Zulbex®

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Zulbex®

SkÅ ad:

substancja czynna: rabeprozol;

1 tabletka o otoczeniu powÅ ocznym zawiera 10 mg rabeprozolu sodu, co odpowiada 9,42 mg rabeprozolu;

1 tabletka o otoczeniu powÅ ocznym zawiera 20 mg rabeprozolu sodu, co odpowiada 18,85 mg rabeprozolu;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), tlenek magnezu lekki, hydroksypropyloceluloza, hydroksypropyloceluloza nisko zastÄ piona, stearynian magnezu, etyloceluloza, tlenek magnezu lekki, ftalan hipromelozy, diacetylowane monoglicerydy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek Å»elazny czerwony (E 172) – tylko dla 10 mg; tlenek Å»elazny żółty (E 172) – tylko dla 20 mg.

Postać leku. Tabletki o otoczeniu powŠocznym.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki o otoczeniu powÅ ocznym 10 mg: okrÄ głe, dwuwypukłe tabletki o kolorze pomarańczowo-różowym lub różowym, pokryte otoczkÄ plwko-wÄ , z ściÄ chłymi krawÄ dziami;

tabletki o otoczeniu powÅ ocznym 20 mg: okrÄ głe, dwuwypukłe tabletki o jasnożółtopomarańczowym lub jasnożółtym kolorze, pokryte otoczkÄ plwko-wÄ .

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory pompy protonowej.

Kod ATC A02B C04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania: rabeprazol sodowy należy do klasy substancji przeciwwydzielniczych, pochodnych benzimidazolu, nie wykazuje właściwości antycholinergicznych ani antagonistycznych wobec H2-receptorów histaminy, ale hamuje wydzielanie kwasu żołądkowego poprzez specyficzne hamowanie enzymu H+/K+-ATPazy (pompy protonowej). Działanie to zależy od dawki i prowadzi do hamowania zarówno wydzielania kwasu podstawowego, jak i stymulowanego, niezależnie od bodźca. Badania na zwierzętach wskazują, że po podaniu rabeprazol sodowy szybko znika zarówno z osocza krwi, jak i z błony śluzowej żołądka. Jako słaba zasada rabeprazol jest szybko wchłaniany po wszystkich dawkach i koncentruje się w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych. Rabeprazol jest przekształcany do aktywnej formy sulfenamidowej poprzez przyłączenie protonu, a następnie reaguje z dostępnymi cysteinami na pompie protonowej.

Aktywność przeciwwydzielnicza. Po doustnym przyjęciu 20 mg rabeprazolu sodowego działanie przeciwwydzielnicze pojawia się po 1 godzinie i osiąga maksimum po 2–4 godzinach. Hamowanie wydzielania kwasu w trybie podstawowym oraz stymulowanego pokarmem po 23 godzinach od przyjęcia pierwszej dawki rabeprazolu sodowego wynosiło odpowiednio 69 i 82%, a trwanie tego efektu sięgało 48 godzin. Skuteczność rabeprazolu sodowego w hamowaniu wydzielania kwasu nieco wzrasta w trakcie codziennego przyjmowania 1 tabletki, jednak stabilne hamowanie wydzielania osiągane jest po 3 dniach od rozpoczęcia leczenia. Po zakończeniu przyjmowania rabeprazolu sodowego aktywność wydzielnicza normalizuje się w ciągu 2–3 dni.

Obniżenie kwasowości żołądka niezależnie od czynników, w tym inhibitorów pompy protonowej, takich jak rabeprazol, zwiększa liczbę bakterii w przewodzie pokarmowym. Leczenie inhibitorami pompy protonowej może zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella, Campylobacter oraz Clostridium difficile.

Wpływ na stężenie gastryny w surowicy krwi. W trakcie badań klinicznych pacjenci przyjmowali 10 lub 20 mg rabeprazolu sodowego raz dziennie przez 4–3 miesiące. W pierwszych 2–8 tygodniach terapii stężenie gastryny w surowicy krwi wzrastało, co odzwierciedlało hamowanie wydzielania kwasu. Stężenia gastryny wracały do poziomów wyjściowych zazwyczaj w ciągu 1–2 tygodni po zakończeniu leczenia.

Badanie biopsji dna i odcinka antralnego żołądka u ponad 500 pacjentów, którzy przyjmowali rabeprazol lub lek porównawczy przez 8 tygodni, nie wykazało żadnych zmian histologicznych komórek ECL, wyrażonego zapalenia żołądka, zwiększonej częstości zapalenia żołądka atroficznego, metaplazji jelitowej ani rozprzestrzenienia się infekcji H. pylori. Podczas długotrwałego leczenia ponad 250 pacjentów przez 36 miesięcy nie stwierdzono żadnych istotnych zmian w wynikach wymienionych badań.

Inne efekty. Do tej pory nie ma danych dotyczących systemowych efektów na ośrodkowy układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy i oddechowy spowodowanych przyjmowaniem rabeprazolu sodowego. Doustne przyjmowanie 20 mg rabeprazolu sodowego dziennie przez 2 tygodnie nie wpływało na funkcję tarczycy, metabolizm węglowodanów, ani na stężenia w krwi hormonu parafollikularnego, kortyzolu, estrogenów, testosteronu, prolaktyny, cholecystokininy, sekretyny, glukagonu, hormonu folikulotropowego (FSH), hormonu luteinizującego (LH), reniny, aldosteronu oraz hormonu wzrostu.

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji między rabeprazolem a amoksycyliną.

Rabeprazol nie ma negatywnego wpływu na stężenia amoksycyliny i klaritromycyny we krwi przy jednoczesnym stosowaniu w celu eliminacji infekcji H. pylori w górnym odcinku przewodu pokarmowego.

W trakcie leczenia lekami przeciwwydzielniczymi w odpowiedzi na obniżone wydzielanie kwasu wzrasta poziom gastryny w surowicy. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, wzrasta poziom kwasu chromograniny. Podwyższony poziom kwasu chromograniny może wpływać na wyniki badań wykrywania nowotworów neuroendokrynnych.

Dostępne opublikowane dane wskazują, że inhibitory pompy protonowej (IPP) należy odstawić 2 tygodnie – 5 dni przed pomiarem poziomu kwasu chromograniny, aby mógł on wrócić do wartości odniesienia w przypadku wzrostu podczas leczenia IPP.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Zulbex® – tabletki powlekane powłoką o odczynie jelitowym, których substancją czynną jest rabeprazol sodowy. Taka postać leku jest konieczna, ponieważ rabeprazol sodowy jest wrażliwy na działanie kwasu żołądkowego. Wchłanianie rabeprazolu sodowego rozpoczyna się dopiero po przejściu tabletki przez żołądek. Rabeprazol sodowy jest szybko wchłaniany z jelita. Maksymalne stężenie rabeprazolu w osoczu krwi osiągane jest około 3,5 godziny po przyjęciu dawki 20 mg. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) oraz pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) rabeprazolu mają charakter liniowy w zakresie dawek od 10 do 40 mg. Biodostępność absolutna po doustnym przyjęciu 20 mg (w porównaniu z podaniem dożylnym) wynosi około 52%, głównie z powodu metabolizmu pierwszego przejścia. Ponadto, biodostępność nie wzrasta przy wielokrotnym przyjmowaniu rabeprazolu sodowego. U zdrowych ochotników okres półtrwania w osoczu krwi wynosił około 1 godziny (od 0,7 do 1,5 godziny), a całkowity klirens szacowany był na 283±98 ml/min.

Nie stwierdza się klinicznie istotnych interakcji z pożywieniem. Pokarm i czas przyjęcia leku w ciągu doby nie wpływają na wchłanianie rabeprazolu sodowego.

Rozkład. U człowieka stopień wiązania rabeprazolu sodowego z białkami osocza krwi wynosi około 97%.

Metabolizm i wydalanie. Jak i inne przedstawiciele klasy inhibitorów pompy protonowej, rabeprazol jest metabolizowany przez cytochrom P450 (CYP450) w wątrobowym układzie metabolizmu leków. Badania in vitro z ludzkimi mikrosomami wątrobowymi wykazały, że rabeprazol sodowy jest metabolizowany przez izoenzymy CYP450 (CYP2C19 i CYP3A4). Przy oczekiwanym stężeniu w osoczu krwi u człowieka rabeprazol nie indukuje ani nie hamuje CYP3A4. Jednak wyników badań in vitro nie zawsze można ekstrapolować na sytuacje in vivo; te wyniki wskazują, że interakcje między rabeprazolem a cyklosporyną nie są oczekiwane. U człowieka głównymi metabolitami obecnymi w osoczu są tioeter (M1) i kwas karboksylowy (M6), a metabolity wtórne, obecne w niskich stężeniach, to sulfon (M2), dimetylotioeter (M4) i koniugat kwasu merkaptooctowego (M5). Tylko dimetylowy metabolit (M3) wykazuje nieznaczną aktywność przeciwwydzielniczą, jednak nie występuje we krwi.

Po jednorazowym przyjęciu 20 mg znakowanego 14C rabeprazolu sodowego nie stwierdzono go w moczu w niezmienionej formie. Około 90% podanej dawki wydalone zostało z moczem głównie w postaci dwóch metabolitów: koniugatu kwasu merkaptooctowego (M5) i kwasu karboksylowego (M6), a także dwóch nieznanych metabolitów. Pozostała część dawki została odnaleziona w stolcu.

Różnice płciowe. Ponieważ jednorazowa dawka 20 mg rabeprazolu sodowego jest dostosowana do masy ciała i wzrostu człowieka, różnice płciowe nie wpływają na parametry farmakokinetyczne.

Niewydolność nerek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek w stadium terminalnym podtrzymywanych hemodializą (klirens kreatyniny ≤ 5 ml/min/1,73 m²) farmakokinetyka rabeprazolu sodowego była bardzo podobna do takiej u zdrowych ochotników. AUC i Cmax rabeprazolu sodowego u tych pacjentów były o około 35% niższe w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. Średnia wartość okresu półtrwania wynosi 0,82 godziny u zdrowych ochotników, 0,95 godziny u pacjentów poddawanych hemodializie oraz 3,6 godziny u pacjentów po dializie. Klirens leku u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych hemodializie był około dwukrotnie większy niż u zdrowych ochotników.

Niewydolność wątroby. Po jednorazowej dawce 20 mg rabeprazolu sodowego u pacjentów z przewlekłym uszkodzeniem wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu AUC wzrosła dwukrotnie, a okres półtrwania rabeprazolu wydłużał się 2–3-krotnie w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. Choć po 7-dniowym przyjmowaniu leku w dawce 20 mg dziennie AUC wzrosła tylko 1,5-krotnie, a Cmax tylko 1,2-krotnie. Okres półtrwania rabeprazolu sodowego u pacjentów z uszkodzeniem wątroby wynosił 12,3 godziny w porównaniu z 2,1 godziny u zdrowych ochotników. Odpowiedź farmakodynamiczna (metryczne pH treści żołądka) u obu grup pacjentów była podobna pod względem terapeutycznym.

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym eliminacja rabeprazolu sodowego jest nieco obniżona. Po 7 dniach przyjmowania rabeprazolu sodowego w dawce 20 mg dziennie AUC była około dwukrotnie wyższa, Cmax wzrosła o 60%, a T1/2 wydłużył się o 30% w porównaniu z młodymi zdrowymi ochotnikami. Należy jednak zaznaczyć brak objawów kumulacji rabeprazolu sodowego.

Polimorfizm CYP2C19. Po 7-dniowym przyjmowaniu dawki 20 mg rabeprazolu sodowego dziennie u pacjentów z opóźnionym metabolizmem CYP2C19, wartości AUC i T1/2 (okres półtrwania) były wyższe odpowiednio o około 1,9 i 1,6 razy w porównaniu z pacjentami o szybkim metabolizmie; w tym samym czasie Cmax wzrosła tylko o 40%.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Aktywne wrzody dwunastnicy;
• aktywne łagodne wrzody żołądka;
• choroba refluksowa przełyku (GERD) z postacią erozyjną lub owrzodzeniową;
• długotrwałe leczenie choroby refluksowej przełyku (leczenie podtrzymujące GERD);
• leczenie objawowe refluksu żołądkowo-przełykowego o umiarkowanym do bardzo ciężkim nasileniu objawów (leczenie objawowe GERD);
• zespół Zollingera-Ellisona;

– w połączeniu z odpowiednimi schematami terapii przeciwbakteryjnej w celu eliminacji Helicobacter pylori u pacjentów z wrzodami żołądka i dwunastnicy.

Przeciwwskazania.

Zulbex® jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na rabeprazol sodowy, pochodne benzimidazoli lub którykolwiek inny składnik leku.

Zulbex® jest przeciwwskazany kobietom w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Układ CYP450

Rabeprazol sodowy metabolizowany jest przez wątrobowe enzymy układu CYP450, a mianowicie CYP2C19 oraz CYP3A4.

Badania wykazały, że rabeprazol sodowy nie wykazuje interakcji farmakokinetycznych ani klinicznie istotnych interakcji z warfaryną, fenytoiną, teofiliną ani diazepamem, z których każdy metabolizowany jest przez układ CYP450.

Interakcje spowodowane przez hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego

Rabeprazol sodowy powoduje silne i długotrwałe zmniejszenie produkcji kwasu żołądkowego. W związku z tym rabeprazol teoretycznie może oddziaływać na leki, których wchłanianie zależy od pH treści żołądka. Jednoczesne stosowanie rabeprazolu sodowego z ketokonazolem lub itraconazolem może prowadzić do obniżenia stężenia tych leków we krwi, natomiast stosowanie z dystalidem może prowadzić do podwyższenia stężenia tego ostatniego. W związku z tym pacjenci stosujący te leki równolegle z Zulbexem® powinni być pod stałą kontrolą lekarza w celu ustalenia potrzeby dostosowania dawki.

Antacyna

Podczas badań klinicznych pacjenci stosowali antacynę w razie potrzeby równolegle z Zulbexem®; w specjalnym badaniu nie zaobserwowano interakcji rabeprazolu sodowego z płynnymi formami antacyn.

Atazanawir

Jednoczesne stosowanie atazanawiru 300 mg/rytonawiru 100 mg z omeprazolem (40 mg raz dziennie) lub atazanawiru 400 mg z lansoprazolem (60 mg raz dziennie) u zdrowych ochotników prowadziło do istotnego zmniejszenia ekspozycji na atazanawir. Wchłanianie atazanawiru zależy od pH. Choć badania nie były prowadzone, oczekuje się podobnych wyników przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej. Inhibitory pompy protonowej, w tym rabeprazol, nie powinny być stosowane w połączeniu z atazanawirem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Klopidogrel

Jednoczesne stosowanie klopidogrelu i rabeprazolu u zdrowych ochotników nie wywierało klinicznie istotnego wpływu na stężenie aktywnego metabolitu klopidogrelu. Dostosowanie dawki nie jest wymagane.

Metylotreksat

Doniesienia o skutkach ubocznych, opublikowane dane badań farmakokinetycznych populacyjnych oraz analizy retrospektywne sugerują, że jednoczesne stosowanie metylotreksatu i inhibitorów pompy protonowej (zwłaszcza w wysokich dawkach) może prowadzić do zwiększenia stężenia metylotreksatu i/lub jego metabolitu hydroksymetylotreksatu w surowicy krwi. Choć formalnych badań nie przeprowadzono.

Żywność

Badania wykazały, że spożycie posiłku o niskiej zawartości tłuszczu nie wpływa na wchłanianie rabeprazolu sodowego. Stosowanie rabeprazolu sodowego z tłustym posiłkiem może opóźnić wchłanianie o 4 godziny lub dłużej, jednak maksymalne stężenie i całkowite wchłonięcie pozostają niezmienione.

Cyklosporyna

Badania in vitro wykazały, że rabeprazol sodowy hamuje metabolizm cyklosporyny. Poziom tego hamowania jest porównywalny do hamowania przez omeprazol.

Leki, które są przeciwwskazane do jednoczesnego stosowania z Zulbexem®

Leki, które należy stosować z ostrożnością

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu rabeprazolu pacjentom znanym z nadwrażliwości na leki. Nie wyklucza się ryzyka krzyżowej nadwrażliwości na inne inhibitory pompy protonowej lub benzimidazole zastępcze.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym.

Zulbex® metabolizowany jest wyłącznie w wątrobie. Ponieważ z wiekiem fizjologiczna funkcja wątroby może się osłabiać, u pacjentów w wieku podeszłym mogą wystąpić działania niepożądane. Dlatego należy obserwować pacjentów w wieku podeszłym, przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania i długości trwania leczenia. Ulepszenie objawów w odpowiedzi na terapię rabeprazolem może wystąpić nawet w obecności nowotworu złośliwego żołądka lub przełyku, dlatego przed rozpoczęciem terapii Zulbexem® należy wykluczyć możliwość obecności nowotworu.

Pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu (szczególnie tych leczonych ponad rok) należy regularnie badać.

Nie wyklucza się ryzyka wystąpienia reakcji krzyżowej nadwrażliwości przy stosowaniu z innymi inhibitorami pompy protonowej lub benzimidazolami zastępczymi.

Pacjentów należy poinstruować, że tabletek Zulbex® nie wolno żuć ani rozdrabniać, należy je połykać całe.

Zulbex® nie jest zalecany dzieciom, ponieważ brakuje doświadczeń z zastosowania u tej grupy pacjentów.

Zgłaszano doniesienia po marketingu dotyczące patologicznych zmian w krwi (trombocytopenia i neutropenia). W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii; zmiany te były niepowikłane i ustępowały po odstawieniu rabeprazolu.

Odchylenia enzymów wątrobowych od normy obserwowano zarówno w trakcie badań klinicznych, jak i w okresie po marketingu. W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii; zaburzenia były niepowikłane i ustępowały po odstawieniu rabeprazolu.

W trakcie specjalnego badania u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie zaobserwowano istotnej różnicy w częstości działań niepożądanych przy stosowaniu Zulbexu® w porównaniu z grupą kontrolną odpowiedniej płci i wieku. Lekarz powinien zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Zulbex® na wczesnych etapach terapii pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ brakuje danych klinicznych dotyczących stosowania leku u tej grupy pacjentów.

Jednoczesnego stosowania atazanawiru i Zulbexu® nie zaleca się (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leczenie inhibitorami pompy protonowej, w tym Zulbexem®, może zwiększać ryzyko wystąpienia infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella, Campylobacter i Clostridium difficile (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Metotreksat.

Dane literaturowe sugerują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów pompy protonowej i metotreksatu (głównie w wysokich dawkach) może zwiększyć stężenie metotreksatu i/lub jego metabolitów w surowicy krwi, co może prowadzić do toksyczności zależnej od metotreksatu. W razie potrzeby zastosowania wysokich dawek metotreksatu należy rozważyć odstawienie leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Hipomagnezemia.

O przypadkach ciężkiej hipomagnezemii zgłaszano u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej, takie jak Zulbex®, przez co najmniej 3 miesiące, w większości przypadków – przez rok. Możliwe są poważne objawy hipomagnezemii, takie jak osłabienie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa, ale mogą one wystąpić niespodziewanie i nie być wykryte. U większości pacjentów hipomagnezemia ustępowała po odstawieniu inhibitorów pompy protonowej i terapii zastępczej preparatami magnezu.

Przy długotrwałym leczeniu lub jednoczesnym stosowaniu inhibitorów pompy protonowej z derywatami czy lekami, które mogą prowadzić do hipomagnezemii (np. z diuretykami), lekarze powinni monitorować stężenie magnezu we krwi pacjentów przed rozpoczęciem i okresowo w trakcie leczenia.

Ryzyko złamań.

Inhibitory pompy protonowej, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek i przez dłuższy czas (ponad 1 rok), mogą zwiększać ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgów, głównie u pacjentów w wieku podeszłym lub u pacjentów z innymi istniejącymi czynnikami ryzyka. Badania obserwacyjne sugerują, że inhibitory pompy protonowej mogą zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Ryzyko może być również zwiększone z powodu innych czynników. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni poddać się odpowiedniemu leczeniu oraz przyjmować witaminę D i wapń.

Wpływ na wchłanianie witaminy B12.

Rabeprazolu sodu, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu żołądkowego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to wziąć pod uwagę w przypadku zmniejszonej masy ciała pacjentów lub obecności czynników ryzyka zmniejszonej absorpcji witaminy B12 przy długotrwałym leczeniu lub obecności odpowiednich objawów klinicznych.

Podostre cięciwki rumienia (PCL).

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiązane jest z bardzo rzadkimi przypadkami PCL. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie promieni słonecznych, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, a lekarz powinien rozważyć odstawienie leku Zulbex®. PCL po wcześniejszym leczeniu inhibitory pompy protonowej może zwiększać ryzyko wystąpienia PCL przy stosowaniu innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może utrudniać wykrywanie guzów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem Zulbex® należy odstawić co najmniej 5 dni przed rozpoczęciem pomiaru poziomu chromograniny. Jeśli poziom chromograniny i gastryny nie powróci do zakresu kontrolnego po wstępnym pomiarze, pomiar należy powtórzyć po 14 dniach od odstawienia IPP.

Zaburzenia funkcji nerek.

Ostry naczyniakowo-śródmiąższowy nefryt (TIN) obserwowano u pacjentów przyjmujących rabeprazol i może wystąpić w dowolnym momencie terapii rabeprazolem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ostry naczyniakowo-śródmiąższowy nefryt może postępować do niewydolności nerek. W przypadku podejrzenia TIN należy natychmiast odstawić rabeprazol i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania rabeprazolu w czasie ciąży.

Badania funkcji rozrodczych u zwierząt nie wykazały dowodów zaburzeń płodności lub szkodliwego wpływu na płód związanego ze stosowaniem rabeprazolu sodu, jednak u szczurów zaobserwowano nieznaczne przenikanie przez łożysko. Stosowanie Zulbexu® w czasie ciąży jest przeciwwskazane.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy rabeprazolu sodu przenika do mleka matki u kobiet. Odpowiednich badań nie przeprowadzono. Rabeprazolu sodu przenika do mleka matki u szczurów. Dlatego Zulbex® nie powinien być przepisywany kobietom w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Na podstawie właściwości farmakodynamicznych i profilu działań niepożądanych mało prawdopodobne jest, że przyjmowanie Zulbexu® spowoduje zaburzenia zdolności do prowadzenia samochodu lub wpływu na zdolność pracy z mechanizmami. Jeśli jednak uwaga jest zaburzona z powodu senności, zaleca się unikanie prowadzenia samochodu i obsługi skomplikowanych urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli, w tym osoby starsze.

Aktywne wrzody dwunastnicy i aktywne łagodne wrzody żołądka: zalecana dawka w tych chorobach wynosi 20 mg 1 raz dziennie rano.

U większości pacjentów z aktywnym wrzodem dwunastnicy czas potrzebny do gojenia się owrzodzenia wynosi do 4 tygodni. Należy jednak zaznaczyć, że niektórzy pacjenci mogą wymagać dodatkowego leczenia Zulbex® przez kolejne 4 tygodnie. U większości pacjentów z aktywnym łagodnym wrzodem żołądka gojenie następuje w ciągu 6 tygodni, jednak niektórzy pacjenci, którzy nie odpowiadają na leczenie, mogą wymagać dodatkowego przyjmowania Zulbex® przez kolejne

6 tygodni.

Erozja lub owrzodzenie choroby refluksowej przełyku (GERD): zalecana dawka w tych chorobach wynosi 20 mg 1 raz dziennie przez 4–8 tygodni.

Długotrwałe leczenie choroby refluksowej przełyku (leczenie podtrzymujące GERD): w celu długotrwałego leczenia można stosować dawki podtrzymujące Zulbex® 10 mg lub 20 mg 1 raz dziennie (dawka zależy od skuteczności leczenia).

Leczenie objawowe GERD od umiarkowanego do bardzo ciężkiego: pacjentom bez zapalenia przełyku Zulbex® należy przepisać w dawce 10 mg 1 raz dziennie. Jeśli po 4 tygodniach leczenia objawy nie ustępują, należy przeprowadzić dodatkowe badania pacjenta. Gdy tylko objawy ustąpią, dalszą kontrolę objawów można osiągnąć stosując tryb „na żądanie”: stosować

10 mg 1 raz dziennie w razie potrzeby.

Zespół Zollingera-Ellisona: dawkę należy dobrać indywidualnie.

Początkowa dawka to 60 mg dziennie. Dawka może być stopniowo zwiększana do 120 mg dziennie w razie konieczności klinicznej. Można stosować pojedynczą dawkę do 100 mg dziennie. W razie potrzeby przyjmowania 120 mg dziennie dawkę należy podzielić na dwa przyjęcia po 60 mg. Leczenie należy kontynuować tak długo, jak to konieczne klinicznie.

Eradycja H. pylori: pacjentom z H. pylori należy stosować odpowiednie kombinacje Zulbex® w ramach terapii eradykacyjnej. Zaleca się stosowanie przez 7 dni: Zulbex® 20 mg 2 razy dziennie + klaritromycyna 500 mg 2 razy dziennie oraz amoksycylina 1 g 2 razy dziennie.

Zaburzenia funkcji nerek i wątroby. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie wymagają korekty dawki Zulbex®. Stosowanie Zulbex® u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby omówiono szczegółowo w sekcji „Szczególne wskazania”.

Sposób stosowania

W przypadkach wskazanych, gdy wymagane jest przyjmowanie tylko raz dziennie, tabletki Zulbex® należy przyjmować rano, przed posiłkiem. Choć przyjmowanie w pierwszej połowie dnia ani spożycie pokarmu nie wykazały wpływu na działanie rabeprazolu sodu, ten sposób stosowania jest bardziej korzystny dla leczenia.

Tabletek Zulbex® nie wolno żuć ani miać, należy je połykać całe.

Dzieci.

Zulbex® nie jest zalecany do stosowania u dzieci, ponieważ brakuje doświadczenia w stosowaniu leku u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Doświadczenie związane z przedawkowaniem celowym lub przypadkowym jest ograniczone. Maksymalna zbadana dawka nie przekraczała 60 mg rabeprazolu sodu 2 razy dziennie lub 160 mg rabeprazolu sodu 1 raz dziennie. Objawy pojawiające się przy przedawkowaniu są zazwyczaj minimalne, typowe dla profilu znanych niepożądanych działań i ustępują bez potrzeby dalszego leczenia medycznego. Nie zna się specyficznego antydotum na Zulbex®. Rabeprazol sodu dobrze wiąże się z białkami osocza i nie jest usuwany podczas dializy. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe i wspierające.

Działania niepożądane.

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych najczęściej występującymi działaniami niepożadanymi po rabeprazolu były: ból głowy, biegunka, ból brzucha, osłabienie, wzdęcia, wysypka oraz suchość w ustach. Większość działań niepożądanych, które występowały w trakcie badań klinicznych, miała charakter łagodny lub umiarkowany i szybko ustępowała.

Poniżej wymieniono działania niepożądane, o których zgłaszano w trakcie badań klinicznych oraz w okresie posprzedażowym.

Częstość występowania określa się następująco: często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się częstości występowania.

Zakażenia i inwazje

Często: zakażenia.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego

Rzadko: neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, leukocytoza.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: nadwrażliwość1,2.

Ze strony przemiany materii

Rzadko: anoreksja.

Częstotliwość nieznana: hiponatremia, hipomagnezemia4.

Zaburzenia psychiczne

Często: bezsenność.

Rzadko: pobudzenie.

Rzadko: depresja.

Częstotliwość nieznana: dezorientacja.

Ze strony układu nerwowego

Często: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: senność.

Ze strony narządu wzroku

Rzadko: zaburzenia widzenia.

Zaburzenia naczyniowe

Częstotliwość nieznana: obrzęk obwodowy.

Ze strony układu oddechowego

Często: kaszel, zapalenie gardła, zapalenie nosa.

Rzadko: zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok.

Ze strony przewodu pokarmowego

Często: biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, dobrotliwy polip grzybiczy.

Rzadko: dyspepsja, suchość w ustach, odbijanie.

Rzadko: zapalenie żołądka, stomatyt, zaburzenia węchu i smaku.

Częstotliwość nieznana: mikroskopowy zapalenie jelita grubego.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Rzadko: zapalenie wątroby, żółtaczka, encefalopatia wątrobową3.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Rzadko: wysypka, rumień2.

Rzadko: swędzenie, nadmierne pocenie się, reakcje pęcherzykowe2.

Bardzo rzadko: rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona.

Nieznana: podostre rumieniowate toczeń4.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego

Często: niespecyficzny ból, ból pleców.

Rzadko: mialgia, skurcze nóg, ból stawów, złamania szyjki kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa4.

Ze strony nerek i układu moczowego

Rzadko: zakażenia dróg moczowych.

Rzadko: naczyniowo-śródmiąższowe zapalenie nerek (TIN) (może postępować do niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego

Częstotliwość nieznana: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia

Często: osłabienie, objawy grypopodobne.

Rzadko: ból w klatce piersiowej, dreszcze, gorączka.

Badania

Rzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych3.

Rzadko: przyrost masy ciała.

1 W tym obrzęk twarzy, hipotensja tętnicza i duszność.

2 Rumień, reakcje pęcherzykowe i reakcje nadwrażliwości zwykle ustępują po przerwaniu leczenia.

3 W pojedynczych przypadkach encefalopatia wątrobową obserwowano u pacjentów z marskością wątroby. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Zulbex® pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

4 Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Działania niepożądane o znaczeniu klinicznym:

• wstrząs i reakcje anafilaktyczne;
• pancytopenia, leukopenia, agranulocytoza i anemia hemolityczna;
• postać fulminantna zapalenia wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka;
• zapalenie międzybłoniowe płuc;
• toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, dezorientacja, rumień wielopostaciowy;
• ostra niewydolność nerek, zapalenie międzybłoniowe nerek;
• hiponatremia;
• rabdomioliza.

Działania niepożądane o znaczeniu klinicznym charakterystyczne dla inhibitorów pompy protonowej:

• zaburzenia widzenia;
• obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli;
• dezorientacja.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma duże znaczenie. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua».

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed działaniem światła. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w blaszance; po 1, 2 lub 4 blaszanki w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.