Wancomycyna Sala 1000 mg proszek do sporządzenia stężonego roztworu do infuzji EFG

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wprowadzenie

Ulotka: informacja dla pacjenta

Wankomycyna Sala 1000 mg proszek do sporządzenia koncentratu do roztworu do infuzji EFG

Zawartość ulotki:

1. Co to jest Vancomycyna Sala i do czego służy.
2. Przed podaniem Vancomycyny Sali
3. Jak stosować Vancomycynę Salę
4. Możliwe działania niepożądane.
5. Przechowywanie Vancomycyny Sali
6. Zawartość opakowania i informacje dodatkowe

1. Co to jest Vancomycyna Sala i do czego służy

Wankomycyna jest antybiotykiem należącym do grupy „glikopeptydów”, który działa eliminując niektóre bakterie powodujące infekcje.

Wankomycyna w proszku zamienia się w roztwór do wlewu lub roztwór doustny.

Wancomycyna jest stosowana we wszystkich grupach wiekowych w formie dożylnej infuzji do leczenia następujących ciężkich zakażeń:

– Zakażenia skóry i tkanek podskórnych.

– Zakażenia kości i stawów.

– Zakażenie płuc nazywane „zapaleniem płuc”.

– Zakażenie wewnętrznego nabłonka serca (endokardytę) oraz do zapobiegania endokardytom u pacjentów zagrożonych, poddawanych większym zabiegom chirurgicznym;

• Zakażenie krwi związane z powyższymi zakażeniami.

Wancomycynę można podawać doustnie dorosłym i dzieciom w celu leczenia zakażenia błony śluzowej jelita, jelita cienkiego i grubego z uszkodzeniem błony śluzowej (colitis pseudomembranosa) wywołanej przez bakterię Clostridium difficile.

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Vancomycyny Sala

Nie stosuj vancomycyny

Jeśli jesteś uczulony na vancomycynę lub na którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Porozmawiaj z lekarzem, farmaceutą szpitalnym lub pielęgniarką przed zastosowaniem vancomycyny, jeśli:

• Wcześniej wystąpiła u Ciebie reakcja alergiczną na teykoplaninę, ponieważ może to oznaczać, że jesteś również uczulony na vancomycynę.
• Masz problem ze słuchem, szczególnie jeśli jesteś osobą starszą (może być konieczne przeprowadzenie badań słuchu podczas leczenia).
• Masz problemy z nerkami (dlatego konieczne są badania krwi i funkcji nerek podczas terapii).
• Vancomycyna jest Ci podawana dożylne w celu leczenia biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile, zamiast doustnie.
• Kiedykolwiek wcześniej pojawił Ci się silny wysyp, łuszczenie się skóry, pęcherze i/lub owrzodzenia w jamie ustnej po zażyciu vancomycyny.

Zgłaszano przypadki reakcji alergicznych na ten lek, w tym zaburzenia oddechowe i ból w klatce piersiowej, po podaniu vancomycyny. Natychmiast przestań stosować vancomycynę i skontaktuj się niezwłocznie z lekarzem lub z służybami ratunkowymi, jeśli zauważysz którykolwiek z tych objawów.

Zgłaszano poważne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczną martwicę naskórka, reakcję na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) oraz ostrą ogólnoustrojową pustulozę egzantematyczną (AGEP) w związku z leczeniem vancomycyną. Przestań stosować vancomycynę i niezwłocznie skontaktuj się z lekarzem, jeśli zauważysz którejkolwiek z objawów opisanych w punkcie 4.

Zgłaszano poważne działania niepożądane, które mogą prowadzić do utraty wzroku po wstrzyknięciu vancomycyny do oka.

Porozmawiaj z lekarzem, farmaceutą szpitalnym lub pielęgniarką podczas leczenia vancomycyną, jeśli:

• Vancomycyna jest Ci podawana przez dłuższy czas (może być konieczne wykonywanie badań krwi oraz kontrola funkcji wątroby lub nerek podczas terapii).
• Pojawi się u Ciebie jakakolwiek reakcja skórna podczas leczenia.
• Rozwinęła się u Ciebie ciężka lub przewlekła biegunka podczas lub po zakończeniu leczenia vancomycyną. Może to być objaw zapalenia jelita (kolitis pseudomembranacea), które może wystąpić po leczeniu antybiotykami.

Dzieci

Vancomycyna jest stosowana z szczególną ostrożnością u wcześniaków i małych dzieci ze względu na niedostateczny rozwój ich nerek, co może prowadzić do gromadzenia się vancomycyny we krwi.

W celu monitorowania stężenia vancomycyny we krwi u tej grupy wiekowej przeprowadza się badania krwi.

Jednoczesne podawanie vancomycyny i środków znieczulenia wiąże się z zaczerwienieniem skóry (erytemem) i reakcjami alergicznymi u dzieci. Podobnie jednoczesne stosowanie z innymi lekami, takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID, np. ibuprofen) lub amfoterycyna B (lek stosowany w leczeniu zakażeń grzybiczych) może zwiększyć ryzyko uszkodzenia nerek, dlatego konieczne będzie częstsze wykonywanie badań nerek i krwi.

Inne leki i Vancomycyna Sala

Poinformuj lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmujesz, ostatnio przyjmowałeś lub mógłbyś przyjmować inne leki, w tym te dostępne bez recepty.

Należy zachować szczególną ostrożność, jeśli przyjmujesz lub stosujesz inne leki, ponieważ niektóre z nich mogą oddziaływać z vancomycyną.

Następujące leki mogą oddziaływać z Vancomycyną:

• Piperacylina/tazobaktam, ponieważ mogą wpływać na nerki.

• Środki znieczulenia: jednoczesne podawanie vancomycyny dożylnej i środków znieczulenia wiąże się z zaczerwienieniem skóry i reakcjami alergicznymi.

• Leki rozkurczające mięśnie.

• Leki stosowane w infekcjach bakteryjnych (np. polimyksyna B, kolistyna, bacytracyna i aminoglikozydy).

• Leki stosowane w grzybicach (amfoterycyna B).

• Leki stosowane w gruźlicy (wiomycyna).

• Leki stosowane w raku (cisplatyna).

• Należy stosować ostrożnie u pacjentów uczulonych na inny antybiotyk z grupy glikopeptydów, zwaną teykoplaniną, ponieważ stwierdzono krzyżowe reakcje alergiczne.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, uważasz, że możesz być w ciąży lub planujesz zajście w ciążę, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą szpitalnym przed zastosowaniem tego leku. Vancomycyna powinna być stosowana w czasie ciąży i laktacji wyłącznie w przypadku wyraźnej potrzeby. Vancomycyna przechodzi przez łożysko i może powodować toksyczność u płodu. Vancomycyna przechodzi do mleka matki. Twój lekarz może zdecydować, że należy przerwać karmienie piersią.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn:

Wpływ vancomycyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest zerowy lub pomijalny.

3. Jak stosować Vancomycynę Sala

Lekarz poda Ci wancomycynę podczas pobytu w szpitalu. Dawkę i czas trwania leczenia ustali lekarz.

Dawkowanie:

Dawkę leku ustala się w zależności od:

– wieku,

– masy ciała,

– rodzaju infekcji,

– funkcji nerek,

– czynności słuchu,

– innych leków, które przyjmujesz.

Podanie dożylne

Dorośli i nastolatkowie (od 12 roku życia)

Dawkę oblicza się z uwzględnieniem masy ciała. Typowa dawka do wlewu to 15–20 mg na każdy kg masy ciała. Zwykle podaje się ją co 8–12 godzin. W niektórych przypadkach lekarz może zdecydować o podaniu wyższej dawki początkowej, do 30 mg na każdy kg masy ciała. Maksymalna dzienna dawka nie powinna przekraczać 2 g.

Stosowanie u dzieci

Dzieci w wieku od 1 miesiąca do poniżej 12 roku życia

Dawkę oblicza się z uwzględnieniem masy ciała. Typowa dawka do wlewu to 10–15 mg na każdy kg masy ciała. Zwykle podaje się ją co 6 godzin.

Dzieci urodzone przedwcześnie i noworodki (0–27 dni)

Dawkę ustala się na podstawie wieku po-menstrualnego (czasu, który upłynął od pierwszego dnia ostatniej miesiączki do porodu (wiek ciążowy) plus czas po urodzeniu (wiek postnatalny)).

Pacjenci starsi, kobiety w ciąży oraz osoby z zaburzeniami czynności nerek, w tym poddawane dializie, mogą wymagać innej dawki.

Podanie doustne

Dorośli i nastolatkowie (12–18 lat)

Zalecana dawka to 125 mg co 6 godzin. W niektórych przypadkach lekarz może zdecydować o podaniu wyższej dawki do 500 mg co 6 godzin. Maksymalna dzienna dawka nie powinna przekraczać 2 g.

Jeśli wcześniej występowały u Ciebie nawroty infekcji (zapalenie błony śluzowej), może być wymagana inna dawka i dłuższy czas leczenia.

Stosowanie u dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci poniżej 12 roku życia

Zalecana dawka to 10 mg na każdy kg masy ciała. Zwykle podaje się ją co 6 godzin. Maksymalna dzienna dawka nie powinna przekraczać 2 g.

Sposób podania

Wlew dożylny oznacza, że lek przepływa z butelki lub worka do wlewu przez rurkę do jednej z żył i dalej do organizmu. Wancomycynę zawsze podaje się do krwiobiegu, a nie do mięśni.

Wancomycynę podaje się do żyły przez co najmniej 60 minut.

Jeśli lek stosuje się w leczeniu chorób żołądka (tzw. kolitis pseudomembranacea), należy go podawać jako doustny roztwór.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od rodzaju infekcji i może trwać kilka tygodni.

Czas trwania terapii może się różnić w zależności od indywidualnej odpowiedzi na leczenie u każdego pacjenta.

Podczas leczenia należy wykonywać badania krwi, badania moczu oraz ewentualnie testy słuchu w celu wykrycia możliwych działań niepożądanych.

Jeśli podano Ci więcej wancomycyny Sala niż należało

Natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą. W przypadku przypadkowej przedawkowania skontaktuj się z Krajowym Centrum Informacji Toksykologicznej (telefon: 915620420), podając nazwę leku i podaną dawkę. Weź ze sobą ten ulotkę.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.

Wankomycyna może powodować reakcje alergiczne, choć ciężkie reakcje alergiczne (szok anafilaktyczny) są rzadkie. Natychmiast powiadom lekarza, jeśli doświadczysz nagłego świstu w oddechu, trudności z oddychaniem, zaczerwienienia górnej części ciała, wysypki lub swędzenia.

Przestań stosować wankomycynę i natychmiast powiadom lekarza lub pielęgniarkę, jeśli wystąpi którykolwiek z następujących objawów:
-Ból w klatce piersiowej, który może być objawem potencjalnie ciężkiej reakcji alergicznej zwanej zespołem Kounisa.
-Ogniska czerwone, płaskie, w kształcie tarczy lub okrągłe na tułowiu, często z pęcherzami w centrum, odłamywanie się skóry, owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i oczu. Te ciężkie wysypki mogą poprzedzać gorączka i objawy przypominające grypę (zespoł Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka).
-Ogólna wysypka, podwyższona temperatura ciała i powiększenie węzłów chłonnych (zespoł DRESS lub zespół nadwrażliwości na leki).
-Czerwona, łuszcząca się, ogólna wysypka z guzkami pod skórą i pęcherzami towarzyszącymi gorączce na początku leczenia (ogólna ostrza pustulosis egzantematyczna).

Wchłanianie wankomycyny w przewodzie pokarmowym jest pomijalne. Jednakże, jeśli cierpisz na stan zapalny przewodu pokarmowego, szczególnie jeśli masz również zaburzenia nerek, mogą wystąpić działania uboczne, które pojawiają się, gdy wankomycyna jest podawana w formie wlewu.

Częste działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób):

• Spadek ciśnienia krwi.
• Utrudnione oddychanie, świsty w oddechu (wysoki dźwięk wywołany przez zwężenie dróg oddechowych)
• Wysypka i stan zapalny błony śluzowej jamy ustnej, swędzenie, swędząca wysypka, pokrzywka
• Problemy z nerkami, które można wykryć za pomocą analizy krwi
• Zaczcerwienienie górnej części ciała i twarzy, stan zapalny żyły
• Podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych

Niecześće działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób):

• Tymczasowa lub trwała utrata słuchu

Rzadkie działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 1000 osób):

• Spadek liczby białych krwinek, czerwonych krwinek i płytek krwi (komórek odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi)
• -Zwiększenie liczby niektórych białych krwinek w krwi.
• Utrata równowagi, dzwonienie w uszach, zawroty głowy
• Zapalenie naczyń krwionośnych
• Nudności (uczucie niedoboru samopoczucia)
• Zapalenie nerek i niewydolność nerek
• Ból mięśni klatki piersiowej i pleców
• Gorączka, dreszcze

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 osób):

• Nagłe wystąpienie ciężkiej reakcji alergicznej na skórze, z łuszczem się lub tworzeniem pęcherzy. Może to wiązać się z wysoką gorączką i bólem stawów.
• Zatrzymanie akcji serca.
• Zapalenie jelita, powodujące ból brzucha i biegunkę (może zawierać krew)

Częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych):

• Wymioty, biegunka
• Zdezorientowanie, senność, brak energii, obrzęk, zatrzymanie płynów, zmniejszenie ilości moczu
• Wysypka z obrzękiem lub bólem za uszami, w szyi, pachwinach, pod brodą i w pachach (powiększone węzły chłonne), nieprawidłowe wyniki badań krwi i badań wątroby.
• Wysypka z pęcherzami i gorączką.
• Nadmierne niszczenie czerwonych krwinek powodujące zmęczenie i bladość skóry (anemia hemolityczna).

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią jakiekolwiek działania niepożądane, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, nawet jeśli chodzi o możliwe działania niepożądane, które nie są wymienione w niniejszym ulotce. Możesz również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem Hiszpańskiego Systemu Farmakowigilancji Leków stosowanych u ludzi: www.notificaram.es.

Zgłaszanie działań niepożądanych może przyczynić się do dostarczenia dodatkowych informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Środki ostrożności dotyczące przechowywania Vancomycyny Sala

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem wzroku.

Nie stosować tego leku po dacie wygaszenia podanej na opakowaniu zewnętrznym i na fiolce jako CAD. Data wygaszenia oznacza ostatni dzień wskazanego miesiąca.

Chronić przed światłem.

Przed rekompensacją: Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

Po rekompensacji: Przechowywać w temperaturze od 2°C do 8°C (w lodówce). Czas przechowywania: 14 dni (gdy jako rozpuszczalnik stosuje się dekstrozę 5% lub chlorek sodu 0,9%) lub 96 godzin (gdy stosuje się mieszaninę dekstrozy 5% i chlorku sodu 0,9%; lub roztwór Ringera z laktałem; lub mieszaninę roztworu Ringera z laktałem i dekstrozy 5%; lub roztwór Ringera z octanem).

Leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci. Opakowania i leki, których nie potrzebujesz, należy zwrócić do punktu SIGRE w aptece. W razie wątpliwości zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się opakowań i leków, których nie potrzebujesz. W ten sposób pomóż ochronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i informacje dodatkowe

Skład Vancomycyny Sala

Substancją czynną jest wancomycyna.

Vancomycyna Sala 1000 mg, proszek do sporządzenia koncentratu do roztworu do wlewu:

Każdy fiolka zawiera 1000 mg chlorku wancomycyny odpowiadające 1.000.000 j.m. wancomycyny.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Vancomycyna Sala 1000 mg, proszek do sporządzenia koncentratu do roztworu do wlewu:

Opakowanie zawierające 1 fiolkę z proszkiem liofilizowanym białym lub prawie białym lub różowawym do podania dożylnego, zawierającym 1 g wancomycyny oraz opakowanie kliniczne zawierające 100 fiol.

Inne źródła informacji

Porady/edukacja medyczna

Antybiotyki są stosowane do leczenia infekcji wywołanych przez bakterie. Są one nieskuteczne wobec infekcji wywołanych przez wirusy.

Jeśli lekarz przepisał Ci antybiotyk, to oznacza, że konieczne jest jego zastosowanie w celu wyleczenia obecnej choroby.

Pomimo stosowania antybiotyków niektóre bakterie mogą przeżyć lub się namnażać. Ten zjawisko nazywane jest opornością: niektóre leczenia antybiotykami stają się nieskuteczne.

Nieprawidłowe stosowanie antybiotyków zwiększa oporność. Możesz nawet przyczynić się do tego, że bakterie stają się oporne, co może opóźnić Twoje wyleczenie lub zmniejszyć skuteczność antybiotyków, jeśli nie będziesz przestrzegać odpowiednich:

• dawek
• harmonogramu podawania
• czasu trwania leczenia

Dlatego też, aby zachować skuteczność tego leku:

1 – Stosuj antybiotyki wyłącznie wtedy, gdy zostały Ci przepisane.

2 – Ściśle przestrzegaj instrukcji zawartych w receptie.

3 – Nie stosuj ponownie antybiotyku bez recepty lekarskiej, nawet jeśli chcesz leczyć podobne schorzenie.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent

Laboratorio Reig Jofre, S.A.

Gran Capitán, 10

08970 Sant Joan Despí (Barcelona)

Hiszpania

Data ostatniej weryfikacji tej ulotki: Styczeń 2026

Szczegółowe i aktualne informacje na temat tego leku są dostępne na stronie internetowej Hiszpańskiej Agencji Leków i Produktów Zdrowia (AEMPS) http://www.aemps.gob.es/

Informacje dodatkowe dla personelu medycznego

Niniejsza informacja przeznaczona jest wyłącznie dla lekarzy lub innych specjalistów medycznych.

Sposób podania:

Chlorek wancomycyny jest drażniący dla tkanek i należy go podawać dożylowo w formie bezpiecznej, przerywanej infuzji. Skuteczność i bezpieczeństwo podania wancomycyny do wewnątrzoponowego, do przestrzeni podpajęczynówkowej lub do komór mózgowych nie zostały ustalone. Wancomycyny nie należy podawać w sposób domięśniowy z powodu ryzyka martwicy.

U wielu pacjentów leczonych wancomycyną dożylne może wystąpić ból i zapalenie żyły z tworzeniem się skrzepliny, czasem ciężkie. Częstość i nasilenie mogą być ograniczone dzięki powolnemu podawaniu leku w postaci rozcieńczonego roztworu oraz regularnej zmianie miejsca infuzji.

Szybkie podanie w formie bolusu (w ciągu kilku minut) może być związane z hipotensją (w tym wstrząsem) oraz bardzo rzadko – z zatrzymaniem krążenia, a także z reakcjami przypominającymi działanie histaminy, takimi jak wysypka makularna lub rumień (tzw. zespół czerwonego człowieka lub zespół czerwonego karku).

Częstość występowania reakcji związanych z infuzją (hipotensja, zaczerwienienie, rumień, pokrzywka i świąd) wzrasta przy jednoczesnym podawaniu leków przeciwbólowych. Można tego uniknąć, podając wancomycynę w formie infuzji trwającej co najmniej 60 minut przed indukcją znieczulenia.

Mimo że wstrzykiwanie do ciała szklistego nie jest zatwierdzoną drogą podania wancomycyny, donoszono o powstawaniu osadów po wstrzyknięciu wancomycyny i ceftazydymu do ciała szklistego w celu leczenia zapalenia wnętrza gałki ocznej, przy użyciu różnych strzykawek i igieł. Osady stopniowo się rozpuszczały, a cała przestrzeń ciała szklistego została oczyszczona w ciągu dwóch miesięcy, z jednoczesną poprawą ostrości widzenia.

Roztwory wancomycyny są kwasowe i należy zachować ich odczyn kwasowy, aby zapobiec powstawaniu osadów, które mogą spowodować niestabilność chemiczną lub fizyczną po zmieszaniu z innymi substancjami. Dlatego należy unikać mieszania z roztworami o odczynie zasadowym.

Wykazano, że mieszaniny roztworów wancomycyny i antybiotyków beta-laktamowych są fizycznie niezgodne. Prawdopodobieństwo powstawania osadów wzrasta wraz ze wzrostem stężenia wancomycyny. Zaleca się dokładne przepłukanie linii dożylnych pomiędzy podawaniem tych antybiotyków. Zaleca się również rozcieńczenie roztworów wancomycyny do stężenia równego lub mniejszego niż 5 mg/ml.

Sposób przygotowania VANCOMYCINY SALA 1000 mg:

Do podania dożylnego:

1. Rekonstytucja: w chwili użycia dodać 20 ml wody do wstrzykiwania do fiolki zawierającej 1000 mg wancomycyny; otrzymuje się wówczas stężenie 50 mg/ml.
2. Rozcieńczenie: natychmiast po rekonstytucji rozcieńczyć roztwór dodając go do 200 ml odpowiedniego rozcieńczalnika.

Otrzymany w ten sposób rozcieńczony roztwór o żądanej dawce może być podawany w formie dożylnej infuzji trwającej co najmniej 60 minut.

Do podania doustnego

Podanie dożylne wancomycyny nie jest skuteczne w leczeniu infekcji wywołanej przez Clostridium difficile; w tym przypadku należy stosować podanie doustne.

-Podawanie dzieciom w wieku 12 lat i starszym:

• W przypadku pierwszego epizodu nieciężkiej infekcji spowodowanej przez Clostridium difficile (ICD), zalecana dawka wancomycyny wynosi 125 mg co 6 godzin przez 10 dni. W przypadku ciężkiej lub skomplikowanej choroby dawkę tę można zwiększyć do 500 mg co 6 godzin przez 10 dni. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 2 g.

• U pacjentów z wielokrotnymi nawrotami można rozważyć leczenie obecnego epizodu ICD wancomycyną w dawce 125 mg cztery razy dziennie przez 10 dni, po czym stopniowo zmniejszyć dawkę do 125 mg/dzień lub zastosować schemat przerywany, np. 125–500 mg/dzień co 2–3 dni przez co najmniej 3 tygodnie.

-Podawanie noworodkom, niemowlętom i dzieciom poniżej 12. roku życia:

• Zalecana dawka wancomycyny to 10 mg/kg doustnie co 6 godzin przez 10 dni. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 2 g.

• Czas trwania leczenia należy dostosować do indywidualnego stanu klinicznego pacjentów. Należy, jeśli to możliwe, przerwać stosowanie antybiotyku podejrzanego o wywołanie infekcji przez Clostridium difficile. Należy również zapewnić odpowiednie nawadnianie oraz uzupełnienie elektrolitów.

Dawkę do podania można rozpuścić w 30 ml wody i podawać doustnie lub przez sondę nosowo-żołądkową. Można dodać do roztworu smakowe syropy w celu poprawy smaku.

Szybkość podania:

Szybkie podanie w formie bolusu (czyli w ciągu kilku minut) może być związane z hipotensją, w tym wstrząsem oraz bardzo rzadko – z zatrzymaniem krążenia.

Wancomycynę należy podawać powoli w rozcieńczonym roztworze (2,5–5,0 mg/ml) z szybkością nie przekraczającą 10 mg/min i przez okres nie krótszy niż 60 minut, aby uniknąć reakcji związanych z szybką infuzją. Przerwanie infuzji zazwyczaj powoduje natychmiastowe ustąpienie tych reakcji. Roztwór powinien być odpowiednio rozcieńczony (co najmniej 100 ml na 500 mg lub co najmniej 200 ml na 1000 mg).

Pacjenci z ograniczeniem przyjmowania płynów mogą otrzymać roztwór o stężeniu 500 mg/50 ml lub 1000 mg/100 ml, pamiętając, że ryzyko niepożądanych działań związanych z infuzją może wzrosnąć przy wysokich stężeniach.