Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wstęp

Ulotka: informacja dla pacjenta

Genoxal 200 mg proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań i do wlewu

Cyklofosfamid

Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać całą ulotkę, ponieważ zawiera ona istotne informacje dla Ciebie.

Zachowaj ulotkę, ponieważ może się okazać konieczność ponownego zapoznania się z jej treścią.
W przypadku jakichkolwiek pytań skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą.
Lek ten został przepisany wyłącznie dla Ciebie i nie powinieneś go przekazywać innym osobom, nawet jeśli mają one podobne objawy choroby, ponieważ może im zaszkodzić.
W przypadku wystąpienia działań niepożądanych skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli są to działania niepożądane, których nie ma w niniejszej ulotce. Zobacz sekcję 4.

Spis treści ulotki:

Co to jest Genoxal i do czego się go stosuje.
Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Genoxal.
Jak będzie podawany lek Genoxal
Możliwe działania niepożądane
Jak przechowywać lek Genoxal
Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Genoxal i do czego jest stosowany

Genoxal zawiera jako substancję czynną Cyklofosfamid. Należy do grupy leków zwanych „lekami cytotoksycznymi lub przeciwnowotworowymi”, które działają poprzez zahamowanie wzrostu komórek nowotworowych.

Genoxal jest stosowany zazwyczaj w monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi lub radioterapią w leczeniu różnych rodzajów nowotworów. Obejmuje to:

różne postacie chłoniaków wpływających na układ odpornościowy (chłoniak Hodgkina, chłoniak nie-Hodgkina i szpiczak mnogi),
niektóre typy nowotworów białych krwinek (ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka limfocytowa, ostra białaczka limfoblastyczna, przewlekła białaczka szpikowa),
raka jajnika i raka piersi,
chorobę Ewinga (postać nowotworu kości),
drobnokomórkowego raka płuca,
leczenie przerzutów lub zaawansowanych nowotworów ośrodkowego układu nerwowego (neuroblastoma).

Dodatkowo Genoxal jest stosowany w przygotowaniu do przeszczepienia szpiku kostnego.

Niektórzy lekarze mogą czasem przepisać Genoxal na inne schorzenia niewiązane z nowotworem:

ciężkie, zagrażające życiu choroby autoimmunologiczne: ciężkie postacie postępującej nefrytu toczonego (zapalenie nerek wywołane chorobą układu odpornościowego) i granulomatozy Wegenera (rzadką formę zapalenia naczyń).

2. Co powinieneś wiedzieć przed podaniem Genoxal

Nie stosujGenoxal:

Jeśli jesteś uczulony na cyklofosfamid, jego metabolity lub którykolwiek z innych składników tego leku (wymienionych w sekcji 6). Reakcja alergicza może obejmować trudności w oddychaniu, świsty, wysypkę, swędzenie lub obrzęk twarzy i warg.
Jeśli aktualnie masz infekcję.
Jeśli szpik kostny nie działa prawidłowo (szczególnie jeśli wcześniej poddawany byłeś chemioterapii lub radioterapii). Przeprowadzi się badania krwi w celu sprawdzenia funkcji szpiku kostnego.
Jeśli masz infekcję układu moczowego, która może objawiać się bólem podczas oddawania moczu (cystytę).
Jeśli miałeś wcześniej problemy nerkowe lub pęcherzowe spowodowane chemioterapią lub radioterapią.
Jeśli cierpisz na chorobę, która ogranicza zdolność do oddawania moczu (zaburzenia odpływu moczu).
Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią.
W leczeniu chorób niemalignych, z wyjątkiem immunosupresji w stanach zagrażających życiu.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania Genoxal skonsultuj się z lekarzem, jeśli:

masz obniżoną liczbę komórek krwi,
masz ciężkie infekcje,
masz problemy wątrobowe lub nerkowe. Lekarz sprawdzi za pomocą badania krwi, czy Twoja wątroba i nerki działają prawidłowo oraz czy usunięto nadnercze,
otrzymujesz lub niedawno otrzymywałeś radioterapię lub chemioterapię; masz problemy sercowe lub otrzymywałeś radioterapię w okolicy serca,
cierpisz na cukrzycę,
ogólny stan zdrowia jest zły lub jesteś osobą kruchą lub starszą,
przeszedłeś operację mniej niż 10 dni temu.

Podczas leczenia Genoxal mogą wystąpić potencjalnie śmiertelne reakcje alergiczne (reakcje anafilaktyczne).

Genoxal może wpływać na krew i układ odpornościowy.

Komórki krwi są produkowane w szpiku kostnym. Istnieją trzy ich rodzaje:

czerwone komórki, które transportują tlen w organizmie,
białe komórki, które walczą z infekcjami,
płytki krwi, które umożliwiają krzepnięcie krwi.

Po podaniu cyklofosfamidu liczba wszystkich trzech typów komórek krwi ulega obniżeniu. Jest to nieunikniony skutek uboczny leku. Liczba komórek krwi osiąga najniższy poziom około 5–10 dni po rozpoczęciu leczenia Genoxal i pozostaje niska przez kilka dni po zakończeniu cyklu terapii. U większości osób liczba komórek krwi wraca do normy w ciągu 21–28 dni. Jeśli wcześniej otrzymywałeś dużą dawkę chemioterapii, przywrócenie normy może potrwać dłużej.

Gdy liczba komórek krwi jest obniżona, istnieje większe ryzyko zakażeń. Unikaj kontaktu z osobami cierpiącymi na kaszel, przeziębienia i inne infekcje. Lekarz poda Ci odpowiedni lek, jeśli podejrzewa infekcję lub istnieje ryzyko jej wystąpienia.

Lekarz upewni się, że liczba erytrocytów, leukocytów i płytek krwi jest wystarczająco wysoka przed rozpoczęciem leczenia cyklofosfamidem i podczas terapii. Może być konieczne zmniejszenie dawki lub odroczenie kolejnej dawki.

Genoxal może wpływać na normalne gojenie się ran. Utrzymuj rany czyste i suche oraz sprawdzaj, czy się prawidłowo goją. Ważne jest dbanie o stan dziąseł, ponieważ mogą wystąpić infekcje i owrzodzenia jamy ustnej. Skonsultuj się z lekarzem w razie wątpliwości.

Genoxal może uszkadzać wewnętrzną warstwę pęcherza moczowego, co może prowadzić do krwawienia do moczu lub bólu podczas oddawania moczu. Lekarz wie o tym możliwym skutku i w razie potrzeby poda Ci lek zwany Mesna (Uromitexan), który chroni pęcherz. Mesna może być podawana jako krótkie wstrzyknięcie lub może być mieszana z cyklofosfamidem w roztworze do infuzji. Więcej informacji na temat Mesna znajdziesz w ulotce dołączanej do opakowania Uromitexan.

Większość osób otrzymujących Genoxal w połączeniu z Mesna nie doświadcza problemów pęcherzowych, jednak lekarz może chcieć sprawdzić mocz za pomocą paska testowego lub mikroskopu w celu wykrycia obecności krwi. Jeśli zauważysz krew w moczu, natychmiast powiadom lekarza.

Leki przeciwnowotworowe i radioterapia mogą zwiększać ryzyko rozwoju innych typów nowotworów; może to wystąpić kilka lat po zakończeniu leczenia. Genoxal wiąże się z większym ryzykiem rozwoju nowotworu w okolicy pęcherza moczowego.

Genoxal może powodować uszkodzenia serca lub zaburzać rytm serca. Ten efekt jest bardziej prawdopodobny przy wyższych dawkach Genoxal, podczas radioterapii lub leczenia innymi lekami chemioterapeutykami, a także u osób starszych. Lekarz będzie dokładnie monitorować pracę Twojego serca podczas terapii.

Genoxal może powodować problemy płucne, takie jak zapalenie lub włóknienie płuc.

Może to wystąpić ponad sześć miesięcy po zakończeniu leczenia. Jeśli zaczniesz mieć trudności z oddychaniem, natychmiast powiadom lekarza.

Genoxal może wywierać potencjalnie śmiertelne skutki na wątrobę.

Jeśli doświadczysz nagłego przyrostu masy ciała, bólu w okolicy wątroby oraz żółtaczki (żółte zabarwienie skóry lub białek oczu), natychmiast powiadom lekarza.

Może wystąpić łysienie. Twoje włosy powinny ponownie odrosnąć, choć ich tekstura i kolor mogą się zmienić.

Genoxal może powodować nudności i wymioty. Mogą one trwać około 24 godzin po podaniu leku. Może być konieczne podanie leków przeciwnudotnych. Skonsultuj się z lekarzem na ten temat.

Dzieci i młodzież

Na podstawie ustalonych schematów leczenia, u dzieci i młodzieży należy stosować dawki podobne do zalecanych dla dorosłych.

StosowanieGenoxalw połączeniu z innymi lekami:

Powiadom lekarza lub farmaceuty, jeśli aktualnie przyjmujesz, ostatnio przyjmowałeś lub możesz potrzebować innych leków. W szczególności poinformuj o następujących lekach lub terapiach, ponieważ mogą być niekompatybilne z Genoxal.

Następujące leki mogą zmniejszać skuteczność Genoxal:

aprepitant (stosowany w celu zapobiegania wymiotom),
bupropion (antydepresant),
busulfan, tiotepa (stosowane w leczeniu nowotworów),
cyprofloksacyna, chloramfenikol (stosowane w leczeniu infekcji bakteryjnych),
fluconazol, itrakonazol (stosowane w leczeniu infekcji grzybiczych),
prasugrel (stosowany jako lek przeciwpłytkowy),
sulfonamidy, takie jak sulfadiazyna, sulfasalazyna, sulfametoksazol (stosowane w leczeniu infekcji bakteryjnych).

Następujące leki mogą zwiększać toksyczność Genoxal:

allopurinol (stosowany w leczeniu dny),
chloral hydrat (stosowany w leczeniu bezsenności),
cyklosporyna (stosowana w leczeniu przeciwwskazania przeszczepu),
cymetydyna (stosowana w zmniejszaniu kwasowości żołądka),
disulfiram (stosowany w leczeniu alkoholizmu),
gliceraldehyd (stosowany w leczeniu brodawek),
inhibitory proteaz (stosowane w leczeniu wirusów),
leki zwiększające aktywność enzymów wątrobowych, takie jak: ryfampicyna (stosowana w leczeniu infekcji bakteryjnych), karbamazepina, fenobarbital, fenytoina (stosowana w leczeniu padaczki), ziele św. Jana (zioło stosowane w leczeniu depresji), kortykosteroidy (stosowane w leczeniu stanów zapalnych),
benzodiazepiny (stosowane jako leki przeciwlękowe),
ondansetron (stosowany w zapobieganiu wymiotom).

Leki, które mogą zwiększać toksyczne działanie Genoxal na komórki krwi i odporność:

inhibitory ACE (stosowane w leczeniu nadciśnienia),
natalizumab (stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego),
paklitaksel (stosowany w leczeniu nowotworów),
diuretyki tiazydowe, takie jak hydrochlorotiazyd lub chlortalidon (stosowane w leczeniu nadciśnienia lub zatrzymania płynu),
zydowidyna (stosowana w leczeniu infekcji wirusowych),
klozapina (stosowana w leczeniu objawów niektórych zaburzeń psychiatrycznych).

Leki, które mogą zwiększać toksyczne działanie Genoxal na serce:

antrazykliny, takie jak bleomycyna, doksorubicyna, epirubicyna,
cytarabina, pentostatyna, trastuzumab (stosowane w leczeniu nowotworów),
radioterapia w okolicy serca.

Leki, które mogą zwiększać toksyczne działanie Genoxal na płuca:

amiodaron (stosowany w leczeniu nieregularnego rytmu serca),
hormony G-CSF, GM-CSF (stosowane w zwiększeniu liczby leukocytów po chemioterapii).

Leki, które mogą zwiększać toksyczne działanie Genoxal na nerki:

amfoterycyna B (stosowana w leczeniu infekcji grzybiczych),
indometacyna (stosowana w leczeniu bólu i stanów zapalnych).

Inne leki, które mogą wpływać na Genoxal lub być przez niego wpływać, to:

azatiopryna (stosowana w zmniejszaniu aktywności układu odpornościowego),
etanercept (stosowany w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów),
metronidazol (stosowany w leczeniu infekcji bakteryjnych lub protozoalnych),
tamoksyfen (stosowany w leczeniu raka piersi),
bupropion (stosowany w leczeniu uzależnienia od tytoniu),
kumaryny, takie jak warfaryna (stosowane jako leki przeciwkrzepliwe),
cyklosporyna (stosowana w zmniejszaniu aktywności układu odpornościowego),
suksametonium (stosowane jako lek rozkurczowy mięśni podczas zabiegów medycznych),
digoksyna, acetylodigoksyna ß (stosowane w leczeniu chorób serca),
szczepionki,
werapamil (stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dławicy piersiowej lub nieregularnego rytmu serca),
pochodne sulfonilomoczników (może dojść do obniżenia poziomu glukozy, jeśli cyklofosfamid stosuje się jednocześnie z pochodnymi sulfonilomoczników).

StosowanieGenoxalz pokarmami i napojami

Należy unikać alkoholu, ponieważ może nasilać nudności i wymioty wywołane przez cyklofosfamid.

Nie należy spożywać grejpfruta (w postaci owocu lub soku) podczas przyjmowania Genoxal.

Może on zakłócać normalne działanie leku i wpływać na jego skuteczność.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, albo uważasz, że możesz być w ciąży lub planujesz zajście w ciążę, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża

Genoxal może powodować poronienia lub uszkodzenia płodu.

Jeśli jesteś kobietą, nie powinnaś zajść w ciążę podczas leczenia cyklofosfamidem ani przez 12 miesięcy po jego zakończeniu. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety w wieku rozrodczym powinni stosować skuteczne metody antykoncepcji podczas leczenia i przez 6 miesięcy po jego zakończeniu. Jeśli zajdziesz w ciążę podczas terapii, istnieje możliwość uzyskania porady genetycznej (konsultacji medycznej oceniającej potencjalne ryzyko wad wrodzonych u płodu).

Karmienie piersią

Nie powinnaś karmić piersią podczas leczenia cyklofosfamidem. Skonsultuj się z lekarzem.

Płodność

Genoxal może powodować bezpłodność u obu płci. Skonsultuj się z lekarzem na temat kriokonserwacji (zamrażania) nasienia lub komórek jajowych przed rozpoczęciem leczenia, ze względu na możliwość trwałej bezpłodności spowodowanej terapią cyklofosfamidem. Jeśli planujecie rodzicielstwo po leczeniu, powinniście omówić to z lekarzem.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn

Niektóre działania niepożądane leczenia cyklofosfamidem mogą wpływać na Twoją zdolność bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Twoja zdolność do tego zostanie oceniona przez lekarza.

Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas wykonywania czynności takich jak prowadzenie samochodu czy obsługa maszyn, aż upewnią się, że leczenie nie wpływa na ich zdolność do wykonywania tych czynności.

3. Jak stosować Genoxal

Genoxal będzie podawany przez lekarza mającego doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych (chemioterapii przeciwnowotworowej).

Sposób podania

Droga dożylna

Genoxal podaje się w postaci wstrzyknięcia, które zazwyczaj dodaje się do dużego worka z płynem i wprowadza powoli (infuzja) bezpośrednio do żyły. Żyła może znajdować się w ramieniu, na tylnej części dłoni lub może być dużą żyłą poniżej obojczyka.

Czas trwania infuzji zależy od dawki i wynosi od 30 do 120 minut.

Genoxal jest zazwyczaj stosowany w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi lub radioterapią.

Zalecana dawka:

Lekarz ustali, ile leku należy podać oraz kiedy powinno się go otrzymać. Będzie to zależeć od rodzaju choroby, kondycji fizycznej (kombinacja wzrostu i masy ciała), ogólnego stanu zdrowia oraz od tego, czy stosowane są inne leki przeciwnowotworowe lub czy przeprowadzana jest radioterapia.

Zaleca się podawanie Genoxalu rano. Przed, podczas i po podaniu leku ważne jest, aby otrzymywać odpowiednią ilość płynów w celu zapobiegania możliwym skutkom ubocznym dotyczącym dróg moczowych.

Jeśli uznasz, że działanie Genoxalu jest zbyt silne lub zbyt słabe, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Lekarz może być zmuszony dostosować dawkę leku oraz prowadzić bardziej intensywną kontrolę, jeśli:

występują problemy z wątrobą lub nerkami,
jesteś osobą starszą (powyżej 65 roku życia).

Stosowanie u dzieci i nastolatków

Genoxal jest również wskazany u dzieci. Profil bezpieczeństwa Genoxalu u dzieci jest podobny do profilu u dorosłych.

Podanie zbyt dużej dawki Genoxalu

Ponieważ Genoxal jest stosowany pod nadzorem lekarza, bardzo mało prawdopodobne jest otrzymanie zbyt dużej dawki. Niemniej jednak, jeśli po podaniu leku wystąpią skutki uboczne, należy natychmiast powiadomić lekarza lub udać się do najbliższego szpitala z przychodnią ratunkową.

Może być wymagana natychmiastowa pomoc medyczna.

Objawy przedawkowania cyklofosfamidu obejmują skutki uboczne opisane w punkcie „Skutki uboczne”, ale mają one zazwyczaj cięższy charakter.

W przypadku przedawkowania lub przypadkowego połknięcia leku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą albo zadzwonić do Krajowego Centrum Informacji Toksykologicznej pod numer telefonu 915 620 420, podając nazwę leku oraz ilość połkniętą.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie każda osoba je odczuwa.

Niezwłocznie powiadom lekarza, jeśli wystąpią u Ciebie:

Reakcje alergiczne. Ich objawy to trudności w oddychaniu, świsty, zwiększenie częstości akcji serca, obniżenie ciśnienia krwi, wysypka, świąd lub obrzęk twarzy i warg. Ciężkie reakcje alergiczne mogą prowadzić do niewydolności oddechowej lub szoku, które mogą mieć śmiertelny skutek (szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna/anafilaktoidealna).
Powstawanie siniaków bez urazu lub krwawienie z dziąseł. Może to być objawem zbyt niskiego poziomu płytek krwi we krwi.
Ciężka infekcja lub gorączka, kaszel, duszność, objawy sepsy takie jak gorączka, szybkie oddychanie, zwiększenie częstości akcji serca, dezorientacja i obrzęk. Może to być objawem obniżenia liczby białych krwinek i może być potrzebna terapia antybiotykami w celu zwalczania infekcji.
Bladość, uczucie osłabienia i zmęczenia. Może to wskazywać na niski poziom czerwonych krwinek (anemia). Zazwyczaj nie wymaga to leczenia, ponieważ organizm z czasem uzupełni czerwone krwinki. W przypadku ciężkiej anemii może być potrzebna transfuzja krwi.
Obecność krwi w moczu, ból podczas oddawania moczu lub zmniejszenie objętości moczu.
Objawy sepsy takie jak gorączka, szybkie oddychanie, zwiększenie częstości akcji serca, dezorientacja i obrzęk.
Ciężki ból w klatce piersiowej.
Ciężkie zapalenie płuc powodujące duszność, kaszel i podwyższoną temperaturę.
Objawy takie jak osłabienie, utrata wzroku, trudności w mówieniu, utrata czucia.

Poniższe działania niepożądane mogą również wystąpić podczas leczenia lekiem Genoxal.

Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 na 10 pacjentów)

Obniżenie liczby komórek krwi (mielosupresja),
obniżenie liczby białych krwinek, które są ważne w walce z infekcjami (leukopenia, neutropenia),
nudności i wymioty,
uczucie pieczenia podczas oddawania moczu i częste pragnienie oddania moczu (cystyty),
obecność krwi w moczu (mikrohematuria),
wypadanie włosów (alopecia),
gorączka,
zahamowanie układu odpornościowego.

Często (może dotyczyć do 1 na 10 pacjentów)

Obniżenie liczby białych krwinek i gorączka (neutropenia gorączkowa),
obecność krwi w moczu i ból podczas oddawania moczu (cystytyczna hemoragia),
obecność krwi w moczu (makrohematuria),
łysienie,
infekcje,
dreszcze,
uczucie osłabienia,
ogólne uczucie niedoboru samopoczucia,
zapalenie błon śluzowych (mukoryta),
bezpłodność u mężczyzn.

Niezczęsto (może dotyczyć do 1 na 100 pacjentów)

Zwiększenie stężenia dehydrogenazy mleczanowej we krwi,
zwiększenie stężenia białka C-reaktywnego,
zmiany w elektrokardiogramie,
problemy sercowe (miokardiopatia, zapalenie mięśnia sercowego, niewydolność serca),
szybkie bicie serca,
skłonność do powstawania siniaków z powodu trombocytopenii (obniżona liczba płytek krwi),
anemia (niski poziom czerwonych krwinek), która może powodować uczucie zmęczenia i senność,
uszkodzenie nerwów, które może powodować mrowienie, ból i osłabienie (neuropatia),
ból w przebiegu nerwu (neuralgia),
obniżone stężenie hormonów płciowych,
anoreksja,
zapalenie płuc (pneumonia),
sepsa,
zaburzenia owulacji,
reakcje alergiczne.

Rzadko (może dotyczyć do 1 na 1000 pacjentów)

Zmiany w rytmie serca,
drgawki,
rozmyta wizja,
ból lub owrzodzenia w jamie ustnej (stomatyt),
biegunka,
zaparcia,
ból brzucha,
zapalenie gruczołów ślinowych,
wysypka,
zapalenie skóry (dermatyty),
zapalenie skóry,
nieodwracalne zaburzenia owulacji,
odwodnienie,
zwiększone ryzyko nowotworu białych krwinek (ostra białaczka) i niektórych innych nowotworów (rak pęcherza, rak moczowodu),
nieefektywne wytwarzanie komórek mieloidalnych (zespoł mielodysplastyczny),
krwawienia,
ból w klatce piersiowej,
zaburzenia funkcji wątroby,
zapalenie wątroby,
brak menstruacji (okresów),
brak nasienia.

Bardzo rzadko (może dotyczyć do 1 na 10 000 pacjentów)

Przyrost masy ciała,
dławica piersiowa,
zawał mięśnia sercowego,
zatrzymanie akcji serca,
migotanie komór,
zapalenie osierdzia (perykardyt),
migotanie przedsionków,
powstawanie skrzeplin we wszystkich drobnych naczyniach organizmu (rozproszona wewnątrznaczyniowa koagulacja),
zespół hemolityczno-mocznicowy (choroba wpływająca na krew i nerki),
zawroty głowy,
zaburzenia smaku (dysgeuzja, hipogeuzja),
uczucie mrowienia, ukłucia, pieczenia lub swędzenia (parestezja),
encefalopatia wątrobowa,
zapalenie spojówek, obrzęk oczu, pogorszenie wzroku,
głuchota,
uszkodzenie płuc (zespół ostrej niewydolności oddechowej),
włóknienie płuc powodujące trudności w oddychaniu (przewlekłe włóknienie śródmiąższowe płuc),
niewydolność oddechowa z powodu gromadzenia się płynu w płucach (obrzęk płuc),
trudności w oddychaniu ze świstem lub kaszlem (bronchospazm),
duszność (dyspnia),
stan, w którym organizm lub jego część nie otrzymuje odpowiedniej ilości tlenu (hipoksja),
kaszel,
niespecyficzne zaburzenia płucne,
zapalenie jelita,
zapalenie trzustki,
gromadzenie się płynu w jamie brzusznej (wysięk),
owrzodzenie błony śluzowej,
krwawienie żołądkowe lub jelitowe,
krwawienie podgruczołowe,
obecność płynu w ścianie pęcherza,
problemy nerkowe, w tym niewydolność nerek,
zapalenie ściany pęcherza,
zapalenie, stwardnienie i skurcze pęcherza,
wysokie stężenie kreatyniny we krwi,
ciężkie reakcje nadwrażliwościowe z gorączką (wysoką), czerwonymi plamami na skórze, bólem stawów i/lub zapaleniem oka (zespół Stevensa-Johnsona),
nagła ciężka reakcja (nadwrażliwości) z gorączką i pęcherzami na skórze/łuszczem się skóry (toksyczna nekroliza epidermy),
świąd,
ciężkie reakcje skórne,
zmiany barwy paznokci i skóry,
rumień promieniowy,
nieprawidłowe rozpadanie mięśni, które może prowadzić do problemów nerkowych (rabdomioliza),
skurcze,
zwiększona uwalniania przeciwmoczowego hormonu przysadki (zespół nieodpowiedniej sekrecji przeciwmoczowego hormonu). Dotyczy to nerek i powoduje niski poziom sodu w organizmie (hiponatremia) oraz zatrzymanie płynu, co prowadzi do obrzęku mózgu z powodu nadmiaru wody we krwi. Objawy mogą obejmować bóle głowy, zmiany osobowości lub zachowania, dezorientację i senność,
niski poziom sodu we krwi (hiponatremia),
szok septyczny,
powikłania, które mogą wystąpić po leczeniu nowotworu, spowodowane produktami rozpadu obumierających komórek nowotworowych (zespół lizy guza),
zator naczynia krwionośnego spowodowany skrzepliną w układzie krążenia (zatorowość),
wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie),
niskie ciśnienie krwi (hipotensja),
ból głowy,
niewydolność wielonarządowa,
reakcja w miejscu wstrzyknięcia i podczas wlewu,
skrzeplina w wątrobie (choroba wątrobowo-żylnej),
aktywacja wirusa zapalenia wątroby,
przerost wątroby (hepatomegalia),
żółte oczy lub skóra,
dezorientacja,
szok anafilaktyczny

Nieznana częstość (nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych)

zaburzenia mózgu (encefalopatia), neurotoksyczność objawiająca się zespołem charakteryzującym się bólem głowy, dezorientacją, zaburzeniami szpiku (mielopatia), drgawkami i utratą wzroku (odwracalna tylnostronna leukoencefalopatia), nietypowe uczucia (dyszestezja, hipozestezja), choroba zwyrodnieniowa mózgu (encefalopatia), drżenie, zaburzenia węchu (parosmia), różne rodzaje zaburzeń serca (komorowa tachykardia, szok kardiogenny, wylew do osierdzia, krwawienie do mięśnia sercowego, niewydolność lewej komory, bradykardia, kołatanie serca, wydłużenie odcinka QT w EKG, zmniejszenie frakcji wyrzutowej),
śmierć wewnątrzmaczna,
wada wrodzona,
opóźnienie wzrostu płodu,
różne rodzaje zaburzeń krwi (niskie wartości komórek krwi, agranulocytoza, limfopenia, obniżenie hemoglobiny),
zwiększone wydzielanie łez,
szum w uszach i zaburzenia słuchu,
wylew do opłucnej,
zatkane nosa (zatkanie nosa),
dyskomfort nosa,
ból gardła,
katar,
kichanie,
choroba płucno-żylowa,
obturacyjna oskrzelitka,
alergiczna alweolityda,
organizująca się zapalenie płuc,
zapalenie płuc,
dyskomfort brzuszny,
niektóre choroby nerek (necroza kanalików nerkowych, zaburzenia kanalików nerkowych, nefropatia toksyczna, zapalenie krwawe moczowodu, cystytyczne owrzodzenie pęcherza, zwężenie pęcherza, niefrogenowa cukrzyca nefrotyczna, atypowe komórki nabłonkowe pęcherza moczowego, podwyższone stężenie mocznika we krwi),
świąd, wysypka, pęcherze na wargach, oczach lub w jamie ustnej, łuszczenie się skóry (wielopostaciowe rumienie, pokrzywka, rumień),
zespół ręka-noga,
obrzęk twarzy,
nadmierne pocenie się,
zesztywnienie skóry (sztywna skóra),
skurcze i ból mięśni,
ból stawów,
zatrucie wodne,
zmiany wyników niektórych badań krwi (poziom glukozy, poziom hormonów),
różne rodzaje nowotworów, takie jak nowotwór krwi (chłoniak nieziarniczy), nowotwór nerek, nowotwór miednicy nerkowej, nowotwór tarczycy, sarkoma, działanie rakotwórcze na potomstwo,
zator naczynia krwionośnego przez skrzeplinę w układzie krążenia (epizody zatorowe), w tym możliwość zatoru naczyń płucnych (zator płucny),
zapalenie ścian naczyń krwionośnych (zapalenie naczyń),
niedokrwienie obwodowe,
zaczerwienienie,
obrzęk,
objawy grypopodobne,
przedwczesne porody,
zaburzenia wątroby (zapalenie wątroby, cholestaza, toksyczność wątroby z niewydolnością wątroby, podwyższone poziomy bilirubiny, nieprawidłowa funkcja wątroby, podwyższenie enzymów wątrobowych),
bezpłodność u mężczyzn i kobiet,
zmiany częstości menstruacji,
utrata funkcji jajników,
zanik jąder.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Ciebie jakiekolwiek działania niepożądane, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, nawet jeśli są to możliwe działania niepożądane, które nie występują w niniejszym ulotce. Możesz również zgłaszać je bezpośrednio za pośrednictwem hiszpańskiego systemu farmakowigilancji leków stosowanych u ludzi: www.notificaRAM.es.

Zgłaszanie działań niepożądanych pomaga w dostarczaniu dodatkowych informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Środki ostrożności dotyczące przechowywania Genoxal

Przechowywać ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci, poza ich zasięgiem i wzrokiem.

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed światłem. Należy unikać bezpośredniego nasłonecznienia i bliskości źródeł ciepła. Oddziaływanie temperatury może spowodować stopienie substancji czynnej – cyklofosfamidu. W przypadku wystąpienia zmian, fiolki można łatwo zidentyfikować wizualnie – pojawi się klarowny lub żółtawy lepki płyn (obecny w dotkniętych fiolkach jako odrębna faza lub w postaci kropelek). Fiolki zawierające stopioną substancję czynną należy wyrzucić.

Odtworzony roztwór, jak również roztwór rozcieńczony, mogą być stosowane do 24 godzin od momentu odtworzenia (nie przechowywać powyżej 8°C).

Nie należy stosować tego leku po upływie daty ważności podanej na opakowaniu po Seria/CAD. Data ważności oznacza ostatni dzień wskazanego miesiąca.

Utylizacja nieużywanego leku oraz wszystkich materiałów, które miały z nim kontakt, powinna być przeprowadzona zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi cytostatyków.

6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa

Skład Genoxal

Substancją czynną jest Cyclophosphamid.

Jedna fiolka Genoxal zawiera 200 mg Cyclophosphamidu (jako 213,8 mg Cyclophosphamidu monohydratu).

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Genoxal to biały proszek krystaliczny.

Genoxal 200 mg proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwania i do przetaczania przedstawiony jest w opakowaniu zawierającym 1 fiolkę.

Fiolki są pakowane z lub bez plastikowego opakowania ochronnego. Opakowanie to nie wchodzi w bezpośredni kontakt z lekiem i zapewnia dodatkową ochronę podczas transportu, zwiększając bezpieczeństwo personelu medycznego i farmaceutycznego.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

Baxter S.L.Pouet de Camilo 2,46394 Ribarroja del Turia (Valencia)

Hiszpania

Podmiot odpowiedzialny za produkcję:

Simtra Deutschland GmbH

Kantstrasse 2

33790 Halle/Westfalen

Niemcy

Data ostatniej weryfikacji tego ulotki: Listopad 2023

Szczegółowe i aktualne informacje na temat tego leku są dostępne na stronie internetowej Hiszpańskiej Agencji Leków i Produktów Medycznych (AEMPS) http://www.aemps.gob.es/

Informacja ta przeznaczona jest wyłącznie dla specjalistów opieki zdrowotnej

Genoxal należy podawać wyłącznie przez lekarzy posiadających doświadczenie w chemioterapii przeciwnowotworowej.

Genoxal należy podawać tylko w miejscach wyposażonych w możliwości regularnego monitorowania parametrów klinicznych, biochemicznych i hematologicznych przed, podczas i po podaniu, oraz pod nadzorem specjalistycznego ośrodka onkologicznego.

Dawkowanie

Dawki oraz długość trwania leczenia i/lub odstępy między cyklami leczenia zależą od wskazań terapeutycznych, schematu terapii skojarzonej, ogólnego stanu zdrowia pacjenta, funkcji narządów oraz wyników badań laboratoryjnych (w szczególności monitorowania krwinki czerwonych).

Zalecenia dawkowania odnoszą się głównie do leczenia Cyclophosphamidem w monoterapii. W połączeniu z innymi cytostatykami o podobnej toksyczności może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępów między cyklami leczenia.

W celu zmniejszenia ryzyka powikłań mielosupresyjnych i/lub ułatwienia podania planowanej dawki, można rozważyć stosowanie środków stymulujących hematopoezę (czynniki stymulujące kolonie oraz środki stymulujące erytropoezę).

Podczas lub bezpośrednio po podaniu należy przyjąć lub przetoczyć odpowiednią ilość płynów w celu wymuszenia diurezy, aby zmniejszyć ryzyko toksyczności urotelialnej. Dlatego Cyclophosphamid należy podawać rano. Zobacz punkt 4.4.

Aktywacja Cyclophosphamidu wymaga metabolizmu w wątrobie, dlatego preferowane są drogi podania doustna i dożylna.

Dawkowanie należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta. Zalecane dawki, chyba że lekarz zaleci inaczej:

w leczeniu ciągłym u dorosłych i dzieci: 3–6 mg/kg masy ciała dziennie (równoważne 120–240 mg/m2 powierzchni ciała),
w leczeniu przerywanym u dorosłych i dzieci: 10–15 mg/kg masy ciała (równoważne 400–600 mg/m2 powierzchni ciała) w odstępach 2–5 dni,
w leczeniu przerywanym z wysokimi dawkami u dorosłych i dzieci: 20–40 mg/kg masy ciała (równoważne 800–1600 mg/m2 powierzchni ciała) w odstępach 21–28 dni. W kontekście transplantacji komórek macierzystych mogą być stosowane wyższe dawki: 60 mg/kg/dzień przez 2 dni. W takich przypadkach konieczne jest ratowanie za pomocą MESNA oraz odpowiednie nawodnienie w celu zapobieżenia krwotocznej c cystytyce.
Dawki są zmienne w chemioterapii skojarzonej z innymi środkami cytostatycznymi. Na przykład w przypadku chłoniaków nieziarniczych, typowa dawka Cyclophosphamidu wynosi 750 mg/m2 i.v. w dniu 1, co 21 dni, jako część schematu CHOP lub CHOP-R. W przypadku raka piersi dawka wynosi 600 mg/m2 i.v. jako część schematu CMF.

Sposób podania

Droga dożylna

Cyclophosphamid jest bierny, dopóki nie zostanie aktywowany przez enzymy wątrobowe. Jednakże, podobnie jak w przypadku wszystkich cytostatyków, odtwarzanie roztworu powinno być wykonywane przez wykwalifikowany personel i w miejscu do tego przeznaczonym.

Środki ostrożności, które należy zachować przed przygotowaniem lub podaniem leku:

Podczas przygotowywania należy używać rękawic ochronnych. Należy zachować ostrożność, aby uniknąć rozbryzgu do oczu. Leku nie powinny dotykać kobiety w ciąży ani kobiety w okresie laktacji.

Leki do podania dożylnej należy sprawdzić wizualnie pod kątem obecności cząstek i zmiany barwy przed ich podaniem, o ile pozwala na to roztwór i opakowanie.

Podanie dożylne należy przeprowadzać preferencyjnie jako przetaczanie.

W celu zmniejszenia prawdopodobieństwa wystąpienia działań niepożądanych, które wydają się zależeć od szybkości podania (np. obrzęk twarzy, ból głowy, zatkanie nosa, pieczenie skóry głowy), Genoxal należy wstrzykiwać lub przetaczać bardzo powoli.

Czas trwania przetaczania powinien być również odpowiedni dla typu roztworu i objętości, w której lek zostanie rozpuszczony (zwykle od 30 minut do 2 godzin).

Wstrzyknięcie bezpośrednie

Jeśli wstrzykuje się bezpośrednio, Genoxal do podania dożylnej należy odtworzyć za pomocą roztworu soli fizjologicznej (chlorek sodu 0,9%) poprzez wprowadzenie roztworu do fiolki i intensywne wstrząsanie aż do całkowitego rozpuszczenia się proszku. Efektem odtworzenia jest przezroczysty roztwór o pH od 4 do 6.

Aby uzyskać szczegółowe instrukcje dotyczące odtwarzania, zobacz punkt 6.6.

Przetaczanie

W celu przetaczania, Genoxal należy odtworzyć wodą do wstrzykiwania lub roztworem soli fizjologicznej (chlorek sodu 0,9%) i przetaczać w zalecanych roztworach dożylnych. Odtworzony Genoxal w wodzie do wstrzykiwania jest hipotoniczny i nie powinien być wstrzykiwany bezpośrednio.

Cyclophosphamid jest kompatybilny z następującymi roztworami do przetaczania: roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór glukosaliny, roztwór chlorku sodu i chlorku potasu, roztwór glukozy i chlorku potasu lub roztwór Ringera.

Przed podaniem dożylnej substancja musi być całkowicie rozpuszczona.

Aby uzyskać szczegółowe instrukcje dotyczące odtwarzania, zobacz punkt 6.6.

Czas trwania leczenia

Cykle leczenia w trybie przerywanym mogą być powtarzane co 3–4 tygodnie. Czas trwania leczenia i odstępy między cyklami zależą od wskazań terapeutycznych, protokołu leczenia skojarzonego, ogólnego stanu zdrowia pacjenta, wyników badań laboratoryjnych oraz odzysku wartości morfologii krwi.

Specjalne zalecenia dawkowania:

Redukcja dawki u pacjentów z mielosupresją

Liczba leukocytów [µl]	Liczba płytek krwi [µl]	Dawka cyklofosfamidu
> 4.000	> 100.000	100% zaplanowanej dawki
4.000 - 2.500	100.000 - 50.000	50% zaplanowanej dawki
< 2.500	< 50.000	Odłożyć do czasu normalizacji lub decyzja indywidualna.

W przypadku stosowania leczenia łączonego z innymi lekami mielosupresyjnymi może być konieczne zmniejszenie dawki. W szczególności zaleca się minimalną dawkę leków cyklostycznych. W przypadku leków cytotoksycznych podawanych współbieżnie należy zapoznać się z odpowiednią tabelą dostosowania dawki na podstawie wyników morfologii krwi przeprowadzonej na początku cyklu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Stosowanie u pacjentów z upośledzeniem czynności wątroby przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić indywidualnie w każdym przypadku. W przypadku ciężkiego upośledzenia czynności wątroby konieczne jest zmniejszenie dawki. Zaleca się zmniejszenie dawki o 25%, gdy stężenie bilirubiny surowicy wynosi 3,1–5 mg/100 ml (patrz punkt 4.4).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Zaleca się zmniejszenie dawki o 50%, gdy klirens kreatyniny jest mniejszy niż 10 ml/min (patrz punkt 4.4).

Populacja pediatryczna

Na podstawie ustalonych schematów leczenia u dzieci i młodzieży należy stosować dawki podobne do zalecanych dla dorosłych.

Pacjenci starsi i pacjenci osłabieni

Ogólnie dawkę u pacjentów starszych i pacjentów osłabionych należy dobierać ostrożnie, biorąc pod uwagę większą częstość występowania upośledzenia czynności wątroby, nerek lub serca oraz współistniejących chorób lub leczenia innymi lekami (patrz punkt 4.4).

Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i innych manipulacji

Przygotowanie roztworów do wstrzykiwania leków cytotoksycznych powinno być wykonywane przez wyspecjalizowany personel posiadający odpowiednie szkolenie i wiedzę na temat stosowanych leków, w warunkach gwarantujących ochronę środowiska i w szczególności ochronę personelu obsługującego leki. Wymagane jest wydzielone miejsce przygotowania leków. W tym obszarze zabronione jest palenie, jedzenie i picie.

Personel powinien mieć dostęp do odpowiedniego sprzętu: fartuchów z długimi rękawami, masek ochronnych, czapek, okularów ochronnych, jednorazowych sterylnych rękawic, osłon ochronnych na stół roboczy oraz worków na odpady.

Strzykawki i zestawy do wlewu należy łączyć ostrożnie, aby uniknąć wycieków (zaleca się stosowanie zamka Luer).

Wycieki i wycieki należy natychmiast usunąć.

Należy zachować szczególną ostrożność, aby uniknąć narażenia kobiet w ciąży będących częścią personelu na działanie leku.

Należy ściśle unikać wszelkiego kontaktu z oczami. W przypadku kontaktu należy natychmiast przemyć oko roztworem soli fizjologicznej. W przypadku wystąpienia podrażnienia należy skontaktować się z okulistą. W przypadku kontaktu z skórą należy przemyć dotknięty obszar dużą ilością wody.

Przygotowanie roztworu

W celu przygotowania roztworu do wstrzykiwania należy dodać odpowiednią ilość roztworu soli fizjologicznej do proszku na roztwór do wstrzykiwania i do wlewu zawartego w fiolkach.

Genoxal	200 mg	1.000 mg
Roztwórnik	10 ml	50 ml

Proszczek rozpuszcza się szybko po silnym potrząśnięciu fiolką zaraz po dodaniu rozpuszczalnika. Jeśli substancja nie rozpuści się natychmiast i całkowicie, zaleca się pozostawienie fiolki w spoczynku przez kilka minut.

Gdy ma być podawany w krótkotrwałej infuzji dożyłowej, przygotowany roztwór Genoxal dodaje się do roztworu chlorku sodu, roztworu glukozy, roztworu glukozowo-soliny, roztworu chlorku sodu i chlorku potasu, roztworu glukozy i chlorku potasu lub roztworu Ringera, aż do uzyskania objętości całkowitej około 500 ml.

Roztwór należy podawać wyłącznie drogą dożylną, w miarę możliwości w formie infuzji. Czas trwania infuzji może wahać się od 30 minut do 2 godzin, w zależności od objętości.

Przed wykonaniem wstrzyknięcia należy upewnić się, że kaniula jest poprawnie umieszczona w żyłach. Jeśli podczas podawania dożylnego roztwór nacieka do otaczających tkanek, należy przerwać wstrzyknięcie i przepłukać żyłę roztworem soli fizjologicznej, a pozostałą dawkę podać w innej żyłach.

Unieszkodliwienie

Po zakończeniu należy dokładnie oczyścić wszystkie narażone powierzchnie oraz umyć ręce i twarz.

Wydaliny i wymioty należy traktować ostrożnie.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku oraz wszystkich materiałów, które miały z nim kontakt, należy przeprowadzić zgodnie z lokalnymi przepisami dotyczącymi cytostatyków.

Genoxal 200 mg proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań i do infuzji