Cefotaksym Normon 1 g proszek i roztwór do sporządzania roztworu do wstrzykiwań domięśniowych EFG

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wprowadzenie

Ulotka: informacja dla pacjenta

Cefotaxima Normon 1 g proszek i roztwór do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych EFG

Przed zastosowaniem tego leku proszę dokładnie przeczytać całą ulotkę, ponieważ zawiera ona ważną dla Ciebie informację.

• Zachowaj ulotkę, ponieważ możesz ponownie potrzebować tej informacji.
• W przypadku jakichkolwiek pytań skontaktuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą.
• W przypadku wystąpienia działań niepożądanych skontaktuj się ze swoim lekarzem lub farmaceutą, nawet jeśli są to działania niepożądane, których nie ma w niniejszej ulotce. Zobacz sekcję 4.

Zawartość ulotki

1. Co to jest Cefotaxima Normon i do czego się stosuje
2. Co należy wiedzieć przed rozpoczęciem stosowania Cefotaxima Normon
3. Jak stosować Cefotaxima Normon
4. Możliwe działania niepożądane
5. Jak przechowywać Cefotaxima Normon
6. Zawartość opakowania i inne informacje

1. Co to jest Cefotaxima Normon i do czego służy

Ten lek należy do grupy antybiotyków zwanych cefalosporynami, stosowanych w leczeniu zakażeń bakteryjnych.

Cefotaxim jest wskazany w ciężkich, ostrych i przewlekłych infekcjach bakteryjnych wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na cefotaksym:

• Infekcje dróg oddechowych.
• Infekcje ucha, nosa i gardła.
• Infekcje nerek i dróg moczowych.
• Infekcje skóry i tkanek miękkich.
• Infekcje kości i stawów.
• Infekcje ginekologiczne, w tym gruźlica.
• Infekcje jamy brzusznej (w tym zapalenie otrzewnej).
• Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.
• Zakażenie krwi (sepsa).
• Zapalenie wsierdzia.
• Choroba Lyme’a (szczególnie w stadium II i III) (infekcja wywołana głównie przez ukąszenia kleszczy).

Dodatkowo w celu zapobiegania infekcjom po zabiegach chirurgicznych u pacjentów z większym ryzykiem wystąpienia infekcji.

2. Co należy wiedzieć przed zastosowaniem Cefotaxima Normon

Nie stosuj Cefotaxima Normon

• Jeśli jesteś uczulony na cefotaksym, inne cefalosporyny lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w sekcji 6).
• Jeśli wcześniej miałeś ciężką lub ostra reakcję nadwrażliwości na penicylinę lub inne antybiotyki beta-laktamowe. Penicylina może powodować reakcje krzyżowe z cefalosporynami.
• Jeśli kiedykolwiek miałeś ciężkie wysypki skórne, odspajanie się skóry, pęcherze lub owrzodzenia jamy ustnej po zażyciu cefotaksymu lub innych cefalosporyn.

Nie przyjmuj Cefotaxima Normon lub skonsultuj się z lekarzem, jeśli którykolwiek z powyższych stanów dotyczy Ciebie.

Stosowanie cefotaksymu zmieszanego z lidokainą do wstrzykiwań domięśniowych nie jest wskazane u dzieci poniżej 30 miesięcy życia. Należy zwrócić uwagę na ulotkę produktu zawierającego lidokainę.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed rozpoczęciem stosowania cefotaksymu:

• Jeśli jesteś uczulony na penicylinę lub inne antybiotyki beta-laktamowe w jakiejkolwiek formie (przeciwwskazania związane z znaną nadwrażliwością opisano powyżej w sekcji „Nie stosuj Cefotaxima Normon”).
• Jeśli wystąpi reakcja alergiczna (np. katar sienny, astma oskrzelowa, pokrzywka) lub jeśli masz takie doświadczenia z przeszłości. W takim przypadku ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości (rzadko śmiertelnych) jest większe. Jeśli odczuwasz ucisk w klatce piersiowej, zawroty głowy, nudności lub osłabienie, mogą to być objawy reakcji nadwrażliwości (patrz sekcja 4).
• Jeśli wystąpi reakcja nadwrażliwości, leczenie należy natychmiast przerwać.
• Jeśli podczas leczenia lub przez kilka tygodni po jego zakończeniu wystąpi ciężka lub trwająca biegunka. Natychmiast skontaktuj się z lekarzem, ponieważ biegunka w najcięższej postaci (tzw. kolitis pseudomembranacea) może być śmiertelna i wymaga leczenia. Nie przyjmuj leków hamujących perystaltykę jelit.
• Jeśli wiesz, że masz niewydolność nerek. Powinieneś o tym poinformować lekarza; w razie potrzeby dawkę można dostosować. Konieczna jest kontrola funkcji nerek.
• Jeśli otrzymujesz leczenie równoległe lub kolejne aminoglikozydami (innymi antybiotykami), probenecydem (przeciwko gichtowi) lub innymi lekami, które mogą uszkadzać nerki. Lekarz powinien kontrolować funkcję nerek, ponieważ te substancje mogą nasilać szkodliwe działanie na nerki i wymagają ostrożności.
• Jeśli wystąpi zaburzenia ruchu, napady drgawek, dezorientacja lub zaburzenia świadomości. Mogą to być objawy tzw. encefalopatii. Ryzyko wystąpienia tych działań niepożądanych rośnie przy wysokich dawkach, przedawkowaniu lub niewydolności nerek. Jeśli wystąpią takie objawy, natychmiast skonsultuj się z lekarzem.
• Jeśli leczenie trwa dłużej niż 7–10 dni. Wówczas należy wykonać kontrolne badania krwi, ponieważ mogą pojawić się zmiany w morfologii (patrz również sekcja 4).
• Jeśli wystąpią objawy nowej infekcji (np. infekcja grzybicza błon śluzowych z zaczerwienieniem i białym nalotem). Stosowanie antybiotyków może prowadzić do wzrostu patogenów niewrażliwych na stosowany lek. Należy obserwować objawy nowej infekcji i w razie potrzeby poinformować lekarza.

Zachowaj szczególną ostrożność podczas stosowania Cefotaxima Normon

• Zgłoszono ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza epidermy, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), ostrą ogólnoustrojową pustulozę egzantematyczną (PEGA), związane z leczeniem cefotaksymem. Przestań stosować cefotaksym i natychmiast skontaktuj się z lekarzem, jeśli zauważysz objawy opisane w sekcji 4 związane z tymi ciężkimi reakcjami skórnymi.

Inne leki i Cefotaxima Normon

Poinformuj lekarza lub farmaceuta, jeśli aktualnie stosujesz, ostatnio stosowałeś lub możesz potrzebować innych leków.

Inne antybiotyki

Równoległe stosowanie niektórych antybiotyków może zmniejszyć działanie cefotaksymu. Poinformuj lekarza, jeśli aktualnie przyjmujesz lub ostatnio przyjmowałeś inne antybiotyki.

Diuretyki i leki potencjalnie szkodliwe dla nerek

Gdy cefotaksym stosuje się równolegle z lekami, które mogą szkodzić nercom, takimi jak aminoglikozydy (inne antybiotyki) lub leki powodujące silne odwodnienie (diuretyki, np. furosemid), może dojść do nasilenia szkodliwego działania tych leków na nerki. W przypadku równoległego stosowania należy kontrolować funkcję nerek (patrz sekcja 2 „Ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Probenecyd

Równoczesne podawanie probenecydu prowadzi do wzrostu stężenia cefotaksymu we krwi i przedłużenia jego działania, ponieważ probenecyd ogranicza wydalanie cefotaksymu przez nerki. Poinformuj lekarza, jeśli przyjmujesz probenecyd, szczególnie jeśli masz niewydolność nerek, aby dawkę można było w razie potrzeby dostosować.

Ciąża, karmienie piersią i płodność

Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, podejrzewasz ciążę lub planujesz zajście w ciążę, skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą przed zastosowaniem tego leku.

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania cefotaksymu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały właściwości teratogennych cefotaksymu.

Tym niemniej cefotaksym powinien być stosowany w ciąży, szczególnie w I trymestrze, tylko po dokładnej ocenie stosunku ryzyka do korzyści leczenia przez specjalistę.

Karmienie piersią

Cefotaksym wydzielany jest w niewielkich ilościach z mlekiem matki. Jeśli stosujesz cefotaksym w okresie karmienia piersią, może to powodować zaburzenia mikroflory jelitowej u niemowlęcia, takie jak biegunka, nadmierne rozmnażanie grzybów, a także może prowadzić do uczulenia. Lekarz zadecyduje, czy należy przerwać karmienie piersią, czy leczenie cefotaksymem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Kierowanie pojazdami i obsługa maszyn

Zgodnie z dotychczasowym doświadczeniem, cefotaksym w dawkach niskich i średnich nie wpływa na zdolność koncentracji ani reakcji.

Jeśli wystąpią działania niepożądane, takie jak zawroty głowy lub encefalopatia, które mogą wiązać się z drgawkami, dezorientacją, zaburzeniami świadomości i ruchu, nie powinieneś prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Cefotaxima Normon zawiera sód

Ten lek zawiera 50,6 mg (2,20 mmol) sodu (główny składnik soli kuchennej) na dawkę. Odpowiada to 2,53% maksymalnego zalecanego dziennego spożycia sodu dla dorosłego.

3. Jak stosować Cefotaxima Normon

Postępuj dokładnie zgodnie z instrukcjami lekarza dotyczącymi stosowania tego leku. W razie wątpliwości ponownie skonsultuj się z lekarzem lub farmaceutą.

Dawka, sposób podania oraz odstępy czasu między wstrzyknięciami zależą od dawki, wrażliwości patogenu, ciężkości zakażenia oraz stanu pacjenta.

Jeśli lekarz nie zaleci inaczej, zalecana dawka to:

Dorośli i dzieci powyżej 12. roku życia: typowy schemat dawkowania to 1 g cefotaksymu co 12 godzin. W przypadkach ciężkich dawkę dobową można zwiększyć do 12 g. Dawkę dobową do 6 g można podzielić na co najmniej dwie dawki frakcjonowane podawane w odstępach 12 godzin. Wyższe dawki dobowe należy podzielić na co najmniej 3–4 dawki frakcjonowane z odstępami podania co 6 lub 8 godzin.

Poniższa tabela może stanowić wytyczne dotyczące sposobu podawania:

W leczeniu kiły u dorosłych stosuje się pojedynczą dawkę 0,5 g cefotaksymu wstrzykiwaną do mięśnia. W przypadku patogenów o niższej wrażliwości może być konieczne zwiększenie dawki. Przed rozpoczęciem leczenia należy sprawdzić obecność kiły.

W profilaktyce infekcji w okresie okołochirurgicznym zaleca się podanie 1–2 g cefotaksymu 30–60 minut przed zabiegiem. Patogeny o niższej wrażliwości mogą wymagać wyższej dawki. Przed rozpoczęciem leczenia należy sprawdzić obecność kiły.

W chorobie Lyme’a dawka dzienna wynosi 6 g cefotaksymu (14–21 dni). W większości przypadków dawkę dzienną dzieli się na 3 dawki frakcjonowane (2 g cefotaksymu 3 razy dziennie), ale w niektórych przypadkach stosuje się 2 dawki frakcjonowane (3 g cefotaksymu 2 razy dziennie). Zalecenia dotyczące dawkowania nie opierają się na badaniach klinicznych porównawczych, lecz na obserwacjach pojedynczych pacjentów.

Leczenie skojarzone

W ciężkich infekcjach zagrażających życiu wskazane jest leczenie skojarzone cefotaksymem i aminoglikozydami bez wcześniejszego testu wrażliwości. W przypadku stosowania aminoglikozydów należy kontrolować funkcję nerek.

W przypadku zakażenia Pseudomonas aeruginosa może być wskazane leczenie skojarzone z innymi antybiotykami skutecznymi przeciwko Pseudomonas.

W profilaktyce infekcji u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym może być wskazane leczenie skojarzone z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Dzieci i niemowlęta do 12 roku życia otrzymują od 50 do 100 mg cefotaksymu (do 150 mg) na kg masy ciała dziennie, w zależności od ciężkości infekcji. Dawkę dzienną dzieli się na 2 lub więcej równych dawek frakcjonowanych, podawanych w odstępach co 12 (do 6) godzin. W pojedynczych przypadkach, szczególnie w stanach zagrażających życiu, dawkę dzienną można zwiększyć do 200 mg cefotaksymu na kg masy ciała.

U wcześniaków należy pamiętać, że funkcja nerek nie jest jeszcze w pełni rozwinięta, a dawka cefotaksymu nie powinna przekraczać 50 mg na kg masy ciała dziennie.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) po początkowej dawce standardowej (pierwsza dawka na początku leczenia) dawkę utrzymującą można zmniejszyć do połowy dawki normalnej, zachowując ten sam odstęp podawania.

Pacjenci poddawani hemodializie otrzymują 1–2 g cefotaksymu dziennie, w zależności od ciężkości infekcji. W dniu hemodializy cefotaksym należy podawać po dializie.

Pacjenci poddawani dializie otrzewnowej otrzymują 1–2 g cefotaksymu dziennie, w zależności od ciężkości infekcji. Cefotaksym nie jest usuwany podczas dializy otrzewnowej.

Cefotaksym Normon 1 g podaje się do mięśnia.

Pacjenci starsi

U pacjentów starszych należy starannie monitorować funkcję nerek i w razie potrzeby dostosować dawkę.

Jeśli podano zbyt dużą dawkę Cefotaksymu Normon

Antybiotyki beta-laktamowe, w tym cefotaksym, mogą powodować tzw. encefalopatie, które objawiają się pobudzeniem ośrodkowego układu nerwowego, mioklonusami, drgawkami, dezorientacją, zaburzeniami świadomości i zaburzeniami ruchowymi. Ryzyko to występuje przy stosowaniu wyższych dawek, w przypadku przedawkowania oraz u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek lub z padaczką czy zapaleniem opon mózgowych.

Jeśli cefotaksym został wstrzyknięty zbyt szybko (w mniej niż 1 minutę) przez centralny cewnik żylny (CVC), może dojść do ciężkiej arytmi serca.

Jeśli podejrzewa się podanie zbyt dużej dawki cefotaksymu, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub personel medyczny.

Jeśli zapomniano podać Cefotaksym Normon

Lekarz lub pielęgniarka otrzymają instrukcje, kiedy należy podać lek, więc mało prawdopodobne jest, że lek nie zostanie podany zgodnie z zaleceniami. Jeśli podejrzewa się pominięcie dawki, należy skonsultować się z lekarzem lub pielęgniarką.

Jeśli ma się dodatkowe pytania dotyczące stosowania tego leku, należy zwrócić się do lekarza, farmaceuty lub pielęgniarki.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.

Przestań stosować cefotaksym i natychmiast powiadom lekarza, jeśli zauważysz którykolwiek z następujących objawów:

• Napady (rzadkie, mogą występować u do 1 na 100 osób).
• Częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych):
  • Ciężkie ostre reakcje nadwrażliwościowe oraz reakcje alergiczne zagrażające życiu, a także obrzęk (obrzęk Quincka) i zwężenie dróg oddechowych (bronchospazm). Jeśli odczuwasz ucisk w klatce piersiowej, zawroty głowy, nudności lub osłabienie, mogą to być objawy reakcji nadwrażliwościowej.
  • Ciężka, trwająca biegunka lub krew w stolcu spowodowana możliwym zapaleniem jelita zagrażającym życiu.
  • Spadek czerwonych krwinek (anemia hemolityczna), zmiana koloru moczu (na brązowo-czerwony).
  • Ostra niewydolność nerek.
  • Czerwone, niepodniesione plamy, okrągłe plamy lub plamy w kształcie tarczy na klatce piersiowej, często z pęcherzami w centrum, łuszczenie się skóry, owrzodzenia jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i oczu. Te ciężkie wysypki skórne mogą poprzedzać gorączka i objawy przypominające grypę (zespoł Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka).
  • Ogólna wysypka skórna, podwyższona temperatura ciała i powiększenie węzłów chłonnych (zespoł DRESS lub zespół nadwrażliwościowy na lek).
  • Ogólna, czerwona, łuszcząca się wysypka, grudki pod skórą i pęcherze, towarzyszone gorączką. Objawy zwykle pojawiają się na początku leczenia (ostra pustulotyczna wysypka egzantematyczna).

Powiadom lekarza lub pielęgniarkę, jeśli wystąpią u Ciebie niektóre z następujących działań niepożądanych o nieznanej częstości (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych):

• Żółtaczka jako objaw możliwego zapalenia wątroby.
• Ciężkie zmniejszenie liczby białych krwinek (agranulocytoza), które może objawiać się nagłymi oznakami infekcji oraz zapaleniem jamy ustnej, nosa, gardła, narządów płciowych i odbytu.
• Silne zmniejszenie liczby wszystkich krwinek krwi oraz niewydolność szpiku. Mogą również wystąpić nagłe objawy infekcji i zapalenia (patrz wyżej), krwawienia, siniaki (zmniejszenie liczby płytek krwi), zmęczenie, bladość lub trudności w oddychaniu (zmniejszenie liczby czerwonych krwinek).

Powiadom lekarza lub pielęgniarkę, jeśli któreś z następujących działań niepożądanych nasila się lub trwa dłużej niż kilka dni:

Bardzo często (mogą dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób)

• Ból w miejscu wstrzyknięcia, również z twardnieniem po podaniu do mięśnia.

Często (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób)

• Problemy z stawami (np. obrzęk).

Rzadko (mogą dotyczyć do 1 na 100 osób)

• Zwiększenie liczby eozynofilów (eozynofilia).
• Spadek liczby płytek krwi (trombocytopenia) oraz niektórych białych krwinek (leukopenia, granulocytopenia).
• Reakcja Jarischa-Herxheimera (patrz wyjaśnienie niżej).
• Biegunka.
• Utrata apetytu.
• Zwiększenie stężenia bilirubiny (pigment żółci w krwi) oraz enzymów wątrobowych w surowicy (SGOT, SGPT, γ-GT, fosfataza alkaliczna, LDH).
• Reakcje alergiczne w postaci wysypki, swędzenia, pokrzywki.
• Ograniczenie czynności nerek, np. wzrost stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy.
• Gorączka.
• Reakcje zapalne w miejscu wstrzyknięcia oraz zapalenie żył (zakrzepowe zapalenie żył / tromboflebita).

Częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych)

• Infekcje oportunistyczne bakterii lub grzybów (np. w jamie ustnej lub pochwie).
• Zmniejszenie liczby niektórych białych krwinek (neutropenia).
• Tachykardia, zaburzenia rytmu serca (po szybkim podaniu przez centralny dostęp dożylny).
• Podrażnienie ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia świadomości, dezorientacja, zaburzenia ruchu, skurcze mięśni (objawy encefalopatii, szczególnie przy wysokich dawkach, przedawkowaniu lub zaburzeniach czynności nerek).
• Ból głowy.
• Zawroty głowy.
• Nudności, wymioty, ból brzucha.
• Zapalenie nerek (nephritis interstitialis).
• Reakcje nietolerancji w postaci uczucia ciepła lub nudności przy szybkim podaniu dożylnym.

Reakcja Jarischa-Herxheimera

Podczas rozpoczęcia leczenia infekcji spirochetami (np. choroba Lyme) może wystąpić gorączka, dreszcze, ból głowy i ból stawów. Po kilku tygodniach leczenia choroby Lyme opisano jeden lub więcej z następujących objawów: wysypka, swędzenie, gorączka, zmniejszenie liczby białych krwinek, wzrost stężenia enzymów wątrobowych, trudności w oddychaniu i bóle stawów. Niektóre z tych objawów odpowiadają częściowo objawom podstawowej choroby pacjentów poddawanych leczeniu.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Ciebie jakiekolwiek działania niepożądane, skontaktuj się z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką, nawet jeśli są to możliwe działania niepożądane, które nie są wymienione w niniejszym ulotce. Możesz je również zgłosić bezpośrednio przez Hiszpański System Farmakowigilancji Leków stosowanych u ludzi: https://www.notificaram.es. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych możesz przyczynić się do dostarczenia większej ilości informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Wstrząganie Cefotaxima Normon

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci i poza ich zasięgiem wzroku.

Nie przechowuj w temperaturze wyższej niż 25°C.

Nie stosuj tego leku po upływie daty ważności wskazanej na opakowaniu po napisie CAD. Data ważności odnosi się do ostatniego dnia wskazanego miesiąca.

Odtworzone wialiki zachowują stabilność chemiczną i fizyczną przez 8 do 25°C oraz przez 24 godziny w lodówce (2°C–8°C).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia zaleca się stosowanie roztworów natychmiast po ich przygotowaniu. Jeśli nie będą one podawane natychmiast, czas i warunki przechowywania są odpowiedzialnością użytkownika i zazwyczaj nie powinny przekraczać 24 godzin w temperaturze 2°C–8°C, chyba że odtworzenie przeprowadzono w warunkach kontrolowanej, jałowej aseptyki, które zostały zweryfikowane.

Leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci. Zwróć puste opakowania oraz leki, których nie potrzebujesz, do Punktu SIGRE w aptece. W razie wątpliwości zapytaj farmaceuty, jak pozbyć się opakowań i leków, których już nie potrzebujesz. W ten sposób pomogiesz chronić środowisko naturalne.

6. Zawartość opakowania i informacje dodatkowe

Skład Cefotaxima Normon 1 g

Substancją czynną jest cefotaksym (jako cefotaksym sodowy).

Każda fiolka zawiera 1 g cefotaksymu (jako cefotaksym sodowy).

Każda ampułka z roztworem zawiera wodę do sporządzania roztworów do wstrzykiwań.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Cefotaxima Normon 1 g jest dostępna w postaci białego lub lekko żółtego proszku zawartego w przezroczystej fiolce szklanej zatyczkowanej gumową korką i uszczelnionej aluminiową czapeczką oraz ampułce szklanej z 4 ml roztworu.

Fiolki są dostępne w opakowaniach kartonowych zawierających 1 fiolkę lub w opakowaniach klinicznych po 100 fiolki.

Nie wszystkie rozmiary opakowań mogą być dostępne w handlu.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i producent

Laboratorios Normon, S.A.
Ronda de Valdecarrizo, 6
28760 Tres Cantos (Madryt)
Hiszpania

Data ostatniej weryfikacji ulotki: czerwiec 2024

Szczegółowe informacje na temat tego leku są dostępne na stronie internetowej Hiszpańskiej Agencji Leków i Produktów Zdrowia (AEMPS): http://www.aemps.gob.es

Niniejsza informacja przeznaczona jest wyłącznie dla specjalistów medycyny.

Wstrzykiwanie do mięśnia

Wstrzykiwanie należy wykonywać głęboko do mięśnia pośladkowego. Ból podczas wstrzykiwania do mięśnia można zmniejszyć, rozpuszczając cefotaksym 1 g w 4 ml 1% roztworu lidokainy znajdującego się w ampułce rozpuszczalnika (patrz punkt 2 Nie przyjmować Cefotaxima Normon). Należy unikać wstrzykiwania dożylnego, ponieważ lidokaina podana dożylnie może powodować niepokój, tachykardię, zaburzenia przewodzenia, wymioty i dezorientację.

Cefotaksym 1 g można również rozpuścić w 4 ml wody do sporządzania roztworów do wstrzykiwań, jednak wtedy wstrzykiwanie do mięśnia jest bardziej bolesne.

Chyba że potwierdzono zgodność fizykochemiczną z innymi roztworami do wlewu, roztwór cefotaksymu należy w pierwszej kolejności podawać oddzielnie.

Cefotaksym jest niezgodny z:

• roztworem węglanu sodu,
• roztworami do wlewu o pH powyżej 7,
• aminoglikozydami.

Ogólnie rzecz biorąc, cefotaksymu nie należy mieszać ani podawać razem z innymi antybiotykami ani lekami w tej samej strzykawce. Cefotaksymu nie należy mieszać z aminoglikozydowymi antybiotykami w zestawie do wlewu ani w strzykawce.