Chlorek potasu Kabi 0,02 mEq/ml w glukozy 3,3% i chlorek sodu 0,3% roztwór do infuzji

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wprowadzenie

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Chlorurek potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlorek sodu 0,3% Roztwór do wlewania

Chlorek potasu, Glukoza, Chlorek sodu

Przed zastosowaniem tego leku należy dokładnie przeczytać całą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważną dla Ciebie informację.

• Zachowaj tę ulotkę, ponieważ możesz mieć potrzebę ponownego zapoznania się z jej treścią.
• W przypadku pytań skontaktuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą.
• W przypadku wystąpienia działań niepożądanych skontaktuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli są to działania, których nie ma w niniejszej ulotce. Zobacz sekcję 4.

Zawartość ulotki

1. Co to jest Chlorurek potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlorek sodu 0,3% Roztwór do wlewania i do czego się stosuje.
2. Co należy wiedzieć przed rozpoczęciem stosowania Chlorurek potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlorek sodu 0,3% Roztwór do wlewania.
3. Jak stosować Chlorurek potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlorek sodu 0,3% Roztwór do wlewania.
4. Możliwe działania niepożądane.
5. Jak przechowywać Chlorurek potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlorek sodu 0,3% Roztwór do wlewania.
6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa.

1. Co to jest Chlorek potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlorek sodu 0,3% Roztwór do wlewania i w jakich celach jest stosowany

Ten lek zawiera następujące substancje czynne: chlorek potasu, glukozę (jako monohydrat) i chlorek sodu. Jest to roztwór do wlewania, który podaje się dożylnie za pomocą cienkiej rurki.

Lek ten należy do grupy leków zwanych roztworami do wlewu, wpływającymi na równowagę elektrolitową – elektrolity z węglowodanami (stosowane w celu utrzymania prawidłowego równowagi płynów w organizmie).

Lek ten jest wskazany w zapobieganiu lub leczeniu niedoboru potasu (elektrolitu) w organizmie, gdy konieczne jest uzupełnienie wody, elektrolitów i węglowodanów, ponieważ środki dietetyczne lub leczenie doustne są niewystarczające.

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Chlorowodorku potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3% Roztwór do przewlekania

Nie stosować Chlorowodorku potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3%

• jeśli jest nadwrażliwość na chlorek potasu, glukozę lub chlorek sodu lub na którykolwiek z innych składników leku (wymienionych w punkcie 6)
• jeśli stężenie potasu we krwi jest podwyższone (hiperkaliemia)
• jeśli występuje ciężka choroba nerek z oligurią (obniżona wydolność moczu), anurią (brak wydzielania moczu) lub azotemią (nadmiar związków azotowych we krwi spowodowany niewydolnością nerek)
• jeśli stężenie chlorków we krwi jest podwyższone (hiperkloremia)
• jeśli stężenie sodu we krwi jest podwyższone (hipernatremia)
• w przypadku stanów hiperhydratacji (nadmiar wody w organizmie)
• w przypadku stanów hiperglikemii (wysokie stężenie glukozy we krwi), np. w przypadku śpiączki hiperosmolarnego, dekompensowanej cukrzycy lub innych nietolerancji glukozy, takich jak w sytuacjach stresu metabolicznego
• w przypadku kwasicy kanalikowej nerek (zaburzenie funkcji nerek)
• w przypadku ostrego udaru niedokrwiennego mózgu (nagła utrata funkcji mózgu spowodowana zablokowaniem przepływu krwi)
• w ciągu pierwszych 24 godzin po urazie głowy.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Skonsultuj się z lekarzem lub pielęgniarką przed rozpoczęciem stosowania Chlorowodorku potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3% Roztwór do przewlekania.

Podawanie potasu zawsze musi odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarskim. Podczas leczenia tym lekiem, w celu wczesnego wykrycia objawów nadmiernego stężenia potasu we krwi (hiperkaliemia), lekarz będzie kontrolować pracę serca za pomocą elektrokardiogramu oraz wykonywać okresowe badania krwi w celu określenia stężenia potasu we krwi, szczególnie:

• jeśli występuje choroba serca lub nerek, lub inne stany sprzyjające wystąpieniu hiperkaliemii
• jeśli przyjmuje się inne leki, które mogą podnosić stężenie potasu we krwi (patrz następny podpunkt).

Lekarz powinien zachować szczególną ostrożność, jeśli stosuje się glikozydy nasercowe, szczególnie przy przerywaniu podawania potasu, ponieważ szybkie obniżenie stężenia potasu może wywołać toksyczność glikozydów nasercowych. W takich przypadkach leczenia potasem nie należy przerywać gwałtownie.

Roztwór potasu powinien być podawany tylko wtedy, gdy występuje odpowiedni przepływ moczu. W przeciwnym razie może być konieczne podanie roztworu niezawierającego potasu.

Lekarz będzie wykonywał częste badania kliniczne i laboratoryjne w celu kontroli zmian w bilansie płynów i równowadze kwasowo-zasadowej oraz poziomów elektrolitów i glukozy we krwi.

W przypadku stanu nagłego zagrożenia życia i bardzo niskiego stężenia potasu we krwi lub przy stosowaniu glikozydów nasercowych, nie zaleca się podawania roztworów glukozy, ponieważ obecność glukozy może utrudnić szybkie podniesienie stężenia potasu do odpowiedniego poziomu.

Jeśli występują epizody wewnątrzczaszkowego nadciśnienia, lekarz będzie dokładnie kontrolować poziom glukozy we krwi.

Ponieważ lek zawiera glukozę, należy go podawać z ostrożnością u osób z niedoborem witaminy B1 lub cukrzycą. Lekarz może podać ten lek, o ile wcześniej zastosowano odpowiednie leczenie.

Ponieważ lek zawiera sód, należy go podawać z ostrożnością u osób z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca zastoinowej, obrzękiem płucnym lub obwodowym, niewydolnością nerek, przedrzucawką (nadciśnienie tętnicze rozwijające się w czasie ciąży) lub innymi stanami związanymi z zatrzymaniem sodu, a także u osób przyjmujących kortykosteroidy lub kortykotropinę (patrz następny podpunkt).

Ten lek powinien być stosowany z szczególną ostrożnością u osób starszych, ponieważ mogą one przyjmować inne leki (patrz następny podpunkt) lub mogą występować zaburzenia funkcji nerek lub serca lub inne choroby, które mogą wpływać na stężenie potasu we krwi.

Jeśli podawanie trwa dłużej, może dojść do ekstrawazacji (wycieku roztworu z żyły do otaczających tkanek) lub tromboflebity (zapalenie żyły związane z powstawaniem skrzeplin).

Zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu Chlorowodorku potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3% Roztwór do przewlekania:

• Jeśli występują stany krytyczne, ból, stres pooperacyjny, infekcje, oparzenia lub choroby układu nerwowego centralnego.
• Jeśli występuje jakakolwiek choroba serca, wątroby lub nerek i stosuje się lek zwiększający działanie wazopresyny (hormonu regulującego zatrzymanie wody w organizmie), ponieważ może to zwiększyć ryzyko wystąpienia w szpitalu niskiego stężenia sodu we krwi (hiponatremii). (patrz punkt Stosowanie Chlorowodorku potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3% Roztwór do przewlekania z innymi lekami).

Wszystkich pacjentów należy dokładnie monitorować. W przypadkach, gdy normalna regulacja zawartości wody we krwi jest zaburzona z powodu zwiększonego wydzielania wazopresyny, zwanej również hormonem antydiuretycznym (ADH), przewlekanie płynów o niskim stężeniu chlorku sodu (płynów hipotonicznych) może prowadzić do obniżenia stężenia sodu we krwi (hiponatremii). Może to spowodować ból głowy, nudności, drgawki, osłabienie, śpiączkę, obrzęk mózgu (obrzęk mózgu) i śmierć; dlatego objawy te (ostra objawowa encefalopatia hiponatremiczna) należy traktować jako stan nagłego zagrożenia życia. (Patrz punkt 4. Możliwe działania niepożądane).

Dzieci, kobiety w wieku rozrodczym oraz pacjenci z chorobami mózgu, takimi jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwotok do mózgu, stłuczenie mózgu i obrzęk mózgu, są szczególnie narażeni na ciężki i potencjalnie śmiertelny obrzęk mózgu spowodowany ostrą hiponatremią.

Stosowanie Chlorowodorku potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorku sodu 0,3% Roztwór do przewlekania z innymi lekami

Powiadomić lekarza lub farmaceutę, jeśli stosuje się, stosowano ostatnio lub może być konieczność stosowania jakichkolwiek innych leków. Szczególnie ważne jest poinformowanie lekarza, jeśli stosuje się:

• Leki, które mogą powodować zbyt wysokie stężenie potasu we krwi z powodu dodatkowego działania, szczególnie jeśli nerek nie działają prawidłowo:

  • Diuretyki oszczędzające potas (amilorid, triamteren, spironolakton, eplerenon)
  • Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (IECA) (np. kapoten, enalapryl, lizynopryl)
  • Antagoniści receptora angiotensyny II (kandesartan, telmisartan, eprosartan, irbesartan, losartan, walzartan)
  • Leki zawierające potas, takie jak sole potasowe penicyliny
  • Leki przeciwzapalne niesteroidowe (NLPZ) (diklofenak, indometacyna, piroksykam, kwas mefenamowy, celekoksyb)
  • Heparyna
  • Pentamidyna, trimetoprym
  • Cyklosporyna, tachrolimus
  • Blokery β-adrenergiczne (propranolol, nadolol, atenolol)
  • Suksynylcholina (suksametonium)

• Leki, które mogą obniżać stężenie potasu we krwi, w związku z czym może być konieczne podanie wyższych dawek potasu:

  • Kortykosteroidy
  • Diuretyki (diuretyki pętlowe, tiazydowe i pokrewne, diuretyki osmotyczne, inhibitory anhydrazy węglowej)
  • Wysokie dawki penicylin
  • Aminoglikozydy
  • Cisplatyna
  • Foskarnet
  • Amfoterycyna B
  • Teofilina
  • Insulina
  • Kwas foliowy i witamina B12
  • Agonisty β2-adrenergiczne

• Glikozydy nasercowe (digoksyna i metyldigoksyna) (wysokie stężenie potasu może zmniejszyć ich działanie, a gwałtowne obniżenie stężenia potasu może spowodować zatrucie glikozydami nasercowymi)

• Leki przeciwarytmiczne (np. chinidyna, hydrochinidyna, prokainamid) (wysokie stężenie potasu zwiększa ich działanie, a niskie stężenie potasu zmniejsza ich skuteczność)

• Węglan litu (sód może przyspieszyć wydalanie litu z moczem, prowadząc do obniżenia jego działania terapeutycznego)

• Kortykosteroidy o działaniu mineralokortykoidowym (np. fludrokortyzon) lub ACTH (kortykotropina) (te leki sprzyjają zatrzymaniu wody i sodu)

• Kortykosteroidy o działaniu glikokortykoidowym (np. hydrokortyzon) (mogą one powodować zbyt wysokie stężenie glukozy we krwi)

• Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe (biguanidy, sulfonamidy) (glukoza może zmniejszyć ich działanie)

• Leki prowadzące do zwiększenia działania wazopresyny (patrz punkt Ostrzeżenia i środki ostrożności), np.:

  • Leki stymulujące wydzielanie wazopresyny (np. leki przeciwdrgawkowe, narkotyczne)
  • Leki nasilające działanie wazopresyny (np. leki przeciwzapalne niesteroidowe)
  • Leki działające podobnie jak wazopresyna, tzw. analogi wazopresyny

Inne leki zwiększające ryzyko hiponatremii, w tym diuretyki ogólnie i leki przeciwpadaczkowe.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, podejrzewasz ciążę lub planujesz zajść w ciążę, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.

Bezpieczeństwo stosowania tego leku w czasie ciąży i karmienia piersią nie zostało ustalone. Dlatego należy go stosować tylko wtedy, gdy korzyści terapeutyczne wyraźnie przewyższają możliwe ryzyko dla płodu lub niemowlęcia.

Ten lek należy podawać z szczególną ostrożnością kobietom w ciąży podczas porodu, szczególnie jeśli stosuje się go w połączeniu z oksytocyną (hormon, który może być podawany w celu wywołania porodu i kontrolowania krwawienia), z powodu ryzyka hiponatremii.

Podawanie matce dużych ilości roztworów zawierających glukozę podczas porodu, szczególnie w przypadku skomplikowanych porodów, może spowodować hiperglikemię, hiperinsulinemię (wysokie stężenie insuliny we krwi) i kwasicę u płodu, a tym samym może być szkodliwe dla noworodka.

Ponieważ ten lek zawiera chlorek sodu, należy zachować szczególną ostrożność w przypadku przedrzucawki w czasie ciąży.

Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, lekarz będzie stale kontrolować pracę Twojego serca i stężenie potasu we krwi, ponieważ w przypadku ich zaburzeń mogą wystąpić poważne zaburzenia serca zarówno u matki, jak i u płodu lub noworodka.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn

Nie dotyczy.

3. Jak stosować KCl Kabi 0,02 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlorek sodu 0,3% Roztwór do wlewania

Lek ten będzie podawany przez lekarza lub innego pracownika ochrony zdrowia w postaci kroplówki (dożylnie).

Dawkę ustali lekarz, biorąc pod uwagę stopień nasilenia hipokaliemii, wiek, masę ciała i stan kliniczny (szczególnie obecność chorób serca lub nerek) oraz czas trwania leczenia.

Maksymalna zalecana dawka potasu to 2–3 mEq/kg/doby. U dorosłych dawka potasu nie powinna przekraczać 200 mEq na dobę. Zalecana dawka uzupełniająca potrzeby wynosi 40–80 mEq dziennie.

Ilość płynu będzie również ustalona przez lekarza. Ogólnie nie powinno się podawać więcej niż 40 ml/kg/doba (maksymalnie 3000 ml dziennie).

Dawka glukozy podawanej wraz z roztworem nie powinna przekraczać 4–5 mg/kg/min.

W przypadku zaburzeń czynności nerek należy stosować mniejsze dawki.

Zasada ogólna: szybkość wlewu potasu do żył obwodowych nie powinna przekraczać 20 mEq na godzinę.

Stosowanie u dzieci i nastolatków

U dzieci dawka potasu nie powinna przekraczać 3 mEq/kg/doba, a dobowe zapotrzebowanie utrzymaniowe wynosi 2–2,5 mEq/kg.

Zalecane dobowe dawki płynów u tych pacjentów to:

• przy masie ciała poniżej 10 kg: 100 ml/kg
• przy masie ciała od 10 do 20 kg: 1000 ml + 50 ml/kg powyżej 10 kg
• przy masie ciała powyżej 20 kg: 1500 ml + 20 ml/kg powyżej 20 kg

Podawanie doustnych preparatów potasu lub spożywanie pokarmów bogatych w potas powinno zastąpić podawanie tego leku dożylnie tak szybko, jak to możliwe.

Jeśli podano więcej KCl Kabi 0,02 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlorek sodu 0,3% Roztwór do wlewania niż powinno się podać

Zbyt intensywne podawanie roztworów potasu może prowadzić do hiperkaliemii, która może być potencjalnie śmiertelna, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W przypadku przedawkowania mogą również wystąpić zaburzenia gospodarki wodnej i elektrolitowej, obrzęki oraz zaburzenia krążeniowe i sercowe (zobacz objawy w punkcie 4. Możliwe działania niepożądane).

W przypadku hiperkaliemii lekarz musi natychmiast przerwać podawanie leku i podjąć odpowiednie działania mające na celu obniżenie stężenia potasu we krwi.

W przypadku przedawkowania lub przypadkowego przyjęcia leku należy skontaktować się z lekarzem, farmaceutą lub zadzwonić do Krajowego Centrum Informacji Toksykologicznej pod numer telefonu: 91 562 04 20.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak samo jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie każda osoba je odczuje.

Po podaniu tego leku może wystąpić hiperhydratacja (zatrzymanie płynów), hiperglikemia, acidoza hiperchloremiczna (podwyższony poziom chlorków we krwi) oraz hiperkaliemia, szczególnie w przypadku zbyt szybkiego lub nadmiernego podania roztworu lub niewłaściwej pracy nerek. Objawy hiperkaliemii dotyczą głównie nerwów, mięśni i serca i obejmują mrowienie lub swędzenie kończyn, osłabienie mięśni, porażenie mięśni miękkich, porażenie oddechowe, porażenie jelit, dezorientację, utratę odruchów, apatię, zimną skórę, bladość (szary odcień skóry), osłabienie i uczucie ciężkości w nogach, hipotensję (niskie ciśnienie krwi), zaburzenia na elektrokardiogramie, nieregularne bicie serca, blokadę serca oraz zatrzymanie krążenia. Bardzo ważne jest, aby lekarz regularnie kontrolował pracę serca w celu oceny nasilenia możliwej hiperkaliemii.

Może również dojść do działań niepożądanych związanych z podaniem leku dożylnie. Obejmują one gorączkę, infekcję w miejscu wstrzyknięcia, ból miejscowy, podrażnienie żyły, zakrzepicę żylną (powstawanie skrzepu), stan zapalny, zgrubienie lub skurcz żyły, wyciek roztworu oraz martwicę (śmierć tkanki).

Następujące działania niepożądane mogą wystąpić u niektórych osób:

• Podwyższony poziom potasu i/lub glukozy we krwi, zatrzymanie płynów, acidoza hiperchloremiczna
• Dezorientacja, apatia
• Osłabienie mięśni, swędzenie lub mrowienie kończyn, utrata ruchomości mięśni (porażenie), utrata odruchów, uczucie osłabienia i ciężkości
• Silne lub całkowite osłabienie mięśni oddechowych
• Zablokowanie jelita spowodowane brakiem ruchomości mięśni jelitowych
• Zaburzenia rytmu serca, blokada serca, zatrzymanie krążenia
• Infekcja w miejscu wstrzyknięcia
• Gorączka
• Opuchlizna, zgrubienie lub skurcz żyły, do której podano lek, zakrzepica żyły, zimna skóra, bladość (szary odcień skóry), hipotensja
• Ból, podrażnienie, wyciek i martwica w miejscu wstrzyknięcia
• Zaburzenia na elektrokardiogramie

Bóle głowy, nudności, drgawki, osłabienie. Może to być spowodowane niskim poziomem sodu we krwi. Gdy poziom sodu we krwi znacznie spada, woda przenika do komórek mózgu, powodując ich obrzęk. Może to prowadzić do zwiększenia ciśnienia śródczaszkowego i encefalopatii hiponatremicznej.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Państwa jakiekolwiek działania niepożądane, skontaktujcie się z lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli są to działania, których nie ma w niniejszym ulotce. Można je również zgłosić bezpośrednio poprzez hiszpański system farmakowigilancji leków stosowanych u ludzi: https://www.notificaram.es. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych pomagacie Państwo w dostarczaniu dodatkowych informacji dotyczących bezpieczeństwa tego leku.

5. Ochrona roztworu do wlewania Chlorek potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukozie 3,3% i Chlorek sodu 0,3%

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Nie stosuj tego leku po upływie daty ważności podanej na opakowaniu po napisie CAD. Data ważności oznacza ostatni dzień miesiąca wskazanego na opakowaniu.

Przechowuj w temperaturze poniżej 30°C. Po otwarciu opakowania roztwór należy użyć natychmiast.

Lek przeznaczony jest do jednorazowego użytku. Niewykorzystanego roztworu nie należy zachowywać.

Nie stosuj tego leku, jeśli roztwór nie jest klarowny, zawiera cząstki lub opakowanie jest uszkodzone.

Leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci. Zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się opakowań i leków, których już nie potrzebujesz. Pomogą Ci w ten sposób chronić środowisko naturalne.

6. Zawartość opakowania i informacje dodatkowe

Skład Chlorurek potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlorek sodu 0,3% Roztwór do wlewania

• Substancjami czynnymi są chlorek potasu, glukoza i chlorek sodu. W każdej 100 ml tego leku znajduje się 0,15 g chlorku potasu, 3,3 g glukozy (jako monohydratu) i 0,33 g chlorku sodu.
• Pozostałe składniki (substancje pomocnicze) to kwas solny i wodorotlenek sodu (do regulacji pH) oraz woda do wstrzykiwań.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Chlorurek potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlorek sodu 0,3% Roztwór do wlewania to przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Lek ten jest dostępny w butelkach z polietylenu (Kabipac). Opakowania zawierają 10 butelek o pojemności 500 ml lub 10 butelek o pojemności 1000 ml.

Może być dostępna tylko część wielkości opakowań.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i podmiot odpowiedzialny za produkcję

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu

Fresenius Kabi España, S.A.U.

Marina 16-18,

08005 Barcelona

Hiszpania

Podmiot odpowiedzialny za produkcję

Labesfal – Laboratórios Almiro, S.A.

Zona Industrial do Lagedo

3465-157 Santiago de Besteiros

Portugalia

Data ostatniej rewizji ulotki: Marzec 2018

Szczegółowe i aktualne informacje na temat tego leku są dostępne na stronie internetowej Hiszpańskiej Agencji Leków i Produktów Zdrowotnych (AEMPS) http://www.aemps.gob.es/

Niniejsza informacja przeznaczona jest wyłącznie dla specjalistów zdrowia:

Chlorurek potasu Kabi 0,02 mEq/ml w Glukoza 3,3% i Chlorek sodu 0,3% Roztwór do wlewania to gotowy do użycia roztwór, który należy podawać przez powolne wlewanie.

Teoretyczna osmolarność roztworu wynosi 336 mOsm/l.

Ze względu na stężenie potasu w roztworze (20 mEq/l), lek ten nadaje się do podawania do żyły obwodowej. W przypadku stosowania dożylnej drogi centralnej zaleca się użycie żyły udowej i unikanie żył szyjnej i podobojczykowej.

Ogólnie zaleca się nie przekraczać stężenia 40 mEq/l przy podawaniu do żył obwodowych.

Dawkowanie:

Dawkę i czas trwania leczenia należy dostosować indywidualnie do każdego pacjenta, w zależności od nasilenia hipokaliemii, wieku, masy ciała i stanu klinicznego, szczególnie w przypadku niewydolności serca lub nerek.

Dawkę i szybkość podawania należy ustalać na podstawie monitorowania elektrokardiograficznego i oznaczeń stężenia potasu w osoczu.

U dorosłych maksymalna zalecana dawka potasu wynosi 2–3 mEq/kg/doba, bez przekraczania 200 mEq/dobę, przy czym dawka zalecana w terapii utrzymaniowej to 40–80 mEq/dobę.

Dawkę płynów należy obliczać indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od potrzeb związanych z uzupełnieniem lub utrzymaniem. Jednak ogólnie nie należy podawać więcej niż 40 ml/kg/dobę (maks. 3000 ml dziennie).

Ilość glukozy podawanej wraz z roztworem nie powinna przekraczać 4–5 mg/kg/min.

U dzieci dawka potasu nie powinna przekraczać 3 mEq/kg/dobę, a dzienne zapotrzebowanie utrzymaniowe wynosi 2–2,5 mEq/kg.

Zalecana dzienne dawka płynów u tych pacjentów jest następująca:

• < 10 kg masy ciała: 100 ml/kg
• pomiędzy 10 a 20 kg masy ciała: 1000 ml + 50 ml/kg za każdy kilogram powyżej 10 kg

• 20 kg masy ciała: 1500 ml + 20 ml/kg za każdy kilogram powyżej 20 kg

Pacjenci z niewydolnością nerek powinni otrzymywać niższe dawki ze względu na ryzyko wystąpienia hiperkaliemii.

Podawanie potasu dożylne w tempie 10 mEq/h uznaje się za bezpieczne. Gdy szybkość podawania przekracza 10 mEq/h, należy prowadzić ścisłą kontrolę pacjenta za pomocą EKG i okresowych oznaczeń stężenia potasu w osoczu. Ogólnie szybkość wlewania do żył obwodowych nie powinna nigdy przekraczać 20 mEq/h. Przy podawaniu do żył centralnych można osiągnąć wyższe szybkości podawania.

Ogólne zalecenia dotyczące podawania roztworów dożylnych zawierających potas:

Zasady przygotowania i manipulowania:

Zawartość każdego opakowania przeznaczona jest do jednorazowego użytku. Niewykorzystaną zawartość należy odrzucić.

Roztwór powinien być klarowny i nie zawierać cząstek. W przeciwnym razie nie należy go podawać.

Należy stosować technikę bezpylną zarówno podczas podawania roztworu, jak i dodawania do niego leków, w razie potrzeby.

Jak w przypadku wszystkich roztworów dożylnych, przed dodaniem leków lub jednoczesnym podawaniem z innymi lekami, należy sprawdzić, czy nie występują niezgodności dodanego leku z roztworem ani z opakowaniem. Należy również zapoznać się z ulotką informacyjną dodawanego leku.

Użytkownik ponosi odpowiedzialność za ocenę niezgodności dodawanego leku z chlorkiem potasu Kabi 0,02 mEq/ml w roztworze glukozy 3,3% i chlorku sodu 0,3%, obserwując możliwe zmiany barwy i/lub powstawanie osadów, nierozpuszczalnych kompleksów lub kryształów.

Przed podaniem mieszaniny należy sprawdzić stabilność i osmolarność końcowego roztworu.

Gdy do tej formuły dodaje się lek zgodny, roztwór należy podawać natychmiast, chyba że rozcieńczenie przeprowadzono w warunkach kontrolowanych, bezpylnych i zwalidowanych.

Niezgodności:

Nie znaleziono badań opisujących niezgodności związane z tym lekiem, ale znane są niezgodności związane z substancjami czynnymi roztworu.

Chlorek potasu w mieszaninach dożylnych okazał się niezgodny z amoksycyliną sodową, amfoterycyną B, dobutaminą w postaci chlorku wodorotlenowego oraz penicyliną G sodową. Ponadto nie zaleca się podawania „Y” następujących leków podczas podawania mieszanin zawierających potas: azytromycyna, prometazyna w postaci chlorku wodorotlenowego, diazepan, fenytoina sodowa, metylprednizolonu sukcinian sodowy oraz ergotamina w postaci tartratu.

Opisano niezgodność roztworu glukozy 3,3% i chlorku sodu 0,3% z mitomycyną z powodu niskiego pH tego roztworu. Ponadto zaobserwowano oznaki niezgodności różnych roztworów glukozy i chlorku sodu z następującymi lekami: fenytoina sodowa, heparyna sodowa, haloperidolu laktonian, imipenem-cyklazatyna sodowa oraz meropenem. Należy jednak zaznaczyć, że niektóre z tych leków mogą być kompatybilne z roztworami glukozy i chlorku sodu w zależności od różnych czynników, takich jak stężenie leku w roztworze (heparyna sodowa) lub czas pomiędzy rozpuszczeniem a podaniem roztworu (imipenem-cyklazatyna sodowa i meropenem).

Opisano również oznaki niezgodności, gdy niektóre leki są rozcieńczane w roztworach zawierających glukozę, np. amoksycylina sodowa/kwas klawulanowy, ampicylina sodowa, interferon alfa-2b oraz procainamida w postaci chlorku wodorotlenowego. Należy jednak zaznaczyć, że niektóre z tych leków, np. amoksycylina sodowa/kwas klawulanowy, mogą być wstrzykiwane bezpośrednio do miejsca wlewania podczas podawania tych roztworów dożylnych.

Opisano również oznaki niezgodności, gdy niektóre leki są rozcieńczane w roztworach zawierających chlorek, np. amsakryna i trimetrekasat guksuronian.

Leczenie nagłej hiperkaliemii:

Leczenie hiperkaliemii zależy od jej nasilenia. Zaproponowano różne schematy leczenia, obejmujące podawanie wapnia w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom hiperkaliemii na serce, stosowanie insuliny i glukozy lub wodorowęglanu sodu w celu przemieszczenia potasu z przestrzeni zewnątrzkomórkowej do wnętrza komórek oraz/lub stosowanie moczegonnych, żywic wymiennych kationów lub dializy w celu zwiększenia wydalania potasu:

• W przypadku objawów ze strony serca: podanie wapnia dożylne (10–20 ml glukonianu wapnia 10%). W niektórych przypadkach może być konieczne podanie drugiej dawki.

• W celu szybkiego obniżenia stężenia potasu w osoczu: podanie dożylne insuliny i glukozy (np. 5–15 jednostek insuliny wraz z 50 ml glukozy 50%). Alternatywnie lub dodatkowo, u pacjentów z acidozą, można podać dożylne wodorowęglan sodu (40–160 mEq podane w ciągu 5 minut).

• W celu usunięcia nadmiaru potasu z organizmu: stosowanie moczegonnych, szczególnie moczegonnych pętlowych (furosemid), żywic wymiennych kationów (polistyrenosulfonian sodu lub wapnia) podawanych doustnie lub doodbytniczo, lub hemodializy lub dializy otniej w ciężkich przypadkach niewydolności nerek i hiperkatabolizmu.

Szybkie obniżenie stężenia potasu w osoczu u pacjentów leczonych glikozydami nasercowymi może wywołać zatrucie glikozydowe.

Środki zapobiegawcze w celu uniknięcia zatorowości żył:

Przy przedłużonym podawaniu może dojść do wypływu roztworu poza naczynie lub zatorowości żył. Aby zapobiec zatorowości żył, zaleca się zmianę miejsca wprowadzenia kaniuli co 24–48 godzin.

Ogólne wskazówki

Może być konieczne monitorowanie bilansu wodnego, stężenia glukozy we krwi, stężenia sodu we krwi i innych elektrolitów przed i podczas podawania, szczególnie u pacjentów z zwiększonym nieosmotycznym uwalnianiem wazopresyny (zespół niedostatecznej sekrecji hormonu antydiuretycznego, SIADH) oraz u pacjentów przyjmujących leki współistniejące będące agonistami wazopresyny, z powodu ryzyka hiponatremii.

Monitorowanie stężenia sodu we krwi jest szczególnie ważne w przypadku produktów o niższym stężeniu sodu w porównaniu ze stężeniem sodu w osoczu. Po wlewie roztworu chlorku potasu Kabi 0,02 mEq/ml w roztworze glukozy 3,3% i chlorku sodu 0,3% dochodzi do szybkiego i aktywnego transportu glukozy do komórek organizmu. Ten stan sprzyja efektowi, który można uznać za dostarczanie wody wolnej i może prowadzić do ciężkiej hiponatremii.