Chlorek potasu Kabi 0,04 mEq/ml w glukozie 3,3% i chlorku sodu 0,3% roztwór do infuzji

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wprowadzenie

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Chlorurek potasu Kabi 0,04 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3% Roztwór do wlewu

Chlorurek potasu, Glukoza, Chlorek sodu

Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać całą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważną dla Ciebie informację.

• Zachowaj ulotkę, ponieważ możesz w niej ponownie szukać informacji.
• W przypadku pytań skontaktuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą.
• W przypadku wystąpienia działań niepożądanych skontaktuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli są to działania niepożądane, których nie ma w niniejszej ulotce. Zobacz sekcję 4.

Spis treści ulotki

1. Co to jest Chlorurek potasu Kabi 0,04 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3% Roztwór do wlewu i w jakich celach jest stosowany
2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Chlorurek potasu Kabi 0,04 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3% Roztwór do wlewu
3. Jak stosować Chlorurek potasu Kabi 0,04 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3% Roztwór do wlewu
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Chlorurek potasu Kabi 0,04 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3% Roztwór do wlewu
6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa

1. Co to jest Chlorek potasu Kabi 0,04 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3% Roztwór do wlewania i do czego służy

Ten lek zawiera następujące substancje czynne: chlorek potasu, glukozę (jako monohydrat) i chlorek sodu. Jest to roztwór do wlewania dożylnego, który podawany jest dożylnie za pomocą cienkiej rurki.

Lek ten należy do grupy leków zwanych roztworami dożylnymi wpływającymi na równowagę elektrolitową – elektrolity z węglowodanami (stosowanymi w celu utrzymania prawidłowej równowagi płynów ustrojowych).

Lek ten wskazany jest do zapobiegania lub leczenia niedoboru potasu (elektrolitu) w organizmie, gdy konieczne jest uzupełnienie wody, elektrolitów i węglowodanów, a środki dietetyczne lub leczenie doustne są niewystarczające.

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem chlorku potasu Kabi 0,04 mEq/ml w glukozie 3,3% i chlorku sodu 0,3% roztwór do wlewu

Nie stosować chlorku potasu Kabi 0,04 mEq/ml w glukozie 3,3% i chlorku sodu 0,3% roztwór do wlewu

• jeśli jest nadwrażliwy na chlorek potasu, glukozę lub chlorek sodu lub na którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w punkcie 6)
• jeśli poziom potasu we krwi jest podwyższony (hiperkaliemia)
• jeśli ma ciężką chorobę nerek z oligurią (zmniejszona wydzielanie moczu), anurią (brak wydzielania moczu) lub azotemią (nadmiar związków azotowych we krwi spowodowany niewydolnością nerek)
• jeśli poziom chlorków we krwi jest podwyższony (hiperkloremia)
• jeśli poziom sodu we krwi jest podwyższony (hipernatremia)
• jeśli występują stany hiperhydratacji (nadmiar wody w organizmie)
• jeśli występują stany hiperglikemii (wysoki poziom glukozy we krwi), takie jak w przypadku śpiączki hiperosmolalnej, dekompensowanej cukrzycy lub innych nietolerancji glukozy, np. w sytuacjach stresu metabolicznego
• jeśli występuje kwasica kanalikowa nerek (zaburzenie funkcji nerek)
• jeśli ma ostry niedokrwisty wypadek mózgowo-naczyniowy (nagła utrata funkcji mózgu spowodowana zablokowaniem przepływu krwi)
• w pierwszych 24 godzinach po urazie głowy.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania chlorku potasu Kabi 0,04 mEq/ml w glukozie 3,3% i chlorku sodu 0,3% roztwór do wlewu należy skonsultować się z lekarzem lub pielęgniarką.

Podawanie potasu należy zawsze prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarskim. Podczas leczenia tym lekiem, w celu wcześniejszego wykrycia objawów nadmiernego stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), lekarz będzie kontrolował pracę serca za pomocą elektrokardiogramu oraz wykonywał okresowe badania krwi w celu określenia stężenia potasu we krwi, szczególnie:

• jeśli ma chorobę serca lub nerek lub inne stany sprzyjające wystąpieniu hiperkaliemii
• jeśli przyjmuje inne leki, które mogą podnieść stężenie potasu we krwi (patrz następny podpunkt).

Lekarz powinien zachować szczególną ostrożność, jeśli przyjmuje leki nasercowe (digitaliki), szczególnie w momencie przerywania podawania potasu, ponieważ szybkie obniżenie stężenia potasu może spowodować zatrucie digitalikami. W takich przypadkach leczenie potasem nie powinno być przerywane gwałtownie.

Roztwór potasu powinien być podawany tylko wtedy, gdy występuje odpowiedni przepływ moczu. W przeciwnym razie może być konieczne podanie roztworu niezawierającego potasu.

Lekarz będzie wykonywał częste badania kliniczne i laboratoryjne w celu kontroli zmian w bilansie wodno-elektrolitowym i kwasowo-zasadowym oraz poziomów elektrolitów i glukozy we krwi.

Jeśli znajduje się w sytuacji nagłej i stężenie potasu we krwi jest bardzo niskie lub przyjmuje leki nasercowe (digitaliki), nie zaleca się podawania roztworów glukozy, ponieważ obecność glukozy może uniemożliwić szybkie podniesienie stężenia potasu do odpowiedniego poziomu.

Jeśli występują epizody wewnątrzczaszkowego nadciśnienia, lekarz będzie dokładnie kontrolował poziom glukozy we krwi.

Ponieważ ten lek zawiera glukozę, należy go podawać ostrożnie u osób z niedoborem witaminy B1 lub z cukrzycą. Lekarz może podać ten lek tylko po wcześniejszym zastosowaniu odpowiedniego leczenia.

Ponieważ ten lek zawiera sód, należy go podawa ć ostrożnie u osób z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, obrzękiem płucnym lub obwodowym, niewydolnością nerek, zespolem przedrzucawkowym (nadciśnienie tętnicze podczas ciąży) lub innymi stanami związanymi z zatrzymaniem sodu, a także u osób przyjmujących kortykosteroidy lub kortykotropinę (patrz następny podpunkt).

Ten lek należy podawać z szczególną ostrożnością osobom starszym, ponieważ mogą one przyjmować inne leki (patrz następny podpunkt) lub mogą mieć niewydolne nerki lub serce lub inne choroby wpływające na stężenie potasu we krwi.

Jeśli podawanie będzie dłuższe, może dojść do wylewu roztworu poza żyłę do otaczających tkanek (ekstrawazacja) lub zapalenia żyły z torem krzepnięcia (tromboflebita).

Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu chlorku potasu Kabi 0,04 mEq/ml w glukozie 3,3% i chlorku sodu 0,3% roztwór do wlewu:

• jeśli występują stany krytyczne, ból, stres pooperacyjny, infekcje, oparzenia lub choroby układu nerwowego środkowego
• jeśli ma jakąkolwiek chorobę serca, wątroby lub nerek i jest leczony lekiem zwiększającym działanie wazopresyny (hormonu regulującego zatrzymanie wody w organizmie), ponieważ może to zwiększyć ryzyko wystąpienia w szpitalu niskiego stężenia sodu we krwi (hiponatremia). (patrz sekcja Stosowanie chlorku potasu Kabi 0,04 mEq/ml w glukozie 3,3% i chlorku sodu 0,3% roztwór do wlewu z innymi lekami).

Wszystkich pacjentów należy dokładnie monitorować. W przypadkach, gdy normalna regulacja zawartości wody we krwi jest zaburzona z powodu zwiększonego wydzielania wazopresyny, zwanej również hormonem antydiuretycznym (ADH), wlewanie płynów o niskim stężeniu chlorku sodu (płyny hipotoniczne) może prowadzić do obniżenia stężenia sodu we krwi (hiponatremia). Może to spowodować ból głowy, nudności, drgawki, osłabienie, śpiączkę, obrzęk mózgu (edemę mózgu) i śmierć; dlatego objawy te (ostrą encefalopatię hiponatremiczną) należy traktować jako stan nagłej wypadłej. (Patrz sekcja 4. Możliwe działania niepożądane).

Dzieci, kobiety w wieku rozrodczym oraz pacjenci z chorobami mózgu, takimi jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwotok mózgu, wstrząśnienie mózgu i obrzęk mózgu, są szczególnie narażeni na ciężki i potencjalnie śmiertelny obrzęk mózgu spowodowany ostrą hiponatremią.

Stosowanie chlorku potasu Kabi 0,04 mEq/ml w glukozie 3,3% i chlorku sodu 0,3% roztwór do wlewu z innymi lekami

Należy poinformować lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmuje, niedawno przyjmował lub może być zmuszony do przyjęcia jakiegokolwiek innego leku. Szczególnie ważne jest poinformowanie lekarza, jeśli przyjmuje:

• Leki, które mogą powodować zbyt wysokie stężenie potasu we krwi z powodu dodatkowego działania, szczególnie jeśli nerki nie działają prawidłowo:

  • diuretyki oszczędzające potas (amyloryda, triamteren, spironolakton, eplerenon)
  • inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IECA) (np. kapoten, enalapryl, lizynopryl)
  • antagoniści receptorów angiotensyny II (kandesartan, telmisartan, eprosartan, irbesartan, losartan, walsartan)
  • leki zawierające potas, takie jak sole potasowe penicyliny
  • niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) (diklofenak, indometacyna, piroksykam, kwas mefenamynowy, celekoksyb)
  • heparyna
  • pentamidyna, trimetoprym
  • cyklosporyna, tachrolimus
  • blokery β-adrenergiczne (propranolol, nadolol, atenolol)
  • sukcynylcholina (suksymetonium)

• Leki, które mogą obniżać stężenie potasu we krwi, w związku z czym może być konieczne podanie wyższych dawek potasu:

  • kortykosteroidy
  • diuretyki (pętlowe, tiazydowe i podobne, diuretyki osmotyczne, inhibitory anhydrazy węglowej)
  • wysokie dawki penicylin
  • aminoglikozydy
  • cisplatyna
  • foscarnet
  • amfoterycyna B
  • teofilina
  • insulina
  • kwas foliowy i witamina B12
  • agonisty β2-adrenergiczne

• Glikozydy nasercowe (digoksyna i metyldigoksyna) (wysokie stężenie potasu może zmniejszyć ich działanie, a gwałtowne obniżenie stężenia potasu może spowodować zatrucie glikozydami)

• Leki przeciwarytmiczne (np. chinidyna, hydrochinidyna, prokainamida) (wysokie stężenie potasu zwiększa ich działanie, a niskie stężenie potasu zmniejsza ich skuteczność)

• Węglan litu (sód może przyspieszyć wydalanie litu z moczem, co prowadzi do zmniejszenia działania terapeutycznego)

• Kortykosteroidy o działaniu mineralokortykoidowym (np. fludrokortyzon) lub ACTH (kortykotropina) (te leki sprzyjają zatrzymaniu wody i sodu)

• Kortykosteroidy o działaniu glikokortykoidowym (np. hydrokortyzon) (mogą powodować zbyt wysokie stężenie glukozy we krwi)

• Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe (biguanidy, sulfonowe) (glukoza może zmniejszyć ich działanie)

• Leki prowadzące do zwiększenia działania wazopresyny (patrz sekcja Ostrzeżenia i środki ostrożności), np.:

  • leki pobudzające wydzielanie wazopresyny (np. leki przeciwpadaczkowe, narkotyczne)
  • leki nasilające działanie wazopresyny (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne)
  • leki działające jak wazopresyna, tzw. analogi wazopresyny

Inne leki zwiększające ryzyko hiponatremii, w tym diuretyki ogólnie i leki przeciwpadaczkowe.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

Jeśli jest w ciąży lub karmi piersią, uważa, że może być w ciąży lub planuje zajść w ciążę, należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.

Bezpieczeństwo stosowania tego leku w czasie ciąży i karmienia piersią nie zostało ustalone. Dlatego należy go stosować tylko wtedy, gdy korzyści terapeutyczne wyraźnie przewyższają możliwe ryzyko dla płodu lub niemowlęcia.

Ten lek należy podawać z szczególną ostrożnością kobietom w ciąży podczas porodu, szczególnie jeśli jest stosowany w połączeniu z oksytocyną (hormon, który może być podawany w celu wywołania porodu i kontrolowania krwawienia) z powodu ryzyka hiponatremii.

Podawanie matce dużych ilości roztworów zawierających glukozę podczas porodu, szczególnie w przypadkach powikłanych porodów, może spowodować hiperglikemię, hiperinsulinemię (wysokie stężenie insuliny we krwi) i kwasicę u płodu i w związku z tym może być szkodliwe dla noworodka.

Ponieważ ten lek zawiera chlorek sodu, należy zachować szczególną ostrożność w przypadku zespołu przedrzucawkowego w czasie ciąży.

Jeśli jest w ciąży lub karmi piersią, lekarz będzie stale kontrolował pracę serca i stężenie potasu we krwi, ponieważ w przypadku ich zaburzenia mogą wystąpić ciężkie zaburzenia serca zarówno u matki, jak i u płodu lub noworodka.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn

Nie dotyczy.

3. Jak stosować KCl Kabi 0,04 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlorek sodu 0,3% Roztwór do wlewania

Lek ten będzie podawany przez lekarza lub innego pracownika służby zdrowia w postaci kroplówki (dożylnie).

Dawkę ustali lekarz, biorąc pod uwagę stopień nasilenia hipokaliemii, wiek, masę ciała i stan kliniczny (szczególnie obecność chorób serca lub nerek), a także czas trwania leczenia.

Zalecana maksymalna dawka potasu to 2–3 mEq/kg/doba. U dorosłych dawka potasu nie powinna przekraczać 200 mEq na dobę. Zalecana dawka uzupełniająca to 40–80 mEq na dobę.

Ilość płynu również zostanie określona przez lekarza. Ogólnie jednak nie powinno się podawać więcej niż 40 ml/kg/doba (maksymalnie 3000 ml na dobę).

Dawka glukozy podawanej wraz z roztworem nie powinna przekraczać 4–5 mg/kg/min.

W przypadku zaburzeń czynności nerek należy podać mniejszą dawkę.

Ogólnie prędkość wlewu nie powinna przekraczać 20 mEq potasu na godzinę przy podawaniu do żyły obwodowej.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

U dzieci dawka potasu nie powinna przekraczać 3 mEq/kg/doba, a dobowe zapotrzebowanie utrzymaniowe wynosi 2–2,5 mEq/kg.

Zalecana dzienna dawka płynu u tych pacjentów jest następująca:

• przy masie ciała poniżej 10 kg: 100 ml/kg
• przy masie ciała od 10 do 20 kg: 1000 ml + 50 ml/kg powyżej 10 kg
• przy masie ciała powyżej 20 kg: 1500 ml + 20 ml/kg powyżej 20 kg

Podawanie doustnych suplementów potasu lub spożywanie pokarmów bogatych w potas powinno zastąpić wlewanie tego leku tak szybko, jak to tylko możliwe.

Jeśli podano więcej KCl Kabi 0,04 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlorek sodu 0,3% Roztwór do wlewania niż przewidziano

Zbyt intensywne podawanie roztworów potasu może spowodować hiperkaliemię, która może być potencjalnie śmiertelna, szczególnie w przypadku zaburzeń czynności nerek. W przypadku przedawkowania mogą również wystąpić zaburzenia gospodarki wodnej i elektrolitowej, obrzęki oraz zaburzenia krążeniowe i sercowe (zobacz objawy w punkcie 4. Możliwe działania niepożądane).

W przypadku hiperkaliemii lekarz musi natychmiast przerwać podawanie leku i podjąć odpowiednie działania mające na celu obniżenie stężenia potasu we krwi.

W przypadku przedawkowania lub przypadkowego przyjęcia leku należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą albo zadzwonić do Centrum Informacji Toksykologicznej pod numer telefonu: 91 562 04 20.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.

Po podaniu tego leku może dojść do hiperhydratacji (zatrzymania płynów), hiperglikemii, kwasicy hiperchloremicznej (podwyższony poziom chlorków we krwi) oraz hiperkaliemii, szczególnie jeśli roztwór podaje się zbyt szybko lub w nadmiarze albo w przypadku niewłaściwej pracy nerek. Objawy hiperkaliemii dotyczą głównie nerwów, mięśni i serca i obejmują mrowienie lub swędzenie kończyn, osłabienie mięśni, porażenie, w którym mięśnie są miękkie, porażenie oddechowe, porażenie jelit, zamieszanie psychiczne, utratę odruchów, apatię, zimną skórę, bladość (szary odcień skóry), osłabienie i uczucie ciężkości w nogach, hipotensję (niskie ciśnienie krwi), nieprawidłowości w zapisie EKG, zaburzenia rytmu serca, blokadę serca oraz zatrzymanie krążenia. Bardzo ważne jest, aby lekarz kontrolował pracę Twojego serca w celu oceny ciężkości możliwej hiperkaliemii.

Możą również wystąpić działania niepożądane związane z podaniem leku dożylnym. Obejmują one gorączkę, infekcję w miejscu wstrzyknięcia, ból miejscowy, podrażnienie żyły, zakrzepicę żyły (powstawanie skrzepu), stan zapalny, twardnienie lub zwężenie żyły, wypływ płynu poza naczynie (ekstrawazację) oraz martwicę (śmierć tkanki).

U niektórych osób mogą wystąpić następujące działania niepożądane:

• Podwyższony poziom potasu i/lub glukozy we krwi, zatrzymanie płynów, kwasica hiperchloremiczna
• Zamieszanie psychiczne, apatia
• Osłabienie mięśni, swędzenie lub mrowienie kończyn, utrata ruchomości mięśni (porażenie), utrata odruchów, uczucie osłabienia i ciężkości
• Silne lub całkowite osłabienie mięśni oddechowych
• Zablokowanie jelita spowodowane brakiem ruchomości mięśni jelitowych
• Nieprawidłowości rytmu serca, blokada serca, zatrzymanie krążenia
• Infekcja w miejscu wstrzyknięcia
• Gorączka
• Stan zapalny, twardnienie lub zwężenie żyły, do której podano lek, zakrzepica żyły, zimna skóra, bladość (szary odcień skóry), hipotensja
• Ból, podrażnienie, ekstrawazacja i martwica w miejscu wstrzyknięcia
• Nieprawidłowości w zapisie EKG

Bóle głowy, nudności, drgawki, osłabienie. Może to być spowodowane niskim poziomem sodu we krwi. Gdy poziom sodu we krwi znacznie spada, woda przenika do komórek mózgu, powodując ich obrzęk. Może to prowadzić do wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego i encefalopatii hiponatremicznej.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Ciebie jakiekolwiek działania niepożądane, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli chodzi o możliwe działania niepożądane, które nie są wymienione w niniejszym ulotce. Możesz również zgłosić je bezpośrednio za pośrednictwem hiszpańskiego systemu farmakowigilancji leków do stosowania u ludzi: https://www.notificaram.es. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych możesz przyczynić się do dostarczenia dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania tego leku.

5. Ochrona roztworu do wlewania Chlorek potasu Kabi 0,04 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorek sodu 0,3%

Przechowywać ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem.

Nie stosować tego leku po upływie daty ważności podanej na opakowaniu po oznaczeniu CAD. Data ważności oznacza ostatni dzień miesiąca wskazanego.

Przechowywać poniżej 30°C.

Po otwarciu opakowania roztwór należy użyć natychmiast.

Ten lek jest przeznaczony do jednorazowego użytku. Niewykorzystany roztwór należy wyrzucić.

Nie stosować tego leku, jeśli roztwór nie jest klarowny, zawiera cząstki lub opakowanie jest uszkodzone.

Leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani wyrzucanych do śmieci. Zapytaj swojego farmaceuty, jak pozbyć się opakowań i leków, których już nie potrzebujesz. W ten sposób pomóż ochronić środowisko naturalne.

6. Zawartość opakowania i informacje dodatkowe

Skład Chlorurek potasu Kabi 0,04 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlurek sodu 0,3% Roztwór do przewlekania

• Substancjami czynnymi są chlorek potasu, glukoza i chlorek sodu. Każde 100 ml tego leku zawiera 0,3 g chlorku potasu, 3,3 g glukozy (jako monohydratu) i 0,33 g chlorku sodu.
• Pozostałe składniki (substancje pomocnicze) to kwas solny i wodorotlenek sodu (do regulacji pH) oraz woda do preparatów do wstrzykiwań.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Chlorurek potasu Kabi 0,04 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlurek sodu 0,3% Roztwór do przewlekania to klarowny, bezbarwny roztwór.

Ten lek jest dostępny w butelkach z polietylenu (Kabipac). Opakowania kartonowe zawierają 10 butelek po 500 ml lub 10 butelek po 1000 ml.

Może być dostępna tylko część rozmiarów opakowań.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu

Fresenius Kabi España, S.A.U.
Marina 16-18,
08005 Barcelona
Hiszpania

Producent

Labesfal – Laboratórios Almiro, S.A.
Zona Industrial do Lagedo
3465-157 Santiago de Besteiros
Portugalia

Data ostatniej weryfikacji ulotki: Marzec 2018

Szczegółowe i aktualne informacje na temat tego leku są dostępne na stronie internetowej Hiszpańskiej Agencji Leków i Produktów Zdrowotnych (AEMPS) http://www.aemps.gob.es/

Informacja ta przeznaczona jest wyłącznie dla specjalistów medycznych:

Chlorurek potasu Kabi 0,04 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlurek sodu 0,3% Roztwór do przewlekania to gotowy do użycia roztwór, który należy podawać drogą dożylną powoli.

Teoretyczna osmolarność roztworu wynosi 376 mOsm/l.

Ze względu na stężenie potasu w roztworze (40 mEq/l), ten lek może być podawany do żyły obwodowej. W przypadku stosowania dożylnej drogi centralnej zaleca się używanie żyły udowej i unikanie żył szyjnych i podobojczykowych.

Ogólnie zaleca się nie przekraczać stężenia 40 mEq/l przy podawaniu do żył obwodowych.

Dawkowanie:

Dawkę i czas trwania leczenia należy dostosować indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od nasilenia hipokaliemii, wieku, masy ciała i stanu klinicznego, szczególnie w przypadku niewydolności serca lub nerek.

Dawkę i szybkość podawania należy ustalać na podstawie monitorowania elektrokardiograficznego i oznaczeń stężenia potasu w osoczu.

U dorosłych zalecana maksymalna dawka potasu to 2–3 mEq/kg/doba, bez przekraczania 200 mEq/doba; w terapii utrzymaniowej zalecana dawka to 40–80 mEq/doba.

Ilość podawanego płynu należy obliczyć indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od potrzeb związanych z uzupełnieniem niedoborów lub utrzymaniem równowagi. Jednak ogólnie nie należy podawać więcej niż 40 ml/kg/doba (maks. 3000 ml na dobę).

Ilość glukozy podawanej z roztworem nie powinna przekraczać 4–5 mg/kg/min.

U dzieci dawka potasu nie powinna przekraczać 3 mEq/kg/doba, a dzienne zapotrzebowanie utrzymaniowe wynosi 2–2,5 mEq/kg.

Zalecana dzienna dawka płynu u tych pacjentów jest następująca:

• < 10 kg masy ciała: 100 ml/kg
• pomiędzy 10 a 20 kg masy ciała: 1000 ml + 50 ml/kg powyżej 10 kg

• 20 kg masy ciała: 1500 ml + 20 ml/kg powyżej 20 kg

Pacjenci z niewydolnością nerek powinni otrzymywać niższe dawki ze względu na ryzyko wystąpienia hiperkaliemii.

Podawanie potasu dożylne w tempie 10 mEq/h uważane jest za bezpieczne. Gdy szybkość podawania przekracza 10 mEq/h, należy prowadzić ścisłą kontrolę pacjenta za pomocą EKG i okresowych oznaczeń stężenia potasu w osoczu. Ogólnie szybkość przewlekania do żyły obwodowej nigdy nie powinna przekraczać 20 mEq/h. Przy podawaniu do żyły centralnej możliwe są wyższe szybkości.

Ogólne zalecenia dotyczące podawania roztworów dożylnych zawierających potas:

Zasady przygotowania i manipulacji:

Zawartość każdego opakowania przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Niewykorzystaną zawartość należy odrzucić.

Roztwór powinien być klarowny i nie zawierać cząstek. Nie podawać, jeśli jest inaczej.

Należy stosować technikę bezpieczną podczas podawania roztworu, jak również podczas dodawania leków do roztworu, jeśli jest to konieczne.

Jak w przypadku wszystkich roztworów do wstrzykiwań dożylnych, przed dodaniem leków do roztworu lub jednoczesnym podawaniem z innymi lekami, należy sprawdzić brak niezgodności dodanych leków z roztworem i opakowaniem. Należy również zapoznać się z ulotką informacyjną dodawanego leku.

Użytkownik ponosi odpowiedzialność za ocenę niezgodności dodawanego leku z Chlorurem potasu Kabi 0,04 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3% Roztwór do wlewu, obserwując możliwe zmiany barwy i/lub powstawanie osadów, nierozpuszczalnych kompleksów lub kryształów.

Przed podaniem mieszaniny należy sprawdzić stabilność i osmolarność końcowego roztworu.

Gdy do tej formuły dodaje się lek zgodny, roztwór należy podawać natychmiast, chyba że rozcieńczenie przeprowadzono w warunkach kontrolowanych, bezpiecznych i zwalidowanych.

Niezgodności:

Nie znaleziono badań opisujących niezgodności związane z tym lekiem, ale znane są niezgodności związane z substancjami czynnymi roztworu.

Chlorek potasu w mieszaninach dożylnych okazał się niezgodny z amoksycyliną sodową, amfoterycyną B, dobutaminą w postaci soli hydrochloranu i penicyliną G sodową. Ponadto nie zaleca się jednoczesnego podawania „w Y” następujących leków podczas podawania mieszanin zawierających potas: azitromycyna, prometazyna w postaci soli hydrochloranu, diazepan, fenytoina sodowa, metylprednizolonu succynian sodowy i ergotamina w postaci soli winianu.

Opisano, że roztwór glukoza-chlorek sodu o zawartości glukozy 3,3% i chlorku sodu 0,3% jest niezgodny z mitomycyną z powodu niskiego pH tego roztworu. Ponadto zaobserwowano przypadki niezgodności różnych roztworów glukoza-chlorek sodu z następującymi lekami: fenytoina sodowa, heparyna sodowa, haloperidolu laktonian, imipenem-cylostatyna sodowa i meropenem. Niemniej jednak niektóre z tych leków mogą być kompatybilne z roztworami glukoza-chlorek sodu w zależności od różnych czynników, takich jak stężenie leku w roztworze (heparyna sodowa) lub czas pomiędzy rozpuszczeniem a podaniem roztworu (imipenem-cylostatyna sodowa i meropenem).

Z drugiej strony, opisano przypadki niezgodności, gdy niektóre leki są rozcieńczane w roztworach zawierających glukozę, w tym: amoksycylina sodowa/kwas klawulanowy, ampicylina sodowa, interferon alfa-2b i procainamidu hydrochloran. Należy jednak zaznaczyć, że niektóre z tych leków, np. amoksycylina sodowa/kwas klawulanowy, mogą być wstrzykiwane bezpośrednio w miejsce wlewu, gdy podawane są te roztwory do wlewu.

Opisano również przypadki niezgodności, gdy niektóre leki są rozcieńczane w roztworach zawierających chlorek, w tym: amsakryna i trimetrekstatu glukuronian.

Leczenie nagłego przypadku hiperkaliemii:

Leczenie hiperkaliemii zależy od jej nasilenia. Zaproponowano różne schematy leczenia, obejmujące podanie wapnia w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom hiperkaliemii na serce, stosowanie insuliny i glukozy lub wodorowęglanu sodu w celu przemieszczenia potasu z przestrzeni zewnątrzkomórkowej do wnętrza komórek oraz/lub stosowanie moczopędnych, żywic wymieniających kationy lub dializy w celu zwiększenia wydalania potasu:

• W przypadku objawów kardiologicznych: podanie wapnia dożylne (10–20 ml 10% roztworu glukonianu wapnia). W niektórych przypadkach może być konieczne ponowne podanie.

• W celu szybkiego obniżenia stężenia potasu w osoczu: podanie dożylne insuliny i glukozy (np. 5–15 jednostek insuliny wraz z 50 ml 50% roztworu glukozy). Alternatywnie lub dodatkowo, u pacjentów z acidozą, można podać dożylnie wodorowęglan sodu (40–160 mEq podane w ciągu 5 minut).

• W celu usunięcia nadmiaru potasu z organizmu: stosowanie moczopędnych, szczególnie moczopędnych pętlowych (furosemid), żywic wymieniających kationy (polistyrenosulfonian sodu lub wapnia) podawanych doustnie lub doodbytniczo, lub hemodializy lub dializy otrzewnowej w ciężkich przypadkach niewydolności nerek i hiperkatabolizmu.

Szybkie obniżenie stężenia potasu w osoczu u pacjentów leczonych digitalisami może wywołać zatrucie cyfrowe.

Środki zapobiegawcze przed tromboflebitą:

Przy przedłużonym podawaniu może dojść do wycieku roztworu (ekstrawazacja) lub tromboflebity. Aby zapobiec tromboflebie, zaleca się zmianę miejsca wprowadzenia kaniuli co 24–48 godzin.

Ogólne wskazówki

Może być konieczna kontrola bilansu wodnego, stężenia glukozy we krwi, stężenia sodu we krwi i innych elektrolitów przed i podczas podawania, szczególnie u pacjentów z nieosmotycznym zwiększeniem wydzielania wazopresyny (zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego, SIADH) oraz u pacjentów otrzymujących leki współistniejące będące agonistami wazopresyny, ze względu na ryzyko hiponatremii.

Kontrola stężenia sodu we krwi jest szczególnie ważna w przypadku produktów o niższym stężeniu sodu w porównaniu ze stężeniem sodu w surowicy. Po wlewie Chloruru potasu Kabi 0,04 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3% Roztwór do wlewu dochodzi do szybkiego i aktywnego transportu glukozy do komórek organizmu. Ten stan sprzyja efektowi, który można uznać za dostarczanie wody wolnej i może prowadzić do ciężkiej hiponatremii.