Adenozyna Hikma 6 mg/2 ml roztwór do wstrzykiwań EFG

Hiszpania
Nazwa handlowa Adenozyna Hikma 6 mg/2 ml roztwór do wstrzykiwań EFG
Postać farmaceutyczna roztwór do wstrzykiwań
Substancja czynna / Dawkowanie
ADENOSINA · 3 mg/ml
Typ recepty Stosowanie Szpitalne
Kod ATC
C01E C01EB C01EB10
Numer rejestracyjny 86371
Producent Hikma Farmaceutica (Portugal) S.A.

Spis treści

Ulotka: Informacja dla użytkownika

Wprowadzenie

Ulotka: informacja dla użytkownika

Adenosina Hikma 6 mg/2 ml, roztwór do wstrzykiwań EFG

Przed zastosowaniem leku dokładnie przeczytaj ulotkę, ponieważ zawiera ona ważne informacje dla Ciebie.

  • Zachowaj ulotkę, ponieważ możesz mieć potrzebę jej ponownego przeczytania.
  • W przypadku wątpliwości skonsultuj się z lekarzem lub pielęgniarką.
  • W przypadku wystąpienia działań niepożądanych skontaktuj się z lekarzem lub pielęgniarką, nawet jeśli są to działania niepożądane nieopisane w niniejszej ulotce. Zobacz sekcję 4.

Zawartość ulotki

  1. Co to jest Adenosina Hikma i do czego służy

  2. Co należy wiedzieć przed podaniem Adenosina Hikma

  3. Jak stosuje się Adenosina Hikma

  4. Możliwe działania niepożądane

  5. Przechowywanie Adenosina Hikma

  6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa

1. Co to jest Adenosina Hikma i do czego służy

Adenosina Hikma zawiera adenozynę. Należy ona do grupy leków zwanych lekami przeciwnagryczkowymi.

Adenozyna działa spowalniając impulsy elektryczne między górnymi a dolnymi komorami serca. W ten sposób spowalnia szybkie lub nieregularne bicie serca, zwane arytmią.

Adenozyna jest stosowana:

  • Podczas badania. Pomaga lekarzom określić rodzaj arytmi (nieregularnego rytmu serca), którą się cierpi.
  • W celu przywrócenia normalnego rytmu serca, jeśli występuje typ arytmi zwany napadową nadkomorową arytmią węzłowa (SVT) lub zespołem Wolff-Parkinson-White.

Dzieci:

U dzieci adenozyna jest stosowana w celu przywrócenia normalnego rytmu serca, jeśli dziecko ma typ zaburzeń rytmu serca zwany napadową nadkomorową tachyarytmią (TPSV).

Wykazano, że adenozyna jest nieskuteczna u pacjentów z tachyarytmią przedsionkową lub komorową, lub tachyarytmią spowodowaną migotaniem przedsionków lub trzepotaniem przedsionków.

2. Co należy wiedzieć przed podaniem Adenozyny Hikma

  • Adenosina Hikma może powodować poważne problemy z sercem, takie jak zatrzymanie serca (asystolia) lub inne nieprawidłowości rytmu serca. Zatrzymanie serca zwykle trwa krócej niż 15 sekund, ale może być dłuższe. W przypadku wystąpienia poważnych problemów z sercem lekarz może podjąć działania ratujące życie, takie jak uciskanie klatki piersiowej (masaż serca), podanie leków lub leczenie elektryczne serca (szok elektryczny).
  • Lekarz będzie miał przygotowane odpowiednie środki i sprzęt do reanimacji.
  • Adenosina Hikma nie powinna być stosowana, jeśli:
    • pacjent jest uczulony na adenozynę lub którykolwiek z dodatkowych składników leku (wymienionych w punkcie 6),
    • występuje ciężka niewydolność serca wymagająca leczenia,
    • występuje zespół słabej zatoki,
    • występuje blok serca II lub III stopnia (z wyjątkiem przypadków z zainstalowanym stymulatorem serca),
    • występuje niestabilna dychotomia przedsionkowo-komorowa (AV),
    • pacjent ma niskie ciśnienie krwi (hipotensję),
    • występuje choroba tętnic obwodowych w zaawansowanym stadium,
    • występuje ciężka choroba wątroby,
    • występuje ciężka choroba nerek,
    • występuje ciężka choroba tarczycy,
    • występuje ciężka choroba płuc,
    • występuje ciężka choroba nerek,
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np. diltiazem, verapamil, beta-blokery),
    • pacjent przyjmuje leki zwane doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi (np.

Nie stosuj tego leku i powiadom lekarza, jeśli:

  • Jest alergiczny na adenozynę lub którykolwiek z pozostałych składników tego leku (wymienionych w sekcji 6). Objawy reakcji alergicznej mogą obejmować wysypkę, trudności w połykaniu lub oddychaniu, obrzęk warg, twarzy, gardła lub języka.
  • Ma astmę lub inne ciężkie zaburzenia oddechowe
  • Ma bardzo niskie ciśnienie krwi (ciężka hipotensja)
  • Ma typ niewydolności serca, w której serce nie pompuje wystarczającej ilości krwi
  • Ma problemy z rytmem serca i nie ma wszczepionego rozrusznika (blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia, wrodzone zaburzenia czynności węzła zatokowego)
  • Powiedziano mu, że ma „długi QT”. Jest to rzadkie zaburzenie serca, które może prowadzić do szybkiego rytmu serca i omdleń.

Nie stosuj tego leku, jeśli którykolwiek z powyższych punktów ma zastosowanie w Twoim przypadku. W razie wątpliwości skonsultuj się z lekarzem lub pielęgniarką przed podaniem adenozyny.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

Przed rozpoczęciem stosowania Adenosiny Hikma skonsultuj się z lekarzem lub pielęgniarką, jeśli:

  • Masz pewien rodzaj nieregularnego rytmu serca (migotanie przedsionków lub trzepotanie przedsionków), a zwłaszcza jeśli masz „dodatkową drogę przewodzenia”.
  • Masz problem sercowy polegający na tym, że impulsy elektryczne w niektórych częściach Twojego serca potrzebują dłuższego czasu niż normalnie na wyładowanie i naładowanie (przedłużony interwał QT).
  • Masz niski poziom krwi (hipowolemia), który nie został odpowiednio skorygowany lekami.
  • Masz problemy z częścią układu nerwowego zwaną „układem nerwowym autonomicznym”.
  • Masz zwężenie głównych tętnic szyjnych (tętnic karotkowych). Oznacza to, że do mózgu nie dopływa wystarczająca ilość krwi (niewydolność mózgowa).
  • Masz napady lub miałeś kiedykolwiek napady drgawkowe.
  • Masz trudności z oddychaniem (bronchospazm).
  • Masz chorobę serca spowodowaną zwężeniem zastawek serca (stenozę zastawkową).
  • Masz zapalenie osierdzia (zapalenie błony otaczającej serce – zapalenie osierdzia) lub gromadzenie się płynu wokół serca (wylew osierdziowy).
  • Masz przetokę lewo-prawą w sercu. Oznacza to, że krew przepływa bezpośrednio z lewej połowy serca do prawej.
  • Masz zwężenie lewej głównej tętnicy wieńcowej, która doprowadza krew do serca (stenozę lewej tętnicy wieńcowej).
  • Doznałeś niedawno zawału serca lub ciężkiej niewydolności serca lub przeszczepiono Ci serce w ciągu ostatniego roku.
  • Masz jakiekolwiek niewielkie zaburzenia serca (blok przedsionkowo-komorowy I stopnia lub blok pęku przedsionkowo-komorowego). Stan te mogą się tymczasowo nasilić podczas podawania adenozyny.
  • Leczenie adenozyną należy przerwać, jeśli wystąpią bardzo powolne uderzenia serca (ciężka bradykardia), niewydolność oddechowa, stan serca, który może być śmiertelny (asystolia), silny ból w klatce piersiowej (angina piersiowa) lub bardzo niskie ciśnienie krwi (ciężka hipotensja).
  • Masz niestabilną anginę piersiową (ból w klatce piersiowej spowodowany zaburzeniem przepływu krwi w tętnicach wieńcowych), która nie została odpowiednio ustabilizowana leczeniem medycznym.

U pacjentów, u których przy określonej dawce występuje ciężki blok AV, nie należy zwiększać dawki.

Lekarz przerwie leczenie adenozyną, jeśli wystąpią u Ciebie poważne działania niepożądane.

Jeśli nie jesteś pewien, czy którykolwiek z powyższych warunków dotyczy Ciebie, porozmawiaj z lekarzem lub pielęgniarką przed podaniem adenozyny.

Dzieci i młodzież

U dzieci z zaburzeniem rytmu serca zwanym zespołem Wolff-Parkinsona-Whitea (WPW) podanie bolusowe adenozyny może spowodować poważne i nieoczekiwane zaburzenia rytmu serca.

Jeśli nie jesteś pewien, czy powyższe dotyczy Twojego dziecka, porozmawiaj z lekarzem lub pielęgniarką przed podaniem adenozyny.

Pacjenci z chorobami nerek lub wątroby

Ponieważ ani nerki, ani wątroba nie metabolizują egzogennej adenozyny (podanej), niewydolność wątroby lub nerek nie powinna wpływać na skuteczność i tolerancję adenozyny.

Inne leki i Adenosina Hikma

Powiadom lekarza lub farmaceutę, jeśli przyjmujesz, niedawno przyjmowałeś lub możesz potrzebować przyjmować inne leki. Obejmuje to leki dostępne bez recepty oraz leki ziołowe.

Adenosina może bowiem wpływać na działanie innych leków.

Ponadto niektóre leki mogą wpływać na sposób działania adenozyny.

W szczególności powiadom lekarza, farmaceutę lub pielęgniarkę, jeśli przyjmujesz którykolwiek z poniższych leków:

  • Dipyrydometol (lekarstwo stosowane w celu zmniejszenia krzepliwości krwi). Upewnij się, że lekarz wie, iż przyjmujesz dypiridamol. Lekarz może zdecydować, że nie powinieneś otrzymywać adenozyny, albo może zalecić zaprzestanie przyjmowania dypiridamolu 24 godziny przed podaniem adenozyny, albo może być konieczne podanie niższej dawki adenozyny.
  • Lekarz może zalecić zaprzestanie przyjmowania aminofiliny lub teofiliny (leki stosowane w celu ułatwienia oddychania) 24 godziny przed podaniem adenozyny.
  • Kofeina (czasem zawarta w lekach na ból głowy).
  • Adenosina może wchodzić w interakcje z innymi lekami wpływającymi na przewodnictwo (np. beta-blokery adrenergiczne, digitalowe lub werapamil) lub zwiększające tę aktywność (np. beta-sympatyczniki).

Adenosina Hikma z pokarmami i napojami

Należy unikać pokarmów i napojów zawierających kofeinę, takich jak herbata, kawa, czekolada i napoje typu cola, przynajmniej 12 godzin przed podaniem adenosiny.

Ciąża i karmienie piersią

Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, uważasz, że możesz być w ciąży lub planujesz zajście w ciążę, skonsultuj się ze swoim lekarzem lub pielęgniarką przed podaniem tego leku.

Ciąża

Nie należy podawać adenozyny, jeśli jesteś w ciąży lub uważasz, że możesz być w ciąży, chyba że jest to absolutnie konieczne.

Karmienie piersią

Nie należy podawać adenozyny w okresie karmienia piersią.

Kierowanie i użytkowanie maszyn

Nieznane.

Adenosina Hikma zawiera sód

To lekarstwo zawiera mniej niż 23 mg sodu (1 mmol) na mililitr, co oznacza, że jest praktycznie „pozbawione sodu”.

3. Jak stosuje się Adenosinę Hikma

  • Adenosina to lek stosowany w szpitalach, gdzie dostępny jest sprzęt do reanimacji.
  • Lek zostanie podany przez lekarza lub pielęgniara w postaci wstrzyknięcia do żyły.
  • Będzie się dokładnie monitorować pracę Twojego serca oraz ciśnienie krwi.

Jeśli nie wiesz, dlaczego otrzymujesz adenozynę lub masz pytania dotyczące dawki, skonsultuj się z lekarzem lub pielęgniarką.

Zalecana dawka (dorośli i pacjenci starsi)

  • Pierwsza dawka to 3 mg podane w ciągu 2 sekund. Podaje się ją w postaci szybkiego wstrzyknięcia do żyły.
  • Jeżeli pierwsza dawka nie przywróci prawidłowego rytmu, podaje się drugą dawkę. Druga dawka to 6 mg podane w postaci szybkiego wstrzyknięcia.
  • Jeżeli druga dawka nie przywróci prawidłowego rytmu, podaje się trzecią dawkę: trzecia dawka to 12 mg podane w postaci szybkiego wstrzyknięcia.
  • Nie należy podawać więcej dawek po dawce 12 mg.

Dawka diagnostyczna:

Należy stosować powyższą skalę dawkowania rosnącego aż do uzyskania wystarczających informacji diagnostycznych.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Adenosina to lek przeznaczony do stosowania w warunkach szpitalnych, który wymaga gotowości sprzętu do resuscytacji.

Lekarz decyduje, czy konieczne jest zastosowanie tego leku, jaka dawka powinna zostać podana zgodnie z wagą ciała dziecka oraz czy wymagane są kolejne wstrzyknięcia.

  • Dziecko będzie dokładnie monitorowane, w tym poprzez rejestrację elektrycznej aktywności serca za pomocą elektrokardiogramu (ECG)
  • Lekarz lub pielęgniarka poda lek w formie wstrzyknięcia do żyły dziecka.

Jeśli podano Ci więcej Adenosina Hikma niż należało

Ponieważ ten lek jest podawany przez lekarza lub pielęgniarkę, mało prawdopodobne jest, że otrzymasz więcej, niż powinieneś. Lekarz dokładnie obliczy, ile adenosyny należy Ci podać.

Jeśli otrzymasz więcej leku, niż należało, mogą wystąpić następujące skutki:

  • Bardzo niskie ciśnienie krwi (ciężka hipotensja).
  • Powolne bicie serca (bradykardia).
  • Zatrzymanie akcji serca (asystolia, zatrzymanie krążenia).

Lekarz będzie stale monitorował pracę Twojego serca podczas leczenia.

Ponieważ adenosyna bardzo szybko znika z krwiobiegu, każdy niepożądany skutek związanego z przedawkowaniem adenosyny ustąpi szybko po przerwaniu wstrzykiwania. Czasem może być konieczne podanie zastrzyku leku zwanego aminofiliną lub teofiliną, aby pomóc w przypadku możliwego niepożądanego skutku.

Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania tego leku, zapytaj swojego lekarza lub pielęgniarki.

4. Możliwe działania niepożądane

Tak jak wszystkie leki, ten lek może powodować działania niepożądane, choć nie u wszystkich osób one występują.

Podczas leczenia adenosyną może wystąpić jedno lub więcej z poniższych działań niepożądanych. Choć działania niepożądane zazwyczaj ustępują w ciągu kilku sekund lub minut po zakończeniu wstrzykiwania, należy powiadomić lekarza lub pielęgniarkę, jeśli się pojawią.

Jeśli którykolwiek z następujących skutków ubocznych nasili się, powiadom lekarza lub pielęgniarkę, ponieważ mogą oni przerwać wstrzyknięcie:

Bardzo często (może dotyczyć więcej niż 1 na 10 osób)

  • Zaczerwienienie skóry z uczuciem gorąca (rumień)
  • Powolne bicie serca (bradykardia)
  • Dodatkowe lub nieregularne uderzenia serca
  • Zaburzenia serca zwane blokiem przedsionkowo-komorowym (AV)
  • Zaburzenia serca, zazwyczaj przemijające i samoograniczające się (asystolia)
  • Trudności z oddychaniem lub potrzeba głębokiego oddychania (dyspnea)
  • Ból lub uczucie ucisku w klatce piersiowej

Częste (mogą dotyczyć do 1 na 10 osób)

  • Odczucie zawrotu głowy lub oszołomienia
  • Nudności
  • Ból głowy
  • Niepokojące uczucia na skórze, takie jak pieczenie
  • Odczucie pobudzenia nerwowego

Niezbyt częste (mogą występować u do 1 na 100 osób)

  • Zamazanie wzroku
  • Odczuwanie uderzeń serca lub uczucie, że serce „przyspiesza”
  • Metaliczny smak w ustach
  • Przyspieszone lub głębsze niż zwykle oddychanie (hiperwentylacja)
  • Odczucie ciśnienia wewnątrz czaszki
  • Ogólne uczucie niedoboru, osłabienia lub bólu
  • Potliwość

Bardzo rzadkie (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 osób)

  • Nasilone duszności lub trudności w oddychaniu
  • Zawroty głowy, ból lub obrzęk w miejscu wstrzyknięcia
  • Odczucie dyskomfortu podczas wstrzyknięcia
  • Nasilenie nadciśnienia tętniczego wpływającego na mózg (nadciśnienie wewnątrzczaszkowe)
  • Bardzo powolne, szybkie lub nieregularne uderzenia serca
  • Ciężka bradykardia (bardzo powolne uderzenia serca)

Nieznana (częstotliwość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych)

  • Poważne problemy sercowe, które mogą prowadzić do zgonu (asystolia) lub nieregularnego rytmu serca
  • Omdlenia
  • Napady (drugi)
  • Wymioty
  • Przerwanie oddychania (zatrzymanie oddechowe)
  • Hipotensja, czasem ciężka
  • Udaru niedokrwiennego mózgu/przejściowego ataku niedokrwiennego (TIA), spowodowanego skutkami hemodynamicznymi adenosyny, w tym hipotensją
  • Reakcje alergiczne, w tym obrzęk twarzy lub gardła oraz reakcje skórne, takie jak pokrzywka lub wysypka
  • Mały zawał serca (zawał mięśnia sercowego/podniesienie odcinka ST), szczególnie u pacjentów z istniejącą chorobą wieńcową
  • Kurcze tętnicy serca, które mogą prowadzić do zawału serca.

Jeśli którykolwiek z następujących działań niepożądanych nasili się, należy powiadomić lekarza lub pielęgniarkę, ponieważ może to prowadzić do przerwania wstrzykiwania. Choć działania niepożądane zwykle ustępują w ciągu kilku sekund lub minut po zakończeniu wstrzykiwania, należy powiadomić lekarza lub pielęgniarkę, jeśli wystąpią.

Zgłaszanie działań niepożądanych

Jeśli wystąpią u Państwa jakiekolwiek działania niepożądane, skontaktujcie się z lekarzem lub pielęgniarką, również w przypadku działań niepożądanych, które nie są wymienione w niniejszym ulotce. Można je również zgłosić bezpośrednio poprzez Hiszpański System Farmakowigilancji Leków stosowanych u ludzi: www.notificaram.es. Poprzez zgłaszanie działań niepożądanych można przyczynić się do udostępnienia większej liczby informacji na temat bezpieczeństwa tego leku.

5. Ochrona leku Adenosina Hikma

Przechowuj ten lek w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Nie stosuj tego leku po upływie daty ważności wydrukowanej na opakowaniu i ampułce, po oznaczeniu CAD. Data ważności oznacza ostatni dzień wskazanego miesiąca.

Nie przechowuj w temperaturze powyżej 30°C. Nie chłodzić.

Produkt przeznaczony jest do jednorazowego użycia i należy go użyć natychmiast po otwarciu. Całą niezużyta zawartość ampułki należy wyrzucić.

Nie należy stosować tego leku, jeśli zaobserwuje się obecność cząsteczek w roztworze lub zmiany koloru przed podaniem leku.

Leków nie wolno wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci. Zapytaj swojego farmaceuty, jak pozbyć się opakowań i leków, których już nie potrzebujesz. W ten sposób pomogą Państwo w ochronie środowiska.

6. Zawartość opakowania i informacja dodatkowa

Skład Adenosina Hikma

  • Substancją czynną jest adenosina.
  • Pozostałe składniki to chlorek sodu (zobacz punkt 2) i woda do wstrząsów.

Każda ampułka o pojemności 2 ml zawiera 6 mg adenozyny. Każdy ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 3 mg adenozyny.

Wygląd produktu i zawartość opakowania

Adenosina Hikma to przezroczysty, bezbarwny roztwór pozbawiony widocznych cząsteczek.

Każde opakowanie zawiera 10 ampułek.

Właściciel pozwolenia na wprowadzenie do obrotu i podmiot odpowiedzialny za produkcję Właściciel pozwolenia na wprowadzenie do obrotu:

Hikma Farmacêutica (Portugal), S.A.

Estrada do Rio da Mó, 8 A-B – Fervença

2705-906 Terrugem SNT

Portugalia

Podmiot odpowiedzialny za produkcję: Hikma Italia S.p.A.

Viale Certosa, 10

27100 Pavia

Włochy

Więcej informacji na temat tego leku można uzyskać, kontaktując się z lokalnym przedstawicielem właściciela pozwolenia na wprowadzenie do obrotu:

Hikma España, S.L.U.

Calle Anabel Segura nº11, Edificio A, planta 1ª, oficina 2

28108 - Alcobendas, Madryt

Hiszpania

Data ostatniej weryfikacji ulotki: lipiec 2023 r.

Szczegółowe i aktualne informacje na temat tego leku są dostępne na stronie internetowej Hiszpańskiej Agencji Leków i Produktów Zdrowotnych (AEMPS) http://www.aemps.gob.es/

Informacja ta przeznaczona jest wyłącznie dla specjalistów medycznych:

Dawkowanie i sposób stosowania

R-r Adenosina do wstrzykiwań przeznaczony jest wyłącznie do użytku szpitalnego, z monitorowaniem i wyposażeniem do resuscytacji krążeniowo-oddechowej, gotowym do natychmiastowego użycia w razie potrzeby.

Dawkowanie

Dorośli

Początkowa dawka:

3 mg podane jako szybkie wlewne dawki uderzeniowe (iniekcja w ciągu 2 sekund).

Druga dawka:

Jeśli pierwsza dawka nie zatrzyma nadkomorowego tachykardii w ciągu 1 lub 2 minut, należy podać 6 mg, również jako szybkie wlewne dawki uderzeniowe.

Trzecia dawka:

Jeśli druga dawka nie zatrzyma nadkomorowego tachykardii w ciągu 1 lub 2 minut, należy podać 12 mg, również jako szybkie wlewne dawki uderzeniowe.

Nie zaleca się podawania dawek dodatkowych lub wyższych.

Populacja pediatryczna

Podczas podawania adenozyny należy mieć dostępny zespół do resuscytacji krążeniowo-oddechowej, gotowy do natychmiastowego użycia w razie potrzeby.

Adenozyna jest przeznaczona do stosowania przy ciągłym monitorowaniu i rejestracji EKG podczas podawania.

Zalecana dawka w leczeniu nadżylątkowej tachykardii paroksystalnej w populacji pediatrycznej to:

  • pierwszy bolus: 0,1 mg/kg masy ciała (maksymalna dawka 6 mg)
  • dawki zwiększane o 0,1 mg/kg masy ciała, w miarę potrzeby, aż do ustania nadżylątkowej tachykardii (maksymalna dawka 12 mg).

Pacjenci w wieku podeszłym

Zobacz zalecaną dawkę dla dorosłych.

Sposób podania

Należy podawać w formie szybkiej wewnątrzżylnej iniekcji (bolus wewnątrzżylny), zgodnie z powyższą tabelą dawkowania wzrastającego. Aby zapewnić, że roztwór dotrze do krążenia ogólnoustrojowego, należy go podawać bezpośrednio do żyły lub do wkłucia w żyłę. Jeśli podawany jest przez wkłucie w żyłę, iniekcję należy wykonać jak najbliżej serca, a następnie szybko przepłukać fizjologicznym roztworem chlorku sodu. Jeśli podawany jest przez obwodową żyłę, należy użyć kaniuli o dużym kalibrze.

Adenozynę należy stosować wyłącznie wtedy, gdy są dostępne urządzenia do monitorowania czynności serca. Pacjentom, u których po danej dawce wystąpi wyższy stopień bloku przedsionkowo-komorowego, nie należy podawać dalszych zwiększeń dawki.

Dawka diagnostyczna

Wskazane dawkowanie wzrastające może być stosowane aż do uzyskania wystarczających informacji diagnostycznych.

Niezgodności

W przypadku braku badań dotyczących zgodności, tego leku nie należy mieszać z innymi.

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i innych manipulacji

Brak szczególnych środków ostrożności.

Usunięcie nieużywanego leku oraz wszystkich materiałów, które miały z nim kontakt, należy przeprowadzić zgodnie z lokalnymi przepisami.