Natrovit proszek do sporządzania roztworu do infuzji EFG

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wstęp

Ulotka: informacja dla użytkownika

Natrovit proszek do sporządzenia roztworu do perfuzji EFG

Retinol (witamina A), cholekalcyferol (witamina D3), α-tokoferol (witamina E), kwas askorbinowy (witamina C), tiamina (witamina B1), ryboflawina (witamina B2), pirydoksyna (witamina B6), cyjanokobalamina (witamina B12), kwas foliowy, kwas pantotenowy, biotyna, nikotynamida (witamina B3)

Do stosowania u dorosłych i dzieci powyżej 11 roku życia.

Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać całą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj niniejszą ulotkę, ponieważ możesz mieć potrzebę ponownego zapoznania się z jej treścią.

• W przypadku jakichkolwiek pytań skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.

• Lek ten został przepisany wyłącznie Tobie i nie powinieneś go przekazywać innym osobom, nawet jeśli mają one podobne objawy, ponieważ może im zaszkodzić.

• W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy skonsultować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, nawet jeśli są to działania niepożądane, których nie ma w niniejszej ulotce. Zobacz sekcję 4.

Nazwa leku to „Natrovit proszek do sporządzenia roztworu do perfuzji EFG”. W dalszej części niniejszej ulotki lek ten będzie nazywany „Natrovit”.

Spis treści ulotki

1. Co to jest Natrovit i w jakim celu stosuje się ten lek

2. Informacje ważne przed rozpoczęciem stosowania Natrovit

3. Jak stosować Natrovit

4. Możliwe działania niepożądane

5. Jak przechowywać Natrovit

6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Natrovit i do czego się go stosuje

Natrovit to przygotowanie wielowitaminowe stosowane w celu odpowiedniego uzupełnienia witamin w celu pokrycia dziennej potrzeby dorosłych i dzieci powyżej 11. roku życia, gdy podanie doustne jest przeciwwskazane lub niemożliwe, a uzupełnienie witamin jest wymagane jako część żywienia pozajelitowego.

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem leku Natrovit

Przeciwwskazania to choroby lub okoliczności, w których nie należy stosować niektórych leków albo można je stosować jedynie po dokładnej ocenie przez lekarza, ponieważ stosunek oczekiwanego korzyści do możliwych ryzyk jest zazwyczaj niekorzystny. Aby lekarz mógł dokładnie sprawdzić, czy istnieją przeciwwskazania, należy mu poinformować o wszystkich chorobach, które przebyłeś wcześniej, o obecnych chorobach, o innych leczeniach, które otrzymujesz, oraz o Twoich szczególnych okolicznościach i nawykach. Ponadto możliwe jest, że przeciwwskazania nie wystąpią lub nie staną się widoczne aż po rozpoczęciu leczenia tym lekiem. W takich przypadkach należy również poinformować swojego lekarza.

Nie stosuj Natrovit:

• jeśli jesteś uczulony na substancje czynne lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku, w szczególności na tiaminę (witaminę B1) lub na białka soi i orzechów ziemnych (wymienione w sekcji 6).
• jeśli cierpisz na hipervitaminozę którąkolwiek z witamin zawartych w Natrovit
• u dzieci poniżej 11. roku życia

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed rozpoczęciem stosowania Natrovit, jeśli:

• cierpisz na chorobę nerek,
• cierpisz na chorobę wątroby,
• masz raka,
• cierpisz na zespół krótkiego jelita,
• cierpisz na mukowiscydozę,
• przyjmujesz witaminy z innych źródeł (np. suplementy),
• masz niedobór witaminy B12,
• cierpisz na cukrzycę, ponieważ Natrovit może wpływać na pomiar stężenia glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwościowe

Zgłaszano reakcje alergiczne od łagodnych do ciężkich na witaminy B1, B2, B12, kwas foliowy oraz lecytynę z soi.

Obserwowano krzyżowe reakcje alergiczne między białkami soi i orzechów ziemnych.

Lekarz będzie Cię obserwował podczas wlewu, aby upewnić się, że otrzymujesz odpowiednią ilość witamin. Natychmiast powiadom lekarza, jeśli zauważysz objawy alergii, takie jak pocenie się, gorączka, dreszcze, ból głowy, wysypka, pokrzywka lub zaczerwienienie, lub jeśli wystąpią trudności w oddychaniu. Wlew zostanie natychmiast przerwany, a podjęte zostaną niezbędne działania ratunkowe.

Z uwagi na zawartość kwasu glikocholowego, wymagana jest ścisła kontrola funkcji wątroby przy powtarzanym lub długoterminowym stosowaniu Natrovit u pacjentów z żółtaczką wątrobową lub istotnymi objawami biochemicznymi cholestazy.

Wpływ na badania laboratoryjne

NATROVIT zawiera 69 μg biotyny w opakowaniu. Jeśli mają być wykonywane badania laboratoryjne, należy poinformować lekarza lub personel laboratorium, że otrzymujesz lub niedawno otrzymywałeś NATROVIT, ponieważ biotyna może wpływać na wyniki tych badań. W zależności od badania, wyniki mogą pokazywać fałszywe podwyższenia lub fałszywe obniżenia wyników z powodu biotyny. Lekarz może zalecić zaprzestanie stosowania NATROVIT przed wykonaniem badań laboratoryjnych. Należy również wiedzieć, że inne produkty, które możesz przyjmować, takie jak preparaty wielowitaminowe lub suplementy dla włosów, skóry i paznokci, mogą również zawierać biotynę i wpływać na wyniki badań laboratoryjnych. Poinformuj lekarza lub personel laboratorium, jeśli przyjmujesz tego typu produkty.

Stosowanie Natrovit z innymi lekami

Poinformuj lekarza, jeśli przyjmujesz, niedawno przyjmowałeś lub może być konieczne przyjęcie jakichkolwiek innych leków.

Należy zachować szczególną ostrożność, jeśli stosujesz którykolwiek z następujących rodzajów leków:

• fenobarbital, fenytoina, primidona, karbamazepina, walproian (w leczeniu epilepsji),
• aspiryna (na ból i stan zapalny),
• chloramfenikol, trimetoprim, tetracykliny (na infekcje bakteryjne),
• deferoxamina (w leczeniu zatrucia żelazem lub nadmiaru żelaza w organizmie),
• efawirenz, zidowidyna, tipranawir (leczenie HIV),
• etionamida, cykloseryna, izoniazyd (na gruźlicę),
• fluoropirymidyny, raltitrekset, beksareten (leczenie nowotworowe),
• metotreksat, sulfasalazyna, penicylamina (w reumatoidalnym zapaleniu stawów),
• pirymetamina (lek przeciw malarii),
• lewodopa (stosowana w leczeniu choroby Parkinsona),
• triamteren, hydralazyna (w leczeniu chorób serca),
• fenelcyna (na depresję),
• teofilina (leczenie chorób układu oddechowego i astmy),
• warfaryna (lek przeciwaplastyczny).

Ciąża, karmienie piersią i płodność

Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, uważasz, że możesz być w ciąży lub planujesz zajść w ciążę, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża

Brak danych lub dane są ograniczone dotyczące stosowania Natrovit u kobiet w ciąży. Lekarz poda Ci ten roztwór do wlewu jedynie wtedy, gdy uzna to za konieczne. Należy unikać przedawkowania w czasie ciąży ze względu na ryzyko wad wrodzonych.

Karmienie piersią

Składniki/metabolity Natrovit są wydzielane z mlekiem matki, ale w dawkach terapeutycznych Natrovit nie oczekuje się wpływu na noworodki/dzieci karmione piersią. Natrovit może być stosowany w czasie karmienia piersią.

Płodność

Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania NATROVIT w odniesieniu do płodności u pacjentów męskich lub żeńskich.

Natrovit zawiera sód

Ten lek zawiera 25 mg sodu (główny składnik soli kuchennej/do gotowania) w każdym fiolku. Odpowiada to 1,25% maksymalnej dziennej dawki sodu zalecanej dla dorosłego.

Należy wziąć pod uwagę pacjentów stosujących dietę ograniczającą spożycie sodu.

3. Jak stosować Natrovit

Natrovit to preparat podawany przez personel medyczny. Zazwyczaj lek Natrovit stosuje się w postaci wlewu dożylnego.

Dawkowanie i sposób podania

Dawkowanie

Jeśli lekarz nie zalecił inaczej, należy przestrzegać następujących zaleceń dawkowania:

Dorośli i dzieci powyżej 11. roku życia: 1 fiolka dziennie.

Sposób podania

Do wlewu dożylnego.

Natrovit przeznaczony jest wyłącznie do użytku jako składnik dodatkowy do roztworów do wlewu.

Zawartość fiolki rozpuszcza się poprzez dodanie 5 ml odpowiedniego roztworu stosowanego jako środek rozpuszczający (woda do sporządzania roztworów do wstrzykiwań) i delikatne wymieszanie.

Powolny wlew do roztworu izotonicznego chlorku sodu lub glukozy, na przykład.

Natrovit można dodawać do niektórych roztworów do wlewu stosowanych w żywieniu pozajelitowym, zawierających węglowodany, lipidy, aminokwasy i elektrolity. Należy jednak wcześniej upewnić się o zgodności i stabilności z odpowiednim roztworem.

Odtworzenie roztworu i dodanie do roztworu do wlewu należy wykonać bezpośrednio przed podaniem.

Jeśli masz więcej pytań dotyczących stosowania tego leku, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania tego leku, zapytaj lekarza lub farmaceuty.

Jeśli otrzymasz zbyt dużą dawkę Natrovit

W ramach zalecanego zakresu dawkowania nie spodziewa się przypadków przedawkowania.

Objawami przedawkowania są m.in. nudności i wymioty, ból głowy, dezorientacja oraz łuszczenie się skóry.

Jeśli zauważysz którejkolwiek z tych objawów przedawkowania, skontaktuj się z lekarzem.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak samo jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.

Następujące działanie niepożądane jest częste (może dotyczyć od 1 do 10 na 100 pacjentów):

• Ból w miejscu wlewu

Następujące działania niepożądane są rzadkie (możliwe u od 1 do 10 na 1000 pacjentów):

• Przygotowanie do wymiotowania (nudności) i wymioty

Zgłaszano również następujące działania niepożądane, choć ich częstość jest nieznana:

• Reakcje alergiczne z trudnościami w oddychaniu, bólem w klatce piersiowej, uczuciem ucisku w gardle, wysypką, uczuciem ciepła, rumieniem, bólem brzucha i zaburzeniami serca.
• Zwiększenie stężenia witaminy A i białka wiążącego witaminę A we krwi
• Zaburzenia węchu (smak metaliczny)
• Przyspieszone tętno
• Przyspieszone oddychanie
• Biegunka
• Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia kwasów żółciowych
• Świąd (pruritus)
• Gorączka, ogólne złe samopoczucie, reakcje w miejscu wlewu, takie jak uczucie pieczenia i gorąca

Lecytyna z soi może bardzo rzadko powodować reakcje alergiczne.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Państwa jakiekolwiek działania niepożądane, skontaktujcie się z lekarzem lub pielęgniarką, nawet jeśli chodzi o możliwe działania niepożądane, które nie są wymienione w niniejszym ulotce. Można je również zgłosić bezpośrednio poprzez Hiszpański System Farmakowigilancji Leków stosowanych u ludzi: www.notificaRAM.es.

Zgłaszając działania niepożądane, Państwo mogą przyczynić się do dostarczenia większej liczby informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Środki ostrożności dotyczące przechowywania Natrovit

Przechowywać ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci, poza ich zasięgiem i wzrokiem.

Nie stosować tego leku po upływie terminu ważności, który jest wskazany na butelce i opakowaniu po oznaczeniu CAD. Termin ważności oznacza ostatni dzień miesiąca wskazanego na opakowaniu.

Po odtworzeniu, każdy niewykorzystany roztwór należy bezzwłocznie usunąć.

Nie przechowywać w temperaturze wyższej niż 25°C.

Przechowywać fiolki w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.

Mieszanie z roztworem do przetaczania winno odbyć się bezpośrednio przed podaniem.

Wykazano fizyczną i chemiczną stabilność w trakcie użytkowania proszku do sporządzenia roztworu do przetaczania dożylnego Natrovit EFG przez 24 godziny po odtworzeniu 5 ml wody do wstrzykiwań, 5 ml roztworu chlorku sodu 0,9% lub 5 ml roztworu glukozy 5%, przy przechowywaniu w temperaturze 25 ± 2°C oraz w warunkach chłodzenia. Z punktu widzenia mikrobiologicznego, lek należy stosować natychmiast. W przeciwnym razie czasy i warunki przechowywania przed użyciem są odpowiedzialnością użytkownika i zazwyczaj nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze od 2°C do 8°C, chyba że odtworzenie/rozcieńczenie itp. zostało wykonane w warunkach kontrolowanej sterylności i zwalidowanych.

Nie należy stosować Natrovit, jeśli roztwór nie jest klarowny lub fiolka jest uszkodzona.

Ponieważ ten produkt będzie podawany przez personel medyczny, oni ponoszą odpowiedzialność za właściwe przechowywanie produktu zarówno przed jak i podczas jego stosowania, jak również za jego odpowiednie usunięcie.

6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa

Skład Natrovitu

• Substancje czynne to:

• Pozostałe składniki to:

glicyna, kwas glikocholowy, lecytyna z soi, wodorotlenek sodu (regulator pH), kwas chlorowodorowy (regulator pH).

Pacjenci stosujący dietę ubogą w sód powinni wziąć pod uwagę, że lek ten zawiera 25 mg (około 1,09 mmol) sodu na fiolkę.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Natrovit to proszek do sporządzenia koncentratu do roztworu do wlewania; jest pomarańczowy do czerwono-pomarańczowego, w fiolce szklanej o barwie brązowej, zamkniętej za pomocą korka z elastomeru i pokrywki aluminiowej.

Każde opakowanie zawiera fiolkę z liofilizatem.

Natrovit jest dostarczany w opakowaniach zawierających 1, 10 lub 20 fiolki z liofilizatem.

Może być dostępna tylko część wielkości opakowań.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i wytwórca

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu

Noridem Enterprises Ltd.

Evagorou & Makariou

Mitsi Building 3, Office 115

1065 Nicosia, Cypr

Wytwórca

DEMO S.A. PHARMACEUTICAL INDUSTRY

21st Km National Road Athens-Lamia.

14568 Grecja

T: +30 210 8161802, F: +30 2108161587.

Niniejszy lek jest dopuszczony do obrotu w krajach członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego pod następującymi nazwami:

Niemcy: NATROVIT Pulver für ein Konzentrat zur Herstellung einer Infusionslösung

Hiszpania: NATROVIT proszek do sporządzenia koncentratu do roztworu do wlewania EFG

Data ostatniej weryfikacji ulotki: 09/2024

Informacja ta przeznaczona jest wyłącznie dla specjalistów medycznych:

Jedna fiolka z 750 mg proszku do sporządzenia koncentratu do roztworu do wlewania zawiera:

Substancje pomocnicze: glicyna, kwas glikocholowy, lecytyna z soi (fosfatydylocholina), wodorotlenek sodu (do regulacji pH), kwas chlorowodorowy (do regulacji pH)

Opis: Skoncentrowany, liofilizowany, sterylny proszek o barwie pomarańczowo-czerwonej. Po rekonstytucji roztwór jest klarowny, o barwie od pomarańczowej do czerwonej.

Dawkowanie i sposób podania

Dawkowanie

Dorośli i dzieci powyżej 11. roku życia: 1 fiolka/dzień.

Sposób podania

Do wlewu dożylnego.

Natrovit przeznaczony jest wyłącznie jako składnik dodatkowy do roztworów do wlewania.

Zawartość jednorazowej fiolki rozpuszcza się poprzez dodanie 5 mL odpowiedniego rozcieńczalnika (wody do sporządzania roztworów do wstrzykiwań, chlorku sodu 0,9% lub glukozy 5%) i delikatne wymieszanie.

Wolny wlew (przynajmniej przez 1–2 godziny), np. z chlorkiem sodu lub glukozą.

Natrovit może być dodawany do określonych roztworów do żywienia pozajelitowego zawierających węglowodany, tłuszcze, aminokwasy i elektrolity, w celu zaspokojenia zapotrzebowania żywieniowego i zapobieżenia objawom niedoboru oraz powikłaniom. Należy jednak najpierw zagwarantować zgodność i stabilność z odpowiednim roztworem.

Rekonstytucję i dodanie do roztworu do wlewania należy przeprowadzić bezpośrednio przed podaniem.

Należy uwzględnić całkowite spożycie witamin z wszystkich źródeł, np. z produktów spożywczych, innych preparatów witaminowych lub leków zawierających witaminy jako substancje pomocnicze.

W celu utrzymania odpowiednich stężeń, należy monitorować stan kliniczny i poziom witamin u pacjenta.

Należy pamiętać, że niektóre witaminy, szczególnie witaminy A, B2 i B6, są wrażliwe na działanie światła ultrafioletowego (bezpośrednie lub pośrednie światło słoneczne). Ponadto stężenie witamin A, B1, C i E może maleć wraz ze wzrostem ilości tlenu w roztworze. Należy brać pod uwagę te czynniki, jeśli nie osiąga się odpowiednich stężeń witamin.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne, szczególnie podejrzenie nadwrażliwości na tiaminę.

Pacjenci, którzy wykazywali objawy nietolerancji tiaminy, nie powinni otrzymywać Natrovit.

Nadwrażliwość na inną witaminę lub pochodne/białka sojowe zawarte w Natrovit (fosfolipidy są substancją pomocniczą pochodzącą z nasion soi), lub białka orzeszków ziemnych, lub którąkolwiek ze substancji pomocniczych wymienionych w punkcie 6.1.

Hipowitaminoza jednej z witamin zawartych w Natrovit.

Ostrzeżenia i szczególne środki ostrożności stosowania

Ostrzeżenia

Reakcje nadwrażliwości

• Opisano poważne, uogólnione reakcje nadwrażliwości związane z wielowitaminami i pojedynczymi witaminami (np. witaminami B1, B2, B12 i kwasem foliowym). Zgłoszono przypadki śmiertelne związane z wielowitaminami i innymi parenteralnymi preparatami witamin.

• Obserwowano krzyżowe reakcje alergiczne między białkami soi a orzeszkami ziemnymi.

• W niektórych przypadkach objawy reakcji nadwrażliwości podczas dożylnego podawania wielowitamin mogą być związane z szybkością wlewania. Dlatego Natrovit należy podawać wolno.

• W przypadku wystąpienia objawów lub oznak reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać wlew lub wstrzyknięcie.

Toksykoza witamin

• Aby uniknąć przedawkowania i toksyczności, należy monitorować stan kliniczny i stężenie witamin we krwi pacjenta, szczególnie witamin A, D i E. Odnosi się to szczególnie do pacjentów, którzy otrzymują dodatkowe witaminy z innych źródeł lub stosują substancje zwiększające ryzyko toksyczności witamin.
• Monitorowanie jest szczególnie ważne przy długotrwałym uzupełnianiu.

Hipowitaminoza, witamina A

• Zwiększone ryzyko hipowitaminozy i toksyczności witaminy A (zmiany skórne i kostne, podwójne widzenie, marskość wątroby) występuje np. u następujących pacjentów:

• pacjentów z niedożywieniem białkowym

• pacjentów z niewydolnością nerek (nawet bez uzupełniania witaminy A)

• pacjentów z niewydolnością wątroby

• pacjentów o niskim wzroście (np. dzieci)

• pacjentów leczonych długoterminowo

• U pacjentów z wyczerpaniem wątrobowych zapasów witaminy A, ostra choroba wątroby może prowadzić do objawów toksyczności witaminy A.

Zespół ponownego odżywienia u pacjentów z żywieniem pozajelitowym

U pacjentów z silnym niedożywieniem wprowadzenie składników odżywczych może wywołać zespół ponownego odżywienia. Ten zespół charakteryzuje się napływem potasu, fosforu i magnezu do przestrzeni wewnątrzkomórkowej, gdy pacjent przechodzi do stanu anabolicznego. Ponadto mogą wystąpić niedobór tiaminy i zatrzymanie płynów. Te powikłania można zapobiegać poprzez ścisłą kontrolę i stopniowe zwiększanie spożycia składników odżywczych, unikając jednocześnie nadmiernego odżywienia. W przypadku niedoboru składników odżywczych może być wskazane odpowiednie leczenie uzupełniające.

Osad w pacjentach z żywieniem pozajelitowym

U pacjentów z żywieniem pozajelitowym obserwowano powstawanie osadów w naczyniach płucnych. W niektórych przypadkach kończyło się to śmiercią. Nadmierna dodatkowa ilość wapnia i fosforanu zwiększa ryzyko powstawania osadów fosforanu wapnia. Osady obserwowano również w roztworach bez soli fosforanowych. Znaleziono osady położone dystalnie do wbudowanego filtra i zgłoszono podejrzenia powstawania osadów w krwiobiegu.

Należy regularnie kontrolować nie tylko roztwór, ale także zestaw do wlewania i kaniulę w celu wykrycia ewentualnych osadów.

W przypadku wystąpienia objawów trudności oddechowych należy przerwać wlew i przeprowadzić badanie medyczne.

Środki ostrożności

Działania na wątrobę

• Zaleca się monitorowanie badań czynności wątroby podczas stosowania Natrovit. Szczególnie ścisła kontrola jest wskazana u pacjentów z żółtaczką wątrobą lub oznakami wskazującymi na cholestazę.

W niektórych przypadkach opisano wzrost wartości badań czynności wątroby podczas stosowania wielowitamin, np. izolowany wzrost alaninotransferazy (ALT) u pacjentów z chorobą zapalną jelit.

Opisano również wzrost stężenia kwasów żółciowych przy stosowaniu wielowitamin (ogólnych i indywidualnych, takich jak kwas glikocholowy).

• Wiadomo, że w niektórych przypadkach podczas żywienia pozajelitowego mogą wystąpić zaburzenia wątrobowo-żółciowe (nawet przy dodatkowym uzupełnianiu witamin). Należą do nich cholestaza, stłuszczenie, włóknienie i marskość wątroby, potencjalnie prowadzące do niewydolności wątroby, a także zapalenie pęcherzyka żółciowego i kamica żółciowa. Prawdopodobnie podstawą tych chorób jest wiele czynników, które mogą się różnić u poszczególnych pacjentów. W przypadku wyraźnych wyników badań lub innych oznak choroby wątrobowo-żółciowej należy podjąć niezbędne działania, aby hepatolog przeprowadził natychmiastowe badanie diagnostyczne w celu zidentyfikowania możliwych czynników przyczynowych lub sprzyjających oraz rozpoczęcia profilaktyki i leczenia.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby

Pacjenci z niewydolnością wątroby mogą wymagać indywidualnego uzupełnienia witamin.

Należy zwrócić szczególną uwagę na zapobieganie toksyczności witaminy A, ponieważ choroba wątroby wiąże się ze zwiększonym wrażliwością na nią, szczególnie przy nadmiernym i długotrwałym spożyciu alkoholu (patrz podrozdziały „Hipowitaminoza, witamina A” i „Działania na wątrobę”).

Z uwagi na zawartość kwasu glikocholowego, wymagana jest ścisła kontrola funkcji wątroby przy powtarzanym lub długotrwałym stosowaniu Natrovit u pacjentów z żółtaczką wątrobą lub istotnymi biochemicznymi oznakami cholestazy.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Pacjenci z niewydolnością nerek mogą wymagać indywidualnego uzupełnienia witamin, w zależności od stopnia zaburzeń czynności nerek i możliwych chorób współistniejących. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek należy zwrócić szczególną uwagę na zapewnienie wystarczającego stężenia witaminy D i zapobieganie toksyczności witaminy A. Ci pacjenci mogą doświadczać toksyczności witaminy A nawet przy niskich dawkach lub bez leczenia uzupełniającego.

U pacjentów poddawanych długoterminowej hemodializie, którzy otrzymywali roztwór wielowitamin dożylnie trzy razy w tygodniu z 4 mg pirydoksyny (witamina B6), opisano hipowitaminozę i toksyczne działanie pirydoksyny (neuropatia obwodowa, nieprzywolne ruchy).

Ogólne monitorowanie

U pacjentów otrzymujących witaminy przez dłuższy czas wyłącznie za pośrednictwem wielowitaminowych roztworów dożylnych należy kontrolować stan kliniczny i stężenie witamin, jednocześnie sprawdzając odpowiednie uzupełnienie następujących składników:

• witaminy A u pacjentów z odleżynami, ranami, oparzeniami, zespołem krótkiego jelita lub mukowiscydozą
• witaminy B1 u pacjentów poddawanych dializę
• witaminy B2 u pacjentów z nowotworem
• witaminy B6 u pacjentów z niewydolnością nerek
• witamin indywidualnie potrzebnych, których zapotrzebowanie może wzrosnąć z powodu interakcji lekowych

Niedobór jednej lub więcej witamin należy korygować za pomocą specyficznego uzupełnienia.

Jeśli Natrovit stosuje się dłużej niż 3 tygodnie, należy wykonać morfologię krwi i oznaczyć enzymy wątrobowe.

Natrovit nie zawiera witaminy K. Jeśli jest ona potrzebna, należy ją podać oddzielnie.

Stosowanie u pacjentów z niedoborem witaminy B12

Jeśli pacjent narażony jest na niedobór witaminy B12 i/lub planowane jest kilka tygodni uzupełniania za pomocą Natrovit, należy oznaczyć stężenie witaminy B12 przed rozpoczęciem stosowania Natrovit.

W przypadku anemii megaloblastycznej związanej z niedoborem witaminy B12 może dojść do wzrostu liczby erytrocytów, retikulocytów i stężenia hemoglobiny już po kilku dniach stosowania z powodu zawartości cianokobalaminy (witamina B12) i kwasu foliowego w Natrovit. Może to maskować istniejący niedobór witaminy B12. Dawkę cianokobalaminy zawartą w Natrovit nie jest wystarczająco wysoka, aby skutecznie leczyć niedobór witaminy B12.

W przypadku niedoboru witaminy B12 samo uzupełnienie kwasu foliowego (bez jednoczesnego spożycia witaminy B12) nie wystarcza, aby zapobiec wystąpieniu lub postępowi objawów neurologicznych związanych z tym niedoborem. Sugerowano, że pogorszenie funkcji neurologicznej może nawet się nasilić.

Interpretując wyniki badań witaminy B12, należy pamiętać, że wartości po spożyciu witaminy B12 mogą mieścić się w granicach normy, a mimo to występować niedobór tkanek.

Wpływ na badania laboratoryjne

Biotyna może zakłócać badania laboratoryjne kliniczne oparte na interakcji między biotyną a streptawidyną, co może prowadzić do fałszywie obniżonych lub fałszywie podwyższonych wyników, w zależności od rodzaju badania. Ryzyko zakłóceń jest większe u dzieci i pacjentów z niewydolnością nerek i wzrasta przy wyższych dawkach. Przy interpretacji wyników badań laboratoryjnych należy wziąć pod uwagę możliwy wpływ biotyny, szczególnie jeśli stwierdza się niespójność z obrazem klinicznym (np. wyniki badań tarczycy przypominające chorobę Gravesa u bezobjawowych pacjentów leczonych biotyną lub fałszywie negatywne wyniki oznaczania troponiny u pacjentów po zawale serca leczonych biotyną). W przypadkach podejrzenia takiego zakłócenia należy stosować alternatywne badania, jeśli są dostępne, niewrażliwe na wpływ biotyny. Należy skonsultować się z personelem laboratorium przy zamawianiu badań u pacjentów otrzymujących biotynę.

W zależności od zastosowanych odczynników, obecność kwasu askorbinowego we krwi lub moczu może prowadzić do fałszywie wysokiego lub niskiego wyniku glukozy w niektórych systemach oznaczania glikemii i glukozurii (paski reaktywne, glukometry itp.). Aby określić możliwą interferencję witamin, należy zapoznać się z informacjami technicznymi dotyczącymi odpowiedniego badania analitycznego.

Stosowanie u dzieci

Natrovit jest wskazany u pacjentów pediatrycznych powyżej 11. roku życia (patrz również hipowitaminoza A w punkcie 4.4 Karty Produktu).

Stosowanie u pacjentów starszych

Ogólnie należy rozważyć możliwość dostosowania dawkowania u pacjentów starszych (zmniejszenie dawki i/lub wydłużenie przedziałów podania), ponieważ niewydolność wątroby, nerek lub serca, a także współistniejące choroby i leki, są częstsze w tej populacji.

Zawartość sodu

Lek ten zawiera 25 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 1,25% maksymalnej dziennej dawki sodu 2 g zalecanej przez WHO dla dorosłych.

Nie rozpuszczać bezpośrednio w stężonych roztworach elektrolitów i mikroelementów.

Stosować wyłącznie klarowne roztwory w nienaruszonych pojemnikach.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

W przypadku interakcji między witaminami zawartymi w Natrovit a innymi substancjami należy podjąć odpowiednie działania.

Możliwe interakcje:

• Leki mogące powodować pseudotumor cerebri (np. niektóre tetracykliny): większe ryzyko pseudotumor cerebri przy jednoczesnym podawaniu witaminy A
• Alkohol (nadmierny i długotrwały spożycie): zwiększa ryzyko hepatotoksyczności witaminy A
• Leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fosfenytoina, fenobarbital, primidona): uzupełnianie kwasu foliowego może zmniejszyć stężenie surowicze leków przeciwpadaczkowych i zwiększyć ryzyko napadów
• Leki przeciwzakrzepowe (np. kwas acetylosalicylowy): witamina E może nasilać hamowanie funkcji płytek krwi
• Kwas acetylosalicylowy (leczenie w wysokich dawkach): może obniżać stężenie kwasu foliowego zwiększając wydalanie z moczem
• Niektóre leki przeciwpadaczkowe (np. fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, kwas walproinowy): mogą powodować niedobór kwasu foliowego, pirydoksyny i witaminy D
• Niektóre leki antyretrowirusowe: efawirenz i zidowudyna są powiązane ze zmniejszeniem stężenia witaminy D. Inhibitory proteazy są powiązane ze zmniejszeniem tworzenia aktywnego metabolitu witaminy D
• Chloramfenikol: może hamować hematologiczną odpowiedź na leczenie witaminą B12
• Deferoxamina: większe ryzyko niewydolności serca wywołanej żelazem z powodu zwiększonej mobilityzacji żelaza spowodowanej uzupełnianiem witaminy C w dawkach powyżej fizjologicznych. W ulotce deferoxaminy podano odpowiednie środki zapobiegawcze.
• Etionamida: może powodować niedobór pirydoksyny
• Fluoropirymidyny (5-fluorouracyl, kapacytabina, tegafur): zwiększone cytotoksyczność przy jednoczesnym podawaniu kwasu foliowego
• Antagoniści kwasu foliowego (np. metotreksat), sulfasalazyna, pirymetamina, triamteren, trimetopryma i wysokie dawki katechin zawartych w herbacie: blokują konwersję kwasu foliowego do jego aktywnych metabolitów i zmniejszają skuteczność leczenia uzupełniającego
• Antymetabolity kwasu foliowego (metotreksat, raltitrexed): uzupełnianie kwasu foliowego może osłabiać działanie antymetabolitów
• Antagoniści pirydoksyny, takie jak cykloseryna, hydralazyna, izoniazyda, penicylamina, fenelcyna: mogą powodować niedobór pirydoksyny
• Retinoidy, takie jak bexaroten: zwiększają ryzyko toksyczności przy jednoczesnym podawaniu witaminy A (patrz sekcja Hipowitaminoza, witamina A).
• Teofilina: może powodować niedobór pirydoksyny
• Roztwór doustny tipranawiru: zawiera 116 IU/mL witaminy E i przekracza zalecaną dzienne dawkę
• Antagoniści witaminy K (np. warfaryna): zwiększone działanie przeciwkrzepne z powodu witaminy E
• Lewodopa: pirydoksyna przyspiesza metabolizm lewodopy i zmniejsza jej skuteczność. Ten efekt jest niwelowany przez połączenie z inhibitorami dekarboksylazy (karbidopa i benserazyna).

Substancje czynne wiążące się z α-1-glikoproteiną kwasową

W badaniu in vitro z surowicą ludzką, przy stężeniu kwasu glikocholowego około 4 razy wyższym niż stężenie surowicze kwasu glikocholowego osiągane po dożylnej iniekcji wielowitamin u dorosłych, frakcja wolna wybranych substancji czynnych wiążących się z α-1-glikoproteiną kwasową wzrosła o 50–80%.

Nie wiadomo, czy ten efekt ma znaczenie kliniczne, gdy ilość kwasu glikocholowego zawartego w standardowej dawce Natrovit (jako składnik mieszanek micelarnych) jest podawana jako wolny wlew przez dłuższy okres.

Należy dokładnie monitorować pacjentów otrzymujących leki wiążące się z α-1-glikoproteiną kwasową w połączeniu z Natrovit, w celu wykrycia wzrostów wynikających z jednoczesnego stosowania tych produktów, np. propranololu, prazozyny i innych.

Interakcje w przypadku dodatkowego uzupełniania witamin

Z niektórymi lekami mogą wystąpić interakcje przy podawaniu określonych witamin w ilościach znacznie przekraczających dawki zawarte w Natrovit. Należy wziąć pod uwagę tę możliwość, gdy witaminy pochodzą z wielu źródeł. W razie potrzeby należy monitorować pacjenta pod kątem takich interakcji i podjąć odpowiednie działania.

Możliwe interakcje:

• Amiodaron: jednoczesne podawanie witaminy B6 może nasilać fotosensytywność wywołaną przez amiodaron

• Substancje o działaniu przeciwkrzepnym (np. abciximab, klopidogrel, heparyna, warfaryna): większe ryzyko krwawienia z powodu skłonności do krwawień związanej z wysokimi dawkami witaminy A

• Karbamazepina: wysokie dawki nikotynamidu wiążą się z hamowaniem jej metabolizmu

• Leki przeciwnowotworowe działające poprzez wytwarzanie reaktywnych form tlenu: możliwe hamowanie działania przeciwnowotworowego z powodu działania antyoksydacyjnego wysokich dawek witaminy E

• Insulina, leki przeciwcukrzycowe: wysokie dawki nikotynamidu wiążą się ze zmniejszeniem wrażliwości na insulinę

• Żelazo: leczenie uzupełniające wysokimi dawkami witaminy E może zmniejszyć hematologiczną odpowiedź na terapię żelazem u pacjentów z anemią

• Antykoncepcja doustna (kombinowane produkty hormonalne): wysokie dawki witaminy C wiążą się z metrorragią międzymiesiączkową i nieskutecznością antykoncepcji

• Fenobarbital: wysokie dawki pirydoksyny wiążą się z większym metabolizmem/mniejszym stężeniem surowiczym i osłabieniem działania

• Fenytoina, fosfenytoina: wysokie dawki pirydoksyny wiążą się ze zmniejszeniem stężenia surowicowego

• Primidona: wysokie dawki nikotynamidu wiążą się ze zmniejszeniem metabolizmu fenobarbitalu i zwiększeniem stężenia primidony

Przedawkowanie

Nie oczekuje się przypadków przedawkowania w zakresie wskazanych dawek.

Ostre lub przewlekłe przedawkowanie witamin (szczególnie witamin A, B6, D i E) może prowadzić do objawowej hipowitaminozy.

Ryzyko przedawkowania jest szczególnie wysokie, gdy witaminy są podawane z wielu źródeł, a całkowite uzupełnienie którejś witaminy nie odpowiada indywidualnym potrzebom pacjenta lub gdy pacjent jest szczególnie skłonny do hipowitaminozy (patrz sekcja Hipowitaminoza, witamina A).

• Objawy zatrucia

Objawy hipowitaminozy witaminy A:

Ostre zwiększenie ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego z bólem głowy, wymiotami, zawrotami głowy i utratą przytomności. U niemowląt – nabrzmienie fontanel.

Objawy przedawkowania po leczeniu wielokrotnymi dawkami:

Objawy przewlekłego przedawkowania:

Objawy zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego, łuszczenie i suchość skóry, wypadanie włosów, osteodinia i ból stawów oraz objawy radiologiczne stref transformacji.

Objawy hipowitaminozy witaminy D:

Ergokalcyferol (witamina D2) i cholekalcyferol (witamina D3) zwiększają wchłanianie wapnia i fosforanu z światła jelita i mobilizują wapń z kości, dlatego witamina D ma silniejsze działanie przeciwkrzywicze, podczas gdy produkt jej redukcji, DHT (dihydrotaquisterol), jest skuteczniejszy w mobilizacji wapnia z kości. Wszystkie te substancje mają stosunkowo wąski indeks terapeutyczny. Próg toksyczny u dorosłych to >0,5 mg/dzień dla witaminy D i >0,25 mg/dzień dla DHT. Jednak pojedyncze dawki zazwyczaj nie mają działania toksycznego.

W przypadku przedawkowania, oprócz wzrostu stężenia fosforu we krwi i w moczu, może wystąpić zespół hiperkalcemiczny, który z kolei powoduje odkładanie się wapnia w tkankach, szczególnie w nerkach (nephrolitiasis, nefrokalcynoza) i naczyniach krwionośnych (nadciśnienie). Obraz kliniczny zespołu hiperkalcemii nie jest charakterystyczny: osłabienie, zmęczenie, wyczerpanie, ból głowy, nudności, wymioty i biegunka, a także poliuria, polipedia i nikturia oraz białkomocz u pacjentów z obniżoną zdolnością koncentracji nerek. Szczególnie w przypadkach, gdy dominuje zespół psychiczny z dezorientacją, łatwo przeoczyć objawy zatrucia (np. cukrzyca, nowotwór, psychoza). Diagnostycznie charakteryzuje się wzrostem wapnia, fosforu i azotu niemiaszczanego w osoczu lub surowicy, a także możliwą osteoporozą i zwapnieniami tkankowymi lub nerkowymi, które można wykazać metodą rentgenowską.

Uwaga: wymagana jest powtarzana kontrola wapnia surowicowego i badanie histologii kości.

• Leczenie zatrucia

Natychmiastowe przerwanie podawania produktu.

1. Przedawkowanie witaminy A

Układowe złagodzenie ciśnienia i ciągła kontrola czynności serca, wątroby i nerek, morfologii krwi i oftalmoskopii.

1. Hiperkalcemia

U pacjentów z odpowiednią czynnością nerek, wlewy izotonicznego roztworu NaCl (3–6 L w ciągu 24 godzin) w połączeniu z furosemidem, przy jednoczesnej ciągłej kontroli wapnia i EKG, mają bardzo niezawodne działanie hipokalcemiczne. Jednak w przypadkach oligoanurii wskazana jest hemodializa. Można próbować podawania glikokortykosteroidów i kalcytoniny. Ostrzeżenie: często występują śmiertelne skutki nawet po normalizacji stężenia wapnia.

Dane farmaceutyczne

Okres ważności

Nieotwarty: 2 lata.

Wykazano stabilność fizyczną i chemiczną Natrovit w proszku do sporządzenia roztworu do wlewania przez 24 godziny po rekonstytucji 5 ml wody do sporządzania roztworów do wstrzykiwań, 5 ml chlorku sodu 0,9% lub 5 ml glukozy 5% i przechowywaniu w temperaturze 25 ± 2°C i w warunkach chłodzenia. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast. W przeciwnym razie czasy i warunki przechowywania przed użyciem są odpowiedzialnością użytkownika i ogólnie nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze od 2°C do 8°C, chyba że rekonstytucja/rozcieńczenie itp. została przeprowadzona w warunkach kontrolowanej i zwalidowanej sterylności.

Szczególne środki ostrożności przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze wyższej niż 25°C.

Przechowywać fiolkę w opakowaniu zewnętrznym, aby chronić przed światłem.

W przypadku warunków przechowywania po rekonstytucji leku, patrz sekcja „Okres ważności”.

Należy wyrzucić cały nieużywany roztwór.

Rodzaj i zawartość opakowania

Fiolka szklana typu I (Ph. Eur.) koloru brązowego, z korkiem z elastomeru, zawierająca sterylne, pomarańczowo-czerwone, skoncentrowane proszek.

Opakowanie kartonowe zawierające 1, 10 lub 20 fiolki z liofilizowanym proszkiem.

Może być dostępnych tylko niektóre wielkości opakowań.

Niekompatybilności

Zgodność z roztworami do wlewania: do tej pory nie znane są żadne niekompatybilności. Decyzja o stosowaniu mieszanego wlewu należy do lekarza odpowiedzialnego. Widoczne wskaźniki niekompatybilności to np. floculacja, mętność i zanikanie barwy.

Szczególne środki ostrożności eliminacji i inne manipulacje

Nie stosować, chyba że roztwór jest klarowny, a pojemnik jest nienaruszony.

Za pomocą strzykawki wstrzyknąć 5 mL wody do sporządzania roztworów do wstrzykiwań, 5% roztworu glukozy lub 0,9% roztworu chlorku sodu do fiolki.

Delikatnie wymieszać w celu rozpuszczenia proszku.

Otrzymany roztwór jest klarowny, o barwie pomarańczowo-czerwonej.

Usunięcie nieużywanego leku i wszystkich materiałów, które miały kontakt z nim, należy przeprowadzić zgodnie z lokalnymi przepisami.