Lantus SoloStar 100 jednostek/ml roztwór do wstrzykiwań w piórze do wstrzykiwacza wypełnionym wcześniej

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wstęp

Ulotka: informacja dla użytkownika

Lantus SoloStar 100 jednostek/ml roztwór do wstrzykiwań w piśmie do wstrzykiwacza jednoczęściowego

Insulina glargina

Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać całą ulotkę, w tym instrukcje dotyczące użytkowania pióra do wstrzykiwacza Lantus SoloStar, ponieważ zawiera ważne informacje dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę, ponieważ możesz mieć potrzebę ponownego jej przeczytania.
• W przypadku jakichkolwiek pytań skontaktuj się ze swoim lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Ten lek został przepisany wyłącznie Tobie i nie powinieneś go przekazywać innym osobom, nawet jeśli mają takie same objawy, ponieważ może im zaszkodzić.
• W przypadku wystąpienia działań niepożądanych skontaktuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli są to działania niepożądane, których nie ma w niniejszej ulotce. Zobacz punkt 4.

Zawartość ulotki

1. Co to jest Lantus i w jakich przypadkach stosuje się ten lek
2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Lantus
3. Jak stosować Lantus
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Lantus
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Lantus i do czego służy

Lantus zawiera insuliny glarginę. Jest to insulina zmodyfikowana, bardzo podobna do insuliny ludzkiej.

Lantus stosuje się w leczeniu cukrzycy typu 2 u dorosłych, u dzieci i młodzieży od 2. roku życia. Cukrzyca typu 2 to choroba, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny w celu kontrolowania poziomu cukru we krwi. Insulina glargina wykazuje długotrwałe i stałe działanie obniżające poziom glukozy we krwi.

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Lantus

Nie należy stosować Lantus

Jeśli jest się uczulonym na insuliny glarginę lub na którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Lantus w piórze jednorazowym przeznaczony jest wyłącznie do podania bezpośrednio pod skórę (zobacz także punkt 3). Należy skonsultować się z lekarzem, jeśli konieczne jest podanie insuliny inną metodą.

Przed rozpoczęciem stosowania Lantus należy skonsultować się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.

Należy ściśle przestrzegać wytycznych lekarza dotyczących dawki, kontroli (badania krwi i moczu), diety oraz aktywności fizycznej (praca i ćwiczenia) oraz techniki wstrzykiwania.

Jeśli poziom cukru we krwi jest zbyt niski (hipoglikemia), należy postępować zgodnie z wytycznymi dotyczącymi hipoglikemii (zobacz ramkę na końcu tego ulotki).

Zmiany w skórze w miejscu wstrzykiwania

Należy zmieniać miejsce wstrzykiwania, aby uniknąć zmian w skórze, takich jak guzki pod skórą. Insulina może nie działać prawidłowo, jeśli wstrzykuje się ją w miejsce z guzkami (zobacz punkt 3). Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli obecnie wstrzykuje się insuliny w miejsce z guzkami, zanim przestanie się to robić i zacznie wstrzykiwać w inne miejsce. Lekarz może zalecić częstsze sprawdzanie poziomu cukru we krwi oraz dostosowanie dawki insuliny lub innych leków przeciwcukrzycowych.

Podróżowanie

Przed podróżą należy skonsultować się z lekarzem. Może być konieczna konsultacja w następujących kwestiach:

• dostępność insuliny w kraju, do którego się jedzie,
• zapasy insuliny, igieł itp.,
• odpowiednie przechowywanie insuliny podczas podróży,
• harmonogram posiłków i podawania insuliny podczas podróży,
• możliwe skutki przemieszczania się do stref o innej strefie czasowej,
• możliwe nowe zagrożenia zdrowotne w odwiedzanych krajach,
• co należy zrobić w sytuacji nagłej choroby lub pogorszenia się stanu zdrowia.

Choroby i urazy

Leczenie cukrzycy może wymagać szczególnej uwagi w następujących sytuacjach (np. dostosowanie dawki insuliny, badania krwi i moczu):

• Jeśli choruje się lub ma się poważny uraz, poziom cukru we krwi może wzrosnąć (hiperglikemia).
  • Jeśli nie spożywa się wystarczającej ilości pokarmu, poziom cukru we krwi może spaść zbyt nisko (hipoglikemia).

W większości przypadków konieczna będzie konsultacja z lekarzem. Należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.

Jeśli choruje się na cukrzycę typu 1 (cukrzycę insulinozależną), nie należy przerywać podawania insuliny ani przyjmowania odpowiedniej ilości węglowodanów. Należy zawsze informować osoby zajmujące się opieką lub leczeniem, że wymaga się insuliny.

Leczenie insuliny może spowodować, że organizm zacznie wytwarzać przeciwciała przeciwko insuline (substancje działające przeciwko insuline). Jednakże jedynie w bardzo rzadkich przypadkach może być konieczna zmiana dawki insuliny.

Niektórzy pacjenci z długotrwałą cukrzycą typu 2 i chorobą serca lub przebytym udarem mózgu, którzy byli leczeni pioglitazonem (doustnym lekiem przeciwcukrzycowym stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2) i insulina, doświadczyli rozwoju niewydolności serca. Należy niezwłocznie poinformować lekarza, jeśli wystąpią objawy niewydolności serca, takie jak nietypowy brak tchu, szybki przyrost masy ciała lub obrzęki lokalne (obrzęk).

Dzieci

Nie ma doświadczeń z zastosowaniem Lantus u dzieci poniżej 2. roku życia.

Stosowanie Lantus z innymi lekami

Niektóre leki mogą powodować zmiany poziomu cukru we krwi (wzrost, spadek lub oba, w zależności od sytuacji). W każdym przypadku może być konieczne dostosowanie dawki insuliny, aby uniknąć zbyt niskiego lub zbyt wysokiego poziomu cukru we krwi. Należy zachować ostrożność przy rozpoczęciu stosowania innego leku oraz przy jego odstawianiu.

Należy poinformować lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmuje się, niedawno przyjmowało się lub może być konieczne przyjmowanie jakiegokolwiek innego leku. Należy zapytać lekarza, zanim zacznie się przyjmować lek, czy może on wpływać na poziom cukru we krwi i jakie działania należy podjąć.

Do leków, które mogą powodować obniżenie poziomu cukru we krwi (hipoglikemia), należą:

• wszystkie inne leki stosowane w leczeniu cukrzycy,
• inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) (stosowane w leczeniu niektórych chorób serca lub nadciśnienia tętniczego),
• disopirydama (stosowana w leczeniu niektórych chorób serca),
• fluoksetyna (stosowana w leczeniu depresji),
• fibraty (stosowane do obniżania podwyższonych poziomów lipidów we krwi),
• inhibitory monoaminooksydazy (MAO) (stosowane w leczeniu depresji),
• pentoksyfilina, propoksyfen, salicylany (takie jak kwas acetylosalicylowy, stosowany do złagodzenia bólu i obniżenia gorączki),
• antybiotyki z grupy sulfonamidów.

Do leków, które mogą powodować podwyższenie poziomu cukru we krwi (hiperglikemia), należą: kortykosteroidy (takie jak „kortyzona”, stosowana w leczeniu stanów zapalnych),

• danazol (lek działający na owulację),
• diazoksyd (stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego),
• diuretyki (stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego lub nadmiernego zatrzymania płynów),
• glukagon (hormon trzustkowy stosowany w leczeniu ciężkiej hipoglikemii),
• izoniazyd (stosowany w leczeniu gruźlicy),
• estrogeny i progestageny (np. w tabletkach antykoncepcyjnych stosowanych do kontroli płodności),
• pochodne fenytoazyny (stosowane w leczeniu chorób psychicznych),
• hormon wzrostu (somatotropina),
• leki sympatykomimetyczne (np. adrenalina [epinefryna] lub salbutamol, terbutamina w leczeniu astmy),
• hormony tarczycy (stosowane w leczeniu niewydolności tarczycy),
• atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. klozapina, olanzapina),
• inhibitory proteazy (stosowane w leczeniu HIV).

Poziom cukru we krwi może wzrosnąć lub spaść, jeśli przyjmuje się:

• beta-blokery (stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego),
• klonidynę (stosowaną w leczeniu nadciśnienia tętniczego),
• sole litu (stosowane w leczeniu chorób psychicznych).

Pentamidyna (stosowana w leczeniu niektórych infekcji wywołanych przez pasożyty) może spowodować hipoglikemię, która czasem może być następuje po niej hiperglikemia.

Beta-blokery, podobnie jak inne leki sympatykolityczne (np. klonidyna, guanetydyna i rezerpina), mogą osłabić lub całkowicie zahamować pierwsze objawy ostrzegawcze, które mogą pomóc w rozpoznaniu hipoglikemii.

Jeśli nie jest się pewnym, czy przyjmuje się któryś z tych leków, należy zapytać lekarza lub farmaceuty.

Stosowanie Lantus z alkoholem

Poziom cukru we krwi może wzrosnąć lub spaść po spożyciu alkoholu.

Ciąża i karmienie piersią

Należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku.

Należy poinformować lekarza, jeśli planuje się zajście w ciążę lub jeśli już się jest w ciąży. Dawka insuliny może wymagać zmiany podczas ciąży i po porodzie. Szczególnie staranne kontrolowanie cukrzycy oraz zapobieganie hipoglikemii są ważne dla zdrowia dziecka.

Jeśli kobieta karmi piersią, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ może być konieczna dostosowanie dawki insuliny i diety.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn

Możliwość koncentracji lub reakcji może być ograniczona, jeśli:

• występuje hipoglikemia (niski poziom cukru we krwi),
• występuje hiperglikemia (wysoki poziom cukru we krwi),
• występują zaburzenia wzroku.

Należy zwrócić uwagę na to możliwe zagrożenie, biorąc pod uwagę wszystkie sytuacje, które mogą stanowić zagrożenie dla siebie lub innych (np. prowadzenie pojazdu lub obsługa maszyn). Należy poprosić lekarza o poradę dotyczącą możliwości prowadzenia pojazdów, jeśli:

• występują częste epizody hipoglikemii,
• zmniejszyły się lub nie występują pierwsze objawy ostrzegawcze, które mogą pomóc w rozpoznaniu hipoglikemii.

Ważne informacje dotyczące niektórych składników Lantus

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co oznacza, że jest zasadniczo „bezsodowy”.

3. Jak stosować Lantus

Postępuj dokładnie zgodnie z instrukcjami lekarza dotyczące dawkowania tego leku. W razie wątpliwości ponownie skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Chociaż Lantus zawiera ten sam substancję czynną co Toujeo (insulina glargina 300 jednostek/ml), te leki nie są wzajemnie zamiennikami. Zmiana terapii insulinowej wymaga recepty lekarskiej, nadzoru medycznego i kontroli poziomu glukozy we krwi. Aby uzyskać więcej informacji, skonsultuj się z lekarzem.

Dawka

W zależności od stylu życia, wyników kontroli poziomu cukru (glukozy) we krwi oraz dotychczasowego leczenia insuliną, lekarz:

• ustali, jaka dawka Lantus jest Ci potrzebna każdego dnia i o której porze dnia,
• wskazze, kiedy należy sprawdzać poziom cukru we krwi oraz czy konieczne są badania moczu,
• poinformuje, kiedy może być konieczne podanie wyższej lub niższej dawki Lantus.

Lantus to insulina o długim działaniu. Lekarz może zalecić stosowanie jej w połączeniu z insuliną o krótkim działaniu lub tabletkami obniżającymi poziom cukru we krwi.

Wiele czynników może wpływać na poziom glukozy we krwi. Należy znać te czynniki, aby odpowiednio reagować na zmiany poziomu cukru we krwi i zapobiegać jego nadmiernemu wzrostowi lub spadkowi. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz ramkę na końcu ulotki.

Stosowanie u dzieci i nastolatków

Lantus może być stosowany u dzieci od 2. roku życia i u nastolatków. Stosuj ten lek zgodnie z zaleceniem lekarza.

Częstotliwość podawania

Wymagana jest jedna iniekcja Lantus codziennie, zawsze o tej samej porze.

Sposób podania

Lantus wstrzykuje się pod skórę. NIE wstrzykuj Lantus do żyły, ponieważ może to zmienić działanie leku i spowodować hipoglikemię.

Lekarz wskazze Ci miejsce na skórze, w którym należy wstrzykiwać Lantus. Przy każdej iniekcji należy zmieniać miejsce wkłucia w obrębie wskazanego obszaru skóry.

Jak obsługiwać SoloStar

SoloStar to jednorazowa długopisowa dawaczka wstępnie załadowana insuliną glarginą. Lantus w długopisowej dawaczce wstępnie załadowanej jest wskazany wyłącznie do podania podskórnego. Skonsultuj się z lekarzem, jeśli konieczne jest podanie insuliny inną metodą.

Uważnie przeczytaj „Instrukcje użytkowania Lantus SoloStar” zawarte w tej ulotce. Należy korzystać z długopisowej dawaczki zgodnie z opisem w tych Instrukcjach użytkowania.

Przed każdym użyciem należy założyć nową igłę. Stosuj wyłącznie igły zatwierdzone do użytku z SoloStar (zobacz „SoloStar Instrukcje użytkowania”).

Przed każdą iniekcją należy wykonać test bezpieczeństwa.

Przed użyciem sprawdź kartusz. Nie używaj Lantus SoloStar, jeśli widoczne są w nim cząstki. Lantus SoloStar należy stosować wyłącznie, gdy roztwór jest klarowny, bezbarwny i wodnisty. Nie wstrząsaj ani nie mieszaj przed użyciem.

Aby zapobiec możliwemu przeniesieniu chorób, nigdy nie dziel się swoim długopisem z inną osobą. Ten długopis przeznaczony jest wyłącznie do użytku przez Ciebie.

Upewnij się, że insulina nie zostanie zanieczyszczona alkoholem ani innymi środkami odkażającymi, ani innymi substancjami.

Zawsze używaj nowego długopisu, jeśli zauważysz niewyjaśnione pogorszenie kontroli poziomu cukru we krwi. Jeśli podejrzewasz problem z SoloStar, skonsultuj się z pracownikiem służby zdrowia.

Puste długopisy nie powinny być uzupełniane i należy je bezpiecznie usunąć.

Jeśli SoloStar jest uszkodzony lub nie działa poprawnie, należy go usunąć i użyć nowego SoloStar.

Pomylenie insulin

Zawsze sprawdzaj etykietę insulinę przed każdą iniekcją, aby uniknąć pomylenia Lantus z innymi insulinami.

Jeśli zastosujesz więcej Lantus niż należy

• Jeśli wstrzyknąłeś zbyt dużo Lantus, poziom cukru we krwi może spaść zbyt nisko (hipoglikemia).

Sprawdzaj poziom cukru we krwi często. Ogólnie, aby zapobiec hipoglikemii, należy więcej jeść i kontrolować poziom cukru we krwi. Aby uzyskać więcej informacji na temat leczenia hipoglikemii, zobacz ramkę na końcu ulotki.

Jeśli zapomniałeś zastosować Lantus

• Jeśli zapomniałeś o dawce Lantus lub wstrzyknąłeś zbyt mało insulinę, poziom cukru we krwi może wzrosnąć zbyt mocno (hiperglikemia). Sprawdzaj poziom cukru we krwi często. Aby uzyskać więcej informacji na temat leczenia hiperglikemii, zobacz ramkę na końcu ulotki.
• Nie stosuj podwójnej dawki, aby nadrobić pominięte dawki.

Jeśli przerwiesz leczenie Lantus

Może to spowodować ciężką hiperglikemię (bardzo wysoki poziom cukru we krwi) i ketoacydozę (zwiększenie ilości kwasów we krwi, ponieważ organizm rozkłada tłuszcze zamiast cukru). Nie przerywaj leczenia Lantus bez konsultacji z lekarzem — on powie Ci, co należy zrobić.

Jeśli masz inne pytania dotyczące stosowania tego leku, zapytaj lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, Lantus może powodować działania niepożądane, choć nie wszystkie osoby je odczuwają.

Jeśli zauważysz objawy wskazujące, że poziom cukru we krwi jest zbyt niski (hipoglikemia), natychmiast podnieś poziom cukru we krwi (zobacz ramkę na końcu tego ulotki). Hipoglikemia (niski poziom cukru we krwi) może być bardzo poważna i jest bardzo częsta podczas leczenia insuliną (może dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób). Niski poziom cukru we krwi oznacza, że we krwi znajduje się zbyt mało glukozy. Jeśli poziom cukru we krwi obniży się bardzo znacznie, możesz stracić przytomność. Poważna hipoglikemia może prowadzić do uszkodzenia mózgu i może być potencjalnie śmiertelna. Więcej informacji znajduje się w ramce na końcu tej ulotki.

Ciężkie reakcje alergiczne (rzadkie, mogą dotyczyć do 1 na 1000 osób) – objawy mogą obejmować rozległe reakcje skórne (wysypkę i świąd całego ciała), silne obrzęki skóry lub błon śluzowych (angioedem), trudności w oddychaniu, obniżenie ciśnienia krwi towarzyszone przyspieszonym tętnem i nadmiernym poceniem się. Ciężkie reakcje alergiczne na insuliny mogą być potencjalnie śmiertelne. Natychmiast powiadom lekarza, jeśli zauważysz objawy ciężkich reakcji alergicznych.

• Zmiany w skórze w miejscu wstrzyknięcia:

Jeśli insulinę wstrzykuje się zbyt często w to samo miejsce, tkanka tłuszczowa może ulec zapadnięciu (lipodystrofia) (może dotyczyć do 1 na 100 osób) lub stanie się grubsza (lipohiperplazja) (może dotyczyć do 1 na 10 osób). Podskórne guzki mogą również pojawić się w wyniku odkładania się białka zwanego amyloidalnym (amyloidoza skórna; nie wiadomo, jak często występuje). Insulina może nie działać skutecznie, jeśli wstrzykuje się ją w miejsce z guzkami. Zmieniaj miejsce wstrzykiwania, aby pomóc w zapobieganiu tym zmianom skórnym.

Częste działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób)

• Działania niepożądane skórne i reakcje alergiczne w miejscu wstrzyknięcia

Objawy mogą obejmować zaczerwienienie, silny ból podczas wstrzyknięcia (rzadki), świąd, pokrzywkę, obrzęk lub stan zapalny. Te reakcje mogą rozprzestrzeniać się wokół miejsca wstrzyknięcia. Większość łagodnych reakcji na insulinę zwykle ustępuje po kilku dniach lub kilku tygodniach.

Rzadkie działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 1000 osób)

• Zaburzenia oczne

Znaczna zmiana (ulepszenie lub pogorszenie) kontroli poziomu cukru we krwi może tymczasowo zaburzyć wzrok. Jeśli cierpisz na proliferacyjną retinopatię (chorobę oczu związaną z cukrzycą), ciężkie napady hipoglikemii mogą prowadzić do tymczasowej utraty wzroku.

• Zaburzenia ogólne

W rzadkich przypadkach leczenie insuliną może również prowadzić do tymczasowego zatrzymania wody w organizmie, powodując obrzęki łydek i kostek.

Bardzo rzadkie działania niepożądane (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 osób)

W bardzo rzadkich przypadkach może wystąpić dysgeuzja (zaburzenia smaku) i mialgia (bóle mięśni).

Stosowanie u dzieci i nastolatków

Ogólnie rzecz biorąc, działania niepożądane u dzieci i nastolatków w wieku do 18 lat są podobne jak u dorosłych.

Częściej zgłaszano reakcje w miejscu wstrzyknięcia (reakcja w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia) oraz reakcje skórne (wysypka, pokrzywka) u dzieci i nastolatków w wieku do 18 lat niż u dorosłych.

Brak doświadczeń w stosowaniu u dzieci poniżej 2. roku życia.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli doświadczysz jakichkolwiek działań niepożądanych, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli chodzi o możliwe działania niepożądane, które nie są wymienione w tej ulotce. Możesz również zgłosić je bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w Dodatku V. Zgłaszanie działań niepożądanych pomaga w dostarczaniu dodatkowych informacji o bezpieczeństwie tego leku.

5. Zachowaj Lantus

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Nie stosuj tego leku po upływie daty ważności wskazanej na opakowaniu i etykiecie pióra po oznaczeniu CAD/EXP. Data ważności oznacza ostatni dzień wskazanego miesiąca.

Pióra nieużywane

Przechowuj w lodówce (między 2°C a 8°C). Nie zamrażaj ani nie umieszczaj w pobliżu zamrażarki lub chłodnika.

Przechowuj pióro w opakowaniu zewnętrznym, aby chronić je przed światłem.

Pióra w użyciu

Pióro w użyciu lub przeznaczone na zapas należy przechowywać maksymalnie przez 4 tygodnie w temperaturze poniżej 30°C i w chronionym przed bezpośrednim ciepłem lub światłem. Pióra w użyciu nie należy przechowywać w lodówce. Nie należy go stosować po upływie tego okresu.

Leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się opakowań i leków, których już nie potrzebujesz. Pomogą w ten sposób ochronić środowisko.

6. Zawartość opakowania i informacje dodatkowe

Skład Lantus

• Substancją czynną jest insulina glargina. Każdy ml roztworu zawiera 100 jednostek insuliny glarginy (równowartość 3,64 mg).
  • Pozostałe składniki to: chlorek cynku, metakrezol, gliceryna, wodorotlenek sodu (zobacz punkt 2 „Informacja ważna dotycząca niektórych składników Lantus”) oraz kwas solny (do regulacji pH) i woda do wstrzykiwań.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Lantus SoloStar 100 jednostek/ml roztwór do wstrzykiwań w piórze wstępnie załadowanym to przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Każde pióro zawiera 3 ml roztworu do wstrzykiwań (równowartość 300 jednostek).

Opakowania zawierające 1, 3, 4, 5, 6, 8, 9 i 10 piór wstępnie załadowanych.

Może być dostępnych tylko niektóre wielkości opakowań.

Właściciel zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i podmiot odpowiedzialny za produkcję

Właściciel zezwolenia na dopuszczenie do obrotu:

Sanofi-Aventis Deutschland GmbH, D-65926 Frankfurt am Main, Niemcy.

Podmiot odpowiedzialny za produkcję:

Sanofi-Aventis Deutschland GmbH

D-65926 Frankfurt am Main

Niemcy

Więcej informacji na temat tego leku można uzyskać, kontaktując się z lokalnym przedstawicielem właściciela zezwolenia na dopuszczenie do obrotu.

Data ostatniej aktualizacji tego ulotki:

Inne źródła informacji

Szczegółowe informacje na temat tego leku są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków: http://www.ema.europa.eu/

—————————————————————————————————————

HIPERGLIKEMIA I HIPERGLIKEMIA

Zawsze nos z sobą coś słodkiego (co najmniej 20 g cukru).

Zawsze nos z sobą dokumentację wskazującą, że jesteś chory na cukrzycę.

HIPERGLIKEMIA (wysokie stężenie glukozy we krwi)

Jeśli stężenie glukozy we krwi jest bardzo wysokie (hiperglikemia), może to oznaczać, że zażyłeś zbyt mało insuliny.

Dlaczego występuje hiperlipidemia?

Przykłady mogą obejmować:

• nie zażyłeś insuliny lub zażyłeś zbyt małą dawkę, albo jej działanie osłabło, np. z powodu niewłaściwego przechowywania,
• dawacz insuliny nie działa poprawnie,
• mniej się poruszasz niż zwykle, przeżywasz stres (napięcie emocjonalne, niepokój), lub doznałeś urazu, operacji, infekcji lub gorączki,
• przyjmujesz lub przyjmowałeś pewne leki (zobacz punkt 2, „Stosowanie Lantus z innymi lekami”).

Objawy ostrzegawcze hiperlipidemii

Pragnienie, częstsze oddawanie moczu, zmęczenie, sucha skóra, zaczerwienienie twarzy, utrata apetytu, niskie ciśnienie krwi, szybkie bicie serca oraz obecność glukozy i ciał ketonowych w moczu. Ból brzucha, głębokie i szybkie oddychanie, senność lub nawet utrata przytomności mogą być objawami ciężkiego stanu (kwasicy ketonowej) spowodowanego niedoborem insuliny.

Co należy zrobić w przypadku wystąpienia hiperlipidemii?

Należy natychmiast sprawdzić poziom glukozy we krwi i poziom acetonu w moczu, gdy tylko pojawi się którykolwiek z powyższych objawów. Hiperlipidemia lub ciężka kwasica ketonowa zawsze powinny być leczone przez lekarza, zazwyczaj w szpitalu.

HIPOLIPIDEMIA (niskie stężenie glukozy we krwi)

Jeśli poziom glukozy we krwi obniży się zbyt znacznie, możesz stracić przytomność. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do zawału serca lub uszkodzenia mózgu i może zagrozić życiu. Zazwyczaj powinieneś być w stanie rozpoznać, kiedy poziom glukozy we krwi zbyt szybko spada, aby podjąć odpowiednie działania.

Dlaczego występuje hipoglikemia?

Przykłady mogą obejmować:

• zastrzyk zbyt dużej dawki insuliny,
• pominięcie posiłków lub ich opóźnienie,
• niejedzenie w odpowiedniej ilości lub spożywanie pokarmów o niższej zawartości węglowodanów niż zwykle (cukier i substancje podobne do cukru nazywane są węglowodanami; jednak sztuczne słodziki NIE są węglowodanami),
• utrata węglowodanów w wyniku wymiotów lub biegunki,
• spożywanie alkoholu, szczególnie jeśli nie jesz dużo,
• intensywniejszy niż zwykle wysiłek fizyczny lub inny rodzaj aktywności fizycznej,
• powrót do zdrowia po urazie, operacji lub innego rodzaju stresu,
• powrót do zdrowia po chorobie lub gorączce,
• przyjmowanie lub zaprzestanie przyjmowania niektórych leków (zobacz punkt 2, „Stosowanie Lantus z innymi lekami”).

Hipoglikemia jest również bardziej prawdopodobna, gdy:

• dopiero zacząłeś leczenie insuliny lub zmieniłeś rodzaj insuliny (gdy zmieniasz z dotychczas stosowanej insuliny bazalnej na Lantus, jeśli wystąpi hipoglikemia, zazwyczaj będzie to miało miejsce rano, a nie wieczorem),
• poziom glukozy we krwi jest prawie normalny lub niestabilny,
• zmieniłeś miejsce zastrzyku (np. z uda na górną część ramienia),
• cierpisz na ciężką chorobę nerek lub wątroby, lub inne choroby, takie jak niedoczynność tarczycy.

Objawy ostrzegawcze hipoglikemii

• W organizmie

Przykłady wskazujące, że poziom glukozy we krwi gwałtownie spada: potliwość, wilgotna i lepka skóra, niepokój, szybkie bicie serca, podwyższone ciśnienie krwi, kołatanie serca i nieregularne bicie serca. Objawy te często pojawiają się przed objawami niskiego poziomu glukozy w mózgu.

• W mózgu

Przykłady wskazujące na niski poziom glukozy w mózgu: bóle głowy, silne głód, nudności, wymioty, zmęczenie, senność, zaburzenia snu, niepokój, agresywne zachowanie, trudności koncentracji, zmieniona reaktywność, depresja, dezorientacja, zaburzenia mowy (czasem całkowita utrata mowy), zaburzenia wzroku, drżenie, porażenie, uczucie mrowienia (parestezje), uczucie zdrętwienia i mrowienia w okolicy ust, zawroty głowy, utrata samokontroli, uczucie bezradności, drgawki, utrata przytomności.

Pierwsze objawy ostrzegawcze hipoglikemii („objawy ostrzegawcze”) mogą się zmieniać, osłabnąć lub całkowicie zanikać, gdy:

• jesteś osobą starszą,
• chorujesz na cukrzycę przez dłuższy czas,
• cierpisz na pewien rodzaj choroby nerwów (autonomiczna neuropatia cukrzycowa),
• niedawno doznałeś epizodu hipoglikemii (np. dzień wcześniej) lub gdy rozwija się ona powoli,
• masz prawie normalne lub znacznie poprawione poziomy glukozy we krwi,
• niedawno zmieniłeś insuliny zwierzęcej na insuliny ludzką, taką jak Lantus,
• przyjmujesz lub przyjmowałeś pewne leki (zobacz punkt 2, „Stosowanie Lantus z innymi lekami”).

W takim przypadku możesz doświadczyć ciężkiej hipoglikemii (a nawet omdlenia), zanim zauważysz problem. Zawsze bądź świadomy swoich objawów ostrzegawczych. Jeśli konieczne, częstsze badanie poziomu glukozy we krwi może pomóc w wykryciu łagodnych epizodów hipoglikemii, które mogłyby inaczej przejść niezauważone. Jeśli nie jesteś pewien, czy potrafisz rozpoznać swoje objawy ostrzegawcze, unikaj sytuacji (takich jak prowadzenie samochodu), które mogłyby zagrozić tobie lub innym osobom w wyniku hipoglikemii.

Co należy zrobić w przypadku wystąpienia hipoglikemii?

1. Nie zastrzykuj insuliny. Natychmiast zażyj 10–20 g cukru w postaci glukozy, kostek cukru lub napoju słodzonego cukrem. Uwaga: sztuczne słodziki i produkty spożywcze ze sztucznymi słodzikami zamiast cukru (np. napoje dietetyczne) nie pomagają w leczeniu hipoglikemii.
2. Następnie zjedz coś, co podniesie poziom glukozy we krwi na dłużej (np. chleb lub makaron). Twój lekarz lub pielęgniarka omawiali to wcześniej z tobą.

Odzyskanie po hipoglikemii może być opóźnione, ponieważ Lantus działa długotrwiście.

1. Jeśli hipoglikemia powtarza się, ponownie przyjmij 10–20 g cukru.
2. Natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli nie możesz kontrolować hipoglikemii lub jeśli się ona powtarza.

Poinformuj o tym swoich członków rodziny, przyjaciół i bliskich:

Jeśli nie możesz przełknąć lub tracisz przytomność, będziesz potrzebował zastrzyku glukozy lub glukagonu (lek podnoszący poziom glukozy we krwi). Takie zastrzyki są uzasadnione nawet wtedy, gdy nie masz pewności, czy występuje hipoglikemia.

Zaleca się natychmiastowe sprawdzenie poziomu glukozy we krwi po przyjęciu glukozy, aby potwierdzić rzeczywiste wystąpienie hipoglikemii.

Lantus SoloStar roztwór do wstrzykiwań w dawaczu jednorazowym. INSTRUKCJE UŻYCIA

SoloStar to dawacz jednorazowy do wstrzykiwania insuliny. Twój lekarz zadecydował, że SoloStar jest odpowiedni dla ciebie, biorąc pod uwagę twoją zdolność do jego obsługi. Przed użyciem SoloStar porozmawiaj z pracownikiem służby zdrowia o odpowiedniej technice wstrzykiwania.

Dokładnie przeczytaj te instrukcje przed użyciem SoloStar. Jeśli nie jesteś w stanie samodzielnie obsługiwać SoloStar lub w pełni przestrzegać instrukcji, możesz używać SoloStar tylko wtedy, gdy osoba wspomagająca potrafi w pełni przestrzegać instrukcji. Trzymaj dawacz tak, jak pokazano w tej ulotce. Aby upewnić się, że poprawnie odczytujesz dawkę, trzymaj dawacz poziomo, z igłą skierowaną w lewo, a wybieracz dawki skierowany w prawo, jak pokazano na poniższych rysunkach.

Możesz ustawić dawkę od 1 do 80 jednostek, krokami po 1 jednostkę. Każdy dawacz zawiera wiele dawek.

Zachowaj tę ulotkę na przyszłość.

Jeśli masz pytania dotyczące SoloStar lub cukrzycy, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką lub zadzwoń na numer lokalnego przedstawiciela podany na początku tej ulotki.

Schematyczny rysunek dawacza

Ważne informacje dotyczące użytkowania SoloStar:

• Przed każdym użyciem zawsze zakładaj nową igłę. Używaj wyłącznie igieł kompatybilnych z Solostar.
• Nie wybieraj dawki i/lub nie naciskaj przycisku wstrzykiwania bez założonej igły.
• Przed każdym zastrzykiem zawsze wykonuj próbę bezpieczeństwa (zobacz krok 3).
• Ten dawacz jest przeznaczony wyłącznie do twojego użytku. Nie udostępniaj go innym.
• Jeśli zastrzyk wykonuje inna osoba, należy zachować szczególną ostrożność, aby uniknąć wypadków z igłą i przeniesienia infekcji.
• Nigdy nie używaj SoloStar, jeśli jest uszkodzony lub nie jesteś pewien, czy działa poprawnie.
• Zawsze posiadać zapasowy SoloStar, na wypadek gdyby Twój dawacz został zgubiony lub uszkodzony.

Krok 1. Sprawdzenie insuliny

1. Sprawdź etykietę SoloStar, aby upewnić się, że zawiera ona odpowiednią insuline. Lantus SoloStar ma kolor szary z fioletowym przyciskiem wstrzykiwania.

2. Zdejmij osłonę dawacza.

3. Sprawdź wygląd insuliny. Lantus to przezroczysta insulina. Nie używaj SoloStar, jeśli insulina jest mętna, ma barwę lub zawiera cząstki.

Krok 2. Założenie igły

Zawsze używaj nowej i sterylnej igły do każdego zastrzyku. To pomaga zapobiegać zanieczyszczeniom i możliwym zablokowaniom igły.

1. Usuń osłonę ochronną z nowej igły.

2. Wyrównaj igłę z dawaczem i trzymaj ją prosto podczas zakładania (nawinij lub wciśnij, w zależności od typu igły).

• Jeśli igła nie będzie trzymana prosto podczas zakładania, uszczelka gumowa może się zerwać, co może prowadzić do wycieków lub pęknięcia igły.

Krok 3. Próba bezpieczeństwa

Zawsze przed każdym zastrzykiem wykonaj próbę bezpieczeństwa. Zapewnia ona, że otrzymasz dokładną dawkę, ponieważ:

• upewnia się, że dawacz i igła działają poprawnie,
• usuwa pęcherzyki powietrza.

1. Ustaw dawkę 2 jednostki, obracając pokrętło wyboru dawki.

1. Usuń zewnętrzną osłonę igły i zachowaj ją, aby później z niej skorzystać do zdejmowania używanej igły po zastrzyku. Usuń wewnętrzną osłonę igły i wyrzuć ją.

1. Trzymaj dawacz igłą skierowaną do góry.

2. Delikatnie potrząśnij pojemnikiem z insulina, aby pęcherzyki powietrza przesunęły się w kierunku igły.

3. Wciśnij przycisk wstrzykiwania do końca. Sprawdź, czy insulina pojawi się na końcu igły.

Możesz wykonać próbę bezpieczeństwa kilkakrotnie, aż pojawi się insulina.

• Jeśli insulina nie wypływa, sprawdź pęcherzyki powietrza i powtórz próbę bezpieczeństwa jeszcze dwa razy, aby je usunąć.
• Jeśli nadal nie wypływa insulina, igła może być zablokowana. Zmień igłę i spróbuj ponownie.
• Jeśli po zmianie igły nadal nie wypływa insulina, Twój SoloStar może być uszkodzony. Nie używaj tego SoloStar.

Krok 4. Wybór dawki

Możesz ustawić dawkę krokami po 1 jednostce, od minimum 1 jednostki do maksimum 80 jednostek. Jeśli potrzebujesz dawki większej niż 80 jednostek, musisz podać dwa lub więcej zastrzyków.

1. Sprawdź, czy w okienku dawki pojawia się „0” po wykonaniu próby bezpieczeństwa.

2. Ustaw swoją dawkę (w poniższym przykładzie wybrana dawka to 30 jednostek). Jeśli obrócisz pokrętło zbyt daleko, możesz obrócić je z powrotem.

• Nie naciskaj przycisku wstrzykiwania podczas obracania, ponieważ insulina mogłaby wypłynąć.

• Nie będziesz mógł obracać pokrętła wyboru dawki, jeśli liczba jednostek przekracza ilość pozostałej insuliny w dawaczu. Nie zmuszaj pokrętła. W takim przypadku możesz zastrzyknąć pozostałą ilość z tego dawacza i dokończyć dawkę nowym SoloStar lub użyć nowego SoloStar do podania pełnej dawki.

Krok 5. Wstrzyknięcie dawki

1. Użyj techniki wstrzykiwania, której nauczył cię lekarz, farmaceuta lub pielęgniarka.

2. Wprowadź igłę w skórę.

1. Wstrzyknij dawkę, wciskając przycisk wstrzykiwania do końca. Liczba w okienku dawki powróci do „0” po wstrzyknięciu.

1. Trzymaj przycisk wstrzykiwania wciśnięty do końca. Powoli policz do 10 przed wyciągnięciem igły z skóry. To zapewnia, że dawka zostanie wstrzyknięta w całości.

Popychacz w dawaczu przesuwa się z każdą dawką. Popychacz osiągnie koniec pojemnika po zużyciu wszystkich 300 jednostek insuliny.

Krok 6. Zdjęcie i usunięcie igły

Po każdym zastrzyku usuń i usuń igłę, a SoloStar przechowuj bez igły.

To pomaga zapobiegać:

• zanieczyszczeniom i/lub infekcjom,
• dostawaniu się powietrza do pojemnika z insulina i wyciekaniu insuliny, co może prowadzić do nieprawidłowej dawki.

1. Załóż zewnętrzną osłonę igły na igłę i użyj jej do odkręcenia igły od dawacza. Aby zmniejszyć ryzyko wypadku z igłą, nigdy nie zakładaj wewnętrznej osłony.

• Jeśli zastrzyk wykonuje inna osoba lub jeśli Ty wykonujesz zastrzyk innej osobie, należy zachować szczególną ostrożność podczas usuwania i wyrzucania igły. Postępuj zgodnie z zalecanymi instrukcjami bezpieczeństwa dotyczącymi usuwania i wyrzucania igły (skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką), aby zmniejszyć ryzyko wypadków i przeniesienia chorób zakaźnych.

1. Bezpiecznie usuń igłę, tak jak nauczył cię lekarz, farmaceuta lub pielęgniarka.

2. Po każdym zastrzyku załóż zawsze osłonę dawacza i przechowuj dawacz do następnego zastrzyku.

Zasady przechowywania:

Zobacz tylną stronę tej ulotki, aby zapoznać się z instrukcjami dotyczącymi przechowywania SoloStar.

Jeśli SoloStar był przechowywany w chłodzie, należy wyjąć go 1–2 godziny przed zastrzykiem, aby się ogrzał. Wstrzykiwanie zimnej insuliny jest bolesniejsze.

SoloStar należy wyrzucić zgodnie z lokalnymi wytycznymi.

Konserwacja

Chroń SoloStar przed pyłem i brudem.

Możesz przetrzeć zewnętrzną część SoloStar wilgotną ściereczką.

Nie moczyć, nie myć ani nie smarować dawacza – może to go uszkodzić.

Należy obchodzić się z nim ostrożnie. Unikaj sytuacji, w których SoloStar mógłby zostać uszkodzony. Jeśli obawiasz się, że Twój SoloStar może być uszkodzony, użyj nowego.