Lidokaina Normon 20 mg/ml roztwór do wstrzykiwań EFG

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wprowadzenie

Ulotka: informacja dla użytkownika

Lidocaína Normon 20 mg/ml roztwór do wstrzykiwań EFG

Lidocaini hydrochloridum

Przed zastosowaniem tego leku proszę dokładnie przeczytać całą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę, ponieważ może być konieczne ponowne zapoznanie się z jej treścią.
• W przypadku pytań skontaktuj się ze swoim lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• W przypadku wystąpienia działań niepożądanych skontaktuj się ze swoim lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, nawet jeśli są to działania niepożądane, których nie ma w niniejszej ulotce. Zobacz sekcję 4.

Spis treści ulotki

1. Co to jest Lidocaína Normon i do czego się jej stosuje
2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Lidocaíny Normon
3. Jak stosować Lidocaína Normon
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Lidocaína Normon
6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa

1. Co to jest Lidokaïna Normon i do czego jest stosowana

Ten lek zawiera chlorowodorek lidokainy i należy do grupy leków zwanych miejscowymi lekami przeciwbólowymi z grupy amidów. Stosuje się go w celu zablokowania bólu poprzez zmniejszenie przewodzenia impulsów nerwowych w pobliżu miejsca, w którym jest on podawany.

Lidokaïna Normon stosuje się w celu uzyskania znieczulenia za pomocą lokalnej iniekcji wokół nerwów lub w miejscach, gdzie będą wykonywane zabiegi chirurgiczne.

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Lidokainy Normon

Nie stosować Lidokainy Normon

• jeśli jest się uczulonym na lidokainę, inne miejscowe środki znieczulające typu amidowego lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w sekcji 6),
• do znieczulenia podpajęczynówkowego u pacjentów z nasilonym obniżeniem ciśnienia tętniczego (bardzo niskim ciśnieniem krwi) lub wstrząsem kardiogennym (serce pompuje krew w niewystarczającym stopniu) lub hipowolemicznym (ciężka utrata krwi lub płynów ustrojowych).

Znieczulenie podpajęczynówkowe nie powinno być stosowane podczas porodu.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Należy skonsultować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką przed zastosowaniem Lidokainy Normon:

• jeśli jest się osobą starszą lub w ogólnie osłabionym stanie,
• jeśli występują schorzenia serca, takie jak powolne lub nieregularne bicie serca lub niewydolność serca,
• jeśli występują zaburzenia płucne lub oddechowe,
• jeśli występują choroby wątroby lub zaburzenia czynności nerek,
• jeśli występują napady padaczkowe,
• jeśli występuje obrzęk lub infekcja w miejscu wstrzyknięcia,
• jeśli występuje porfiria (rzadka, dziedziczna choroba wpływająca na skórę i układ nerwowy),
• jeśli występują zaburzenia krzepnięcia krwi,
• jeśli jest się w trzecim trymestrze ciąży,
• jeśli występuje zaburzenie nerwu twarzowego (zespół MELKERSSOHN-ROSENTHAL),
• jeśli ma się obniżone ciśnienie krwi lub objętość krwi,
• jeśli występuje nasilona słabość mięśniowa (miastenia gravis).

Dzieci

Nie zaleca się stosowania lidokainy u noworodków. U dzieci poniżej 4. roku życia należy stosować z ostrożnością, ponieważ dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa są ograniczone.

Wpływ Lidokainy Normon na inne leki

Należy poinformować lekarza lub farmaceutę, jeśli stosuje się obecnie, stosowało się ostatnio lub może się konieczności stosowania innych leków.

W szczególności należy poinformować lekarza, jeśli stosuje się następujące leki:

• inne środki znieczulające miejscowe,
• leki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy (np. cyklosporyna),
• leki stosowane w leczeniu nieregularnego rytmu serca (np. amiodaron).

Ciąża, karmienie piersią i rozrodczość

Jeśli jest się w ciąży, karmi piersią, sądzi, że może się być w ciąży lub planuje zajście w ciążę, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.

Lekarz poda ten lek jedynie wtedy, gdy uzna to za konieczne podczas ciąży lub karmienia piersią.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn

Ten lek może tymczasowo wpływać na sprawność ruchową, uwagę i koordynację. Lekarz poinformuje, czy można prowadzić pojazdy lub obsługiwać maszyny.

Ważne informacje dotyczące niektórych składników Lidokainy NORMON

Osoby uprawiające sport powinny wiedzieć, że lidokaina może powodować pozytywny wynik w testach na dopingu.

Lidokaina NORMON zawiera sód

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na fiolkę, co oznacza, że jest w zasadzie „bezsodowy”.

3. Jak stosować Lidokainę Normon

Lidokainę Normon podaje lekarz. Lek zostanie podany w postaci wstrzyknięcia do żyły, do mięśnia, pod skórę, w okolice nerwów lub do przestrzeni zewnątrzoponowej w pobliżu rdzenia kręgowego.

Lidokainę Normon podaje się zazwyczaj w pobliżu części ciała, która ma być operowana.

Dawka podana przez lekarza zależy od rodzaju potrzebnego złagodzenia bólu. Również zależy ona od wzrostu, wieku i stanu fizycznego pacjenta oraz od części ciała, w której lek zostanie wstrzyknięty.

Otrzyma się najniższą możliwą dawkę, zapewniającą pożądany efekt. Dawkę lidokainy należy zmniejszyć u osób z grup ryzyka oraz u pacjentów w złym stanie ogólnym.

Gdy lek wstrzykuje się do tkanek o silnej wchłanialności systemowej, pojedyncza dawka chlorku lidokainy nie powinna przekraczać 400 mg.

Stosowanie u dzieci

Dawkę należy zmniejszyć u dzieci. Lidokainę należy stosować z ostrożnością u dzieci poniżej czterech lat.

Jeśli podano więcej Lidokainy Normon niż należało

Lekarz prowadzący jest przygotowany na leczenie poważnych działań niepożądanych związanych z przedawkowaniem Lidokainy Normon.

Pierwsze objawy stosowania zbyt dużej ilości lidokainy są zazwyczaj następujące:

• drgawki,
• niepokój,
• uczucie zmęczenia lub zawrotów głowy,
• nudności,
• zdrętwienie lub uczucie mrowienia warg i wokół ust,
• problemy ze wzrokiem.

Jeśli wystąpi którykolwiek z tych objawów lub jeśli podejrzewa się podanie zbyt dużej ilości lidokainy, należy natychmiast powiadomić lekarza lub pielęgniarkę.

Mogą wystąpić poważniejsze działania niepożądane związane z przedawkowaniem lidokainy, takie jak zaburzenia równowagi i koordynacji, zaburzenia słuchu, euforia, dezorientacja, trudności z mową, bladość, pocenie się, drżenie, drgawki, zaburzenia działania serca i naczyń krwionośnych, utrata przytomności, śpiączka oraz krótkotrwałe przerywanie oddychania (apneę).

Jeśli pojawią się inne wątpliwości dotyczące stosowania tego produktu, należy zwrócić się do lekarza.

W przypadku przedawkowania lub przypadkowego połknięcia leku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub zadzwonić na Infolinę Toksykologiczną (tel. 915 620 420), podając nazwę leku i ilość przyjętego środka. Należy zabrać ten ulotnik.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich pacjentów je występują.

Natychmiast powiadom lekarza lub pielęgniarkę, jeśli doświadczasz ciężkiej reakcji alergicznej (angioobrzęk lub wstrząs anafilaktyczny). Objawy mogą obejmować nagłe wystąpienie:

• Opuchlizny twarzy, warg, języka lub gardła; może to prowadzić do trudności z połykaniem.
• Silnej lub nagłej opuchlizny rąk, stóp i kostek.
• Trudności z oddychaniem.
• Silnego świądu skóry (z wypryskiem).
• Gorączki.
• Obniżenia ciśnienia krwi.

Możliwe działania niepożądane po podaniu są zasadniczo takie same, jak te wywoływane przez inne miejscowe środki znieczulające typu amidowego.

Działania niepożądane bardzo często występujące (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów):

• Nudności i wymioty.
• Utrudnione połykanie.
• Zły nastrój.

Działania niepożądane często występujące (mogą dotyczyć od 1 do 10 na 100 pacjentów):

• Przejściowe objawy neurologiczne (ból nóg i pośladków).
• Zmieszanie, niepokój, drażliwość, euforia, halucynacje i depresja.
• Senność.
• Odczucie zawrotów głowy.
• Nieostre widzenie.
• Drgawki.
• Omdlenia.
• Odczucie mrowienia.

Działania niepożądane rzadko występujące (mogą dotyczyć od 1 do 10 na 1 000 pacjentów):

• Napady drgawkowe.

• Niewrażliwość języka lub uczucie mrowienia wokół ust.

• „Szumy” w uszach lub wrażliwość na dźwięk.

• Utrata przytomności.

• Dzwonienie w uszach.

• Trudności z mówieniem.

• Nadciśnienie (wysokie ciśnienie krwi).

Działania niepożądane rzadkie (mogą dotyczyć od 1 do 10 na 10 000 pacjentów):

• Reakcje nadwrażliwościowe, takie jak pokrzywka, wysypka skórna, angioobrzęk, skurcz oskrzeli, trudności z oddychaniem i w ciężkich przypadkach wstrząs anafilaktyczny.
• Uraz.
• Dreszcze.
• Irrytacja (reakcja w jednym obszarze ciała).
• Ugniatanie rdzenia kręgowego.
• Skurcze mięśni.
• Hipotensja (niskie ciśnienie krwi).
• Depresja oddechowa (wolne lub przerywane oddychanie).
• Bradykardia (wolne tętno).

Działania niepożądane bardzo rzadkie (mogą dotyczyć 1 na 10 000 pacjentów):

• Tachykardia komorowa.

Działania niepożądane o nieznanej częstości występowania (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych):

• Zespół Hornera (związany z znieczuleniem podpajęczynówkowym lub zastosowaniem w okolicy głowy i szyi).

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Ciebie jakiekolwiek działania niepożądane, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, nawet jeśli chodzi o możliwe działania niepożądane, które nie są wymienione w niniejszym ulotce. Możesz również zgłaszać działania niepożądane bezpośrednio za pośrednictwem Systemu Farmakowigilancji Leków na Użycie Człowieka: www.notificaRAM.es. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych możesz przyczynić się do dostarczania większej ilości informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

.

5. Zachowanie Lidokainy Normon

Przechowuj to lekarstwo poza zasięgiem wzroku i zasięgiem ręki dzieci.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowuj w opakowaniu oryginalnym.

Nie stosuj tego lekarstwa po dacie wygasania podanej na opakowaniu po oznaczeniu CAD. Data wygaśnięcia odnosi się do ostatniego dnia wskazanego miesiąca.

Produkt do jednorazowego użytku. Odpadłe resztki roztworu należy usunąć. Sprawdź wizualnie przed użyciem. Stosuj tylko wtedy, gdy roztwór jest klarowny i nie zawiera widocznych cząstek.

Lekarstw nie należy wyrzucać do odpływów ani do śmieci. Usuwanie nieużywanego lekarstwa oraz wszystkich materiałów, które miały z nim kontakt, należy przeprowadzić zgodnie z lokalnymi przepisami.

6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa

Skład Lidokainy Normon

• Substancją czynną jest lidokaina. Każdy ml roztworu zawiera 20 mg jednofosforanu lidokainy monohydryku.
• Pozostałe składniki to: chlorek sodu i woda do sporządzania środków iniekcyjnych.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Lidokaina Normon 20 mg/ml jest dostępna jako roztwór do wstrzykiwań w ampułkach szklanych zawierających 200 mg jednofosforanu lidokainy monohydryku w 10 ml lub 100 mg jednofosforanu lidokainy monohydryku w 5 ml. Każde opakowanie zawiera 1 ampułkę lub 100 ampułek o pojemności 10 ml lub 5 ml.

Właściciel pozwoolenia na dopuszczanie do obrotu i podmiot odpowiedzialny za produkcję

LABORATORIOS NORMON, S.A.

Ronda de Valdecarrizo, 6-28760 Tres Cantos –Madrid (ESPAŃSKO)

Inne postacie leku

Lidokaina Normon 10 mg/ml roztwór do wstrzykiwań EFG

Lidokaina Normon 50 mg/ml roztwór do wstrzykiwań EFG

Data ostatniej weryfikacji ulotki: marzec 2026

Szczegółowe i aktualne informacje na temat tego leku są dostępne na stronie internetowej Hiszpańskiej Agencji Leków i Produktów Zdrowia (AEMPS) http://www.aemps.gob.es/.

Informacja ta przeznaczona jest wyłącznie dla lekarzy lub innych specjalistów medycznych:

Aby przygotować roztwór jednofosforanu lidokainy o stężeniu 1,5%, należy rozcieńczyć 2% roztwór jednofosforanu lidokainy w strzykawce z 0,9% roztworem chlorku sodu: 3 jednostki (ml) 2% roztworu jednofosforanu lidokainy z 1 jednostką (ml) 0,9% roztworu chlorku sodu. Rozcieńczony roztwór należy przygotować bezpośrednio przed użyciem.

Aby przygotować roztwór jednofosforanu lidokainy o stężeniu 0,5%, należy rozcieńczyć 1% roztwór jednofosforanu lidokainy w strzykawce z 0,9% roztworem chlorku sodu: 1 jednostka (ml) 1% roztworu jednofosforanu lidokainy z 1 jednostką (ml) 0,9% roztworu chlorku sodu. Rozcieńczony roztwór należy przygotować bezpośrednio przed użyciem.

Zalecana dawka i sposób podania

Lidokaina Normon powinna być stosowana wyłącznie przez lekarzy posiadających doświadczenie w znieczuleniu regionalnym oraz technikach resuscytacji, albo pod ich nadzorem. W czasie podawania środków znieczulających miejscowych należy mieć dostęp do sprzętu reanimacyjnego. Należy stosować najniższą możliwą dawkę zapewniającą pożądany efekt. Dawka powinna być dostosowana indywidualnie do specyfiki każdego przypadku.

Dawkowanie

Dorośli

W przypadku wstrzykiwania do tkanek o wysokiej absorpcji systemowej, pojedyncza dawka jednofosforanu lidokainy nie powinna przekraczać 400 mg. Poniższa tabela może służyć jako wytyczna dla dorosłych o masie ciała około 70 kilogramów. Dawka powinna być dostosowana w zależności od wieku, masy ciała i stanu pacjenta:

Aby wydłużyć działanie znieczulenia, lidokainę można połączyć ze środkiem zwężającym naczynia, takim jak adrenalina. Dodanie adrenaliny w stężeniu 1:100 000 do 1:200 000 okazało się skuteczne.

Populacja pediatryczna

Dawki należy dobierać indywidualnie, uwzględniając wiek i masę ciała pacjenta oraz rodzaj zabiegu. Należy starannie dobrać technikę znieczulenia i unikać technik bolesnych. Zachowanie dziecka należy dokładnie monitorować w trakcie leczenia. Średnia dawka podawana w jednej sesji mieści się w zakresie 20 mg – 30 mg chlorku lidokainy. Dawkę chlorku lidokainy podawaną dzieciom można również obliczyć według wzoru: masa ciała dziecka (w kilogramach) × 1,33.

Nie należy przekraczać dawki 5 mg chlorku lidokainy na kilogram masy ciała.

Aby zapobiec toksyczności ogólnoustrojowej u dzieci, należy zawsze stosować najniższe skuteczne stężenie lidokainy.

Lidokaina jest wskazana u dorosłych i dzieci. Należy jednak stosować ją z dużą ostrożnością u dzieci poniżej 4. roku życia, ponieważ dostępne dane nie są wystarczające, aby potwierdzić bezpieczeństwo i skuteczność tego produktu u tej grupy pacjentów.

Lidokaina do wstrzykiwań nie jest zalecana w leczeniu noworodków (patrz punkt 5.2 ulotki dołączanej do opakowania). W tej grupie wiekowej nie zna się optymalnego stężenia lidokainy we krwi niezbędnego do uniknięcia toksycznych skutków, takich jak napady padaczkowe czy zaburzenia rytmu serca.

Grupy specjalne

U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby oraz u pacjentów starszych należy zmniejszyć dawkę zgodnie z wiekiem i stanem fizycznym pacjenta (patrz punkt 4.4 i 5.2 ulotki dołączanej do opakowania).

Sposób podania

Sposób podania lidokainy zależy od rodzaju stosowanej metody znieczulenia (znieczulenie doświatowe, znieczulenie regionalne dożylne, blokada nerwowa lub znieczulenie podpajęczynówkowe).

Lidokaina Normon może być podawana dożylne, domięśniowo, podskórnie, wewnątrzskórnie, okołonerwowo, podpajęczynówkowo lub dożylnie (w znieczuleniu miejscowym dożylnym lub blokadzie Biera).

Interakcje z innymi lekami i inne interakcje

Leki hamujące metabolizm lidokainy (np. cyklosporyna) mogą prowadzić do potencjalnie toksycznych stężeń w osoczu, gdy lidokaina jest stosowana wielokrotnie w wysokich dawkach przez dłuższy czas. Takie interakcje nie mają znaczenia klinicznego podczas krótkotrwałego leczenia lidokainą w zalecanych dawkach.

Lidokainę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących inne leki przeciwbólowe lub leki przeciwnadżeniowe z grupy Ib, ponieważ toksyczne działania są skumulowane.

Nie przeprowadzono szczegółowych badań interakcji między lidokainą a lekami przeciwnadżeniowymi z grupy III (np. amiodaronem), jednak zaleca się zachować ostrożność (patrz punkt 4.4 ulotki dołączanej do opakowania).

Leki przeciwnadżeniowe klasy I

Jednoczesnego stosowania lidokainy z innymi lekami przeciwnadżeniowymi klasy I należy unikać ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy.

Inne leki przeciwnadżeniowe

Jeśli lidokaina jest stosowana razem z innymi lekami przeciwnadżeniowymi, takimi jak blokery beta-adrenergiczne lub blokery kanałów wapniowych, może dojść do nasilenia hamującego wpływu na przewodnictwo przedsionkowo-komorowe i wewnątrzkomorowe oraz na kurczliwość mięśnia sercowego.

Leki mogące obniżyć próg napadowy

Ponieważ lidokaina sama w sobie obniża próg napadowy, współpodawanie innych leków, które również obniżają próg napadowy (np. tramadol lub bupropion), może zwiększyć ryzyko wystąpienia napadów padaczkowych.

Ostrzeżenia i środki ostrożności szczególnej wrażliwości

Ogólnie rzecz biorąc, przed wstrzyknięciem lidokainy należy upewnić się, że cały sprzęt do reanimacji oraz leki do leczenia reakcji toksycznych są natychmiast dostępne. W przypadku większych blokad należy wcześniejszo założyć cewnik dożylny przed wstrzyknięciem środka znieczulającego. Jak wszystkie środki znieczulające miejscowe, lidokaina może powodować ostry toksyczny wpływ na układ sercowo-naczyniowy i ośrodkowy układ nerwowy, gdy stężenia we krwi są wysokie, szczególnie po rozległym podaniu dożylnej.

Należy zachować ostrożność przy leczeniu następujących grup pacjentów:

• Pacjentów starszych i ogólnie osłabionych.
• Pacjentów z blokada AV II lub III, ponieważ środek znieczulający może zmniejszyć przewodnictwo mięśnia sercowego.
• Pacjentów z niewydolnością serca, bradykardią lub zaburzeniami oddychania.
• Pacjentów z ciężką chorobą wątroby lub niewydolnością nerek.
• Pacjentów z padaczką. U tych pacjentów należy dokładnie monitorować wystąpienie objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Należy brać pod uwagę zwiększone ryzyko napadów nawet przy dawkach poniżej maksymalnej.
• Pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi. Leczenie lekami przeciwkrzepliwymi (np. heparyną), NSAID lub substytutami osocza zwiększa skłonność do krwawień. Przypadkowe uszkodzenie naczyń krwionośnych może prowadzić do poważnych krwotoków. W razie potrzeby należy sprawdzić czas krwawienia, aktywowany częściowy czas tromboplastynowy (APTT), szybkość protrombinową i liczbę płytek krwi.
• Trzeci trymestr ciąży
• Dzieci poniżej 4. roku życia, ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności są ograniczone
• Noworodki – należy zachować szczególną ostrożność (patrz punkt 5.2 ulotki dołączanej do opakowania)

Pacjentów leczonych lekami przeciwnadżeniowymi klasy III (np. amiodaronem) należy dokładnie monitorować, a wskazane może być monitorowanie EKG, ponieważ działania sercowe lidokainy i leków przeciwnadżeniowych klasy III mogą się kumulować (patrz punkt 4.5 ulotki dołączanej do opakowania).

Istnieją doniesienia po wprowadzeniu leku na rynek o przypadkach chondrolizy u pacjentów, którzy otrzymywali ciągłe wlewy do stawu pooperacyjne anestetyków miejscowych. W większości opisanych przypadków chondrolizy zaangażowany był staw barkowy. Ze względu na wiele czynników sprzyjających i niejednolite doniesienia w literaturze naukowej dotyczącej mechanizmu działania nie ustalono związku przyczynowego. Ciągłe wlewy do stawu nie są zatwierdzonym wskazaniem dla lidokainy (patrz punkt 4.8 ulotki dołączanej do opakowania).

Znieczulenie podpajęczynówkowe może powodować poważne działania niepożądane, takie jak depresja układu sercowo-naczyniowego, szczególnie w przypadku współistniejącej hipowolemii. Należy zawsze zachować ostrożność u pacjentów z obniżoną funkcją układu sercowo-naczyniowego.

Znieczulenie podpajęczynówkowe może powodować hipotensję i bradykardię. Ryzyko to można zmniejszyć przez podanie dożylne roztworów krystaloidowych lub koloidowych. Hipotensję należy natychmiast leczyć, np. ephedryną 5–10 mg dożylne; powtarzać w razie potrzeby.

Blokada paracervicalna może czasem powodować bradykardię lub tachykardię płodu, dlatego konieczne jest dokładne monitorowanie częstości akcji serca płodu (patrz punkt 4.6 ulotki dołączanej do opakowania).

Urazy nerwów i/lub toksyczne działania miejscowe na mięśnie i nerwy są przede wszystkim spowodowane wstrzyknięciem środków znieczulających miejscowych. Rozległość tych uszkodzeń tkanek zależy od wielkości urazu, stężenia środka znieczulającego i czasu ekspozycji tkanek na środek znieczulający. Dlatego należy stosować najniższą skuteczną dawkę.

Należy również zachować szczególną ostrożność przy wstrzykiwaniu środka znieczulającego do tkanki zapalonej (zakażonej) ze względu na zwiększoną resorpcję ogólnoustrojową spowodowaną większym przepływem krwi oraz zmniejszoną skuteczność z powodu niższego pH tkanki zakażonej.

Po zdjęciu opaski uciskowej po znieczuleniu regionalnym dożylnej istnieje większe ryzyko działań niepożądanych. Dlatego środek znieczulający należy usuwać w kilku frakcjach.

Podczas zabiegów znieczulających w okolicy szyi i głowy pacjenci są narażeni na większe ryzyko toksycznych działań leku na ośrodkowy układ nerwowy, nawet przy niskich dawkach (patrz punkt 4.8 ulotki dołączanej do opakowania).

Rzadko, wstrzyknięcia za gałką oczną mogą dotrzeć do przestrzeni podpajęczynówkowej mózgu, powodując silne/poważne reakcje, w tym upadek ciśnienia krwi, bezdech, napady padaczkowe i przejściową ślepotę.

Wstrzyknięcia za gałkę oczną i wokół gałki ocznej środków znieczulających miejscowych wiążą się z niewielkim ryzykiem trwałej dysfunkcji ruchowej oka. Główne przyczyny obejmują uraz i/lub toksyczne działania miejscowe na mięśnie i/lub nerwy.

Lidokaina do wstrzykiwań może zwiększać stężenia kinazy kreatynowej, co może utrudniać rozpoznanie ostrzego zawału mięśnia sercowego.

Lidokaina do wstrzykiwań nie jest zalecana w leczeniu noworodków (patrz punkt 5.2 ulotki dołączanej do opakowania).

Wykazano, że lidokaina wywołuje porfirynogenezę u zwierząt i nie powinna być podawana pacjentom z ostrą porfirią, chyba że jest to absolutnie konieczne. Należy zachować najwyższą ostrożność u wszystkich pacjentów z porfirią.