Lantus 100 jednostek/ml roztwór do wstrzykiwań w fiolce

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wprowadzenie

Ulotka: informacja dla użytkownika

Lantus 100jednostek/ml roztwór do wstrzykiwań w fiolce

Insulina glargina

Przed zastosowaniem tego leku dokładnie przeczytaj całą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważną informację dla Ciebie.

• Zachowaj tę ulotkę, ponieważ możesz mieć potrzebę ponownego jej przeczytania.
• Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości, skontaktuj się ze swoim lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.
• Ten lek został Ci przepisany wyłącznie Tobie. Nie powinieneś go przekazywać innym osobom, nawet jeśli wykazują te same objawy co Ty, ponieważ może im zaszkodzić.
• W przypadku wystąpienia działań niepożądanych skontaktuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli są to działania niepożądane nie wymienione w tej ulotce. Zobacz punkt 4.

Zawartość ulotki

1. Co to jest Lantus i do czego się stosuje
2. Co należy wiedzieć przed rozpoczęciem stosowania Lantus
3. Jak stosować Lantus
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Lantus
6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa

1. Co to jest Lantus i w jakich celach jest stosowany

Lantus zawiera insuliny glarginę. Jest to zmodyfikowana insulina, bardzo podobna do ludzkiej insuliny.

Lantus stosuje się w leczeniu cukrzycy typu 2 u dorosłych, młodzieży i dzieci od 2. roku życia. Cukrzyca typu 2 to choroba, w której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny w celu kontrolowania poziomu cukru we krwi. Insulina glargina charakteryzuje się długotrwałym i stałym działaniem obniżającym poziom glukozy we krwi.

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Lantus

Nie stosuj Lantus

Jeśli jesteś uczulony na insulinę glarginę lub którykolwiek z pozostałych składników leku (wymienionych w punkcie 6).

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed zastosowaniem Lantus skonsultuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.

Dokładnie przestrzegaj wytycznych dotyczących dawki, kontroli (badania krwi i moczu), diety oraz aktywności fizycznej (pracy i ćwiczeń), które ustalił lekarz.

Jeśli poziom cukru we krwi jest zbyt niski (hipoglikemia), postępuj zgodnie z instrukcją dotyczącą hipoglikemii (patrz ramka na końcu ulotki).

Zmiany w skórze w miejscu wstrzykiwania

Należy zmieniać miejsce wstrzykiwania, aby uniknąć zmian skórnych, takich jak guzki pod skórą. Insulina może działać słabiej, jeśli wstrzykuje się ją w miejsce z guzkiem (patrz Jak stosować Lantus). Skontaktuj się z lekarzem, jeśli aktualnie wstrzykujesz insuline w miejsce z guzkiem, zanim zaczniesz wstrzykiwać ją w inne miejsce. Lekarz może zalecić częstsze sprawdzanie poziomu cukru we krwi oraz dostosowanie dawki insuliny lub innych leków przeciwcukrzycowych.

Podróże

Przed podróżą skonsultuj się z lekarzem. Możesz potrzebować porady dotyczącej:

• dostępności insuliny w kraju, do którego jedziesz,
• zapasów insuliny, strzykawek itp.,
• odpowiedniego przechowywania insuliny podczas podróży,
• harmonogramu posiłków i podawania insuliny podczas podróży,
• możliwych skutków przemieszczania się do stref o innym czasie,
• możliwych nowych zagrożeń zdrowotnych w odwiedzanych krajach,
• tego, co należy zrobić w sytuacjach nagłych, gdy źle się czujesz lub zachorujesz.

Choroby i urazy

Leczenie cukrzycy może wymagać szczególnej uwagi w następujących sytuacjach (np. dostosowanie dawki insuliny, badania krwi i moczu):

• Jeśli jesteś chory lub doznałeś poważnego urazu, poziom cukru we krwi może wzrosnąć (hiperglikemia).
• Jeśli nie jesz wystarczająco dużo, poziom cukru we krwi może spaść zbyt nisko (hipoglikemia).

W większości przypadków konieczna będzie pomoc lekarza. Upewnij się, że natychmiast skonsultujesz się z lekarzem.

Jeśli masz cukrzycę typu 1 (cukrzycę insulinozależną), nie przestawaj stosować insuliny i kontynuuj przyjmowanie odpowiedniej ilości węglowodanów. Zawsze informuj osoby zajmujące się Twoją opieką lub leczeniem, że potrzebujesz insuliny.

Leczenie insuliną może spowodować, że organizm zacznie wytwarzać przeciwciała przeciw insulinie (substancje działające przeciwko insulinie). Jednakże tylko w bardzo rzadkich przypadkach może być konieczna zmiana dawki insuliny.

Niektórzy pacjenci z długotrwałą cukrzycą typu 2 i chorobą serca lub udarem mózgu, którzy byli leczeni pioglitazonem (lekiem doustnym przeciwcukrzycowym stosowanym w leczeniu cukrzycy typu 2) i insuliną, doświadczyli rozwoju niewydolności serca. Natychmiast powiadom lekarza, jeśli pojawią się objawy niewydolności serca, takie jak nietypowy brak tchu, szybki przyrost masy ciała lub lokalny obrzęk (edema).

Dzieci

Nie ma doświadczeń z zastosowaniem Lantus u dzieci poniżej 2. roku życia.

Stosowanie Lantus z innymi lekami

Niektóre leki wpływają na poziom cukru we krwi (może on wzrosnąć, spaść lub zarówno wzrosnąć, jak i spaść, w zależności od sytuacji). W każdym przypadku może być konieczne dostosowanie dawki insuliny, aby uniknąć zbyt niskiego lub zbyt wysokiego poziomu cukru we krwi. Należy zachować ostrożność przy rozpoczęciu stosowania innego leku, a także przy jego odstawianiu.

Poinformuj lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmujesz, ostatnio przyjmowałeś lub może być konieczne przyjmowanie jakichkolwiek innych leków. Zapytaj lekarza, zanim zaczniesz przyjmować nowy lek, czy może on wpływać na poziom cukru we krwi i jakie środki ostrożności należy podjąć.

Do leków, które mogą powodować obniżenie poziomu cukru we krwi (hipoglikemia), należą:

• wszystkie inne leki stosowane w leczeniu cukrzycy,

• inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) (stosowane w leczeniu niektórych chorób serca lub nadciśnienia tętniczego),

• disopyramid (stosowany w leczeniu niektórych chorób serca),

• fluoksetyna (stosowana w leczeniu depresji),

• fibraty (stosowane do obniżania podwyższonych poziomów lipidów we krwi),

• inhibitory monoaminooksydazy (MAO) (stosowane w leczeniu depresji),

• pentoksyfilina, propoksyfen, salicylany (np. kwas acetylosalicylowy, stosowany do łagodzenia bólu i obniżania gorączki),

• antybiotyki z grupy sulfonamidów.

Do leków, które mogą powodować podwyższenie poziomu cukru we krwi (hiperglikemia), należą:

• kortykosteroidy (np. „kortyzona”, stosowana w leczeniu stanów zapalnych),
• danazol (lek wpływający na owulację),
• diazoksyd (stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego),
• diuretyki (stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego lub nadmiernego zatrzymania płynów),
• glukagon (hormon trzustkowy stosowany w leczeniu ciężkiej hipoglikemii),
• izoniazyd (stosowany w leczeniu gruźlicy),
• estrogeny i progestageny (np. w tabletkach antykoncepcyjnych stosowanych w planowaniu rodziny),
• pochodne fenylotiazyny (stosowane w leczeniu chorób psychicznych),
• somatotropina (hormon wzrostu),
• leki sympatykomimetyczne (np. adrenalina [epinefryna], salbutamol, terbutalina – stosowane w leczeniu astmy),
• hormony tarczycy (stosowane w leczeniu niewydolności tarczycy),
• atypowe leki przeciwwąchowe (np. klozapina, olanzapina),
• inhibitory proteazy (stosowane w leczeniu HIV).

Poziom cukru we krwi może wzrosnąć lub spaść, jeśli przyjmujesz:

• blokery beta (stosowane w leczeniu nadciśnienia tętniczego),
• klonidynę (stosowaną w leczeniu nadciśnienia tętniczego),
• sole litu (stosowane w leczeniu chorób psychicznych).

Pentamidyna (stosowana w leczeniu niektórych infekcji wywołanych przez pasożyty) może powodować hipoglikemię, która czasem może być followed przez hiperglikemię.

Blokery beta, podobnie jak inne leki sympatykolityczne (np. klonidyna, guanetydyna, rezerpina), mogą osłabić lub całkowicie zahamować pierwsze objawy ostrzegawcze, które pomagają rozpoznać hipoglikemię.

Jeśli nie jesteś pewien, czy przyjmujesz któryś z tych leków, zapytaj lekarza lub farmaceuty.

Stosowanie Lantus z alkoholem

Poziom cukru we krwi może wzrosnąć lub spaść po spożyciu alkoholu.

Ciąża i karmienie piersią

Skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku.

Powiadom lekarza, jeśli planujesz zajść w ciążę lub jesteś w ciąży. Dawka insuliny może wymagać zmiany podczas ciąży i po porodzie. Szczególnie staranne kontrolowanie cukrzycy oraz zapobieganie hipoglikemii są ważne dla zdrowia dziecka.

Jeśli karmisz piersią, skonsultuj się z lekarzem, ponieważ może być konieczne dostosowanie dawki insuliny i diety.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn

Twoja zdolność koncentracji lub reakcji może być ograniczona, jeśli:

• występuje u Ciebie hipoglikemia (niski poziom cukru we krwi),
• występuje u Ciebie hiperglikemia (wysoki poziom cukru we krwi),
• masz problemy ze wzrokiem.

Zwróć uwagę na to możliwe zagrożenie, biorąc pod uwagę wszystkie sytuacje, które mogą stanowić ryzyko dla Ciebie lub innych (np. prowadzenie pojazdu lub obsługa maszyn). Poproś lekarza o poradę dotyczącą możliwości prowadzenia pojazdów, jeśli:

• często występują u Ciebie epizody hipoglikemii,
• zmniejszyły się lub nie występują pierwsze objawy ostrzegawcze, które pomagają rozpoznać hipoglikemię.

Ważne informacje dotyczące niektórych składników Lantus

Lek ten zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co oznacza, że jest zasadniczo „bezsodowy”.

3. Jak stosować Lantus

Postępuj dokładnie zgodnie z instrukcjami lekarza dotyczącymi stosowania tego leku. W razie wątpliwości ponownie skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Chociaż Lantus zawiera ten sam substancję czynną co Toujeo (insulinę glarginy 300 jednostek/ml), leki te nie są wzajemnie zamiennymi. Zmiana terapii insulinowej wymaga recepty lekarskiej, nadzoru medycznego i kontroli poziomu glukozy we krwi. Aby uzyskać więcej informacji, skonsultuj się z lekarzem.

Dawka

W zależności od stylu życia, wyników kontroli poziomu cukru (glukozy) we krwi oraz wcześniejszego leczenia insuliną, lekarz:

• ustali dawkę Lantus niezbędną codziennie i godzinę podawania,
• wskazze, kiedy należy sprawdzać poziom cukru we krwi oraz czy konieczne są badania moczu,
• poinformuje, kiedy może być konieczne podanie wyższej lub niższej dawki Lantus.

Lantus to insulina o długim działaniu. Lekarz może zalecić stosowanie jej w połączeniu z insuliną o krótkim działaniu lub tabletkami obniżającymi poziom cukru we krwi.

Wiele czynników może wpływać na poziom glukozy we krwi. Należy znać te czynniki, aby móc odpowiednio reagować na zmiany poziomu cukru we krwi i zapobiegać jego nadmiernemu wzrostowi lub spadkowi. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz ramkę na końcu ulotki.

Stosowanie u dzieci i nastolatków

Lantus może być stosowany u dzieci od 2. roku życia i u nastolatków. Stosuj ten lek zgodnie z zaleceniem lekarza.

Częstotliwość podawania

Konieczne jest podawanie jednej dawki Lantus codziennie, zawsze o tej samej porze.

Sposób podania

Lantus podaje się podskórnie. NIE należy podawać Lantus do żyły, ponieważ może to zmienić działanie leku i spowodować hipoglikemię.

Lekarz wskazze, w którym obszarze skóry należy podawać Lantus. Przy każdej iniekcji należy zmieniać miejsce zastrzyku w obrębie wskazanego obszaru skóry.

Jak postępować z fiolkami

Przed użyciem sprawdź fiolkę. Należy stosować tylko wtedy, gdy roztwór jest klarowny, bezbarwny, wodnisty i nie zawiera widocznych cząsteczek. Nie wstrząsać ani nie mieszać przed użyciem. Upewnij się, że insulina nie zostanie zanieczyszczona alkoholem ani innymi środkami dezynfekcyjnymi ani innymi substancjami. Nie mieszać Lantus z innymi insulinami ani lekami. Nie rozcieńczać. Mieszanie lub rozcieńczanie może zmienić działanie Lantus.

Zawsze używaj nowej fiolki, jeśli niespodziewanie pogorszy się kontrola poziomu cukru we krwi. Może to wynikać z utraty części skuteczności insuliny. Jeśli podejrzewasz, że mogą występować problemy z Lantus, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Pomylenie insuliny

Zawsze sprawdzaj etykietę insuliny przed każdym zastrzykiem, aby uniknąć pomylenia Lantus z innymi insulinami.

Jeśli zastosujesz więcej Lantus niż należy

• Jeśli zastrzykniesz zbyt dużo Lantus, poziom cukru we krwi może znacznie spaść (hipoglikemia).

Sprawdzaj poziom glukozy we krwi często. Ogólnie, aby zapobiec hipoglikemii, należy więcej jeść i kontrolować poziom cukru we krwi. Aby uzyskać więcej informacji na temat leczenia hipoglikemii, zobacz ramkę na końcu ulotki.

Jeśli zapomniałeś zastosować Lantus

• Jeśli zapomniałeś o dawce Lantus lub zastrzykniesz zbyt mało insuliny, poziom cukru we krwi może bardzo wzrosnąć (hiperglikemia). Sprawdzaj poziom glukozy we krwi często.

Aby uzyskać więcej informacji na temat leczenia hiperglikemii, zobacz ramkę na końcu ulotki.

• Nie stosuj podwójnej dawki, aby nadrobić pominiętej dawki.

Jeśli przestaniesz stosować Lantus

Może to spowodować ciężką hiperglikemię (bardzo wysoki poziom cukru we krwi) i ketoacydozę (zwiększenie stężenia kwasów we krwi z powodu rozkładu tłuszczów zamiast cukru). Nie przerywaj leczenia Lantus bez konsultacji z lekarzem – on wskazze, co należy zrobić.

Jeśli masz inne pytania dotyczące stosowania tego leku, zwróć się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, Lantus może powodować działania niepożądane, choć nie u każdego z nich występują.

Jeśli zauważysz objawy sugerujące, że Twój poziom cukru we krwi jest zbyt niski (hipoglikemia), natychmiast podnieś poziom cukru we krwi (zobacz ramkę na końcu tego ulotki). Hipoglikemia (niski poziom cukru we krwi) może być bardzo poważna i jest bardzo częsta podczas leczenia insuliną (może występować u ponad 1 na 10 osób). Niski poziom cukru we krwi oznacza, że we krwi znajduje się zbyt mało glukozy. Jeśli Twój poziom cukru we krwi bardzo się obniży, możesz stracić przytomność. Poważna hipoglikemia może prowadzić do uszkodzenia mózgu i może być potencjalnie śmiertelna. Więcej informacji zawiera ramka na końcu tego ulotki.

Ciężkie reakcje alergiczne (rzadkie, mogą występować u do 1 na 1000 osób) – objawy mogą obejmować rozlanych wykwity skórne (wysypkę i świąd całego ciała), silne obrzęki skóry lub błon śluzowych (angioedem), trudności w oddychaniu, obniżenie ciśnienia krwi towarzyszone przyspieszonym tętnem i potem. Ciężkie reakcje alergiczne na insuliny mogą być potencjalnie śmiertelne. Natychmiast powiadom lekarza, jeśli zauważysz objawy ciężkich reakcji alergicznych.

• Zmiany w skórze w miejscu wstrzyknięcia:

Jeśli iniekcje insuliny są wykonywane zbyt często w tym samym miejscu, tkanka tłuszczowa może się zapadnąć (lipotrofia) (może występować u do 1 na 100 osób) lub stanie się grubsza (lipohipertrofia) (może występować u do 1 na 10 osób). Podskórne guzki mogą również powstawać w wyniku gromadzenia się białka zwanego amyloidem (amyloidoza skórna; nie wiadomo, jak często to występuje). Insulina może nie działać skutecznie, jeśli jest wstrzykiwana w miejsce z widocznym zgrubieniem. Zmieniaj miejsce wstrzyknięcia, aby zapobiec tym zmianom skórnym.

Działania niepożądane częste (mogą występować u do 1 na 10 osób)

• Działania niepożądane skórne i reakcje alergiczne w miejscu wstrzyknięcia

Objawy mogą obejmować zaczerwienienie, silny ból podczas wstrzyknięcia (rzadko), świąd, pokrzywkę, obrzęk lub stan zapalny. Te reakcje mogą rozprzestrzeniać się wokół miejsca wstrzyknięcia. Większość lekkich reakcji na insulinę zwykle ustępuje po kilku dniach lub po kilku tygodniach.

Działania niepożądane rzadkie (mogą występować u do 1 na 1000 osób)

• Zaburzenia oczne

Znaczna zmiana (ulepszenie lub pogorszenie) w kontrolowaniu poziomu cukru we krwi może tymczasowo zaburzyć Twoje widzenie. Jeśli cierpisz na proliferacyjną retinopatię (chorobę oka związaną z cukrzycą), ciężkie napady hipoglikemii mogą prowadzić do tymczasowej utraty wzroku.

• Zaburzenia ogólne

W rzadkich przypadkach leczenie insuliną może również powodować tymczasowe zatrzymanie wody w organizmie, powodując obrzęki łydek i kostek.

Działania niepożądane bardzo rzadkie (mogą występować u do 1 na 10 000 osób)

W bardzo rzadkich przypadkach może wystąpić dysgeuzja (zaburzenia smaku) i mialgia (bóle mięśni).

Stosowanie u dzieci i nastolatków

Ogólnie rzecz biorąc, działania niepożądane u dzieci i nastolatków w wieku do 18 lat są podobne jak u dorosłych.

Częściej zgłaszano reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ból w miejscu wstrzyknięcia, reakcja w miejscu wstrzyknięcia) oraz reakcje skórne (wysypka, pokrzywka) u dzieci i nastolatków w wieku do 18 lat niż u dorosłych.

Brak doświadczeń z zastosowaniem u dzieci poniżej 2. roku życia.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpi u Ciebie jakiekolwiek działanie niepożądane, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli chodzi o możliwe działania niepożądane, które nie są wymienione w tej ulotce. Możesz również zgłosić je bezpośrednio za pośrednictwem krajowego systemu notyfikacji wymienionego w Dodatku V. Dzięki zgłaszaniu działań niepożądanych możesz przyczynić się do uzyskania większej liczby informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Zachowanie Lantus

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem.

Nie stosuj tego leku po upływie daty ważności wskazanej na opakowaniu i etykiecie fiolki po oznaczeniu CAD/EXP. Data ważności odnosi się do ostatniego dnia wskazanego miesiąca.

Nieotwarte fiolki

Przechowuj w lodówce (w temperaturze od 2°C do 8°C). Nie zamrażaj ani nie umieszczaj w pobliżu zamrażarki ani chłodnika. Przechowuj fiolkę w opakowaniu zewnętrznym, aby chronić ją przed światłem.

Otwarte fiolki

Po otwarciu fiolka o pojemności 5 ml może być przechowywana przez maksymalnie 4 tygodnie w opakowaniu zewnętrznym w temperaturze poniżej 25°C i z dala od ciepła oraz światła bezpośredniego.

Po otwarciu fiolka o pojemności 10 ml może być przechowywana przez maksymalnie 4 tygodnie w opakowaniu zewnętrznym w temperaturze poniżej 30°C i z dala od ciepła oraz światła bezpośredniego.

Nie należy używać fiolki po upływie tego okresu. Zaleca się zapisanie na etykiecie daty pierwszego użycia.

Nie należy stosować Lantus, jeśli widoczne są wewnątrz fiolki jakiekolwiek cząstki. Lantus należy stosować wyłącznie wtedy, gdy roztwór jest klarowny, bezbarwny i wodnisty.

Leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci. Zapytaj swojego farmaceuty, jak pozbyć się opakowań i leków, których już nie potrzebujesz. Pomogą w ten sposób ochronić środowisko naturalne.

6. Zawartość opakowania i informacje dodatkowe

Skład Lantus

• Substancją czynną jest insulina glargina. Każdy ml roztworu zawiera 100 jednostek insuliny glarginy (równowartość 3,64 mg).
• Pozostałe składniki to: chlorek cynku, metakrezol, gliceryna, wodorotlenek sodu (patrz punkt 2 „Ważne informacje dotyczące niektórych składników Lantus”) oraz kwas solny (do regulacji pH), polisorbat 20 (wyłącznie w fiolkach 10 ml) i woda do wstrzykiwań.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Lantus 100 jednostek/ml roztwór do wstrzykiwań w fiolce to przezroczysty, bezbarwny roztwór o wyglądzie wodnawym.

Każda fiolka zawiera 5 ml roztworu do wstrzykiwań (równowartość 500 jednostek) lub 10 ml roztworu do wstrzykiwań (równowartość 1000 jednostek).

Opakowania zawierają 1, 2, 5 i 10 fiol 5 ml lub 1 fiolkę 10 ml.

Niektóre rozmiary opakowań mogą być niedostępne w sprzedaży.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent

Sanofi-Aventis Deutschland GmbH, D‑65926 Frankfurt am Main, Niemcy.

Więcej informacji na temat tego leku można uzyskać, kontaktując się z lokalnym przedstawicielem właściciela pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

Data ostatniej aktualizacji tego ulotki:

Inne źródła informacji

Szczegółowe informacje na temat tego leku dostępne są na stronie internetowej Europejskiej Agencji ds. Leków: http://www.ema.europa.eu/

HIPERGLIKEMIA I HIPERGLIKEMIA

Zawsze nos z sobą coś słodkiego (co najmniej 20 gramów cukru).

Zawsze nos z sobą dokumentację wskazującą, że jesteś chory na cukrzycę.

HIPERGLIKEMIA (wysoki poziom cukru we krwi)

Jeśli poziom cukru we krwi jest bardzo wysoki (hiperglikemia), może to oznaczać, że zaaplikowałeś niewystarczającą ilość insuliny.

Dlaczego występuje hiperlikemia?

Przykłady:

• nie zaaplikowałeś insuliny lub zaaplikowałeś zbyt małą dawkę, lub jej działanie osłabło, np. z powodu niewłaściwego przechowywania,
• wykonujesz mniej aktywności fizycznej niż zwykle, przeżywasz stres (niepokój emocjonalny, pobudzenie), lub doznałeś urazu, operacji, infekcji lub gorączki,
• przyjmujesz lub przyjmowałeś pewne leki (zobacz punkt 2 „Stosowanie Lantus z innymi lekami”).

Objawy ostrzegawcze hiperlikemii

Pragnienie, częstsze oddawanie moczu, zmęczenie, sucha skóra, zaczerwienienie twarzy, utrata apetytu, niskie ciśnienie krwi, przyspieszone tętno oraz obecność glukozy i ciał ketonowych w moczu. Ból brzucha, głębokie i szybkie oddychanie, senność lub nawet utrata przytomności mogą być objawami ciężkiego stanu (kwasicy ketonowej) spowodowanego niedoborem insuliny.

Co należy zrobić w przypadku wystąpienia hiperlikemii?

Należy natychmiast sprawdzić poziom cukru we krwi oraz poziom acetonu w moczu, gdy tylko pojawi się którykolwiek z powyższych objawów. Hiperlikemię lub ciężką kwasicę ketonową należy zawsze leczyć pod opieką lekarza, zazwyczaj w szpitalu.

HIPOLIKEMIA (niski poziom cukru we krwi)

Jeśli poziom cukru we krwi obniży się zbyt silnie, możesz stracić przytomność. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do zawału serca lub uszkodzenia mózgu i może zagrozić życiu. Zazwyczaj powinieneś być w stanie rozpoznać, kiedy poziom cukru we krwi zbyt szybko spada, aby podjąć odpowiednie działania.

Dlaczego występuje hipoglikemia?

Przykłady:

• zaaplikowałeś zbyt dużą dawkę insuliny,
• opuściłeś posiłek lub opóźniłeś jego spożycie,
• nie zjadłeś wystarczającej ilości jedzenia lub spożywasz pokarmy o niższej zawartości węglowodanów niż zwykle (cukier i podobne mu substancje nazywane są węglowodanami; jednak sztuczne słodziki NIE są węglowodanami),
• tracisz węglowodany z powodu wymiotów lub biegunki,
• pijesz alkohol, szczególnie jeśli nie jesz odpowiednio,
• wykonujesz więcej aktywności fizycznej niż zwykle lub inny rodzaj aktywności,
• odzyskujesz siły po urazie, operacji lub innego rodzaju stresu,
• odzyskujesz siły po chorobie lub gorączce,
• przyjmujesz lub przestałeś przyjmować pewne leki (zobacz punkt 2 „Stosowanie Lantus z innymi lekami”).

Hipoglikemia jest również bardziej prawdopodobna, jeśli:

• dopiero zacząłeś leczenie insuliny lub zmieniłeś rodzaj insuliny (gdy zmieniasz dotychczasową insulina bazową na Lantus, hipoglikemia może wystąpić częściej rano niż wieczorem),
• poziom cukru we krwi jest prawie normalny lub niestabilny,
• zmieniłeś miejsce zastrzyku insuliny (np. z uda na górną część ramienia),
• cierpisz na ciężką chorobę nerek lub wątroby lub inną chorobę, taką jak niedoczynność tarczycy.

Objawy ostrzegawcze hipoglikemii

• W organizmie

Przykłady wskazujące, że poziom cukru we krwi szybko spada: potliwość, wilgotna i lepka skóra, niepokój, przyspieszone tętno, podwyższone ciśnienie krwi, kołatanie serca i nieregularne bicie serca. Objawy te często pojawiają się wcześniej niż objawy związane z niskim poziomem cukru w mózgu.

• W mózgu

Przykłady wskazujące na niski poziom cukru w mózgu: bóle głowy, silne uczucie głodu, nudności, wymioty, zmęczenie, senność, zaburzenia snu, niepokój, zachowanie agresywne, trudności koncentracji, zmienione reakcje, depresja, dezorientacja, zaburzenia mowy (czasem całkowita utrata mowy), zaburzenia wzroku, drżenie, porażenie, uczucie mrowienia (parestezje), uczucie drętwienia i mrowienia w okolicy ust, zawroty głowy, utrata samokontroli, uczucie bezradności, drgawki, utrata przytomności.

Wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii („objawy ostrzegawcze”) mogą się zmieniać, być słabsze lub całkowicie zanikać, jeśli:

• jesteś osobą starszą,
• chorujesz na cukrzycę przez dłuższy czas,
• cierpisz na pewien rodzaj choroby nerwów (autonomiczna neuropatia cukrzycowa),
• niedawno doznałeś epizodu hipoglikemii (np. dzień wcześniej) lub jeśli rozwija się ona powoli,
• masz prawie normalny poziom cukru we krwi lub znacznie poprawiony poziom,
• niedawno zmieniłeś z insuliny zwierzęcej na insuliny ludzką, taką jak Lantus,
• przyjmujesz lub przyjmowałeś pewne leki (zobacz punkt 2 „Stosowanie Lantus z innymi lekami”).

W takim przypadku możesz doznać ciężkiej hipoglikemii (nawet utraty przytomności), zanim zauważysz problem. Zawsze bądź zaznajomiony z własnymi objawami ostrzegawczymi. Jeśli będzie to konieczne, częstsze oznaczanie poziomu cukru we krwi może pomóc w wykryciu łagodnych epizodów hipoglikemii, które inaczej mogłyby przejść niezauważone. Jeśli nie jesteś pewien, czy potrafisz rozpoznać swoje objawy ostrzegawcze, unikaj sytuacji (np. prowadzenia samochodu), które mogą stanowić zagrożenie dla Ciebie lub innych osób w przypadku wystąpienia hipoglikemii.

Co należy zrobić w przypadku wystąpienia hipoglikemii?

1. Nie zaaplikuj insuliny. Natychmiast przyjmij 10–20 g cukru w postaci glukozy, kostek cukru lub napoju słodzonego cukrem. Uwaga: sztuczne słodziki i produkty spożywcze ze sztucznymi słodzikami zamiast cukru (np. napoje dietetyczne) nie pomagają w leczeniu hipoglikemii.
2. Następnie zjedz coś, co długotrwale podniesie poziom cukru we krwi (np. chleb lub makaron). Twój lekarz lub pielęgniarka powinni wcześniej omówić z Tobą ten temat.

Odzyskiwanie po hipoglikemii może być opóźnione, ponieważ Lantus ma długotrwałe działanie.

1. Jeśli hipoglikemia powtarza się, ponownie przyjmij 10–20 g cukru.
2. Natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli nie możesz kontrolować hipoglikemii lub jeśli powtarza się ona.

Poinformuj swoich członków rodziny, przyjaciół i bliskich:

Jeśli nie możesz połykać lub tracisz przytomność, będziesz potrzebował zastrzyku glukozy lub glukagonu (lek, który podnosi poziom cukru we krwi). Takie zastrzyki są uzasadnione nawet wtedy, gdy nie masz pewności, czy występuje u Ciebie hipoglikemia.

Zaleca się natychmiastowe oznaczenie poziomu cukru we krwi po przyjęciu glukozy w celu potwierdzenia rzeczywistego wystąpienia hipoglikemii.