Ulota pakette: tietoa käyttäjälle

ALKERAN 2 mg kalvopäällysteiset tabletit

melfalaani
Lue tämä käyttöohje huolellisesti, ennen kuin otat lääkettä, sillä siitä
löytyy tärkeää tietoa sinulle.

Säilytä tämä käyttöohje. Saatat tarvita sitä myöhemmin.
Jos sinulla on kysyttävää, ota yhteys lääkäriin tai apteekin ammattihenkilöön.
Tätä lääkettä on määrätty vain sinulle. Älä anna sitä muille, vaikka heillä olisi samanlaiset oireet kuin sinulla, koska se voi olla vaarallista.
Jos sinulla ilmenee haittavaikutuksia, myös sellaisia, joita ei mainita tässä käyttöohjeessa, ota yhteys lääkäriin tai apteekin ammattihenkilöön. Katso kohdasta 4.

Tämän käyttöohjeen sisältö:

Mikä ALKERAN on ja mihin sitä käytetään
Mitä tietoa sinun tulee tietää ennen ALKERANin käyttöä
Miten ALKERAN otetaan
Mahdolliset haittavaikutukset
Miten ALKERAN säilytetään
Pakkauksen sisältö ja muuta tietoa

1. Co to jest ALKERAN i do czego służy

ALKERAN zawiera substancję czynną melfalan, która należy do grupy leków przeciwnowotworowych stosowanych w leczeniu różnych postaci nowotworów. Melfalan jest substancją alkilującą należącą do grupy analogów azotanu musztardy.
ALKERAN 2 mg tabletki powlekane filmem jest wskazany w leczeniu:

szpiczaka mnogiego (złośliwego nowotworu krwi, który dotyka komórek plazmatycznych produkujących przeciwciała);
zaawansowanego raka jajnika;
zaawansowanego raka piersi. ALKERAN, stosowany samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami, wykazuje istotny efekt terapeutyczny u części pacjentów z zaawansowanym rakiem piersi;
prawdziwego wielocytnego czerwonego (nieprawidłowego zwiększenia liczby czerwonych krwinek, a czasem również białych krwinek i płytek krwi). ALKERAN jest skuteczny w leczeniu części pacjentów z prawdziwym wielocytnym czerwonym.

2. Co należy wiedzieć przed zażyciem ALKERAN

Nie przyjmuj ALKERAN

Jeśli jesteś uczulony na melflan lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią (zobacz także sekcję „Ciąża, karmienie piersią i płodność”).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Skonsultuj się z lekarzem lub pielęgniarką przed zażyciem Alkeran, jeśli:

niedawno poddawałeś się radioterapii lub chemioterapii;
masz problemy nerkowe;
planujesz szczepienie lub niedawno zostałeś zaszczepiony, ponieważ niektóre żywe osłabione szczepionki (np. przeciwko polio, odry, śwince, różyczce) mogą spowodować infekcję, jeśli zostaną podane podczas leczenia melflanem;
przyjmujesz doustne doustne antykoncepcyjne (pigłulkę), ponieważ istnieje zwiększony ryzyko zatorowości żylnej (powstania skrzepu krwi w żyłach i jego migrowania do innej lokalizacji) u pacjentów z szpiczakiem mnogim;
planujesz ciążę. Wynika to z ryzyka toksyczności genetycznej (uszkodzenia informacji genetycznej) i niepłodności (zobacz „Ciąża, karmienie piersią i płodność”).

Alkeran może zwiększyć ryzyko rozwoju innych typów nowotworów (np. wtórnych nowotworów litych) u niewielkiej liczby pacjentów, szczególnie gdy jest stosowany w połączeniu z lenalidomidem, talidomidem i prednizonem. Twój lekarz dokładnie oceni korzyści i ryzyko związane z leczeniem Alkeranem.
Zdarzenia zakrzepowo-zatorowe
Powinieneś otrzymać profilaktykę zatorowości żylnej, szczególnie jeśli występują dodatkowe czynniki ryzyka zakrzepowego. Twój lekarz po dokładnej ocenie istniejących czynników ryzyka zdecyduje, jakie środki należy podjąć.
Jeśli wystąpi zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, niezwłocznie powiadom lekarza, ponieważ leczenie należy wstrzymać i rozpocząć standardową terapię przeciwkrzepliwą. Twój lekarz zadecyduje, czy ponownie rozpocząć leczenie melflanem w połączeniu z lenalomidem i prednizonem lub talidomidem i prednizonem lub dexametazonem po wypaczeniu zdarzeń zakrzepowo-zatorowych. Terapię przeciwkrzepliwą należy kontynuować w trakcie cyklu leczenia melflanem.
Monitorowanie
Ponieważ ALKERAN jest silnym lekiem mielosupresyjnym, czyli hamującym funkcję szpiku kostnego, konieczne jest dokładne monitorowanie komórek krwi w celu uniknięcia nadmiernej mielosupresji (obniżonej produkcji komórek krwi przez szpik kostny) oraz ryzyka nieodwracalnej aplazji szpiku (całkowitego i trwałego zahamowania funkcji szpiku kostnego).
Wartości morfologii krwi (liczba komórek krwi) mogą nadal spadać nawet po zakończeniu leczenia, dlatego przy pierwszych objawach niepokojącego i znacznego spadku liczby białych krwinek (leukocytów) lub płytek krwi (niezbędnych do krzepnięcia krwi) leczenie należy tymczasowo wstrzymać.
ALKERAN należy stosować z ostrożnością, jeśli niedawno poddawałeś się radioterapii lub chemioterapii, ponieważ istnieje większe ryzyko toksyczności szpiku kostnego.
Niewydolność nerek
Clirens ALKERAN (eliminacja leku przez nerki) może być obniżony u pacjentów z niewydolnością nerek. Jeśli należysz do tej grupy pacjentów, możesz również mieć uremiczne zahamowanie szpiku (zahamowanie szpiku spowodowane niewydolnością nerek). W związku z tym konieczne jest zmniejszenie dawki (zobacz sekcję „Jak stosować ALKERAN”) oraz dokładne monitorowanie stanu zdrowia.
Na wczesnym etapie terapii melflanem u pacjentów z szpiczakiem mnogim i uszkodzeniem nerek obserwowano istotne, przejściowe wzrosty azotemii.
Mutageneza
Obserwowano aberracje chromosomowe (zmiany struktury lub liczby chromosomów) u pacjentów leczonych tym lekiem.
Kancerogeneza
Zgłaszano, że melflan, podobnie jak inne środki alkilujące, jest leukogenem (powoduje nowotwory krwionośne). Opisano przypadki ostrej białaczki po leczeniu melflanem w chorobach takich jak amyloidoza (choroba spowodowana gromadzeniem się białek poza komórkami w różnych narządach), czerniak złośliwy (złośliwy nowotwór skóry), szpiczak mnogi (nowotwór plazmocytów produkujących przeciwciała), makroglobulinemia (typ szpiczaka produkujący przeciwciała klasy IgM), choroba krioaglutynin (przeciwciała przeciwko własnemu organizmowi, aktywowane przez zimno i niszczące czerwone krwinki) oraz raka jajnika.
Porównanie pacjentów z nowotworami jajników leczonych i nieleczonych środkami alkilującymi wykazało, że stosowanie tych środków, w tym melflanu, istotnie zwiększa zachorowalność na ostry białaczki. Przy rozważaniu stosowania melflanu ryzyko leukogenne należy wziąć pod uwagę w porównaniu z potencjalnymi korzyściami terapeutycznymi.
Dlatego przed i w trakcie leczenia konieczne są regularne badania w celu wczesnego wykrycia nowotworów i, w razie potrzeby, rozpoczęcia odpowiedniego leczenia.
Alkeran może zwiększyć ryzyko rozwoju innych typów nowotworów (np. wtórnych nowotworów litych) u niewielkiej liczby pacjentów, szczególnie gdy stosowany jest w połączeniu z lenalomidem, talidomidem i prednizonem. Gdy Alkeran jest przepisywany, lekarz musi dokładnie ocenić korzyści i ryzyko.
Teratogeneza
Potencjalny efekt teratogenny (powodujący wady rozwojowe) ALKERAN nie został zbadany. Ze względu na jego właściwości mutagenne (zdolność do wprowadzania zmian w kodzie genetycznym) oraz strukturalne podobieństwo do znanych związków teratogennych, możliwe jest, że melflan może powodować wady wrodzone (obecne od urodzenia) u potomstwa pacjentów leczonych tym lekiem.
Dzieci i młodzież
ALKERAN w ramach standardowej dawkowania rzadko jest wskazany u dzieci i nie można podać jednoznacznych wytycznych dotyczących dawkowania.
Inne leki i ALKERAN
Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmujesz, niedawno przyjmowałeś lub możesz przyjmować inne leki.
W szczególności:

Szczepionki. Szczepień żywymi osłabionymi szczepionkami nie zaleca się osobom z obniżoną odpornością (zobacz sekcję „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Kwas nalidyksowy, stosowany w leczeniu bakteryjnych infekcji dróg moczowych. Stosowanie kwasu nalidykowego z wysokimi dawkami melflanu dożylnie spowodowało śmierć z powodu enterokolitis hemorragica (zapalenie jelita z biegunką i krwawieniem) u dzieci.
Cyklosporyny, leki immunosupresyjne. Opisano zaburzenia funkcji nerek u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego, którzy otrzymywali kondycjonowanie wysokimi dawkami melflanu dożylnie, a następnie leczeni byli cyklosporyną w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepu.
U dzieci podawanie ALKERAN w ciągu 24 godzin po ostatnim doustnym podaniu busulfanu (lek przeciwnowotworowy) może powodować toksyczność.

Ciąża, karmienie piersią i płodność
Jeśli jesteś w ciąży, podejrzewasz ciążę lub planujesz ciążę, lub karmisz piersią, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zażyciem tego leku.
Ciąża
Leczenie Alkeranem jest przeciwwskazane w ciąży, ponieważ może powodować trwałe uszkodzenia płodu. Nie przyjmuj Alkeran, jeśli planujesz ciążę. Dotyczy to zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Należy stosować odpowiednie i skuteczne środki antykoncepcyjne, aby zapobiec ciążom, gdy jeden z partnerów przyjmuje te tabletki.
Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować odpowiednie i skuteczne środki antykoncepcyjne w trakcie leczenia i przez sześć miesięcy po jego zakończeniu.
Mężczyźni powinni stosować odpowiednie i skuteczne środki antykoncepcyjne w trakcie leczenia i przez trzy miesiące po jego zakończeniu.
Jeśli ciąża już wystąpiła, ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem przed zażyciem Alkeran. Lekarz oceni ryzyko i korzyści z leczenia Alkeranem dla Ciebie i Twojego dziecka.
Karmienie piersią
Kobiety leczone Alkeranem nie powinny karmić piersią. Skonsultuj się z lekarzem w celu uzyskania dalszych informacji.
Płodność
Alkeran może wpływać na jajniki i nasienie, powodując niepłodność (niemożność posiadania dziecka).
U kobiet może wystąpić brak menstruacji (amenoja), a u mężczyzn całkowity brak żywotnych plemników (azoospermia) po leczeniu Alkeranem.
Dlatego mężczyźniom zaleca się konsultację dotyczącą zabezpieczenia nasienia przed leczeniem.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Brak danych.

3. Jak stosować ALKERAN

ALKERAN to lek cytotoksyczny należący do grupy środków alkilujących. Lek ten może być przepisywany wyłącznie przez lekarzy posiadających doświadczenie w leczeniu chorób nowotworowych przy użyciu takich środków.
Ponieważ ALKERAN jest środkiem mielosupresyjnym (hamującym czynność szpiku kostnego), podczas terapii konieczne są częste badania morfologii krwi (kontrola czerwonych krwinek, białych krwinek i płytek krwi), a w razie potrzeby należy dostosować dawkę (patrz rozdział „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Osoby dorosłe
Wchłanianie ALKERAN po podaniu doustnym jest zmienne. W celu zapewnienia osiągnięcia potencjalnie terapeutycznych stężeń może okazać się konieczne ostrożne zwiększanie dawki aż do wystąpienia mielosupresji.
Mieloma plazmocytowa
Zalecana dawka to 0,15 mg ALKERAN na kg masy ciała dziennie, podawana doustnie w dawkach podzielonych przez 4 dni, z przerwami co 6 tygodni między cyklami.
Zastosowano wiele różnych schematów leczenia. Aby uzyskać szczegółowe informacje, należy zapoznać się z literaturą naukową.
Stosowanie ALKERAN w połączeniu z prednizonem może być skuteczniejsze niż ALKERAN samodzielnie.
To połączenie jest zazwyczaj stosowane w sposób przerywany, choć nie udowodniono przewagi tej metody leczenia w porównaniu z leczeniem ciągłym. U pacjentów odpowiadających na leczenie przedłużanie terapii ponad rok nie wydaje się prowadzić do poprawy wyników.
Zaawansowany rak jajnika
Zalecana dawka to 0,2 mg ALKERAN na kg masy ciała dziennie, podawana doustnie przez 5 dni. Leczenie powtarza się w odstępach 4–8 tygodni lub natychmiast po przywróceniu normalnej funkcji szpiku kostnego.
Zaawansowany rak piersi
Zalecana dawka to 0,15 mg ALKERAN na kg masy ciała lub 6 mg/m² powierzchni ciała dziennie przez 5 dni, z przerwami co 6 tygodni między cyklami. W przypadku toksyczności szpiku kostnego dawkę można zmniejszyć.
Policytemia vera
Zalecana dawka w celu osiągnięcia remisji to 6–10 mg dziennie przez 5–7 dni, a następnie 2–4 mg dziennie aż do osiągnięcia zadowalającej kontroli choroby. Leczenie w dawce utrzymania obejmuje podawanie 2–6 mg raz w tygodniu. Podczas leczenia w dawce utrzymania konieczna jest staranna kontrola hematologiczna oraz dostosowanie dawki na podstawie wyników częstych badań morfologii krwi.
Stosowanie u dzieci
ALKERAN rzadko jest stosowany u dzieci w ramach standardowej dawkowania i nie można podać jednoznacznych wytycznych dotyczących dawkowania.
Stosowanie u osób starszych
Chociaż ALKERAN jest często stosowany w standardowych dawkach u osób starszych, brakuje szczegółowych informacji dotyczących jego podawania w tej grupie pacjentów.
Doświadczenie w stosowaniu ALKERAN u osób starszych jest ograniczone.
Jeśli należy się do tej grupy pacjentów, przed podaniem ALKERAN konieczne jest zapewnienie odpowiedniego ogólnego stanu zdrowia oraz prawidłowej funkcji narządów.
Niewydolność nerek
(Patrz rozdział „Ostrzeżenia i środki ostrożności”)
Clairance ALKERAN, choć zmienne, zmniejsza się w przypadku niewydolności nerek.
Dostępne dane farmakokinetyczne nie wskazują na konieczność bezwzględnego zmniejszenia dawki przy doustnym podawaniu leku. Niemniej jednak na początku należy zachować ostrożność i zastosować zmniejszoną dawkę.
Sposób stosowania i manipulowania
Bezpieczne manipulowanie tabletkami ALKERAN
Stosowanie preparatów melflanu powinno odbywać się zgodnie z zaleceniami dotyczącymi leków cytotoksycznych, zgodnie z lokalnymi przepisami.
Jeśli potwierdzono, że powłoka tabletki jest nieuszkodzona, nie ma ryzyka podczas manipulowania ALKERAN.
Tabletek ALKERAN nie należy dzielić.
Unieszkodliwianie
Pozostałości tabletek ALKERAN należy niszczyć zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi niszczenia leków cytotoksycznych.
Jeśli przyjmie zbyt dużo ALKERAN
Najczęstsze objawy ostrego przedawkowania po podaniu doustnym to zaburzenia przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka.
Głównym objawem toksycznym jest depresja szpiku kostnego (hamowanie czynności szpiku kostnego), która może prowadzić do leukopenii (zmniejszenie liczby białych krwinek), trombocytopenii (zmniejszenie liczby płytek krwi) i anemii (zmniejszenie liczby czerwonych krwinek).
Leczenie
W razie potrzeby należy podjąć ogólne środki wspierające, w tym odpowiednie transfuzje krwi i płytek krwi, należy rozważyć hospitalizację, profilaktykę infekcji przy użyciu środków przeciwinfekcyjnych oraz stosowanie czynników wzrostu hematologicznego, które stymulują szpik kostny do produkcji komórek krwi.
Nie znane są specyficzne antydota. Morfologię krwi należy dokładnie kontrolować przez co najmniej 4 tygodnie od momentu przedawkowania, aż do stwierdzenia odbudowy.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Częstość działań niepożądanych może się różnić w zależności od wskazania i dawki leku, a także w przypadku stosowania w połączeniu z innymi lekami terapeutycznymi.
Inne działania niepożądane zgłaszane przy stosowaniu ALKERAN-a są poniżej sklasyfikowane według częstości występowania:
Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 osoby na 10)

Depresja szpiku (obniżenie aktywności szpiku kostnego), objawiająca się leukopenią (obniżenie liczby białych krwinek), trombocytopenią (obniżenie liczby płytek krwi) oraz anemią (obniżenie liczby czerwonych krwinek i ilości hemoglobiny, białka zawartego w czerwonych krwinkach, które transportuje tlen)
nudności, wymioty, biegunka; stomatyt (zapalenie błony śluzowej jamy ustnej) przy wysokich dawkach
łysienie (utrata włosów i owłosienia) przy wysokich dawkach

Często (może dotyczyć do 1 osoby na 10)

łysienie przy dawkach standardowych
przejściowe, istotne wzrosty stężenia azotu moczanego we krwi (badanie krwi wskazujące na funkcję nerek)

Rzadko (może dotyczyć do 1 osoby na 1000)

anemia hemolityczna (rodzaj anemii zniszczająca czerwone krwinki)
reakcje alergiczne z wysypką (wyprysk makularny i plackowaty) i świądem
choroby płuc, takie jak zapalenie śródmiąższowe płuc i włóknienie płuc (w tym przypadki śmiertelne)
stomatyt (zapalenie błony śluzowej jamy ustnej) przy dawkach standardowych
zaburzenia wątrobowe z nieprawidłowościami badań krwi oceniających funkcję wątroby, zapalenie wątroby (hepatyt) oraz żółtaczka (żółte zabarwienie skóry i oczu)

Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

wtórna ostra białaczka szpikowa i zespoły mielodysplastyczne (nowotwory białych krwinek)
azoospermia (brak plemników)
amenorea (brak menstruacji)
zakrzepica żył głębokich (powstawanie skrzepu krwi zwanego trombem w głębokiej żyłach, głównie w nogach) oraz zakrzembica płucna (zablokowanie głównej tętnicy płucnej lub jej gałęzi przez skrzep krwi, który oderwał się i przemieszcza do płuc)
ostre uszkodzenie nerek – niewydolność nerek (szybkie, istotne obniżenie funkcji nerek)

Rzadko zgłaszano reakcje alergiczne na melflalan, takie jak pokrzywka (wysypka skórna), obrzęk (opuchlizna spowodowana gromadzeniem się płynu), wysypka skórna (nagłe zaczerwienienie skóry) oraz wstrząs anafilaktyczny (ciężka reakcja alergiczna z obniżeniem ciśnienia krwi), zarówno po pierwszym, jak i kolejnych podaniach, szczególnie po podaniu dożylnym.
Rzadko, w związku z takimi zdarzeniami, zgłaszano również zatrzymanie krążenia.
U do 30% pacjentów leczonych melflalanem w standardowych dawkach doustnych wystąpiły działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym te, których nie ma na tej liście, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Można również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem:
https://www.aifa.gov.it/content/segnalazioni-reazioni-avverse
Zgłaszanie działań niepożądanych pozwala na dostarczenie dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania tego leku.

5. Jak przechowywać ALKERAN

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci.
Nie należy stosować tego leku po upływie daty ważności, która jest podana na opakowaniu po oznaczeniu „Scad.”
Podana data ważności odnosi się do produktu w nieotwartym opakowaniu, przechowywanego zgodnie z zaleceniami.
Przechowywać w temperaturze od 2 do 8 °C.
Przechowywać w suchym miejscu.
Nie wyrzucaj leków do kanalizacji ani do zwykłych odpadów domowych. Zwróć się do farmaceuty, aby uzyskać informacje, jak pozbyć się leków, których już nie używasz. Pomoże to ochronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i inne informacje

Substancją czynną jest melfalan. Jedna tabletka powlekana zawiera 2 mg melphalanu.
Pozostałe składniki to: jądro: celuloza mikrokrystaliczna, crospowidon, krzemionka koloidalna bezwodna, stearynian magnezu. powłoka: hipromeloza, dwutlenek tytanu, makrogol.

Opis wyglądu ALKERAN i zawartości opakowania
Tabletki powlekane.
ALKERAN 2 mg tabletki powlekane, butelka zawierająca 25 tabletek.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Aspen Pharma Trading Limited
3016 Lake Drive
Citywest Business Campus
Dublin 24, Irlandia
Tel: +39 0687 502 429
Producent
Excella GmbH & Co. KG, Nürnberger Strasse 12, 90537 Feucht, Niemcy
ALKERAN 50 mg/10 ml proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań
melfalan
Uważnie przeczytaj ten ulotkę przed podaniem tego leku, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

Zachowaj ten ulotkę. Może się okazać konieczność ponownego zapoznania się z jej treścią.
W przypadku jakichkolwiek wątpliwości skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą.
Ten lek został przepisany wyłącznie Tobie. Nie przekazuj go innym osobom, nawet jeśli objawy ich choroby są takie same jak Twoje, ponieważ może to być niebezpieczne.
W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych, w tym nie wymienionych w tej ulotce, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. Zobacz punkt 4.

Zawartość tej ulotki:

Co to jest ALKERAN i do czego służy
Co należy wiedzieć przed podaniem ALKERAN
Jak stosuje się ALKERAN
Możliwe działania niepożądane
Jak przechowywać ALKERAN
Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest ALKERAN i do czego służy

Alkeran zawiera substancję czynną melphalan, która należy do grupy leków przeciwnowotworowych stosowanych w leczeniu różnych postaci nowotworów. Melphalan jest lekiem alkilującym z grupy analogów azotem mostkowanego.

ALKERAN proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, podawany w formie regionalnej infuzji tętniczej (poprzez tętnicę doprowadzającą krew do chorego narządu), wskazany jest w leczeniu:

złośliwego czerniaka (nowotworu skóry) ograniczonego do kończyn;
mięsaków tkanek miękkich (złośliwych nowotworów tłuszczu, mięśni, naczyń krwionośnych lub limfatycznych, nerwów, więzadeł, tkanki łącznej) ograniczonych do kończyn;

ALKERAN w standardowej dawce podawany dożylnie może być stosowany w leczeniu:

szpiczaka plazmocytowego (złośliwego nowotworu krwi, który atakuje komórki plazmatyczne, czyli komórki produkujące przeciwciała). ALKERAN stosowany samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami cytotoksycznymi (przeciwnowotworowymi, które niszczą lub uszkadzają komórki) jest równie skuteczny w leczeniu szpiczaka plazmocytowego co postać doustna;
zaawansowanego raka jajnika. ALKERAN podawany samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami cytotoksycznymi wywołuje bezpośrednią odpowiedź terapeutyczną u około 50% pacjentów z zaawansowanym rakiem jajnika typu gruczołowego.

ALKERAN w wysokiej dawce podawany dożylnie może być stosowany w leczeniu:

szpiczaka plazmocytowego. Kompletne remisje osiągnięto u do 50% pacjentów leczonych ALKERANEM w wysokich dawkach, z lub bez przeszczepienia hematopoezy (komórek macierzystych krwiotwórczych – komórek zdolnych do przekształcenia się w komórki krwi), zarówno jako leczenie pierwszego rzutu, jak i w celu utrwalenia odpowiedzi na konwencjonalną chemioterapię;
zaawansowanego neuroblastoma u dzieci (złośliwego nowotworu pochodzącego z komórek jednego z odcinków układu nerwowego). ALKERAN w wysokich dawkach w połączeniu z przeszczepem hematopoezy był stosowany samodzielnie lub w połączeniu z radioterapią i/lub innymi lekami cytotoksycznymi w celu utrwalenia odpowiedzi na konwencjonalne leczenie. W randomizowanym badaniu prospektywnym pacjenci leczeni ALKERANEM w porównaniu z pacjentami nieleczonymi wykazali istotne wydłużenie czasu przeżycia wolnego od choroby.

2. Co należy wiedzieć przed zażyciem ALKERAN

Nie przyjmuj ALKERAN

Jeśli jesteś uczulony na melfalan lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).
Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią (zobacz również punkt „Ciąża, karmienie piersią i płodność”).

Ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem leczenia Alkeranem poinformuj lekarza, jeśli dotyczy Cię którykolwiek z poniższych warunków:

niedawno poddano Cię radioterapii lub chemioterapii;
masz problemy nerkowe;
planujesz szczepienie lub zostałeś/-a szczepiony/-a w niedalekiej przeszłości, ponieważ niektóre żywe osłabione szczepionki (np. przeciwko polio, odry, śwince, różyczce) mogą spowodować infekcję, jeśli zostaną podane podczas leczenia melfalanem;
przyjmujesz doustne doustne antykoncepcyjne (pigłkę), ponieważ u pacjentów z szpiczakiem mnogim istnieje zwiększony ryzyko tromboembolii żylnej (powstawania skrzepu w żyłach i jego migrowania do innych miejsc);
planujesz ciążę. Wynika to z ryzyka toksyczności genetycznej (uszkodzenia materiału genetycznego) i bezpłodności (zobacz „Ciąża, karmienie piersią i płodność”).

Alkeran może zwiększać ryzyko rozwoju innych typów nowotworów (np. wtórnych nowotworów litych) u niewielkiej liczby pacjentów, szczególnie gdy stosowany jest w połączeniu z lenalidomidem, talidomidem i prednizonem. Twój lekarz dokładnie oceni korzyści i ryzyko związane z leczeniem Alkeranem.
Zdarzenia tromboemboliczne
Powinieneś otrzymać profilaktykę tromboembolii żylnej, szczególnie jeśli masz dodatkowe czynniki ryzyka zakrzepowego. Twój lekarz podejmie decyzję o odpowiednich działaniach po dokładnej ocenie istniejących u Ciebie czynników ryzyka.
Jeśli wystąpi zdarzenie tromboemboliczne, natychmiast powiadom lekarza, ponieważ leczenie należy wstrzymać i rozpocząć standardową terapię przeciwzakrzepową. Twój lekarz zadecyduje, czy ponownie rozpocząć leczenie melfalanem w połączeniu z lenalidomidem i prednizonem lub talidomidem i prednizonem lub deksametazonem po wypaczeniu zdarzeń tromboembolicznych. Leczenie przeciwzakrzepowe należy kontynuować w trakcie cyklu leczenia melfalanem.
Monitorowanie
Ponieważ ALKERAN jest silnym lekiem mielosupresyjnym, czyli hamującym funkcję szpiku kostnego, konieczne jest szczególne uwaga przy monitorowaniu liczby komórek krwi w celu uniknięcia nadmiernej mielosupresji (obniżonej produkcji komórek krwi przez szpik kostny) oraz ryzyka nieodwracalnej aplazji szpiku (całkowitego i trwałego zahamowania funkcji szpiku kostnego).
Wartości morfologii krwi (liczba komórek krwi) mogą nadal spadać nawet po wstrzymaniu leczenia, dlatego przy pierwszych oznakach niepokojącego i znacznego spadku liczby białych krwinek lub płytek krwi leczenie należy tymczasowo wstrzymać.
ALKERAN należy stosować z ostrożnością, jeśli niedawno poddano Cię radioterapii lub chemioterapii, ponieważ istnieje większe ryzyko toksyczności szpiku.
ALKERAN powoduje zahamowanie funkcji jajników u kobiet przedmenopauzalnych, co prowadzi do wystąpienia amenorrei (braku miesiączki) u znacznej liczby pacjentek.
Niewydolność nerek
Clirens ALKERAN (eliminacja leku przez nerki) może być zmniejszony u osób z niewydolnością nerek, a także może wystąpić mielosupresja uremiczna (zahamowanie szpiku spowodowane niewydolnością nerek). W związku z tym konieczne jest zmniejszenie dawki (zobacz punkt „Jak stosować ALKERAN”) oraz dokładne monitorowanie stanu zdrowia.
U pacjentów z szpiczakiem mnogim i uszkodzeniem nerek zaobserwowano tymczasowe, znaczne podwyższenie poziomu mocznika we krwi w wczesnych stadiach terapii melfalanem.
Mutaogeneza
U pacjentów leczonych tym lekiem obserwowano aberracje chromosomowe (zmiany struktury lub liczby chromosomów).
Kancerogeneza
Zgłaszano, że melfalan, podobnie jak inne czynniki alkilujące, może powodować białaczkę (leukemogenność – powstawanie białaczki, nowotworu białych krwinek). Opisano przypadki ostrej białaczki po leczeniu melfalanem w chorobach takich jak amyloidoza (naciekanie komórek przez białka), czerniak złośliwy (złośliwy nowotwór skóry), szpiczak mnogi (nowotwór plazmocytów produkujących przeciwciała), makroglobulinemia (typ szpiczaka produkującego przeciwciała typu IgM), choroba krioaglutynin (przeciwciała skierowane przeciwko własnemu organizmowi, aktywne przy zimnie, niszczące czerwone krwinki) oraz raka jajnika.
Porównanie pacjentów z nowotworami jajników, którzy otrzymywali lub nie otrzymywali czynników alkilujących, wykazało, że stosowanie tych środków, w tym melfalanu, istotnie zwiększa częstość występowania ostrej białaczki.
Przy rozważaniu stosowania melfalanu ryzyko leukemogenne należy wziąć pod uwagę wobec potencjalnych korzyści terapeutycznych.
Dlatego przed i w trakcie leczenia lekarze powinni dokładnie badać pacjenta, stosując standardowe metody, aby zapewnić wczesne wykrycie nowotworu i, w razie potrzeby, rozpocząć odpowiednie leczenie.
Alkeran może zwiększać ryzyko rozwoju innych typów nowotworów (np. wtórnych nowotworów litych) u niewielkiej liczby pacjentów, szczególnie gdy stosowany jest w połączeniu z lenalidomidem, talidomidem i prednizonem. Gdy Alkeran jest przepisywany, lekarz musi dokładnie ocenić korzyści i ryzyko.
Teratogeneza
Potencjalny efekt teratogenny (powodujący wady wrodzone) ALKERAN nie został zbadany. Ze względu na jego właściwości mutagenne (uszkadzające kod genetyczny) oraz strukturalne podobieństwo do znanych związków teratogennych (substancji powodujących wady wrodzone), możliwe jest, że melfalan może powodować wady wrodzone u potomstwa pacjentów leczonych tym lekiem.
Dzieci i młodzież
Wysokie dawki ALKERAN, w połączeniu z przeszczepem szpiku, były stosowane w neuroblastomie dziecięcym zgodnie z wytycznymi dawkowania opartymi na powierzchni ciała (zobacz punkt „Jak stosować ALKERAN – Zaawansowany neuroblastom u dzieci”).
ALKERAN w ramach standardowej dawki rzadko jest wskazany u dzieci i nie można podać jednoznacznych wytycznych dotyczących dawkowania.
Inne leki i ALKERAN
Poinformuj lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmujesz, niedawno przyjmowałeś/-aś lub możesz przyjmować inne leki.
W szczególności:

Szczepienia. Szczepienia żywymi osłabionymi szczepionkami nie są zalecane u osób z obniżoną odpornością (zobacz „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Kwas nalidyxowy, stosowany w leczeniu bakteryjnych infekcji dróg moczowych. Stosowanie kwasu nalidyksowego w połączeniu z wysokimi dawkami melfalanu dożylnie spowodowało śmierć dzieci z powodu enterokolitis hemorragica (zapalenie jelita z biegunką i krwią w stolcu).
Cyklosporyny, leki immunosupresyjne. Opisano zaburzenia funkcji nerek u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego, którzy otrzymali preparaty kondycjonujące w wysokich dawkach melfalanu dożylnie i następnie byli leczeni cyklosporyną w celu zapobiegania odrzuceniu przeszczepu.
U dzieci podanie ALKERAN w ciągu 24 godzin po ostatnim doustnym podaniu busulfanu (lek przeciwnowotworowy) może prowadzić do toksyczności.

Ciąża, karmienie piersią i płodność
Jeśli jesteś w ciąży, podejrzewasz ciążę lub planujesz ciążę, lub karmisz piersią, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zażyciem tego leku.
Ciąża
Leczenie Alkeranem jest przeciwwskazane w ciąży, ponieważ może powodować trwałe uszkodzenia płodu. Nie przyjmuj Alkeran, jeśli planujesz ciążę. Dotyczy to zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Należy stosować odpowiednie i skuteczne środki antykoncepcyjne, aby zapobiec ciążom, gdy jeden z partnerów otrzymuje ten lek.
Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować odpowiednie i skuteczne środki antykoncepcyjne w trakcie leczenia i przez sześć miesięcy po jego zakończeniu.
Mężczyźni powinni stosować odpowiednie i skuteczne środki antykoncepcyjne w trakcie leczenia i przez trzy miesiące po jego zakończeniu.
Jeśli ciąża już wystąpiła, ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem Alkeran. Lekarz oceni ryzyko i korzyści związane z leczeniem Alkeran dla Ciebie i Twojego dziecka.
Karmienie piersią
Kobiety leczone ALKERAN nie powinny karmić piersią. Skonsultuj się z lekarzem w celu uzyskania dodatkowych informacji.
Płodność
Alkeran może wpływać na jajniki i plemniki, powodując bezpłodność (niemożność spłodzenia dziecka).
U kobiet może dojść do braku cyklu miesięcznego (amenorrea), a u mężczyzn może wystąpić całkowity brak żywych plemników (azoospermia) po leczeniu Alkeran.
Dlatego mężczyźni powinni rozważyć konsultację dotyczącą zabezpieczenia plemników przed rozpoczęciem leczenia.
Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn
Brak danych.
Ten lek zawiera 2,32 mmol (53,4 mg) sodu na fiolkę.
Należy to wziąć pod uwagę u osób przestrzegających diety o niskiej zawartości sodu.
Ten lek zawiera 5% etanolu (alkoholu), co odpowiada 10 ml piwa lub 4,2 ml wina. Może być szkodliwy dla alkoholików. Należy to wziąć pod uwagę u kobiet w ciąży lub karmiących piersią, u dzieci oraz grup o wysokim ryzyku, takich jak osoby z chorobami wątroby lub padaczką.
Ten lek zawiera glikol propylenowy. Może powodować objawy podobne do objawów spowodowanych przez alkohol.

3. Jak stosuje się ALKERAN

ALKERAN to lek cytotoksyczny należący do ogólnej grupy środków alkilujących.
Powinien być przepisywany wyłącznie przez lekarzy mających doświadczenie w leczeniu chorób nowotworowych przy użyciu takich leków.
Ponieważ ALKERAN powoduje mielodepresję (zahamowanie szpiku kostnego), konieczne są częste badania morfologii krwi (kontrola czerwonych krwinek, białych krwinek i płytek krwi) podczas terapii, a dawkę należy w razie potrzeby opóźnić lub zmodyfikować (zobacz rozdział „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szpiczak mnogi
ALKERAN był stosowany w sposób przerywany samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami cytotoksycznymi w dawkach wahających się od 8 do 30 mg/m² powierzchni ciała, podawanych w odstępach od 2 do 6 tygodni.
Dodatkowo w niektórych schematach terapeutycznych stosowano prednizon. Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje na temat protokołów leczenia, należy zapoznać się z opublikowaną literaturą.
Zalecana dawka dożylna, gdy stosowana jest samodzielnie, wynosi 0,4 mg/kg masy ciała (16 mg/m² powierzchni ciała), powtarzana w odpowiednich odstępach czasu (np. raz na 4 tygodnie), pod warunkiem, że w tym okresie nastąpił powrót liczby krwinek do normy.
Schematy dawkowania o wysokiej mocy obejmują zazwyczaj pojedyncze dawki i.v. w zakresie od 100 do 200 mg/m² powierzchni ciała (około 2,5–5,0 mg/kg masy ciała), jednak po dawkach przekraczających 140 mg/m² powierzchni ciała staje się niezbędna transplantacja hematopoezyjnych komórek macierzystych.
W przypadku niewydolności nerek dawkę należy zmniejszyć o 50% (zobacz rozdział „Niewydolność nerek”).
Z uwagi na ciężką mielosupresję (ciężkie zahamowanie szpiku kostnego) wywołaną wysokimi dawkami ALKERAN, leczenie powinno być prowadzone wyłącznie w specjalistycznych ośrodkach wyposażonych w odpowiednie urządzenia i przeprowadzane wyłącznie przez doświadczonych lekarzy (zobacz rozdział „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaawansowany rak jajnika typu gruczołowego
Gdy stosowano go samodzielnie dożylnie, często stosowano dawkę 1 mg/kg masy ciała (około 40 mg/m² powierzchni ciała), podawaną w odstępach 4 tygodni.
Gdy stosowano go w połączeniu z innymi lekami cytotoksycznymi, zastosowano dawki od 0,3 do 0,4 mg/kg masy ciała (12–16 mg/m² powierzchni ciała) w odstępach 4–6 tygodni.

Czerniak złośliwy
Regionalne wlewanie ALKERAN w połączeniu z hipertermią (podwyższeniem temperatury ciała) było stosowane jako terapia wspomagająca (w połączeniu) zabiegi chirurgiczne w wczesnych stadiach czerniaka złośliwego oraz jako leczenie paliatywne (tj. łagodzące objawy choroby, ale nie usuwające jej przyczyny) w zaawansowanych, ale lokalizowanych postaciach. Aby uzyskać szczegółowe informacje dotyczące techniki wlewania i dawkowania, należy zapoznać się z literaturą naukową.

Sarkomę miękkich tkanek
Regionalne wlewanie ALKERAN w połączeniu z hipertermią (podwyższeniem temperatury ciała) stosowano w leczeniu wszystkich stadiów lokalizowanej sarkomy miękkich tkanek, zazwyczaj w połączeniu z zabiegiem chirurgicznym.
ALKERAN był również stosowany w połączeniu z aktinomycyną D; szczegółowe informacje dotyczące schematów dawkowania zawiera literatura naukowa.

Zaawansowany neuroblastoma u dzieci
Wysokie dawki ALKERAN (od 100 do 240 mg/m² powierzchni ciała; czasem podzielone równomiernie na 3 kolejne dni), w połączeniu z transplantacją hematopoezyjnych komórek macierzystych, stosowano samodzielnie lub w połączeniu z radioterapią i/lub innymi lekami cytotoksycznymi.

Stosowanie u dzieci
Wysokie dawki ALKERAN, w połączeniu z przeszczepem szpiku, stosowano w leczeniu neuroblastoma u dzieci, wykorzystując wytyczne dotyczące dawkowania oparte na powierzchni ciała (zobacz rozdział „Zaawansowany neuroblastoma u dzieci”).
ALKERAN w ramach konwencjonalnej dawki jest rzadko wskazany u dzieci i nie można podać jednoznacznych wytycznych dotyczących dawkowania.

Stosowanie u osób starszych
Chociaż ALKERAN jest często stosowany w dawkach konwencjonalnych u osób starszych, brak dostępnych szczegółowych informacji dotyczących jego stosowania w tej grupie pacjentów.
Doświadczenie w stosowaniu ALKERAN u osób starszych jest ograniczone. Jeśli należy się do tej grupy pacjentów, przed podaniem ALKERAN konieczne jest zapewnienie odpowiedniego ogólnego stanu i funkcji narządów.
Farmakokinetyka melfalanu podawanego dożylnie nie wykazała żadnej korelacji między wiekiem a klirens (szybkość eliminacji nerek) melfalanu lub końcowym okresem połowicznego rozpadu (czas potrzebny do zmniejszenia stężenia leku we krwi o 50%) melfalanu.
Ograniczone dane nie potwierdzają konieczności specyficznych zaleceń dostosowania dawki u starszych pacjentów otrzymujących melfalan dożylnie i sugerują, że należy kontynuować obecną praktykę dostosowywania dawki na podstawie ogólnego stanu pacjenta starszego i stopnia mielosupresji występującego podczas terapii.

Niewydolność nerek
(Zobacz również rozdział „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).
Klirens ALKERAN, choć zmienny, może być zmniejszony w przypadku niewydolności nerek.
Gdy ALKERAN stosuje się w dawkach konwencjonalnych dożylnie (8–40 mg/m² powierzchni ciała), zaleca się zmniejszenie dawki początkowej o 50% u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek, a dalsze dawkowanie należy dostosować do stopnia mielosupresji (zahamowania szpiku kostnego).
W przypadku wysokich dawek ALKERAN dożylnie (100–240 mg/m² powierzchni ciała), konieczność zmniejszenia dawki zależy od stopnia niewydolności nerek, od tego, czy przeprowadza się ponowne przetoczenie hematopoezyjnych komórek macierzystych (przeszczep komórek mogących przekształcać się we krwinki), oraz od potrzeb terapeutycznych.
Orientacyjnie u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek [(51-Cr)-EDTA klirens kreatyniny 30–50 ml/min] zwykle stosuje się zmniejszenie dawki o 50%.
Konieczne są również odpowiednie nawodnienie (podawanie płynów) i wymuszone wydalanie z moczem (zwiększenie przepływu moczu).
ALKERAN w wysokich dawkach nie jest zalecany u pacjentów z cięższą niewydolnością nerek (klirens EDTA kreatyniny poniżej 30 ml/min).

Jeśli podano więcej ALKERAN niż należy
Natychmiastowe objawy ostrego przedawkowania dożylnego to nudności i wymioty. Może również dojść do uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, a także zgłaszano biegunkę, czasem krwawą, po przedawkowaniu. Głównym objawem toksycznym jest depresja szpiku kostnego (obniżenie aktywności szpiku kostnego), która może prowadzić do leukopenii (zmniejszenie liczby białych krwinek), trombocytopenii (zmniejszenie liczby płytek krwi) i anemii (zmniejszenie liczby czerwonych krwinek i hemoglobiny).

Leczenie
W razie potrzeby należy podjąć ogólne środki wspomagające, w tym odpowiednie transfuzje krwi i płytek krwi, należy rozważyć hospitalizację, profilaktykę (zapobieganie) infekcjom za pomocą środków przeciwinfekcyjnych oraz stosowanie czynników wzrostu hematologicznego (stymulatorów szpiku kostnego do produkcji komórek krwi).
Nie istnieją specyficzne antydotum. Morfologię krwi należy dokładnie monitorować przez co najmniej 4 tygodnie od momentu przedawkowania, aż do stwierdzenia oznak odzysku.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.
Działania niepożądane mogą różnić się częstością występowania w zależności od wskazania, dawki oraz od przyjmowania innych leków.
Poniżej wymieniono działania niepożądane zgłaszane z użyciem ALKERANU, uporządkowane według częstości występowania.
Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 osoby na 10)

Depresja szpiku (obniżenie aktywności szpiku kostnego), objawiająca się leukopenią (obniżenie liczby białych krwinek), trombocytopenią (obniżenie liczby płytek krwi) oraz anemią (obniżenie liczby czerwonych krwinek i ilości hemoglobiny, białka zawartego w czerwonych krwinkach przenoszącego tlen)
nudności, wymioty, biegunka; stomatytę (zapalenie błony śluzowej jamy ustnej) przy wysokich dawkach
łysienie (utrata włosów i owłosienia) przy wysokich dawkach
subiektywne i przejściowe uczucie ciepła i/lub mrowienia
po przepływie izolowanym do kończyny: atrofię mięśni (zmniejszenie objętości mięśni), fibrozę mięśni (zastąpienie tkanki mięśniowej tkanką bliznowatą)
mialgię (ból mięśni), wzrost stężenia kreatynofosfokinazy we krwi (badanie krwi, które wzrasta przy uszkodzeniu mięśni lub serca)

Często (może dotyczyć do 1 osoby na 10)

łysienie (utrata włosów i owłosienia) przy dawkach standardowych
przejściowe, znaczące wzrosty stężenia azotu mocznikowego we krwi (badanie krwi wskazujące na funkcję nerek)
po przepływie izolowanym do kończyny: zespół przedziałowy (zespołowe objawy dotyczące dotkniętej kończyny)

Rzadko (może dotyczyć do 1 osoby na 1000)

anemię hemolityczną (rodzaj anemii zniszczającą czerwone krwinki)
reakcje alergiczne z wysypką (wybrzmienie makulo-papularne) i świądem
choroby płuc, takie jak zapalenie międzybłoniowe płuc i włóknienie płuc, w tym przypadki śmiertelne
stomatytę (zapalenie błony śluzowej jamy ustnej) przy dawkach standardowych
zaburzenia wątrobowe z zaburzeniem wyników badań krwi oceniających funkcję wątroby, zapalenie wątroby (zapalenie wątroby) i żółtaczkę (żółte zabarwienie skóry i błon śluzowych); chorobę żylno-zatrzewną (zamknięcie żył) po leczeniu wysokimi dawkami

Nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych)

martwicę mięśni (śmierć włókien mięśniowych), rabdomiolizę (rozpad włókien mięśniowych)
wtórną białaczkę szpikową i zespół mielodysplastyczny (nowotwory białych krwinek)
azoospermię (brak plemników)
amenorrhée (brak miesiączkowania)
zakrzepicę żylą głęboką (powstawanie skrzepu krwi zwanego trombem w głębokiej żyłach, głównie w nogach) oraz zatorowość płucną (zablokowanie głównej tętnicy płucnej lub jej gałęzi przez skrzep krwi, który się oderwał i dotarł do płuc)
ostre uszkodzenie nerek – niewydolność nerek (znaczne obniżenie funkcji nerek), które rozwija się szybko.

Rzadko opisywano reakcje alergiczne na melflanane, takie jak pokrzywka (wysypka skórna), obrzęk (opuchlizna spowodowana gromadzeniem się płynu), wysypkę skórną (nagłe zaczerwienienie skóry) oraz wstrząs anafilaktyczny (ciężka reakcja alergiczna z obniżeniem ciśnienia tętniczego), po pierwszym lub kolejnych podaniach, szczególnie po wstrzyknięciu dożylnym.
Rzadko, w połączeniu z takimi zdarzeniami, zgłaszano również zatrzymanie krążenia.
Zgłaszanie działań niepożądanych
Jeśli wystąpi jakiekolwiek działanie niepożądane, w tym te nie wymienione w niniejszym ulotce, należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą. Można również zgłosić działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania pod adresem: www.agenziafarmaco.gov.it/content/come-segnalare-una-sospetta-reazione-avversa.
Zgłaszanie działań niepożądanych pomaga dostarczyć więcej informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Jak przechowywać lek ALKERAN

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich widocznością.
Nie należy stosować tego leku po upływie daty ważności wskazanej na opakowaniu po słowie Scad.
Podana data ważności odnosi się do produktu w nienaruszonym opakowaniu, przechowywanego zgodnie z zaleceniami.
Fiolek przed otwarciem: nie przechowywać w temperaturze wyższej niż 30°C.
Ochronić lek przed światłem.
Roztwór do wstrzykiwania po odtworzeniu: przechowywać w temperaturze pokojowej ok. 25°C.
Nie chłodzić.
Roztwór po odtworzeniu i dalszym rozcieńczeniu do infuzji: przechowywać w temperaturze pokojowej ok. 25°C.
Nie wyrzucać leków do kanalizacji ani do śmieci domowych. Zapytaj farmaceuty o sposób utylizacji leków, których już nie używasz. Pomogło to w ochronie środowiska.

6. Skład opakowania i inne informacje

Substancją czynną jest melfalan. Jeden fiolka z proszkiem zawiera 50 mg melfalanu chlorowodorowego;
Pozostałe składniki to: kwas solny, povidon. Jeden fiolka z rozpuszczalnikiem zawiera: glikol propylenowy, cytrynian sodu, etanol, wodę do wstrzykiwań.

Opis wyglądu ALKERAN i zawartość opakowania
Proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.
ALKERAN 50 mg/10 ml, proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań – 1 fiolka z proszkiem + 1 fiolka z rozpuszczalnikiem o pojemności 10 ml.
Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu
Aspen Pharma Trading Limited
3016 Lake Drive,
Citywest Business Campus,
Dublin 24,
Irlandia
Tel: +39 0687 502 429
Producenci
GlaxoSmithKline Manufacturing S.p.A. - Strada Provinciale Asolana n. 90 - S. Polo di Torrile - Parma
(Włochy)
Cenexi - Laboratories Thissen S.A., Rue de la Papyree 2-4-6, Braine-L’Alleud, 1420, Belgia
…………………………………………………………………………………………………………………..
Następujące informacje przeznaczone są wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego:
Sposób podania
Podanie parenteralne.
W przypadku regionalnej infuzji tętniczej należy zapoznać się z literaturą dotyczącą szczegółowych metod stosowania.
Z wyjątkiem przypadków, w których wskazana jest regionalna infuzja tętnicza, ALKERAN wskazany jest wyłącznie do użytku dożylnego.
W celu podania dożylnego zaleca się powolne wstrzyknięcie roztworu ALKERAN do szybko przepływającego roztworu do infuzji poprzez zdezynfekowane miejsce.
Jeśli bezpośrednie wstrzyknięcie do infuzji nie jest odpowiednie, roztwór ALKERAN może być podany w postaci rozcieńczonej w worku do infuzji.
Należy zachować ostrożność, aby uniknąć ewentualnego wycieku ALKERAN; w przypadku trudności z dostępem do obwodowej żyły należy rozważyć użycie cewnika dożylnego centralnego.
W przypadku podawania wysokich dawek ALKERAN, z lub bez autologicznej transplantacji szpiku kostnego, zaleca się podawanie za pomocą cewnika dożylnego centralnego.
Niezgodność
ALKERAN 50 mg/10 ml, proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, nie jest zgodny z roztworami do infuzji zawierającymi dekstrozę i zaleca się stosowanie WYŁĄCZNIE roztworu do infuzji dożylnych chlorku sodu 0,9% wag/wag.
Przygotowanie roztworu ALKERAN
(zobacz również poniżej: Bezpieczne przygotowanie i usuwanie ALKERAN)
Roztwór do wstrzykiwań ALKERAN należy przygotować w TEMPERATURZE POKOJOWEJ, rekonstytuując liofilizat za pomocą rozpuszczalnika-rozcieńczalnika.
Jeśli rozpuszczalnik-rozcieńczalnik jest stosowany w niskiej temperaturze, liofilizat ALKERAN może nie zostać odpowiednio odtworzony, co może prowadzić do widocznych cząstek nierozpuszczonych.
10 ml rozpuszczalnika-rozcieńczalnika należy dodać jednorazowo i natychmiast wstrząsać fiolką energicznie (przez co najmniej 50 sekund), aż do uzyskania klarownego roztworu bez widocznych cząstek. Jeśli rozcieńczalnik jest dodawany powoli i nie wstrząsa się fiolką natychmiast, mogą pojawić się nierozpuszczone cząstki. Proces wstrząsania może powodować powstawanie dużej ilości bardzo drobnych pęcherzyków powietrza. Mogą one utrzymywać się przez kilka minut i zniknąć dopiero po 2–3 minutach. Ze względu na dużą lepkość otrzymanego roztworu może być trudne ocenienie jego klarowności.
Otrzymany roztwór zawiera równoważnik 5 mg/ml bezwodnego melfalanu i ma pH około 6,5.
Roztwór ALKERAN ma ograniczoną stabilność i należy go przygotować bezpośrednio przed użyciem. Nieużywane roztwory należy usunąć (zobacz poniżej: Usuwanie).
Odtworzony roztwór nie powinien być chłodzony, ponieważ mogłoby to spowodować wytrącenie osadu.
Po rozcieńczeniu w roztworze do infuzji, stabilność roztworu ALKERAN jest dalej ograniczona, a szybkość degradacji szybko wzrasta wraz ze wzrostem temperatury. Jeśli podanie odbywa się w temperaturze pokojowej około 25°C, całkowity czas od momentu przygotowania odtworzonego roztworu do zakończenia infuzji nie powinien przekraczać 1,5 godziny.
Jeśli w odtworzonym lub rozcieńczonym roztworze pojawi się zmętnienie lub kryształki, przygotowanie należy usunąć.
Bezpieczne przygotowanie ALKERAN
ALKERAN 50 mg/10 ml, proszek i rozpuszczalnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, powinien być przygotowywany do podania przez farmaceutów lub pod ich bezpośrednią kontrolą, którzy znają właściwości tego leku i zasady bezpiecznego obchodzenia się z nim.
ALKERAN należy przygotowywać do użytku w jednostce jałowej w aptece wyposażonej w odpowiednią komorę laminarną przepływu pionowego. Jeśli taka możliwość nie istnieje, może być używana specjalna sala przyległa do oddziału szpitalnego lub gabinetu lekarskiego.
Personel przygotowujący lub manipulujący ALKERAN powinien nosić następujące środki ochrony osobistej:

jednorazowe rękawiczki chirurgiczne z lateksu lub polichlorku winylu odpowiedniej jakości (rękawice gumowe nie są odpowiednie);
jednorazowe maseczki chirurgiczne odpowiedniej jakości;
okulary ochronne, które należy przemyć wodą po użyciu;
jednorazowy fartuch ochronny. W środowisku jałowym może być wymagane dodatkowe odpowiednie ubranie. Każde rozlanie roztworu należy natychmiast usunąć (przez personel w odpowiednich środkach ochrony osobistej), przemywając za pomocą jednorazowych ręczników papierowych, które po użyciu należy umieścić w jednorazowych pojemnikach przeznaczonych do usuwania materiałów o wysokim ryzyku, zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Zanieczyszczone powierzchnie należy przemyć dużą ilością wody.
Jeśli roztwór ALKERAN dotknie skóry, należy natychmiast przemyć ją mydłem i dużą ilością zimnej wody. W takich przypadkach zaleca się skonsultowanie się z lekarzem.
W przypadku kontaktu z oczami należy NATYCHMIAST przemyć oczy roztworem chlorku sodu i natychmiast skonsultować się z lekarzem. Jeśli roztwór chlorku sodu nie jest dostępny, można użyć dużej ilości wody.
Usuwanie
Roztwory ALKERAN należy usuwać zgodnie z obowiązującymi przepisami. W przypadku braku takich przepisów, roztwór należy usunąć w sposób odpowiedni dla toksycznych substancji chemicznych, np. poprzez spalanie w wysokiej temperaturze lub głębokie zakopywanie.
Usuwanie ostrzy, takich jak igły, strzykawki, zestawy do infuzji i fiolki, powinno odbywać się w sztywnych pojemnikach oznaczonych odpowiednimi etykietami i zamkniętych odpowiednimi zamkami dla materiałów niebezpiecznych. Personel biorący udział w usuwaniu powinien stosować niezbędne środki ostrożności, a materiał, jeśli to konieczne, powinien zostać zniszczony, np. poprzez spalanie. Wszystkie czynności związane z usuwaniem muszą być zgodne z obowiązującymi przepisami.