Wancomycyna Sala 500 mg proszek do sporządzenia roztworu do infuzji EFG

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wstęp

Ulotka: informacja dla pacjenta

Vancomycyna Sala 500 mg proszek do sporządzenia koncentratu do roztworu do wstrzykiwania i do przepływu EFG

Przeczytaj uważnie całą ulotkę przed rozpoczęciem stosowania tego leku, ponieważ zawiera ona ważną informację dla Ciebie.

• Zachowaj ulotkę, ponieważ możesz ponownie potrzebować zapoznania się z jej treścią.
• Jeżeli masz jakiekolwiek pytania, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Ten lek został przepisany wyłącznie Tobie i nie powinieneś go przekazywać innym osobom, nawet jeśli mają takie same objawy jak Ty, ponieważ może im zaszkodzić.
• Jeżeli wystąpią u Ciebie działania niepożądane, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, nawet jeśli są to działania niepożądane nie wymienione w niniejszej ulotce. Zobacz sekcję 4.

Zawartość ulotki

1. Co to jest Vancomycyna Sala i do czego służy.
2. Przed podaniem Vancomycyny Sala
3. Jak stosować Vancomycynę Sala
4. Możliwe działania niepożądane.
5. Jak przechowywać Vancomycynę Sala
6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa

1. Co to jest Wancomycyna Sala i do czego się ją stosuje

Wancomycyna należy do grupy antybiotyków zwanych „glikopeptydami” i działa eliminując pewne bakterie powodujące infekcje.

Wancomycyna w postaci proszku zamienia się w roztwór do wlewu lub do użytku doustnego.

Antybiotyki są stosowane do leczenia infekcji bakteryjnych i nie działają na infekcje wirusowe, takie jak grypa czy przeziębienie.

Należy ściśle przestrzegać wskazówek dotyczących dawki, odstępu między dawkami i czasu trwania leczenia, podanych przez lekarza.

Nie należy przechowywać ani ponownie używać tego leku. Jeśli po zakończeniu leczenia pozostanie nadmiar antybiotyku, należy oddać go do apteki w celu właściwego usunięcia. Nie wyrzucaj leków do kanalizacji ani do śmieci.

Wancomycynę stosuje się we wszystkich grupach wiekowych w formie wlewu dożylnego w leczeniu następujących ciężkich infekcji:

• Infekcje skóry i tkanek leżących pod skórą.
• Infekcje kości i stawów.
• Infekcja płuc zwana „zapaleniem płuc”.
• Infekcja wewnętrznej warstwy serca (endokardyt) oraz zapobieganie endokardytom u pacjentów z grupy ryzyka poddawanych większym zabiegom chirurgicznym.
• Infekcja krwi związana z wyżej wymienionymi infekcjami.

Wancomycynę można podawać doustnie dorosłym i dzieciom w leczeniu infekcji błony śluzowej jelita, jelita cienkiego i grubego z uszkodzeniem błony śluzowej (colitis pseudomembranosa) wywołanej przez bakterię Clostridium difficile.

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Vancomycyny Sala

Nie stosuj vancomycyny

Jeśli jesteś uczulony na vancomycynę lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Porozmawiaj z lekarzem, farmaceutą szpitalnym lub pielęgniarką przed zastosowaniem vancomycyny, jeśli:

• Wcześniej miałeś reakcję alergiczną na teykoplaninę, ponieważ może to oznaczać, że jesteś również uczulony na vancomycynę.
• Masz problem ze słuchem, szczególnie jeśli jesteś osobą starszą (może być potrzebne przeprowadzenie badań słuchu w trakcie leczenia).
• Masz problemy z nerkami (w związku z czym konieczne są badania krwi i funkcji nerek w trakcie leczenia).
• Vancomycyna jest Ci podawana dożylnie w celu leczenia biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile, a nie doustnie.
• Kiedykolwiek wcześniej pojawiało się u Ciebie silne wysypki, łuszczenie się skóry, pęcherze i/lub owrzodzenia jamy ustnej po zażyciu vancomycyny.

Zgłaszano przypadki reakcji alergicznych na ten lek, w tym zaburzeń oddychania i bólu w klatce piersiowej, podczas stosowania vancomycyny. Natychmiast przestań stosować vancomycynę i skontaktuj się niezwłocznie z lekarzem lub z służybą ratownictwa medycznego, jeśli zauważysz którykolwiek z tych objawów.

Zgłaszano poważne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczną martwicę naskórka, reakcję na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) oraz ostrą ogólną pustulację egzematyczną (AGEP) w związku z leczeniem vancomycyną. Natychmiast przestań stosować vancomycynę i niezwłocznie zgłoś się do lekarza, jeśli zauważysz którejkolwiek z objawów opisanych w punkcie 4.

Zgłaszano poważne działania niepożądane, które mogą prowadzić do utraty wzroku po wstrzyknięciu vancomycyny do oka.

Porozmawiaj z lekarzem, farmaceutą szpitalnym lub pielęgniarką w trakcie leczenia vancomycyną, jeśli:

• Vancomycyna jest Ci podawana przez dłuższy czas (może być konieczne przeprowadzenie badań krwi, a także badań oceniających funkcję wątroby lub nerek w trakcie leczenia).
• Pojawi się u Ciebie jakakolwiek reakcja skórna w trakcie leczenia.
• Rozwinęła się u Ciebie ciężka lub przewlekła biegunka w trakcie lub po zakończeniu stosowania vancomycyny. Może to być objaw zapalenia jelita (kolitis pseudomembranacea), które może wystąpić po leczeniu antybiotykami.

Dzieci

Vancomycyna jest stosowana z szczególną ostrożnością u wcześniaków i małych niemowląt ze względu na niepełny rozwój ich nerek, co może prowadzić do gromadzenia się vancomycyny we krwi.

W celu monitorowania poziomu vancomycyny we krwi tej grupie wiekowej przeprowadza się badania krwi.

Jednoczesne podawanie vancomycyny i środków przeciwbólowych (anestetyków) wiązano z zaczerwienieniem skóry (erytemem) i reakcjami alergicznymi u dzieci. Podobnie jednoczesne stosowanie z innymi lekami, takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID, np. ibuprofen) lub amfoterycyna B (lek stosowany w leczeniu infekcji grzybiczych) może zwiększyć ryzyko uszkodzenia nerek, w związku z czym konieczne będzie częstsze przeprowadzanie badań nerek i krwi.

Inne leki i Vancomycyna Sala

Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmujesz, ostatnio przyjmowałeś lub możesz mieć potrzebę przyjęcia innych leków, również tych dostępnych bez recepty.

Należy zachować szczególną ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, ponieważ niektóre z nich mogą oddziaływać z vancomycyną.

Następujące leki mogą oddziaływać z Vancomycyną:

• Piperacylina/tazobaktam, ponieważ mogą wpływać na nerki.

• Środki anestetyczne: jednoczesne podawanie vancomycyny dożylnej i środków anestetycznych wiązano z zaczerwienieniem skóry i reakcjami alergicznymi.

• Leki rozkurczające mięśnie.

• Leki stosowane w infekcjach bakteryjnych (np. polimyksyna B, kolistyna, bacytracyna i aminoglikozydy).

• Leki stosowane w grzybicach (amfoterycyna B).

• Leki stosowane w gruźlicy (wiomycyna).

• Leki stosowane w leczeniu nowotworów (cisplatyna).

• Należy stosować z ostrożnością u pacjentów uczulonych na inny antybiotyk z grupy glikopeptydów – teykoplaninę, ponieważ stwierdzono występowanie krzyżowych reakcji alergicznych.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, uważasz, że możesz być w ciąży lub planujesz zajście w ciążę, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą szpitalnym przed zastosowaniem tego leku. Vancomycynę należy podawać w czasie ciąży i karmienia piersią wyłącznie w przypadku wyraźnej potrzeby. Vancomycyna przechodzi przez łożysko i może powodować toksyczność u płodu. Vancomycyna przechodzi do mleka matki. Twój lekarz może zdecydować, że należy przerwać karmienie piersią.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn:

Wpływ vancomycyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest pomijalny lub nieznaczny.

3. Jak stosować Vancomycynę Salę

Personel medyczny poda Ci vancomycynę podczas pobytu w szpitalu. Dawkę i czas trwania leczenia określi lekarz.

Dawkowanie:

Dawkę leku dostosowuje się do:

• wieku,
• masy ciała,
• rodzaju infekcji,
• funkcji nerek,
• czułości słuchu,
• innych leków, które są stosowane.

Podanie dożylne

Dorośli i nastolatkowie (od 12 roku życia i starsi)

Dawkę oblicza się na podstawie masy ciała. Typowa dawka dożylnej infuzji wynosi 15–20 mg na 1 kg masy ciała. Podaje się ją zazwyczaj co 8–12 godzin. W niektórych przypadkach lekarz może zdecydować o podaniu dawki początkowej do 30 mg na 1 kg masy ciała. Maksymalna dzienna dawka nie powinna przekraczać 2 g.

Stosowanie u dzieci

Dzieci w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 12 lat

Dawkę oblicza się na podstawie masy ciała. Typowa dawka dożylnej infuzji wynosi 10–15 mg na 1 kg masy ciała. Podaje się ją zazwyczaj co 6 godzin.

Niedożytki i noworodki urodzeni w terminie (0–27 dni życia)

Dawkę oblicza się na podstawie wieku po-menstrualnego (czas upływający od pierwszego dnia ostatniej miesiączki do porodu (wiek ciążowy) plus czas upływający po porodzie (wiek postnatalny)).

Pacjenci starsi, kobiety w ciąży oraz pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek, w tym ci poddawani dializie, mogą wymagać innej dawki.

Podanie doustne

Dorośli i nastolatkowie (12–18 lat)

Zalecana dawka to 125 mg co 6 godzin. W niektórych przypadkach lekarz może zdecydować o podaniu wyższej dawki do 500 mg co 6 godzin. Maksymalna dzienna dawka nie powinna przekraczać 2 g.

Jeśli wcześniej występowały u Ciebie nawroty infekcji (zakażenie błony śluzowej), może być wymagana inna dawka i czas trwania leczenia.

Stosowanie u dzieci

Niemowlęta i dzieci poniżej 12 roku życia

Zalecana dawka to 10 mg na 1 kg masy ciała. Podaje się ją zazwyczaj co 6 godzin. Maksymalna dzienna dawka nie powinna przekraczać 2 g.

Sposób podania

Infuzja dożylna oznacza, że lek płynie z butelki lub worka do infuzji przez rurkę do jednej z żył i dalej do organizmu. Vancomycynę Salę zawsze podaje się dożylnie, a nie do mięśni.

Vancomycynę podaje się do żyły przez co najmniej 60 minut.

Jeśli lek stosuje się w leczeniu zaburzeń żołądka (tzw. kolitę pseudomembranozną), podaje się go jako roztwór do użytku doustnego.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od rodzaju infekcji i może trwać kilka tygodni.

Czas trwania terapii może się różnić w zależności od indywidualnej odpowiedzi na leczenie u każdego pacjenta.

Podczas leczenia należy wykonywać badania krwi, badania moczu oraz ewentualnie testy słuchu w celu wykrycia oznak możliwych działań niepożądanych.

Jeśli podano Ci zbyt dużą dawkę Vancomycyny Sali

Natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. W przypadku przypadkowej przedawkowania skontaktuj się z Krajowym Centrum Informacji Toksykologicznych (tel.: 915620420), podając nazwę leku i podaną dawkę. Zabierz ze sobą ten ulotkę.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak samo jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie każda osoba je odczuwa.

Wankomycyna może powodować reakcje alergiczne, choć ciężkie reakcje alergiczne (szok anafilaktyczny) są rzadkie. Natychmiast powiadom lekarza, jeśli odczujesz nagłe świsty, trudności w oddychaniu, zaczerwienienie górnej części ciała, wysypkę lub świąd skóry.

Przestań stosować wankomycynę i natychmiast powiadom lekarza lub pielęgniarkę, jeśli wystąpią u Ciebie następujące objawy:
-Ból w klatce piersiowej, który może być objawem potencjalnie ciężkiej reakcji alergicznej zwanej zespołem Kounis.

-Czerwone, płaskie plamy, przypominające cel lub mające kształt okrągły na tułowiu, często z pęcherzami w centrum, łuszczenie się skóry, owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i oczu. Te ciężkie wysypki mogą poprzedzać gorączka i objawy podobne do grypy (zespoł Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórkowa).

-Ogólna wysypka, podwyższona temperatura ciała i powiększenie węzłów chłonnych (zespoł DRESS lub zespół nadwrażliwości na leki).

-Czerwona, łuszcząca się i ogólna wysypka z guzkami pod skórą i pęcherzami, towarzysząca gorączce na początku leczenia (ogólna ostroga egzantematyczna).

Wchłanianie wankomycyny w przewodzie pokarmowym jest znikome. Jednakże, jeśli masz stan zapalny przewodu pokarmowego, szczególnie jeśli towarzyszy mu również choroba nerek, mogą wystąpić działania uboczne, które pojawiają się, gdy wankomycyna jest podawana dożylnie.

Działania niepożądane częste (może występować u do 1 na 10 osób):

• Spadek ciśnienia krwi.
• Brak powietrza, chrypka (głośny dźwięk o wysokiej częstotliwości spowodowany zwężeniem dróg oddechowych)
• Wysypka i stan zapalny błony śluzowej jamy ustnej, świąd, swędząca wysypka, pokrzywka
• Problemy z nerkami, które można wykryć za pomocą badania krwi
• Zaczernienie górnej części ciała i twarzy, stan zapalny żyły
• Podwyższenie enzymów wątrobowych

Działania niepożądane rzadkie (może występować u do 1 na 100 osób):

• Tymczasowa lub trwała utrata słuchu

Działania niepożądane rzadkie (może występować u do 1 na 1000 osób):

• Spadek liczby białych krwinek, czerwonych krwinek i płytek krwi (komórek odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi) we krwi
• Zwiększenie liczby niektórych białych krwinek we krwi.
• Utrata równowagi, dzwonienie w uszach, zawroty głowy
• Zapalenie naczyń krwionośnych
• Nudności (uczucie niekomfortu)
• Zapalenie nerek i niewydolność nerek
• Ból w mięśniach klatki piersiowej i pleców
• Gorączka, dreszcze

Działania niepożądane bardzo rzadkie (może występować u do 1 na 10 000 osób):

• Nagłe wystąpienie ciężkiej reakcji alergicznej na skórze, z łuszczyniem się skóry lub powstawaniem pęcherzy. Może to wiązać się z wysoką gorączką i bólem stawów
• Zatrzymanie serca
• Zapalenie jelita, powodujące ból brzucha i biegunkę (która może zawierać krew)

Częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych):

• Wymioty, biegunka
• Zdezorientowanie, senność, brak energii, obrzęk, zatrzymanie płynów, zmniejszenie ilości moczu
• Wysypka z obrzękiem lub bólem za uszami, w szyi, pachwinach, pod brodą i w pachach (powiększone węzły chłonne), nieprawidłowe wyniki badań krwi i badań wątroby.
• Wysypka z pęcherzami i gorączką.
• Nadmierne niszczenie czerwonych krwinek powodujące zmęczenie i bladość skóry (anemia hemolityczna).

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Ciebie jakiekolwiek działania niepożądane, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, nawet jeśli chodzi o możliwe działania niepożądane, które nie są wymienione w niniejszym ulotce. Możesz również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem Hiszpańskiego Systemu Farmakowigilancji Leków na Używanie Używanych przez Ludzi: www.notificaram.es.

Zgłaszając działania niepożądane, możesz pomóc w dostarczeniu dodatkowych informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Środki ostrożności dotyczące przechowywania Vancomycyny Sala

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem wzroku.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności wskazanego na opakowaniu zewnętrznym i na fiolce jako CAD. Termin ważności odnosi się do ostatniego dnia wskazanego miesiąca.

Chronić przed światłem.

Przed rekompensacją: nie przechowywać w temperaturze wyższej niż 30°C.

Po rekompensacji: przechowywać w temperaturze od 2°C do 8°C (w lodówce). Czas przechowywania: 14 dni (gdy jako rozpuszczalnik stosuje się dekstrozę 5% lub chlorek sodu 0,9%) lub 96 godzin (gdy jako rozpuszczalnik stosuje się mieszaninę dekstrozy 5% i chlorku sodu 0,9%; lub roztwór Ringera mleczanowego; lub mieszaninę roztworu Ringera mleczanowego i dekstrozy 5%; lub roztwór Ringera octanowego).

Leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci. Opakowania oraz leki, których nie potrzebujesz, należy zwrócić do punktu zbiórki leków SIGRE w aptece. W razie wątpliwości zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się niepotrzebnych opakowań i leków. W ten sposób pomóż ochronić środowisko naturalne.

6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa

Skład Vancomycyny Sala

Substancją czynną jest wancomycyna.

Vancomycyna Sala 500 mg proszek do sporządzenia koncentratu do roztworu do przetaczania:

Każda fiolka zawiera 500 mg wancomycyny chlorowodoran odpowiadającej 500.000 IU wancomycyny.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Vancomycyna Sala 500 mg proszek do sporządzenia koncentratu do roztworu do przetaczania:

Opakowanie zawierające 1 fiolkę z proszkiem liofilizowanym białym lub prawie białym lub różawym do podania dożylnego zawierającym 500 mg wancomycyny oraz opakowanie kliniczne z 100 fiolkami.

Inne źródła informacji

Porady/edukacja medyczna

Antybiotyki są stosowane do leczenia zakażeń wywołanych przez bakterie. Są one nieskuteczne wobec zakażeń wywołanych przez wirusy.

Jeśli lekarz przepisał Ci antybiotyk, potrzebujesz go dokładnie do leczenia obecnej choroby.

Pomimo stosowania antybiotyków niektóre bakterie mogą przeżyć lub się rozmnażać. Ten zjawisko znane jest jako oporność: niektóre leczenia antybiotykami stają się nieskuteczne.

Niewłaściwe stosowanie antybiotyków zwiększa oporność. Możesz nawet przyczynić się do tego, że bakterie stają się oporne, a tym samym opóźnić wyleczenie lub zmniejszyć skuteczność antybiotyków, jeśli nie będą przestrzegane odpowiednie:

– dawki,

– harmonogramu,

– czasu trwania leczenia.

Dlatego też, aby zachować skuteczność tego leku:

1 – Stosuj antybiotyki wyłącznie wtedy, gdy zostaną Ci one przepisane.

2 – Postępuj dokładnie zgodnie z instrukcjami zawartymi w receptie.

3 – Nie stosuj ponownie antybiotyku bez recepty lekarskiej, nawet jeśli chcesz leczyć podobne schorzenie.

Właściciel pozwolenia na obrotu i producent

Laboratorio Reig Jofre, S.A.

Gran Capitán, 10

08970 Sant Joan Despí (Barcelona)

Hiszpania

Data ostatniej weryfikacji ulotki: Styczeń 2026

Szczegółowe i aktualne informacje o tym leku są dostępne na stronie internetowej Hiszpańskiej Agencji Leków i Produktów Zdrowotnych (AEMPS) http://www.aemps.gob.es/

---

Informacja dodatkowa dla personelu medycznego

Informacja ta przeznaczona jest wyłącznie dla lekarzy lub personelu medycznego

Droga podania

Wancomycyny chlorowodoran jest drażliwy dla tkanek i należy go podawać wyłącznie dożylnie w sposób bezpieczny i w postaci dożylnej infuzji przerywanej. Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa podania wancomycyny drogą intratekalną, intralumbarną lub intrawentrikularną. Wancomycynę nie należy podawać w sposób domięśniowy ze względu na ryzyko martwicy.

U wielu pacjentów leczonych wancomycyną dożylnie może wystąpić ból i zgrubienie żył, czasem ciężkie. Częstość i nasilenie mogą być minimalizowane przez powolne podawanie leku w postaci rozcieńczonego roztworu oraz regularną zmianę miejsca podania.

Szybkie podanie bolusowe (w ciągu kilku minut) może być związane z hipotensją (w tym wstrząsem i bardzo rzadko zatrzymaniem serca), a także z reakcjami histaminowymi i wysypką makulopapularną lub rumieniową (tzw. zespół czerwonego człowieka lub zespół czerwonego karku).

Częstość występowania reakcji związanych z przetaczaniem (hipotensja, zaczerwienienie, rumień, pokrzywka i świąd) wzrasta przy jednoczesnym podawaniu leków znieczulających. Można to zminimalizować poprzez podawanie wancomycyny w formie infuzji trwającej co najmniej 60 minut przed indukcją znieczulenia.

Mimo że wstrzykiwanie do ciała szklistego nie jest zatwierdzoną drogą podania wancomycyny, zgłaszano powstawanie osadów po wstrzyknięciu wancomycyny i cefataksymu do ciała szklistego w celu leczenia endoftalmii, przy użyciu różnych strzykawek i igieł. Osady stopniowo się rozpuszczały, a cała komora ciała szklistego została wyczyszczona w ciągu dwóch miesięcy, z jednoczesną poprawą ostrości wzroku.

Roztwory wancomycyny są kwasowe i powinny pozostać w takim stanie, aby zapobiec powstawaniu osadów, ponieważ mogą one powodować niestabilność chemiczną lub fizyczną po zmieszaniu z innymi substancjami. Dlatego należy unikać mieszania ich z roztworami alkalicznymi.

Wykazano, że mieszaniny roztworów wancomycyny i antybiotyków beta-laktamowych są fizycznie niezgodne. Prawdopodobieństwo powstawania osadów wzrasta wraz ze wzrostem stężenia wancomycyny. Zaleca się dokładne przemywanie linii dożylnej pomiędzy podawaniem tych antybiotyków. Zaleca się również rozcieńczenie roztworów wancomycyny do stężenia równego lub mniejszego niż 5 mg/ml.

Sposób przygotowania VANCOMYCYNy SALA 500 mg

Do podania dożylnego

1. Rekonstytucja: w momencie użycia dodać 10 ml wody do wstrzykiwania do fiolki zawierającej 500 mg wancomycyny; otrzymuje się w ten sposób stężenie 50 mg/ml.
2. Rozcieńczenie: natychmiast po rekonstytucji rozcieńczyć roztwór rekonstytuowany poprzez dodanie go do 100 ml rozcieńczalnika.

Żądaną dawkę, rozcieńczoną w ten sposób, można podawać w formie infuzji dożylnej przez co najmniej 60 minut.

Do podania doustnego

Podawanie dożylne wancomycyny nie jest skuteczne w leczeniu zakażenia Clostridium difficile; w tym przypadku należy stosować podanie doustne.

• Podawanie u dzieci powyżej 12 roku życia:

• W przypadku pierwszego epizodu nieciężkiego zakażenia Clostridium difficile (ICD), zalecana dawka wancomycyny to 125 mg co 6 godzin przez 10 dni. W przypadku ciężkiej lub skomplikowanej choroby dawkę tę można zwiększyć do 500 mg co 6 godzin przez 10 dni. Maksymalna dzienna dawka nie powinna przekraczać 2 g.

• U pacjentów z wielokrotnymi nawrotami można rozważyć leczenie obecnego epizodu ICD wancomycyną 125 mg cztery razy dziennie przez 10 dni, po czym stopniowo zmniejszyć dawkę do 125 mg/dzień lub zastosować schemat przerywany, np. 125–500 mg/dzień co 2–3 dni przez co najmniej 3 tygodnie.

• Podawanie u noworodków, niemowląt i dzieci poniżej 12 roku życia:

• Zalecana dawka wancomycyny to 10 mg/kg doustnie co 6 godzin przez 10 dni. Maksymalna dzienna dawka nie powinna przekraczać 2 g.

• Czas trwania leczenia należy dostosować do indywidualnego stanu klinicznego pacjentów. Należy, o ile to możliwe, przerwać antybiotyk podejrzewany o wywołanie zakażenia Clostridium difficile. Należy również zapewnić odpowiednie nawodnienie i uzupełnienie elektrolitów.

Dawkę do podania można rozpuścić w 30 ml wody i podać doustnie lub przez sondę nosowożołądkową. Do roztworu można dodać typowe syropy smakowe, aby poprawić smak.

Szybkość podania:

Szybkie podanie bolusowe (czyli w ciągu kilku minut) może być związane z hipotensją, w tym wstrząsem i bardzo rzadko zatrzymaniem serca.

Wancomycynę należy przewlewać powoli w rozcieńczonym roztworze (2,5–5,0 mg/ml) z szybkością nie przekraczającą 10 mg/min i przez okres nie krótszy niż 60 minut, aby uniknąć reakcji związanych z szybkim przetaczaniem. Przerwanie infuzji zazwyczaj powoduje natychmiastowe ustąpienie tych reakcji. Lek powinien być odpowiednio rozcieńczony (co najmniej 100 ml na 500 mg lub co najmniej 200 ml na 1000 mg).

Pacjenci z ograniczeniem przyjmowania płynów mogą otrzymać roztwór 500 mg/50 ml lub 1000 mg/100 ml, pamiętając, że ryzyko niepożądanych skutków związanych z przetaczaniem może wzrosnąć przy wysokich stężeniach.