MEDICAIR
Możliwe działania niepożądane
Jak przechowywać AZOTO PROTOSSIDO MEDICAIR
Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest AZOTO PROTOSSIDO MEDICAIR i do czego służy

Azoto protossido MEDICAIR zawiera tlenek azotu, gaz medyczny należący do grupy
leków przeciwbólowych ogólnych.
Azoto protossido MEDICAIR jest wskazany u pacjentów w każdym wieku :

w celu wywołania znieczulenia ogólnego, czyli eliminacji bólu towarzyszącej utracie przytomności, w połączeniu z innymi lekami przeciwbólowymi podawanymi przez inhalację lub wstrzyknięcie do żyły.
w celu szybkiego złagodzenia bólu i wywołania stanu relaksacji (sedacji) o szybkim początku działania i krótkim czasie trwania, np. podczas krótkotrwałych zabiegów chirurgicznych, leczenia urazów (traumatologia), ciężkich oparzeń (poparzeń), leczenia zębów i jamy ustnej (stomatologia), chorób uszu, nosa i gardła (laryngologia) oraz podczas porodu.

2. Co powinien pan/pani wiedzieć przed podaniem AZOTU PROTOKSYDU MEDICAIR

Nie będzie panu/pani podawany AZOT PROTOKSYD MEDICAIR, jeśli:

jest alergicznym na tlenek azotu;
ma rozszerzenie i/lub zablokowanie przewodu jelitowego;
ma być poddany zabiegowi chirurgicznemu, w którym istnieje ryzyko powstawania pęcherzyków gazu w krążeniu krwi (embolia gazowa);
ma być poddany operacji chirurgicznej ucha środkowego, aby uniknąć poważnych uszkodzeń wszystkich struktur tej części ucha;
cierpi na ciężkie przewlekłe choroby płuc, takie jak obecność powietrza lub innego gazu w tkance płucnej (emfizema), zapadnięcie się płuc (pneumotoraks) itp.;
cierpi na choroby ucha (zapalenie ucha) i jam kości twarzowych w pobliżu nosa (zapalenie zatok);
znajduje się w pierwszym i drugim trymestrze ciąży (zobacz punkt „Ciąża i karmienie piersią”) oraz w przypadkach niedotlenienia płodu;
lekarz zalecił oddychanie czystym tlenem lub ma trudności w oddychaniu;
cierpi na zaburzenia związane z jamami zawierającymi powietrze (pneumotoraks, emfizema pęcherzykowe, embolia gazowa itp.), aby uniknąć zablokowania naczynia krwionośnego przez pęcherzyk gazu lub ciecz (embolia), które mogą się rozszerzyć w wyniku podania tlenku azotu;
wykonał nurkowanie w ciągu ostatnich 48 godzin, aby uniknąć choroby dekompresyjnej;
był poddany krążeniu krwi poza ciałem (krążenie pozaustrojowe) za pomocą aparatu „serce-płuco” lub cierpi na ciężkie choroby czaszki, ma wolne powietrze w brzuchu, niedawno został wstrzyknięty gaz do wnętrza oka (np. SF6, C3F8), aby uniknąć wzrostu ciśnienia w oku, które może prowadzić do utraty wzroku;
ma zablokowany odcinek przewodu jelitowego (zator przewodu pokarmowego), aby uniknąć dalszego rozszerzenia jelita;
ma zatkane ucho środkowe spowodowane ograniczeniem przepływu do nosa i gardła (przez trąbkę słuchową) z powodu zapalenia;
istnieje podejrzenie lub potwierdzone stwierdzenie, że cierpi na podwyższone ciśnienie wewnątrz czaszki;
doznał silnego uderzenia w głowę (zamknięte urazowe uszkodzenie mózgu);
istnieje możliwość rozwoju niedoboru witaminy B i/lub kwasu foliowego oraz niskiego poziomu hemoglobiny, białka przenoszącego tlen, we krwi, związanego z ograniczoną produkcją czerwonych krwinek (makroblastyczna anemia);
ma niedobór witaminy B, dla którego jeszcze nie zastosowano terapii, cierpi na szczególny rodzaj anemii znany jako anemia Biermera, cierpi na szczególny rodzaj choroby jelita znany jako choroba Leśniowskiego-Crohna, ma wadę syntezy metioniny;
występuje u niego ciężka dezorientacja psychiczna lub inne objawy zaburzeń poznawczych, które mogą być związane ze wzrostem ciśnienia wewnątrz czaszki, które może się nasilić pod wpływem tlenku azotu;
wcześniej podano mu już tlenek azotu przez okres 24 godzin.

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem lub pielęgniarką przed podaniem AZOTU PROTOKSYDU MEDICAIR, jeśli ma pan/pani lub miał(a) uzależnienie od leków, ponieważ istnieje większe ryzyko rozwoju uzależnienia od tlenku azotu w przypadku jego powtarzającego się stosowania. Lekarz zdecyduje, czy leczenie tlenkiem azotu jest możliwe w pana/pani przypadku.
Powtarzające się lub długotrwałe stosowanie tlenku azotu może zwiększyć ryzyko niedoboru witaminy B12, co może prowadzić do uszkodzeń szpiku kostnego lub układu nerwowego. Lekarz może przepisać badania krwi przed i po leczeniu w celu oceny możliwych skutków niedoboru witaminy B.
Lekarz będzie podawał tlenek azotu z ostrożnością w następujących sytuacjach:

zabiegi chirurgiczne klatki piersiowej, ze względu na ryzyko zapadnięcia się płuc (pneumotoraks), rozszerzania się pęcherzyków emfizematycznych oraz ryzyko eliminacji hipoksjicznej wazokonstrikcji;
obecność nieusuwalnych wycieków cieczy w drogach oddechowych;
zabiegi endoskopowe, w których jako gaz stosuje się dwutlenek węgla;
neurochirurgia, ponieważ tlenek azotu zmniejsza ochronne działanie barbituranów, zwiększa przepływ krwi do mózgu i ciśnienie w każdej pęcherzyk lub jamie powietrznej wewnątrz czaszki;
niski poziom hemoglobiny, białka przenoszącego tlen, we krwi, spowodowany szczególnym rodzajem anemii zwanym anemią sierpowatą;
po wstrzyknięciu do wnętrza oka: należy poczekać wystarczający czas, ponieważ istnieje ryzyko zaburzeń wzroku;
długotrwała anestezja (dłużej niż 6 godzin); wysokie ryzyko nudności i wymiotów;
u pacjentów leczonych bleomycyną;
u wegetarian;
jeśli znajduje się w trzecim trymestrze ciąży (zobacz punkt „Ciąża i karmienie piersią”).

AZOT PROTOKSYD MEDICAIR może być mieszany z powietrzem, tlenem do użytku medycznego i innymi rodzajami znieczuleń wziewnych.
AZOT PROTOKSYD MEDICAIR nie powinien być stosowany podczas operacji laserowych dróg oddechowych ze względu na ryzyko wybuchowego zapłonu.
AZOT PROTOKSYD MEDICAIR to bezbarwny gaz o ledwo wyczuwalnym słodkim zapachu, cięższy od powietrza, powodujący duszenie. Choć nie jest łatwopalny, wspomaga i przyspiesza spalanie, dlatego należy przestrzegać następujących wskazówek.
Środki ostrożności bezpieczeństwa
Podczas użytkowania gazu

Bezwzględnie zabronione jest ingerowanie w połączenia pojemników, urządzenia dozujące i związane z nimi akcesoria lub komponenty (olej i tłuszcze mogą zapalić się samorzutnie w kontakcie z tlenkiem azotu).
Nie należy używać oleju ani tłuszczu w kontakcie z gazem.
Bezwzględnie zabronione jest manipulowanie urządzeniami lub komponentami brudnymi rękami, ubraniem lub twarzą, z tłuszczem, olejem, kremami i maściami.
Nie należy używać tłustych kremów i szamponów.
Nie należy palić.
Nie należy zbliżać się do opakowania z ogniem.
Nie należy używać żadnego sprzętu elektrycznego, który może iskrzyć, w pobliżu pacjentów otrzymujących tlen.
Nie należy stosować olejów ani tłuszczów na złączach, kurkach, zaworach i na dowolnym materiale w kontakcie z gazem.
Nigdy nie należy wprowadzać tlenku azotu do urządzenia, które mogłoby zawierać materiały łatwopalne, a w szczególności tłuste substancje.

Inne leki i AZOT PROTOKSYD MEDICAIR
Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli aktualnie przyjmuje się, niedawno przyjmowało się lub może się przyjmować inne leki.
W szczególności powiadom lekarza, jeśli przyjmuje się:

leki z grupy opioidów, benzodiazepin, barbituranów i środków uspokajających, stosowane głównie w leczeniu bólu i zaburzeń układu nerwowego;
znieczulenia wziewne;
warfarynę, lek stosowany w celu zapobiegania powstawaniu skrzeplin w krążeniu krwi;
metotreksat, lek przeciwnowotworowy;
azotan sodu, lek stosowany do znacznego obniżenia ciśnienia krwi;
leki z grupy tzw. miorelaksantów depolaryzujących, stosowane do rozluźnienia mięśni podczas operacji chirurgicznej (np. sukcynylolina) oraz miorelaksantów nie depolaryzujących.

Ciąża i karmienie piersią
Ciąża
Jeśli trwa ciąża, podejrzewa się ciążę, planuje się ciążę lub karmi się piersią, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zażyciem tego leku.
Stosowanie AZOTU PROTOKSYDU MEDICAIR jest przeciwwskazane w pierwszym i drugim trymestrze ciąży.
AZOT PROTOKSYD MEDICAIR może być stosowany w trzecim trymestrze ciąży tylko wtedy, gdy lekarz uzna to za konieczne.
AZOT PROTOKSYD MEDICAIR może być stosowany podczas porodu.
Stosowanie tlenku azotu powinno być unikane w przypadkach niedotlenienia płodu. W każdym razie należy monitorować noworodka pod kątem oznak możliwych trudności w oddychaniu.
Karmienie piersią
Nie trzeba przerywać karmienia piersią, jeśli podano AZOT PROTOKSYD MEDICAIR na krótki okres czasu.
Kierowanie pojazdami i używanie maszyn
Tlenek azotu wpływa na zdolność postrzegania i motorykę. Należy unikać kierowania samochodem, używania maszyn oraz wykonywania innych czynności wymagających szczególnej uwagi w ciągu 24 godzin po znieczuleniu tlenkiem azotu MEDICAIR.
Po krótkotrwałym podaniu AZOTU PROTOKSYDU MEDICAIR w celu złagodzenia bólu, lekarz będzie obserwował pacjenta, aby upewnić się, że wszystkie efekty ustąpiły i że pacjent jest wystarczająco czujny, aby móc prowadzić pojazdy lub korzystać z maszyn.

3. Jak zostanie podane AZOTO PROTOSSIDO MEDICAIR

Ten lek będzie podawany zgodnie z dokładnymi wskazówkami lekarza. W przypadku wątpliwości należy skonsultować się z lekarzem.
Lekarz zadecyduje, czy lek może być podany oraz w jakiej dawce, głównie na podstawie parametrów klinicznych wskazujących na stan zdrowia, biorąc pod uwagę jednoczesne podawanie innych leków anestetycznych w celu wywołania stanu znieczulenia ogólnego.
Lekarz poda Azoto protossido MEDICAIR w połączeniu z tlenem za pośrednictwem rurki umieszczonej w ustach lub nosie w sali operacyjnej, a w innych sytuacjach za pomocą szczelnej maski twarzowej lub nosowej. Będziesz mógł oddychać spontanicznie lub z pomocą respiratora (wentylacja wspomagana lub mechaniczna).
Personel medyczny będzie Cię monitorował aż do zakończenia podawania leku i do momentu pełnego powrotu przytomności.
Jeśli zostanie podane więcej AZOTO PROTOSSIDO MEDICAIR niż należałoby
Jest bardzo mało prawdopodobne, aby podano więcej Azoto protossido MEDICAIR niż przewidziano, ponieważ lekarz lub pielęgniarka będą Cię monitorować w czasie leczenia.
W przypadku nadmiernego dawkowania lub długotrwałego narażenia na Azoto protossido MEDICAIR zawsze występują zaburzenia neurologiczne spowodowane toksycznością leku wobec wit. B₁₂.
Ogólnie objawy, które mogą wystąpić, to:

ból głowy,
oszołomienie,
dezorientacja,
osłabienie,
niezgrabne ruchy,
zawroty głowy,
utrata pamięci (amnezja),
utrata zdolności rozumienia lub wyrażania się językowo (afazja),
nagła i chwilowa utrata przytomności z zaburzeniami krążenia i oddychania (zawał),
zaburzenia normalnego rytmu serca (arytmia),
utrata przytomności,
śmierć przez uduszenie (asfiksja).

Leczenie
Lekarz zaprzestanie podawania leku, utrzyma drożność dróg oddechowych i zapewni wspomagane tlenowanie. Lekarz musi zawsze mieć pod ręką sprzęt umożliwiający resuscytację krążeniowo-oddechową w pomieszczeniach, gdzie stosowane jest Azoto protossido MEDICAIR. Lekarz będzie kontrolował parametry związane z obecnością tlenu aż do momentu, gdy odzyskasz przytomność i nie będziesz już w stanie niedotlenienia (hipoksja). Nie istnieje specyficzny antydotum na tlenek azotu.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Jeśli wystąpią u Państwa następujące reakcje, lekarz natychmiastowo przerwie leczenie i ustali odpowiednie postępowanie terapeutyczne:

niebieskawe zabarwienie skóry i błon śluzowych spowodowane niedostatecznym natlenieniem krwi (cyjanozą), niespodziewane podczas znieczulenia lub w fazie indukcji znieczulenia

Ocena działań niepożądanych oparta jest na następujących danych dotyczących częstości występowania.
Częste (może dotyczyć do 1 na 10 pacjentów):

nudności, wymioty
zawroty głowy
ból głowy, również ciężki

Nieczeście (może dotyczyć do 1 na 100 pacjentów):

obrzęk, zwiększenie ilości gazu w jelitach
nasilone uczucie dobrego samopoczucia (euforia), uzależnienie od tlenku azotu
uczucie ciśnienia w uchu środkowym, uszkodzenia ucha środkowego, pęknięcie błony bębenkowej (błony oddzielającej ucho środkowe)
niski poziom hemoglobiny (białko transportujące tlen we krwi) związany ze zmniejszoną produkcją czerwonych krwinek (ciężka anemia megaloblastyczna)
zmniejszenie, również ciężkie, liczby komórek krwi, w szczególności białych krwinek (leukopenia, granulopenia/agranulocytoza)

Rzadkie (może dotyczyć do 1 na 1000 pacjentów):

choroby szpiku kostnego (mielopatie)
choroby nerwów (polineuropatie)
choroby rdzenia kręgowego (zespoły podostrej mielopatii łączonej)

Bardzo rzadkie (może dotyczyć do 1 na 10 000 pacjentów):

zaburzenia ruchowe, całkowita utrata ruchu kończyn górnych lub dolnych (paraplegia), częściowa utrata ruchu kończyn górnych lub dolnych (parapareza), choroba charakteryzująca się niekontrolowanymi ruchami ciała i utratą przytomności (epilepsja), podwyższone ciśnienie wewnątrz czaszki, choroba obwodowego układu nerwowego (neuropatia obwodowa), choroba mózgu (encefalopatia)
zaburzenia czucia, zmienione odruchy, obniżenie poziomu świadomości, widzenie lub postrzeganie rzeczy, które nie istnieją (halucynacje), choroba psychiczna (stan psychiczny psychotyczny), dezorientacja, lęk
podwyższone ciśnienie wewnątrz oka (hipertensja oczna), ból oka, zamknięcie tętnicy siatkówki (tętnica siatkówkowa), utrata wzroku (ślepotę)
zaburzenia normalnego rytmu serca (arytmie), osłabione serce (niewydolność serca)
martwica komórek wątroby (neuroza wątroby)
ciężki ból głowy po zabiegu neurochirurgicznym (zespół nadperfuzji mózgu), wzrost ciśnienia w nadmuchanych balonikach
niedobór witaminy B₁₂, zwiększenie stężenia homocysteiny we krwi (hiperhomocysteinemia)
osłabienie mięśni, nagłe i niebezpiecznie wysokie podwyższenie temperatury ciała (hipertermia złośliwa)
wady wrodzone
bezpłodność
niedobór tlenu w organizmie (hipoksja) przez kilka minut po zakończeniu podawania tlenku azotu, zapadnięcie się płuca (pneumotoraks)
obniżenie ciśnienia krwi (hipotensja) z lub bez zmniejszenia wszystkich zdolności fizycznych i psychicznych (wstrząs)

Nieznane (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

uszkodzenie tchawicy lub innego nadutego balonika stosowanego w innych procedurach (baloniki do okluzji naczyń) z powodu wzrostu ciśnienia w kaniuli rurki intubacyjnej
uzależnienie
działania na funkcje nerwowe, uczucie mrowienia i osłabienia, zazwyczaj w nogach
uogólnione napady padaczkowe

Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi u Państwa jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym również nie wymienione w niniejszym ulotce, należy skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką. Można również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem strony internetowej:
https://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse .
Zgłaszanie działań niepożądanych może przyczynić się do udostępnienia dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać AZOTO PROTOSSIDO MEDICAIR

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 50°C.
Trzymać ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci, poza ich zasięgiem i wzrokiem.
Nie należy stosować tego leku po upływie daty ważności podanej na etykiecie po napisie WAŻNY DO. Data ważności odnosi się do ostatniego dnia danego miesiąca.
Nie wyrzucaj żadnych leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. Pomoże to w ochronie środowiska.

6. Skład opakowania i inne informacje

Co zawiera AZOTO PROTOSSIDO MEDICAIR
Substancją czynną jest Azotu protlenek 100%
Opis wyglądu AZOTO PROTOSSIDO MEDICAIR i zawartość opakowania
AZOTO PROTOSSIDO MEDICAIR to bezbarwny gaz o słodkim zapachu, zapakowany w butle (kolory niebieski z oznaczeniem „N O” lub „protossido d’azoto” oraz cylinder biały) z zaworem zamykającym oraz w pojemnikach kriogenicznych stacjonarnych.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
MEDICAIR ITALIA S.r.l.
Via T. Tasso 29 – 20010 Pogliano Milanese (MI)
Producent
Butle
Eurogas S.r.l. - Via Pradazzo, 22 - 26012 Castelleone (CR)
Medicair Italia srl- Via Torquato Tasso, 29 – 20010 Pogliano Milanese (MI)
Pojemniki kriogeniczne stacjonarne
Eurogas S.r.l. - Via Pradazzo, 22 - 26012 Castelleone (CR)
Medicair Italia srl- Via Torquato Tasso, 29 – 20010 Pogliano Milanese (MI)

Następujące informacje są przeznaczone wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego:
Środki ostrożności dotyczące stosowania
Udział tlenu (FiO₂) w wdychanej mieszaninie musi wynosić co najmniej 21% v/v w trakcie fazy indukcji. W praktyce często przyjmuje się dolną granicę stężenia 30% v/v. Napięcie tlenu musi pozostawać powyżej wartości fizjologicznych (100 mmHg), przy nasyceniu hemoglobiny tlenem powyżej 97%, a w każdym razie zawsze powyżej 60 mmHg, przy nasyceniu hemoglobiny tlenem powyżej 90%. Konieczne jest regularne monitorowanie, poprzez pomiar ciśnienia parcjalnego tlenu w tętnicach (PaO₂), albo za pomocą pulsoksymetrii (nasycenie tętnicze tlenem SpO₂) oraz ocenę parametrów klinicznych. Należy ustalić minimalne skuteczne stężenie tlenu w powietrzu wdychanym dla każdego pacjenta indywidualnie.
Stężenia azotu protlenku powyżej 50% v/v mogą zaburzać odruchy ochronne i poziom świadomości. Stężenia powyżej 60-67% v/v często powodują utratę przytomności i zwiększają ryzyko niedostateczności odruchów ochronnych.
W przypadku pojawienia się niespodziewanej cianocy w trakcie znieczulenia lub w fazie indukcji znieczulenia, zaleca się przerwanie dopływu azotu protlenku i zwiększenie udziału wdychanego tlenu do 100%.
Jeśli cianoc nie ustępuje szybko, lub epizod powtarza się w trakcie znieczulenia, należy wziąć pod uwagę możliwe przyczyny, takie jak błąd w działaniu aparatury (podawanie mieszaniny hipoksykcyjnej) lub pomylenie przewodów doprowadzających gazy medyczne do aparatu wentylacyjnego. Zaleca się próbę wentylacji pacjenta za pomocą worka wypełnionego powietrzem otoczenia.
Po znieczeniu ogólnym, w którym stosowano wysokie stężenie azotu protlenku, może on dyfundować z krwi do pęcherzyków, rozcieńczając tlen w płucach. Może to prowadzić do hipoksji (hipoksji dyfuzyjnej), wywołanej nie tylko przez mieszaninę gazową w pęcherzykach, ale także przez odruchową odpowiedź na hipoksję, hiperkapnię i hipowentylację. Aby temu zapobiec, na zakończenie podawania azotu protlenku należy podać 100% O₂ zamiast powietrza.
Monitorowanie napięcia tlenu i nasycenia tlenem należy kontynuować przez 15 minut po zakończeniu podawania azotu protlenku.
Podawanie azotu protlenku może zwiększać ciśnienie w mankietcie rurki intubacyjnej, powodując uszkodzenie tchawicy lub w dowolnym innym napompowanym baloniku używanym w innych zabiegach (np. baloniki do okluzji naczyń). Ponadto, podczas stosowania azotu protlenku z katetrem Swan-Ganza, wytworzone ciśnienie może przesunąć kateter w pozycję okluzji, zaburzając odczyt ciśnienia.
Urządzenia medyczne wypełnione powietrzem mogą stwarzać problemy (np. mogą pękać), gdy są narażone na działanie azotu protlenku.
Azotu protlenku nie należy stosować podczas zabiegów laserowych dróg oddechowych z powodu ryzyka wybuchowego zapłonu.
Azotu protlenku nie należy stosować przez dłuższy czas (np. do sedacji u pacjentów w oddziale intensywnej terapii) z powodu ryzyka potencjalnych zaburzeń funkcji witaminy B₁₂ (kofaktor metionylosyntazy). Azot protlenek zaburza metabolizm witaminy B₁₂ i kwasów foliowych, szczególnie u starszych pacjentów. Inhibicja metionylosyntazy przyczynia się do przekształcania homocysteiny w metioninę. Inhibicja tego enzymu zmniejsza tworzenie się tyminy, ważnego składnika DNA. Inhibicja metionylosyntazy może prowadzić do defektów lub zmniejszonej produkcji mieliny, a tym samym do uszkodzeń rdzenia kręgowego. Działanie na DNA wyjaśnia możliwy negatywny wpływ na hematopoezę i wadę płodu obserwowane w badaniach na zwierzętach.
Azot protlenek może powodować zwiększenie ciśnienia w uchu środkowym.
Podawanie azotu protlenku więcej niż raz na 4 dni powinno być towarzyszone liczeniem komórek krwi z oceną możliwych zmian megaloblastycznych lub zmian czerwonych krwinek oraz możliwych hipersegmentacji neutrofili.
Podawanie azotu protlenku należy przeprowadzać ostrożnie w następujących sytuacjach:

Chirurgia klatki piersiowej – z powodu ryzyka powstania napięciowego odmęcia opłucnowego, rozszerzania się pęcherzy emfizematycznych i ryzyka eliminacji hipoksjalnej wazokonstrikcji.
Obecność nieodprowadzonych wylewów w drogach oddechowych.
Zabiegi endoskopowe, w których jako gaz stosuje się dwutlenek węgla.
Neurochirurgia – ponieważ azot protlenek zmniejsza działanie ochronne barbituranów, zwiększa przepływ krwi mózgowej i ciśnienie w dowolnej bańce lub kieszonce powietrza wewnątrz czaszki.
Anemia sierpowata.
Po wstrzyknięciu do wnętrza gałki ocznej – należy poczekać wystarczający czas, ponieważ istnieje ryzyko zaburzeń wzroku.
Prolongowane znieczulenie (>6 godzin)
Wysokie ryzyko nudności i wymiotów
U pacjentów leczonych bleomycyną – ponieważ zwiększenie stężenia tlenu w technice sedacji inhalacyjnej zwiększa ryzyko toksyczności płucnej.
Pacjenci wegetarianie

Interakcje
Nie są znane badania dotyczące interakcji farmakokinetycznych między lekami. Interakcje azotu protlenku z innymi lekami mogą być wyjaśnione mechanizmem receptorowym.
Azot protlenek działa bezpośrednio na receptory opioidowe (podtypy OP2 i OP3), receptory GABA (podtyp A) i receptory glutaminianowe (podtyp NMDA).
Opioidy, benzodiazepiny i barbiturany wykazują działanie addytywne, wzmagając działanie przeciwbólowe i uspokajające azotu protlenku.
Wszystkie leki znieczulające podawane drogą inhalacyjną oddziałują na receptory GABA i receptory glutaminianowe i wykazują działanie addytywne na działanie uspokajające azotu protlenku.
Azot protlenek zmniejsza minimalną stężenie alweolarne (MAC) znieczulacza inhalacyjnego i jest stosowany do zmniejszenia dawki wymaganej innych znieczulaczy, a także do skrócenia czasu indukcji przy stosowaniu znieczulaczy inhalacyjnych.
Hemoglobina może nie osiągnąć nasycenia, jeśli azot protlenek jest stosowany razem z lekami uspokajającymi.
Azot protlenek wzmacnia działanie warfaryny.
Jednoczesnego stosowania azotu protlenku i metotreksatu należy unikać, ponieważ azot protlenek wzmacnia działanie cytotoksyczne metotreksatu. Jednoczesne przyjmowanie azotu protlenku i metotreksatu może wpływać na liczbę komórek krwi.
Działanie antyproliferacyjne azotu protlenku opiera się na inaktywacji witaminy B₁₂ przez azot protlenek. To działanie ustaje po przerwaniu podawania azotu protlenku i wprowadzeniu wspomagającej terapii witaminą B₁₂. Inaktywacja witaminy B₁₂ przez azot protlenek wzmacnia toksyczność nitroprusydku sodu i metotreksatu.
Azot protlenek zwiększa blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez sukcynylcholinę i wzmacnia działanie miorelaksantów niepolarizujących.
Ostrzeżenia szczególne
Azot protlenek może być mieszany z powietrzem, tlenem medycznym i inhalowanymi znieczulaczami halogenowanymi.
Azot protlenek to bezbarwny gaz o słodkim, lekko wyczuwalnym zapachu nawet przy wysokich stężeniach, cięższy od powietrza, duszący. Choć nie jest palny, wspomaga spalanie (jest utleniaczem: umożliwia i przyspiesza spalanie).
Stopień kompatybilności różnych materiałów zależy od ciśnienia, przy którym gaz jest stosowany. Największe ryzyko zapłonu dotyczy materiałów takich jak tłuszcze (oleje smarowe) i materia organiczna (tkanki, drewno, papier, tworzywa sztuczne itp.), które mogą zapalić się w kontakt z azotem protlenkiem pod wystarczającym ciśnieniem, spontanicznie w wyniku iskry lub otwartego płomienia.
Może dochodzić do tworzenia się mieszanin wybuchowych z gazami lub parami gazów znieczulających palnych, nawet w braku tlenu.
Dla personelu
Azot protlenek to bezbarwny gaz o słabo słodkim zapachu; nie jest toksyczny i nie jest palny, ale wspomaga spalanie; jest cięższy od powietrza i gromadzi się w niższych partiach środowiska pracy.
Azot protlenek wydzielany przez pacjenta stopniowo przedostaje się do powietrza w pomieszczeniu, w którym jest stosowany. Stosowanie tzw. mask „podwójnych” i wystarczająco wysoki poziom wymiany powietrza w salach operacyjnych (20 razy na godzinę) wraz z aktywnym odsysaniem nadmiaru gazu z aparatury znieczulającej powinny zapewnić, że średnie stężenie pozostanie poniżej maksymalnego dopuszczalnego stężenia ustalonego przez obowiązujące przepisy.
Ponadto należy postępować zgodnie z przepisami dotyczącymi stosowania produktów zawierających azot protlenek. Zasada ogólna – personel powinien unikać długotrwałego wdychania powietrza wydychanego przez pacjentów.
Przewlekłe narażenie na niskie stężenia azotu protlenku zostało uznane za potencjalne ryzyko dla zdrowia. Obecnie nie można ustalić, czy istnieje związek przyczynowy między przewlekłym narażeniem na niskie stężenia azotu protlenku a konkretnymi chorobami, ale nie można wykluczyć ryzyka powiązania przewlekłego narażenia z rozwojem nowotworów lub innych chorób przewlekłych, zmniejszeniem płodności, poronieniami i wadami wrodzonymi u płodu.
Podawanie lub wielokrotne narażenie na azot protlenek może prowadzić do uzależnienia. Należy zachować ostrożność wobec zawodowego narażenia personelu medycznego na azot protlenek.
Przed i w trakcie podawania azotu protlenku należy przestrzegać środków ostrożności opisanych w punkcie 6.6.
Ciąża i karmienie piersią
Ciąża
Obserwowano zmiany szkieletowe u zarodków szczurów ciężarnych narażonych na wysokie stężenia azotu protlenku w okresie organogenezy.
Badania przeprowadzone na zwierzętach długotrwale narażonych na wysokie stężenia azotu protlenku wykazały toksyczność rozrodczą (efekty teratogenne) (patrz punkt 5.3).
Azot protlenek może wpływać na metabolizm kwasu foliowego (patrz punkt 4.4)
Dane epidemiologiczne zebrane w trakcie ciąży nie są wystarczające, aby określić ryzyko negatywnych skutków na rozwój zarodkowo-płodowy. Ograniczone dane dotyczące krótkotrwałego stosowania azotu protlenku w ciąży u ludzi nie wykazały zwiększonego ryzyka wad wrodzonych.
Stosowanie technik znieczuleniowych z wykorzystaniem azotu protlenku jest jednak przeciwwskazane w pierwszym i drugim trymestrze ciąży.
W trzecim trymestrze ciąży zaleca się nie przekraczać 50% v/v azotu protlenku w mieszaninie wdychanej. W każdym przypadku kobiety w ciąży powinny być narażone na azot protlenek z dużą ostrożnością i tylko w razie konieczności. Długotrwałe lub częste stosowanie należy unikać.
Azot protlenek może być stosowany podczas porodu.
Stosowanie azotu protlenku należy unikać w przypadku niedotlenienia płodu. W każdym razie należy monitorować noworodka pod kątem oznak możliwego osłabienia oddychania.
Karmienie piersią
Nie ma danych dotyczących wydzielania produktów zawierających azot protlenek w mleko matki. Jednakże po krótkotrwałym podaniu produktów zawierających azot protlenek nie jest konieczne przerywanie karmienia piersią.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn
Azot protlenek zaburza funkcje poznawcze i psychomotoryczne. Jest szybko wydalany po podaniu. Pomimo tego, jako dodatkowa środka ostrożności, należy unikać prowadzenia samochodu, obsługi maszyn i innych czynności wymagających szczególnej uwagi w ciągu 24 godzin po znieczuleniu azotem protlenkiem.
Po krótkotrwałym podaniu azotu protlenku w celu osiągnięcia analgezji, pacjenci ambulatoryjni, którzy muszą prowadzić pojazdy lub obsługiwać maszyny, powinni być obserwowani aż do całkowitego ustąpienia wszystkich efektów i aż pacjent będzie wystarczająco czujny.
Dawka, sposób i czas podania
Jako znieczulacz
Azot protlenek, stosowany wyłącznie w sali operacyjnej lub sali porodowej, należy podawać w mieszaninie z tlenem w stężeniach poniżej 79%, przy użyciu odpowiedniej aparatury, która musi obejmować monitorowanie stężenia tlenu i system uniemożliwiający podanie mieszaniny hipoksykcyjnej (FiO₂ <21% v/v).
Azotu protlenku nie należy podawać w stężeniach powyżej 79% v/v, aby zapewnić odpowiednie stężenie tlenu. U pacjentów z obniżonym nasyceniem tlenu należy stosować odpowiednie stężenie tlenu.
U kobiet w ciąży stężenie azotu protlenku nie powinno przekraczać 50% v/v w mieszaninie z tlenem z powodu toksyczności leku.
Czas indukcji wynosi 2-5 minut przy stężeniu azotu protlenku 70-75% v/v.
Po indukcji stosuje się zazwyczaj azot protlenek w stężeniu 50-70% v/v z dodatkiem tlenu medycznego. Stężenie azotu protlenku może być zmniejszane zgodnie z parametrami klinicznymi i planem znieczulenia.
Azot protlenek w maksymalnym dozwolonym stężeniu nie może samodzielnie wywołać znieczulenia i jest stosowany w połączeniu z innymi znieczulaczami podawanymi dożylne lub inhalacyjnie.
Informacje dotyczące dawki azotu protlenku i dodatkowych znieczulaczy inhalacyjnych do utrzymania znieczulenia są ogólnie dostępne w ulotkach dołączanych do tych ostatnich. W przypadku połączenia z znieczulaczami dożylnymi, należy obliczyć, o ile zmniejszyć dawkę znieczulacza dożylnego.
Ogólnie rzecz biorąc, efekty azotu protlenku, gdyby był stosowany jako jedyna substancja czynna, nie zależą od wieku pacjenta.
Azotu protlenku nie należy podawać dłużej niż 12 godzin z rzędu z powodu jego toksyczności rdzenia kręgowego. Przewlekłe narażenie (>24 godziny) na azot protlenek zwiększa ryzyko depresji szpiku.
Jako analgezyk
Azot protlenek stosowany jako pojedynczy analgezyk/znieczulacz/sedatyk (zawsze w połączeniu z tlenem) w stężeniach poniżej 50% v/v łagodzi ból, działa uspokajająco i zmniejsza pobudzenie, a zazwyczaj nie wpływa na poziom świadomości ani na zdolność prowadzenia rozmowy. Oddychanie, krążenie i odruchy pozostają niezmienione przy tych stężeniach.
Efekt łagodzenia bólu i działanie uspokajające zależą od dawki, podobnie jak efekty na funkcje poznawcze.
Narażenie pacjenta na azot protlenek jako analgezyk nie powinno trwać dłużej niż 1 godzinę i nie powinno być powtarzane więcej niż przez 15 dni z rzędu.
Sposób podania – Zasady ogólne
Azot protlenek należy zawsze podawać w obecności personelu medycznego, który decyduje, czy lek może być podany i w jakiej dawce, w odpowiedniej placówce umożliwiającej natychmiastową reanimację kardiopulmonalną.
Należy przestrzegać instrukcji personelu medycznego podczas podawania gazu.
Personel korzystający z azotu protlenku musi być odpowiednio przygotowany i na bieżąco szkolony w zakresie stosowania gazu, który należy podawać przy użyciu odpowiedniej aparatury, w dobrze wentylowanych pomieszczeniach zapewniających natychmiastową wymianę powietrza, z systemami wentylacji uniemożliwiającymi nadmierne stężenia gazu w powietrzu, stosując np. tzw. „maski podwójne” (maski nosowe „aktywne”), szczególnie zalecane w zabiegach stomatologicznych.
W karetkach urządzenie do podawania może być podłączone do systemu odprowadzania lub można stosować maskę podwójną.
Jakość powietrza należy monitorować zgodnie z lokalnymi przepisami, a zawodowe narażenie na azot protlenek musi być poniżej granic higienicznych ustalonych przez wytyczne zawodowe i przepisy dotyczące zdrowia i bezpieczeństwa, szczególnie w odniesieniu do personelu w ciąży.
Zwykle azot protlenek podaje się przez rurkę intubacyjną ustno- lub nosowo-tchawicową w sali operacyjnej, a przez szczelną maskę twarzową lub nosową w innych sytuacjach. Pacjent może oddychać spontanicznie lub z pomocą respiratora (wentylacja wspomagana lub mechaniczna).
Azot protlenek należy podawać w połączeniu z tlenem, przy użyciu aparatury, która wymusza podanie mieszaniny azotu protlenku i tlenu niehipoksykcyjnej. Aparatura ta musi obejmować monitorowanie stężenia tlenu i system bezpieczeństwa uniemożliwiający podanie mieszaniny hipoksykcyjnej (FiO₂ <21% v/v).
Z powodu ryzyka utraty przytomności i śpiączki, gdy azot protlenek jest stosowany poza salą operacyjną, do celów analgezy dopuszczalne jest tylko podanie w mieszaninie z 50% v/v tlenu. Urządzenie używane musi uniemożliwiać podanie mieszanin ze stężeniem azotu protlenku powyżej 50% v/v.
Przez cały okres stosowania azotu protlenku zarówno pacjent, jak i sposób podania muszą być monitorowane, aby zapewnić bezpieczne wdychanie gazu.
Pacjent musi być monitorowany przez personel medyczny aż do zakończenia podawania i do pełnego odzyskania przytomności.
Instrukcje dotyczące użytkowania i manipulowania
Butle, jak i pojemniki kriogeniczne stacjonarne, są przeznaczone wyłącznie do przechowywania/przewozu azotu protlenku do inhalacji, do użytku terapeutycznego.
UWAGA: W CELU UZYSKANIA SZCZEGÓŁOWYCH INFORMACJI ZALECA SIĘ KONSULTACJĘ Z INSTRUKCJĄ OBSŁUGI POJEMNIKA
Przechowywanie

Dokładnie przeczytać instrukcję obsługi i użytkowania pojemnika
Sprawdzić, czy cały materiał jest w dobrym stanie
Umieścić na otwartej przestrzeni lub w dobrze wentylowanych pomieszczeniach, w ogrodzonych i chronionych przed deszczem i bezpośrednim światłem słonecznym obszarach, z dala od źródeł ciepła (zamknięte pomieszczenia przeznaczone dla gazów medycznych)
Nie narażać na źródła ciepła ani w ogóle na wysokie temperatury (powyżej 50°C)
Chronić przed przewodami elektrycznymi i zapewnić uziemienie
Umieścić z dala od składowisk materiałów palnych i ogólnie materiałów łatwopalnych (kontakt z materiałami łatwopalnymi może spowodować pożar)
Nie palić ani nie używać otwartego ognia w pobliżu produktu
Utrzymywać pojemnik (cylinder) w czystości i suchym stanie, unikając wszelkiego kontaktu z tłuszczami lub olejami (nie smarować zaworów i złącz)
Zwracać uwagę, aby pojemniki nie były uszkodzone, unikać uderzeń i wycieków produktu
Zablokować dopływ, gdy nie jest używany, poprzez zamknięcie zaworów
Przechowywać butle i zestawy butli w pozycji pionowej, z zamkniętymi zaworami, z osłoną chroniącą zawór i termokurczliwym pokrowcem na swoim miejscu, odpowiednio zabezpieczone, aby zapobiec przypadkowym uderzeniom lub upadkom
Nie używać opakowań niekompletnych
Puste i pełne pojemniki należy przechowywać osobno
Pojemniki zawierające inne typy gazów należy przechowywać osobno
Należy unikać nadmiernego magazynowania pełnych pojemników
W przypadku zagrożenia pożarem, po zamknięciu zaworów należy przenieść do bezpiecznego miejsca
W przypadku wycieku, zawór butli należy natychmiast zamknąć, jeśli można to zrobić bezpiecznie. Jeśli zawór nie może być zamknięty, pojemnik należy przenieść w bezpieczne miejsce na zewnątrz, aby umożliwić ucieczkę gazu
Pary mogą powodować oszołomienie i zawroty głowy

Transport butli
Butle należy przewozić przy użyciu odpowiednich środków transportowych (np. wózka wyposażonego w łańcuchy, barierki lub pierścienie), aby chronić je przed ryzykiem uderzeń, upadków i wycieków gazu. Przesuwanie butli musi odbywać się zawsze z zamontowaną osłoną chroniącą zawór. Podczas transportu pojazdem butle należy solidnie zabezpieczyć, najlepiej w pozycji pionowej. Należy zapewnić ciągłą wentylację pojazdu i zakaz palić.
Podczas użytkowania gazu

Butle i pojemniki stacjonarne nie mogą być używane, jeśli są widocznie uszkodzone lub istnieje podejrzenie uszkodzenia lub narażenia na skrajne temperatury
Przed otwarciem zaworu butli należy umieścić ją w pozycji pionowej i utrzymywać w tej pozycji podczas podawania
Otwierać i zamykać stopniowo i ostrożnie systemy zamykające pojemniki (nie używać kluczy ani innych narzędzi do otwierania i zamykania zaworu butli), aby zapobiec uszkodzeniom
Nie naciskać siłowo na zawór podczas otwierania i zamykania. Nie zmieniać kształtu pojemnika
Nigdy nie stawać naprzeciwko wylotu gazu z zaworu, ale zawsze po przeciwnej stronie. Nie narażać siebie ani pacjenta na bezpośredni strumień gazu
Podawanie azotu protlenku musi odbywać się przy odpowiednim ciśnieniu i kontrolowanej prędkości przepływu między pojemnikiem a pacjentem
Nie używać oleju ani tłuszczu w kontakcie z gazem
Obsługiwać materiał czystymi rękami, pozbawionymi śladów tłuszczu lub oleju
Nie opróżniać całkowicie pojemnika
Po użyciu zamknąć zawór butli
W przypadku wycieku gazu zamknąć zawór i powiadomić techniczny zespół interwencyjny dostawcy wskazanego w instrukcji obsługi pojemnika
Używać wyłącznie pojemników odpowiednich dla produktu i przewidzianych temperatur użytkowania
Używać przewodów, rur połączeniowych lub elastycznych przewodów połączeniowych specyficznych i kompatybilnych z azotem protlenkiem
ABSOLUTNIE ZAKAZANE JEST WYKONYWANIE JAKICHKOLWIEK CZYNNOŚCI NA ZŁĄCZACH POJEMNIKÓW, URZĄDZENIACH DOZUJĄCYCH I ODPOWIEDNICH AKCESORIACH LUB SKŁADNIKACH (OLEJE I TŁUSZCZE MOGĄ SAMOZAPALAĆ SIĘ W KONTAKT Z AZOTEM PROTOSSIDO)
Nie smarować ani nie próbować naprawiać uszkodzonych zaworów
ABSOLUTNIE ZAKAZANE JEST MANIPULOWANIE URZĄDZENIAMI LUB SKŁADNIKAMI ZAŚMIECONYMI RĘKAMI, ODZIĘCIEM LUB TWARZĄ, ZAWIERAJĄCYMI TŁUSZCZE, OLEJE, KREMY I MAŚCI
Nie używać kremów i tłustych szamponów
Nie palić
Nie zbliżać się do opakowania z otwartym ogniem
Nie należy używać żadnych urządzeń elektrycznych emitujących iskry w pobliżu pacjentów otrzymujących tlen
Nie stosować olejów ani tłuszczów na złączach, zaworach i na dowolnym materiale w kontakcie z gazem
Nigdy nie wprowadzać azotu protlenku do urządzeń, które mogą zawierać materiały palne, a w szczególności tłuste substancje.

Unieszkodliwianie

Przechowywać puste butle z zamkniętymi zaworami.
Nie wypuszczać do kanalizacji, piwnic ani wykopów, gdzie gromadzenie się gazu może być niebezpieczne. Nie wolno odprowadzać sprężonego gazu.
Puste lub już nie używane pojemniki, nawet częściowo pełne, należy zwrócić dostawcy. Resztki niezużytego leku medycznego w butli zostaną usunięte za pomocą odpowiednich procedur w dobrze wentylowanym miejscu przez firmę, która zajmie się kolejnym napełnieniem tego samego pojemnika.
Nieużywany lek i odpady pochodzące od tego leku należy unieszkodliwiać zgodnie z obowiązującymi lokalnymi przepisami.

Przedawkowanie
Niepożądane działania spowodowane przedawkowaniem mogą wystąpić u pacjentów narażonych na duże ilości azotu protlenku przez dłuższy czas lub przy stężeniach powyżej 80% v/v.
Pierwsze objawy toksyczności azotu protlenku obejmują ból głowy, zawroty głowy, dezorientację, osłabienie, brak koordynacji ruchów, zawroty głowy, amnezję, afazję, omdlenia, arytmie, utratę przytomności i w konsekwencji śmierć przez duszenie.
Zabiegi ratunkowe i wspomagające w przypadku przedawkowania azotu protlenku obejmują przerwanie podawania, utrzymanie drożności dróg oddechowych, zapewnienie wspomaganego oddychania z dodatkowym tlenem w celu osiągnięcia wystarczającego nasycenia tlenem. Zaleca się, aby w pomieszczeniach, gdzie stosuje się azot protlenek, zawsze znajdował się sprzęt do reanimacji kardiopulmonalnej.
Monitorowanie za pomocą pulsoksymetrii jest zalecane aż do odzyskania przytomności i ustąpienia hipoksji.
Przedawkowanie lub długotrwałe narażenie na azot protlenek prowadzi zawsze do zaburzeń neurologicznych spowodowanych toksycznością leku wobec witaminy B₁₂.
Nie istnieje specyficzny antydotum na azot protlenek.
Warunki przechowywania
Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 50°C, w dobrze wentylowanych pomieszczeniach lub w dobrze wentylowanych pomieszczeniach magazynowych, w pozycji pionowej z zamkniętymi zaworami, chronionych przed deszczem, warunkami atmosferycznymi, bezpośrednim światłem słonecznym, z dala od źródeł ciepła lub zapłonu i materiałów palnych. Puste pojemniki lub pojemniki zawierające inne typy gazów należy przechowywać osobno.
Pojemniki stacjonarne instalowane w placówkach medycznych należy umieszczać na zewnątrz zgodnie z wytycznymi z 99/1964, w strefach ograniczonych i chronionych, z ograniczonym dostępem dla uprawnionego personelu, zarządzane i utrzymywane zgodnie z wskazówkami producenta. Są to urządzenia pod ciśnieniem i podlegają Dyrektywie WE PED i/lub Decyzji Ministrów z dnia 21/11/1972.
Nieużywany lek i odpady pochodzące od tego leku należy unieszkodliwiać zgodnie z obowiązującymi lokalnymi przepisami (patrz również Instrukcje dotyczące użytkowania i manipulowania – Unieszkodliwianie).

Azotan protowy MEDICAIR