Zonik

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Zonik (ZONIK®)

SkÅad:

substancja czynna: pregabalin (pregabalin);

1 kapsuÅka zawiera 150 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: skrobiÄ przekrochmalonÄ, stearynian magnezu, twarda kapsuÅka Åelatynowa (Åelatyna, woda oczyszczona, dwutlenek tytanu (E 171)).

PostaÄ leku. KapsuÅki twarde.

GÅówne wÅaÅciwoÅci fizykochemiczne: twarde kapsuÅki Åelatynowe rozmiar 2 z biaÅym korpusem i nieprzezroczystÄ biaÅÄ pokrywkÄ, zawierajÄce proszek od biaÅego do niemal biaÅego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe, inne leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina – jest analogiem kwasu gamma-aminomasłowego [(S)-3-(aminometyle)-5-metyloheksanowego kwasu].

Mechanizm działania.

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo.

• Ból neuropatyczny.

Pregabalina jest skuteczna u pacjentów z neuropatią cukrzycową, neuralgią poherpetyczną oraz uszkodzeniami rdzenia kręgowego. Skuteczność leku przy innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Ustalono, że profile bezpieczeństwa i skuteczności leczenia pregabaliną przy długości terapii do 13 tygodni z dawkowaniem dwa razy na dobę oraz do 8 tygodni z dawkowaniem trzy razy na dobę są podobne.

Podczas stosowania pregabaliny w leczeniu bólu neuropatycznego przez okres do 12 tygodni, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

• Epilepsja.

Leczenie wspomagające. Profile bezpieczeństwa i skuteczności pregabaliny były podobne przy przyjmowaniu przez 12 tygodni z dawkowaniem dwa lub trzy razy na dobę. Zmniejszenie częstości napadów padaczkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny jako środka wspomagającego w leczeniu epilepsji u dzieci poniżej 12. roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Reakcje niepożądane obserwowane u pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z napadami częściowymi były podobne do reakcji niepożądanych u dorosłych. Stwierdzono, że gorączka oraz infekcje dróg oddechowych u dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat występują częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Reakcje niepożądane” oraz „Farmakokinetyka”).

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą).

Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według skali Hamiltona oceny stanu lękowego (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu stosowania pregabaliny.

• Fibromialgia.

Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej analogowej skali. Poprawa dodatkowo została wykazana w ocenie ogólnej pacjenta oraz w ankiecie dotyczącej wpływu fibromialgii.

Dzieci. Najczęstsze reakcje niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała oraz osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

Farmakokinetyka.

Wartości farmakokinetyczne pregabaliny w stanie stacjonarnym były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Absorpcja.

Pregabalina jest szybko wchłaniana po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenia w osoczu krwi w ciągu 1 godziny po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po doustnym podaniu wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podawaniu stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się po jednoczesnym spożyciu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30 % oraz wydłużenia wartości tmax do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej absorpcji.

Rozkład.

Pregabalina przenika przez barierę krew–mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i przenika do mleka u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm.

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny znaczonej radioaktywną znaczką około 98 % radioaktywnej substancji wydalane było z moczem w niezmienionej postaci. Udział N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu leku, wykrywanego w moczu – wynosił 0,9 % podanej dawki. W trakcie badań przedklinicznych nie dochodziło do racemizacji enancjomeru S-pregabaliny do enancjomeru R.

Wydalanie.

Pregabalina wydala się z krążenia ogólnego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Średni okres półwydalania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”. Niewydolność nerek).

Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie konieczna jest korekta dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Liniowość/nieliniowość.

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20 %). Farmakokinetyka po wielokrotnym podawaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Płeć.

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Niewydolność nerek.

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ lek jest wydalany głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę leku, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Niewydolność wątroby.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ponieważ pregabalina nie ulega znaczącemu metabolizmowi i wydala się z moczem głównie w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci.

Farmakokinetykę pregabaliny badano u dzieci z epilepsją. Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu krwi wynosił od 0,5 do 2 godzin po podaniu.

Wartości Cmax i pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze zwiększaniem dawki. U dzieci o masie ciała poniżej 30 kg wartości AUC były niższe o 30 %, co wynika ze wzrostu klirensu skorygowanego za masę ciała o 43 % u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Okres półtrwania końcowego pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci poniżej 6. roku życia oraz 4–6 godzin u dzieci w wieku od 7 lat.

Stwierdzono, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów w wieku poniżej 3 miesięcy nie badano (patrz sekcje „Dzieci”, „Reakcje niepożądane” oraz „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku podeszłym.

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy doustnym podawaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym ze wzrostem wieku. Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek związanym z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Karmienie piersią.

Karmienie piersią nie miało wpływu lub miało niewielki wpływ na farmakokinetykę pregabaliny przy jej stosowaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg). Pregabalina przenika do mleka matki, przy czym jej średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynosiły około 76 % stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, jaką niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/dobę) od kobiety przyjmującej pregabaline w dawce 300 mg/dobę lub w maksymalnej dawce 600 mg/dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/dobę. Obliczone dawki stanowią około 7 % całkowitej dawki dobowej u matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Ból neuropatyczny.*

Lek Zonik jest wskazany w leczeniu bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

• Epilepsja.*

Lek Zonik jest wskazany u dorosłych jako leczenie wspomagające napadów padaczkowych częściowych z wtórną uogólnieniem lub bez niej.

• Uogólnione zaburzenie lękowe.*

Lek Zonik jest wskazany w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

• Fibromialgia.*

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2 % dawki wydalanej z moczem w postaci metabolitów), nie hamuje metabolizmu innych leków in vitro i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, że pregabalina może powodować interakcję farmakokinetyczną lub być przedmiotem takiej interakcji.

Badania in vivo i analiza farmakokinetyki populacyjnej.

W badaniach in vivo nie zaobserwowano istotnej klinicznie interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrydyną, gabapentyną, lorazepamem, oksykodonem lub etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina oraz topiramat nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Środki antykoncepcyjne doustne, noretysteron oraz (lub) etyniloestradiol.

Równoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, noretysteronem oraz (lub) etyniloestradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu stacjonarnego żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN.

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. Zgłaszano wystąpienie niewydolności oddechowej, śpiączki oraz skutku śmiertelnego u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych wywołane stosowaniem oksykodonu.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym.

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznej interakcji z udziałem zdrowych ochotników w wieku podeszłym. Badania interakcji leków prowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Pacjenci z cukrzycą.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas terapii pregabaliny, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Reakcje nadwrażliwości.

Opisywano występowanie reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolice ust lub obrzęk górnych dróg oddechowych, należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny.

Ciężkie skórne działania niepożądane

Rzadko opisywano ciężkie skórne działania niepożądane związane z leczeniem pregabaliną, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ) i toksyczną martwicę naskórka (TEN), które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelny przebieg. Przed przepisaniem leku Zonik pacjentom należy poinformować o objawach i znakach tych reakcji oraz należy uważnie monitorować reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (jeśli konieczne).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne.

Stosowanie pregabaliny wiązało się z występowaniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (np. upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. Opisywano również przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego powodu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, aż będą znane możliwe efekty tego leku.

Zaburzenia wzroku.

W przebiegu kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów przyjmujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało po kontynuowaniu terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzano badania okulistyczne, częstotliwość pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z grupą placebo; natomiast częstotliwość zmian w dnie oka była wyższa w grupie placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Opisywano również działania niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter tymczasowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek.

Opisywano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Wycofywanie współistniejących leków przeciwpadaczkowych.

Obecnie brakuje wystarczających danych na temat możliwości wycofania współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania pregabaliny do terapii, w celu przejścia na monoterapię pregabaliną.

Niewydolność serca.

Opisywano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia pregabaliną na ból neuropatyczny u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Takim pacjentom pregabalinę należy stosować z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość działań niepożądanych, a także działań niepożądanych ze strony układu nerwowego środkowego, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspastycznych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddychania

Opisywano ciężką depresję oddychania w związku ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami układu oddechowego lub chorobami neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym przyjmowaniem środków depresyjnych na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), oraz pacjenci w podeszłym wieku mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U takich pacjentów może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zwiększony ryzyko samobójstwa

Opisywano przypadki myśli/spraw zachowania/samobójczych u pacjentów otrzymujących terapię lekami przeciwpadaczkowymi (w tym pregabaliną) z różnych wskazań (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W wynikach metaanalizy danych uzyskanych w przebiegu randomizowanych badań placebo-kontrolowanych z lekami przeciwpadaczkowymi zaobserwowano również niewielki wzrost ryzyka samobójstwa. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany. W okresie postmarketingowym u pacjentów przyjmujących pregabalinę obserwowano przypadki myśli/spraw zachowania samobójczych (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Epidemiologiczne badanie z wykorzystaniem projektu badania samokontrolowanego (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tej samej osoby) wykazało zwiększone ryzyko nowego wystąpienia zachowania samobójczego i śmierci z powodu samobójstwa u pacjentów przyjmujących pregabalinę.

Z tego powodu należy dokładnie monitorować pacjentów w celu wykrycia objawów myśli/spraw zachowania/samobójczych i rozważyć celowość przepisania odpowiedniego leczenia. W przypadku pojawienia się takich objawów pacjenci (oraz osoby opiekujące się nimi) powinni skontaktować się z lekarzem. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia pregabaliną w przypadku wystąpienia myśli/spraw zachowania samobójczych.

Utrudnienie funkcjonowania dolnych odcinków przewodu pokarmowego.

Po wprowadzeniu leku na rynek opisywano zjawiska związane z pogorszeniem funkcjonowania dolnych odcinków przewodu pokarmowego (takie jak niedrożność jelit, niedrożność jelit paralityczna, zaparcia) przy stosowaniu pregabaliny w połączeniu z lekami, które mogą powodować zaparcia, np. opioidowymi lekami przeciwbólowymi. W przypadku jednoczesnego stosowania pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Jednoczesne stosowanie z opioidami

Zaleca się ostrożne przepisywanie pregabaliny jednoczesnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W badaniu retrospektywnym wykazano, że pacjenci przyjmujący pregabalinę jednoczesnie z opioidami mieli zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami w porównaniu z przyjmowaniem opioidów samodzielnie (skorygowane szanse [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Zwiększony ten ryzyko zaobserwowano przy stosowaniu niskich dawek pregabaliny (≤ 300 mg, aOR 1,52 [95 % CI, 1,04–2,22]), a przyjmowanie wysokich dawek pregabaliny (> 300 mg, aOR 2,51 [95 % CI 1,24–5,06]) wiązało się z tendencją do jeszcze wyższego ryzyka.

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia lub uzależnienie.

Pregabalin może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić nawet przy dawkach terapeutycznych. Opisywano przypadki nadużyć i nieprawidłowego stosowania. Pacjenci z wywiadem nadużywania różnych substancji mogą mieć wyższe ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć i uzależnienia podczas stosowania pregabaliny, dlatego należy stosować ten lek z ostrożnością. Przed przepisaniem pregabaliny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia.

Pacjenci otrzymujący leczenie pregabaliną powinni być poddawani nadzorowi w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia, takich jak rozwój tolerancji, zwiększanie dawki i pojawienie się zachowań skierowanych na uzyskanie leku.

Objawy odstawienia.

Po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia. Opisywano takie objawy: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunkę, objawy grypopodobne, drażliwość, depresję, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierny pot oraz zawroty głowy. Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Działania niepożądane***”*). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii. Jeśli konieczne jest przerwanie stosowania pregabaliny, zaleca się robić to stopniowo przez co najmniej 1 tydzień niezależnie od wskazań (patrz sekcja„** Sposób stosowania i dawki”).

Drgawki, w tym stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub krótko po jej przerwaniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Encefalopatia.

Opisywano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z współistniejącymi chorobami, które mogą wywołać encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym/kontracepcja.

Stosowanie pregabaliny w I trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone rozwoju (WWR) u przyszłego dziecka. Lek Zonik nie powinien być stosowany w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne w trakcie leczenia pregabaliną (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/kontracepcja.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Ciąża.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Wykazano, że pregabalin przenika przez łożysko u szczurów. Pregabalin może przenikać przez łożysko człowieka.

Poważne wady wrodzone rozwoju (WWR)

Dane obserwacyjnego badania skandynawskiego z udziałem ponad 2700 ciężarnych kobiet, które stosowały pregabalinę w I trymestrze, wykazały większą częstość występowania poważnych WWR u dzieci (żywych lub martwych) narażonych na działanie wewnątrzmaczne pregabaliny w porównaniu z populacją dzieci nie narażonych na działanie tego leku (5,9 % vs 4,1 %).

Ryzyko rozwoju poważnych WWR u dzieci narażonych na działanie wewnątrzmaczne pregabaliny w I trymestrze ciąży było nieco wyższe w porównaniu z populacją dzieci nie narażonych na działanie tego leku (skorygowany współczynnik częstości i 95 % przedział ufności: 1,14 (0,96–1,35)) oraz w porównaniu z populacją narażoną na działanie lamotryginy (1,29 (1,01–1,65)) lub duloksyny (1,39 (1,07–1,82)).

Analiza specyfiki WWR wykazała wyższe ryzyko rozszczepów twarzy i oczu, wad układu nerwowego lub układu moczowo-płciowego, jednak wskaźniki były niskie, a oszacowania niedokładne.

Lek Zonik nie powinien być stosowany w okresie ciąży bez wyraźnej potrzeby (gdy korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Karmienie piersią.

Pregabalin przenika do mleka kobiecego. Wpływ pregabaliny na noworodki/dzieci w wieku niemowlęcym jest nieznany. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o przerwaniu terapii pregabaliną, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na płodność kobiet.

W przebiegu klinicznego badania oceniającego wpływ pregabaliny na ruchliwość plemników u zdrowych ochotników męskich stosowano pregabalinę w dawce 600 mg/dobę. Po trzech miesiącach stosowania leku nie zaobserwowano żadnego wpływu na ruchliwość plemników.

W badaniu dotyczącym płodności u samic szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą. W badaniu dotyczącym płodności u samców szczurów zaobserwowano niepożądany wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Pregabalin może nieznacznie lub umiarkowanie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Pregabalin może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Z tego powodu pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką i innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będą znane efekty tego leku na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania.

Lek Zonik należy przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Środek leczniczy przeznaczony wyłącznie do doustnego stosowania.

Dawki.

Zakres dawek leku może się zmieniać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dobową należy podzielić na 2 lub 3 dawki.

W przypadku przepisania dawki pojedynczej mniejszej niż 150 mg – stosować w odpowiednim dawkowaniu.

Ból neuropatyczny.

Terapię pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

W przypadku przepisania dawki pojedynczej mniejszej niż 150 mg – stosować w odpowiednim dawkowaniu.

Epilepsja.

Terapię pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

W przypadku przepisania dawki pojedynczej mniejszej niż 150 mg – stosować w odpowiednim dawkowaniu.

Ogólne zaburzenie lękowe.

Dawkę, którą dzieli się na 2 lub 3 dawki, można zmieniać w zakresie 150–600 mg na dobę. Należy okresowo przeglądać konieczność kontynuacji terapii.

Terapię pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu przyjmowania dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po następnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

W przypadku przepisania dawki pojedynczej mniejszej niż 150 mg – stosować w odpowiednim dawkowaniu.

Fibromialgia.

Zalecana dawka leku w leczeniu fibromialgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg dwa razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji dawkę można zwiększyć do 150 mg dwa razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których zastosowanie dawki 300 mg na dobę okazuje się niewystarczająco skuteczne, dawkę można zwiększyć do 225 mg dwa razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, nie ma dowodów na to, że zastosowanie tej dawki przyniesie dodatkową korzyść; ponadto taka dawka charakteryzowała się gorszą tolerancją. Ze względu na zależne od dawki działania niepożądane nie zaleca się stosowania dawek przekraczających 450 mg na dobę. Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie przez nerki, dawkę leku należy dostosować u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

W przypadku przepisania dawki pojedynczej mniejszej niż 150 mg – stosować w odpowiednim dawkowaniu.

Przestawienie z leczenia pregabaliniem.

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, zakończenie terapii pregabaliniem zaleca się stopniowo, przez co najmniej jeden tydzień, niezależnie od wskazań (patrz rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem” oraz „Działania niepożądane”).

Zaburzenia funkcji nerek.

Pregabalina jest wydalana z krwiobiegu ogólnoustrojowego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz rozdział „Farmakokinetyka”), dawkę należy dostosować indywidualnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, zgodnie z tabelą 1, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który należy obliczyć według wzoru:

Pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę dobową pregabaliny należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela 1).

Naruszenia funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku, ze względu na pogorszenie funkcji nerek, może istnieć konieczność zmniejszenia dawki pregabaliny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci (do 18 roku życia). Dostępne dane przedstawiono w sekcjach „Działania niepożądane”, „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak na ich podstawie nie można udzielić żadnych rekomendacji dotyczących dawkowania tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Zgłaszano, że najczęstszymi działaniami niepożądanymi przy przedawkowaniu pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Otrzymywano również doniesienia o wystąpieniu drgawek.

Rzadko zgłaszano przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających i w razie potrzeby może obejmować hemodializę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela 1).

Efekty uboczne.

W badaniach najczęściej występującymi efektami ubocznymi były zawroty głowy i senność. Efekty uboczne były zazwyczaj łagodne lub umiarkowane.

Poniżej wymieniono wszystkie efekty uboczne występujące częściej niż po zastosowaniu placebo oraz u więcej niż jednego pacjenta. Efekty uboczne podano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości występowania efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Wskazane efekty uboczne mogą również być związane z przebiegiem podstawowej choroby i/lub współistniejącym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o centralnym pochodzeniu, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększała się ogólna częstość występowania efektów ubocznych oraz częstość efektów ubocznych ze strony układu nerwowego, szczególnie senność (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Zakażenia i inwazje.

Często: zapalenie nosogardzieli.

Ze strony krwi i układu limfatycznego.

Rzadko: neutropenia.

Ze strony układu odpornościowego.

Rzadko: nadwrażliwość.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Ze strony przemiany materii i endokrynologii.

Często: zwiększenie apetytu.

Rzadko: utrata apetytu, hipoglikemia.

Ze strony psychiki.

Często: stan euforyczny, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidum.

Rzadko: halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w dobieraniu słów, patologiczne sny, nasilenie libidum, anorgazmia, apatia.

Bardzo rzadko: rozluźnienie hamowania, myśli/sugestie samobójcze (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Nieznana częstość: uzależnienie lekowe.

Ze strony układu nerwowego.

Bardzo często: zawroty głowy, senność, ból głowy.

Często: ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia uwagi, parestezje, hipestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letarg.

Rzadko: omdlenie, stupor, mioklonia, utrata przytomności, nadmierna aktywność psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy w pozycji stojącej, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy gałek ocznych, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporeflexia, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, ogólny niepokój, apatia, parestezje okolice ust, mioklonus.

Bardzo rzadko: drgawki, parosmia, hipokinezja, dysfagia, parkinsonizm, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina–Barrego, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu.

Ze strony narządów wzroku.

Często: nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Rzadko: utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości wzroku, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, światłowstręt, obrzęk siatkówki.

Bardzo rzadko: utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, zez, jasność widzenia, anizokoria, owrzodzenie rogówki, eksoftalmia, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenienie rogówki i spojówek, mioza, nocna ślepotę, oftalmoplegia, zanik nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, ptosis, zapalenie tuniczki naczyniowej oka.

Ze strony narządów słuchu i równowagi.

Często: zawroty głowy.

Rzadko: hiperekuzja.

Ze strony serca.

Rzadko: tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, zatokowe zwolnienie rytmu, niewydolność serca.

Bardzo rzadko: wydłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Ze strony naczyń.

Rzadko: hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, napływy gorąca, zaczerwienienie, uczucie zimna w kończynach.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia.

Często: ból gardła i krtani.

Rzadko: duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkany nos, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa.

Bardzo rzadko: obrzęk płuc, uczucie ucisku w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, hicki, włóknienie płuc, ziewanie.

Nieznana częstość: naciśnięcie oddychania.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, brzuch, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, nadmierne wydzielanie śliny, hipestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie jelita, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu.

Bardzo rzadko: wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiak okolicy przyzębia.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Rzadko: podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*.

Bardzo rzadko: żółtaczka.

Ekstremalnie rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Często: odleżyny.

Rzadko: wysypka grudkowa, pokrzywka, nadmierna potliwość, świąd, łysienie, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, wysypka pęcherzykowo-pęcherzykowa.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa–Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, zimny pot, odłamanie się skóry, zespół podobny do łuszczycy, melanosis, zaburzenia paznokci, wysypka plamnicza, purpura, wysypka pustulopodobna, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często: skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi.

Rzadko: obrzęk stawów, ból mięśni, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni.

Bardzo rzadko: rabdomioliza.

Ze strony nerek i dróg moczowych.

Rzadko: nietrzymanie moczu, dysuria, albuminuria, hematuria, kamica nerkowa, zapalenie nerek.

Bardzo rzadko: niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Często: zaburzenia erekcji, impotencja.

Rzadko: zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, algomenorrhea, ból gruczołów mlekowych, białe upławy, menorrhagia, metrorrhagia.

Bardzo rzadko: amenorrhoea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie żołędzia, zapalenie przydatków.

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania.

Często: obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększone zmęczenie.

Rzadko: obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność w klatce piersiowej, ból, gorączka, pragnienie, dreszcze, osłabienie, niedowaga, ból, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje na światło.

Bardzo rzadko: granuloma, uszkodzenie spowodowane celowo, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, szok.

Badania laboratoryjne.

Często: przyrost masy ciała.

Rzadko: zwiększenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zmniejszenie masy ciała.

Bardzo rzadko: zmniejszenie liczby leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

Po zakończeniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabalinem obserwowano objawy odstawienia leku. Zgłaszano następujące objawy: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypowe, drgawki, pobudzenie, depresja, myśli samobójcze, ból, nadmierne potliwość i zawroty głowy. Te objawy mogą wskazywać na uzależnienie lekowe. Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne środki ostrożności”).

Dzieci. Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w badaniach przeprowadzonych u dzieci z napadami padaczkowymi częściowymi z drugorzędną generalizacją lub bez niej był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze efekty uboczne to senność, gorączka, infekcje górnych dróg oddechowych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosogardzieli (patrz sekcje „Dzieci”, „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, jak również pacjenci lub ich prawni opiekunowie, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

14 kapsuł w opakowaniu blisterowym. 1, 2, 4 lub 6 opakowań blisterowych w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Kusum Healthcare Pvt Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.