Zoksi

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku ZOKSI (ZOXY)

Skład:

substancja czynna: azytromycyna;

1 tabletka zawiera azytromycyny dihydrazynę w przeliczeniu na azytromycynę 250 mg lub 500 mg;

substancje pomocnicze: wapnia wodorofosforan bezwodny, sodu laurylosulfonian, sodu crospovidon, skrobię prażelowaną, stearynian magnezu, powłokę filmową Opadry White (hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki powlekane 250 mg: tabletki powlekane, białe, o kształcie owalnym, z oznaczeniem tłoczonym „2” po jednej stronie i oznaczeniem tłoczonym „AZI” po drugiej stronie;

tabletki powlekane 500 mg: tabletki powlekane, białe, o kształcie owalnym, z oznaczeniem tłoczonym „5” i bruzdą podziałową po jednej stronie oraz oznaczeniem tłoczonym „AZI” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutychna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azytromycyna. Kod ATC J01F A10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna jest antybiotykiem makrolidowym należącym do grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A. Mechanizm działania azytromycyny polega na hamowaniu syntezy białka bakteryjnego poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu i hamowanie translokacji łańcuchów peptydowych z jednej podjednostki rybosomu na drugą.

Mechanizm oporności

Odporność na azytromycynę może być wrodzona lub nabyta. Wyróżnia się trzy główne mechanizmy oporności bakterii: zmiana miejsca działania, zmiana transportu antybiotyku oraz modyfikacja antybiotyku.

Azytromycyna wykazuje oporność krzyżową z izolatami Gram-dodatnimi opornymi na erytromycynę. Zauważono zmniejszenie wrażliwości na makrolidy w czasie, w szczególności u Streptococcus pneumoniae i Staphylococcus aureus. Podobnie obserwowano zmniejszenie wrażliwości streptokoków Streptococcus viridans i Streptococcus agalactiae (grupa B) na inne makrolidy i lankozamidy.

Opublikowane przez EUCAST wartości progowe wrażliwości na azytromycynę dla typowych bakteryjnych patogenów

Ogólne rozpowszechnienie oporności nabytej może się różnić w zależności od regionu geograficznego i zmieniać w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego zaleca się korzystanie z lokalnych danych dotyczących oporności, szczególnie w leczeniu ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeśli lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że przydatność leku przynajmniej w przypadku niektórych typów zakażeń budzi wątpliwości.

Spectrum działania przeciwbakteryjnego azytromycyny

*Metycylinoodporny złocisty bakteria gronkowata wykazuje bardzo wysoki poziom nabytej oporności na makrolidy i została tutaj wymieniona ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Biodostępność po doustnym podaniu leku wynosi około 37%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2–3 godzinach od podania leku. Cmax po jednorazowym podaniu 500 mg leku wynosi 0,4 µg/ml.

Rozprzestrzenianie.

Po podaniu doustnym azytromycyna rozprzestrzenia się w całym organizmie. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że stężenie azytromycyny w tkankach jest znacznie wyższe (aż 50-krotnie) niż w osoczu krwi, co wskazuje na silne wiązanie leku z tkankami (objętość rozprzestrzeniania w stanie równowagi (VVss) wynosiła 31,1 l/kg). Po podawaniu w dawkach zalecanych nie stwierdza się akumulacji leku w osoczu/krwi. Według danych badań, po 3 dniach od jednorazowego podania 500 mg azytromycyny stwierdzono następujące stężenia: w płucach – 1,3–4,8 µg/g, w gruczole prostaty – 0,6–2,3 µg/g, w migdałkach – 2,0–2,8 µg/g, w osoczu krwi – 0–0,3 µg/ml. Stężenia obserwowane w tkankach płuc, gruczołu prostaty i migdałkach przekraczają MIC90 dla najczęstszych patogenów po jednorazowym podaniu 500 mg azytromycyny.

W badaniach doświadczalnych in vitro oraz in vivo stwierdzono akumulację azytromycyny w makrofagach z późniejszym uwalnianiem podczas aktywacji fagocytozy. Ponadto badania na zwierzętach wykazały, że ten proces sprzyja akumulacji azytromycyny w tkankach narządów.

Wiązanie z białkami osocza krwi zmienia się w zależności od stężenia w osoczu i wynosi od 18% przy 0,5 µg/ml do 52% przy 0,05 µg/ml w osoczu krwi.

Biodegradacja i wydalanie.

Okres półtrwania końcowego w osoczu w pełni odzwierciedla okres półtrwania z tkanków w ciągu 2–4 dni.

Około 12% dawki azytromycyny podanej dożylowo wydala się w niezmienionej formie z moczem w ciągu kolejnych 3 dni (główna część – w pierwsze 24 godziny). Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azytromycyny stwierdzono w żółci człowieka 2 dni po 5-dniowym cyklu leczenia (do 237 µg/ml). W żółci wykryto również 10 metabolitów, które powstają w wyniku demetylacji N- i O-, hydroksylacji pierścieni dezozaminy i aglikonu oraz rozszczepienia koniugatu kladinozy. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azytromycyny nie są mikrobiologicznie aktywne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na azytromycynę:

• zakażenia dróg oddechowych górnych, zatok przynosowych i ucha środkowego (bakteryjny zapalenie gardła, zapalenie migdałków, zatokowe zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego);
• zakażenia dróg oddechowych dolnych (bakteryjny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc nabyte spoza szpitala);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich (erytema migrans (etap I choroby Lyme’a), bejszachy, impetigo i wtórna pioderma);
• zakażenia przenoszone drogą płciową (niepowikłane infekcje narządów płciowych wywołane Chlamydia trachomatis).

Zgodnie z danymi badań przedklinicznych azytromycyna jest skuteczna wobec wielu zakażeń przenoszonych drogą płciową.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azytromycynę, erytromycynę, antybiotyki z grupy makrolidów/ketolidów lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Z powodu teoretycznej możliwości wystąpienia ergotyzmu nie należy podawać azytromycyny jednocześnie z pochodnymi jagód żyta.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy ostrożnie przepisywać azytromycynę pacjentom jednocześnie przyjmującym inne leki, które mogą wydłużać odstęp QT.

Antacida.

W badaniu farmakokinetycznym nie stwierdzono wpływu jednoczesnego stosowania antacydów z azytromycyną na całkowitą biodostępność, choć stężenia szczytowe w osoczu były obniżone o około 24%. Pacjentom, u których stosuje się jednocześnie azytromycynę i antacida, nie należy przyjmować tych leków jednocześnie.

Cetyryzyna.

U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny przez 5 dni i cetyryzyny w dawce 20 mg w stanie równowagi nie wywołało zjawisk interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian odstępu QT. Należy ostrożnie przepisywać azytromycynę pacjentom jednocześnie przyjmującym inne leki, które mogą wydłużać odstęp QT.

Didanozyna.

Jednoczesne stosowanie azytromycyny w dawce 1200 mg/dobę z didanozyną w dawce 400 mg/dobę nie wykazało wpływu na farmakokinetykę didanozyny w porównaniu z placebo.

Digoksyna i kolchicyna (substraty białka P-glikoproteiny).

Jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, z substratami białka P-glikoproteiny, takimi jak digoksyna i kolchicyna, prowadzi do podwyższenia stężenia substratu białka P-glikoproteiny w osoczu. W związku z tym przy współczesnym stosowaniu azytromycyny i substratu białka P-glikoproteiny, takiego jak digoksyna, należy wziąć pod uwagę możliwość podwyższenia stężenia substratu w osoczu. Wymagany jest monitorowanie kliniczne i, być może, pomiar stężenia digoksyny w osoczu podczas leczenia azytromycyną i po jego zakończeniu.

Zydowudyna.

Jednorazowe dawki 1000 mg i 1200 mg lub wielokrotne dawki 600 mg azytromycyny miały nieistotny wpływ na farmakokinetykę zydowudyny w osoczu lub wydalanie zydowudyny lub jej glukuronidowych metabolitów z moczem. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zydowudyny, klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach w obiegu obwodowym. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone, ale może być korzystne dla pacjentów.

Pochodne jagód żyta.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania azytromycyny z pochodnymi jagód żyta, ponieważ istnieje możliwość wystąpienia ergotyzmu.

Interakcje związane z układem cytochromów.

Aztyromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że lek ten nie wykazuje farmakokinetycznej interakcji lekowej, która obserwuje się przy stosowaniu erytromycyny i innych makrolidów. Azytromycyna nie wywołuje indukcji ani inaktywacji wątrobowego cytochromu P450 poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne stosowania azytromycyny i poniższych leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna.

Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężeń atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy inhibicji HMG-CoA-reduktazy). Jednak w okresie postmarketingowym odnotowano przypadki rabdomiolizy u pacjentów przyjmujących azytromycynę ze statynami.

Karbamazepina.

W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity.

Cymetydyna.

W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed przyjęciem azytromycyny na farmakokinetykę azytromycyny nie zaobserwowano żadnych zmian farmakokinetyki azytromycyny.

Leki przeciwwąskościowe typu kumaryny.

W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepliwego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. W okresie postmarketingowym otrzymano doniesienia o nasileniu działania przeciwkrzepliwego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i doustnych leków przeciwkrzepliwych typu kumaryny. Choć związek przyczynowy nie został ustalony, należy wziąć pod uwagę konieczność częstego monitorowania czasu protrombinowego u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepliwe typu kumaryny, którym przepisano azytromycynę.

Cyklosporyna.

W badaniu farmakokinetycznym z udziałem zdrowych ochotników przyjmujących azytromycynę w dawce 500 mg/dobę doustnie przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę doustną 10 mg/kg cyklosporyny, uzyskane wartości Cmax i AUC0-5 cyklosporyny były istotnie podwyższone (odpowiednio o 24% i 21%), jednak nie zaobserwowano istotnych zmian AUC0-∞. W związku z tym należy zachować ostrożność przy rozważaniu możliwości jednoczesnego stosowania tych leków. Jeśli jednoczesne stosowanie tych leków jest konieczne, należy kontrolować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Efawiirenz.

Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i efawiirenzu 400 mg dziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukenazol.

Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukenazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (18%) azytromycyny.

Indynawir.

Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru przyjmowanego w dawce 800 mg 3 razy na dobę przez 5 dni.

Metyloprednizolon.

W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna istotnie nie wpływała na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam.

U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg/dobę przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu podawanego w jednorazowej dawce 15 mg.

Nelfinawir.

Jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie równowagi (750 mg 3 razy na dobę) powoduje podwyższenie stężenia azytromycyny. Nie obserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby regulacji dawki.

Ryfabutyna.

Jednoczesne stosowanie azytromycyny i ryfabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w osoczu. Neutropenia była obserwowana u osób przyjmujących jednocześnie azytromycynę i ryfabutynę. Choć neutropenia była związana z przyjmowaniem ryfabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został ustalony.

Syldenafil.

U zdrowych ochotników płci męskiej nie uzyskano dowodów wpływu azytromycyny (500 mg/dobę przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafila lub jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna.

W badaniach farmakokinetycznych nie raportowano o interakcji między azytromycyną a terfenadyną. W niektórych przypadkach nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Teofilina.

Brak danych dotyczących klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofiny.

Triazolam.

Jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu istotnie nie wpływało na wszystkie parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z triazolamem i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol.

Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni z azytromycyną 1200 mg w siódmym dniu nie wykazało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu lub sulfametoksazolu. Stężenia azytromycyny w osoczu odpowiadały tym obserwowanym w innych badaniach.

Hydroksychlorochina lub chlorochina.

Dane obserwacyjne wykazały, że jednoczesne stosowanie azytromycyny z hydroksychlorochiną u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów wiąże się z podwyższonym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych i śmiertelności sercowo-naczyniowej. Przed przepisaniem azytromycyny każdemu pacjentowi przyjmującemu hydroksychlorochinę należy dokładnie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka. Przed przepisaniem azytromycyny każdemu pacjentowi przyjmującemu chlorochinę należy również dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka ze względu na potencjalne ryzyko podobne do chlorochiny.

Inne antybiotyki.

Należy wziąć pod uwagę potencjalną krzyżową oporność między azytromycyną a innymi antybiotykami makrolidowymi (np. erytromycyną), a także lincomycyną i klinidamycyną przy ich jednoczesnym stosowaniu. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania kilku leków z tej grupy.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje alergiczne.

Tak jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o rzadkich, ale poważnych reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym, reakcjach anafilaktycznych (w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią), reakcjach skórnych, w tym ostrym ogólnoustrojowym pustulowym egzantemie, zespole Stevensa-Johnsona, toksycznym nekrodermie epidermalnej (w pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią) oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS). Niektóre z tych reakcji wywołanych azytromycyną powodowały nawrotowe objawy i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Lekarze powinni wiedzieć, że nawrotowe objawy alergii mogą wystąpić po zakończeniu leczenia objawowego.

Naruszenie funkcji wątroby.

Ponieważ wątroba jest główną drogą wydalenia azytromycyny, należy ostrożnie przepisywać azytromycynę pacjentom z ciężkimi chorobami wątroby. Zarejestrowano przypadki błyskawicznie rozwijającego się zapalenia wątroby, które potencjalnie może prowadzić do zagrożenia życia niewydolnością wątroby podczas stosowania azytromycyny. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

W przypadku wystąpienia objawów i znaków dysfunkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny kolor moczu, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, należy natychmiast wykonać badania/analizy funkcji wątroby. W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azytromycyny.

Pochodne jagód rzodkiewnika (ergotamina).

U pacjentów przyjmujących pochodne jagód rzodkiewnika jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych sprzyja szybkiemu rozwojowi ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między pochodnymi jagód rzodkiewnika a azytromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu, azytromycynę nie należy stosować jednocześnie z pochodnymi jagód rzodkiewnika.

Zakażenia nawiedzone.

Tak jak w przypadku stosowania innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów zakażeń nawiedzonych wywołanych organizmami opornymi, w tym grzybami.

Wrażliwość krzyżowa.

Ze względu na istniejącą krzyżową oporność szczepów opornych na erytromycynę, w tym większości szczepów opornych na metycylinę, stosowanie azytromycyny nie jest zalecane.

Należy wziąć pod uwagę lokalną epidemiologię oraz wzorce wrażliwości.

Ciężkie zakażenie.

Azitromycyna nie jest przeznaczona do leczenia ciężkich zakażeń, w których konieczne jest szybkie osiągnięcie wysokich stężeń antybiotyku we krwi.

Clostridium difficile.

Podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym azytromycyny, odnotowano biegunkę związaną z Clostridium difficile (CDAD), której ciężkość wahała się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę w jelicie grubym, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi CDAD. Szczepy C. difficile nadmiernie produkujące toksyny są przyczyną zwiększonego poziomu zachorowań i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię przeciwmikrobiową i wymagać kolektomii. Należy rozważyć możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną stosowaniem antybiotyków. Wymaga to starannego prowadzenia wywiadu, ponieważ CDAD może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych. Należy rozważyć możliwość przerwania terapii azytromycyną i wdrożenia specyficznego leczenia C. difficile.

Naruszenie funkcji nerek.

U pacjentów z ciężką dysfunkcją nerek (filtracja kłębuszkowa < 10 ml/min) obserwowano 33-procentowy wzrost ekspozycji ogólnoustrojowej na azytromycynę. Azitromycynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i trzepotania-migotania komór (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azytromycyną. Ponieważ stany towarzyszące zwiększonym ryzykiem arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) mogą prowadzić do zatrzymania serca, azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącymi stanami proarytmicznymi (szczególnie u kobiet i pacjentów starszych), w szczególności u pacjentów:

• z wrodzonym lub zanotowanym wydłużeniem odcinka QT;
• aktualnie leczonych innymi substancjami aktywnymi, które jak wiadomo wydłużają odcinek QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cisaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresyjami, takimi jak citalopram, oraz fluorochinolonami, takimi jak moxifloksacyna i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmią serca lub ciężką niewydolnością serca.

Miastenia gravis.

Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis oraz o nowym rozwoju zespołu miastenicznego u pacjentów otrzymujących terapię azytromycyną.

Długotrwałe stosowanie.

Brak doświadczenia dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności długotrwałego stosowania azytromycyny w powyższych wskazaniach. W przypadku szybko nawracających infekcji należy rozważyć możliwość leczenia innymi antybiotykami.

Zaburzenia neurologiczne i psychiczne.

Azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi i psychicznymi.

Uszkodzenie słuchu.

Opisano uszkodzenie słuchu wywołane przez antybiotyki makrolidowe. U niektórych pacjentów przyjmujących azytromycynę donoszono o zaburzeniach słuchu, głuchocie i szumach w uszach. Wiele z tych przypadków dotyczyło badań eksperymentalnych, w których azytromycynę stosowano w wysokich dawkach przez dłuższy okres czasu. Jednakże, zgodnie z dostępnymi raportami z późniejszych działań, większość z tych problemów była odwracalna.

Zakażenia paciorkowcowe.

W leczeniu gardła/anginy spowodowanej Streptococcus pyogenes, lekiem z wyboru jest zazwyczaj penicylina, stosowana również w celu zapobiegania gorączce reumatycznej. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu zakażeń paciorkowcowych w gardle; nie ma jednak danych potwierdzających skuteczność azytromycyny w zapobieganiu gorączce reumatycznej.

Hydroksychlorochina lub chlorochina

Przed przepisaniem azytromycyny pacjentom przyjmującym hydroksychlorochinę lub chlorochinę należy dokładnie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych i śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania”).

Lek przeciwbakteryjny o działaniu przeciwwstrząsowym należy stosować w połączeniu z azytromycyną, jeśli podejrzewa się, że rozwój infekcji jest spowodowany przez mikroorganizmy beztlenowe.

Bezpieczeństwo i skuteczność w zapobieganiu lub leczeniu Mycobacterium Avium Complex u dzieci nie zostały ustalone.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąże.

Do tej pory brak odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania azytromycyny u kobiet w ciąży. Badania dotyczące wpływu na funkcję rozrodczą przeprowadzono u zwierząt po podaniu dawek odpowiadających umiarkowanie toksycznym dawkom dla organizmu matki. W tych badaniach nie uzyskano dowodów toksycznego wpływu azytromycyny na płód. Ponieważ badania dotyczące wpływu na funkcję rozrodczą u zwierząt nie zawsze odpowiadają efektom u ludzi, azitromycynę należy stosować w czasie ciąży wyłącznie w przypadku wskazań życiowych.

Okres karmienia piersią.

Donoszono, że azitromycyna przenika do mleka ludzkiego, ale nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azytromycyny do mleka matki. Ponieważ nie wiadomo, czy azitromycyna może szkodliwie wpływać na niemowlę w okresie karmienia piersią, należy przerwać karmienie piersią podczas leczenia azytromycyną. Możliwe powikłania u niemowlęcia to biegunka, grzybica błony śluzowej oraz nadwrażliwość spowodowana przenikaniem azytromycyny do mleka matki. Zaleca się zaprzestanie karmienia piersią podczas stosowania leku oraz przez 2 dni po jego zakończeniu. Karmienie piersią może być wznowione po tym okresie.

Plodność.

Badania dotyczące płodności przeprowadzono na zwierzętach; wskaźnik zajścia w ciążę zmniejszał się po podaniu azytromycyny. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługi innych maszyn.

Brak dowodów, że azitromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia samochodu lub obsługi innych maszyn, należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak delirium, halucynacje, zawroty głowy, senność, zaburzenia wzroku, drgawki.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Zoksi należy przyjmować w ustalonej dawce raz dziennie, niezależnie od spożycia pokarmu. Tabletki należy połykać nie żując, popijając pół szklanki wody. W przypadku pominięcia jednej dawki leku, pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej, a kolejne dawki – w odstępach 24 godzin.

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥45 kg.

Dawka kuracyjna wynosi zazwyczaj 1500 mg i jest stosowana w dawce 500 mg/dzień przez 3 dni. Alternatywnym schematem może być podanie dawki kuracyjnej przez 5 dni: 500 mg w 1. dniu i 250 mg od 2. do 5. dnia leczenia.

W leczeniu niepowikłanego uretrytu lub cerycytu spowodowanego Chlamydia trachomatis należy przyjąć lek jednorazowo w dawce 1000 mg.

W leczeniu gonorei zalecana dawka kuracyjna wynosi 1000 mg lub 2000 mg, stosowana w połączeniu z 250 mg lub 500 mg ceftryksonezu odpowiednio do obowiązujących wytycznych klinicznych.

Pacjentom z alergią na cefalosporyny lub penicyliny należy zastosować alternatywny schemat leczenia.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U osób w podeszłym wieku nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z niewielkimi zaburzeniami funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy 10–80 ml/min) można stosować takie samo dawkowanie, jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (przepływ kłębuszkowy <10 ml/min). U pacjentów z poważną dysfunkcją nerek (przepływ kłębuszkowy <10 ml/min) zaobserwowano 33% wzrost ekspozycji systemowej na azytromycynę.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Ze względu na to, że azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, leku nie należy stosować pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących leczenia tych pacjentów azytromycyną.

Dzieci.

Leku nie należy stosować dzieciom o masie ciała mniejszej niż 45 kg.

Przedawkowanie.

Doświadczenie kliniczne z zastosowania azytromycyny wskazuje, że objawy niepożądane po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych, które występują przy stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych, a mianowicie: mogą obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu. W przypadku przedawkowania w razie potrzeby zaleca się podanie węgla aktywnego oraz prowadzenie ogólnych zabiegów objawowych i wspomagających.

Efekty uboczne.

Poniżej wymienione efekty uboczne zostały ustalone na podstawie badań klinicznych oraz okresu obserwacji pogwarancyjnej stosowania wszystkich postaci leczniczych azytromycyny, sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania. Grupy według częstości występowania określono według skali: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); niezbyt często (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy według częstości występowania niepożądane zjawiska wymieniono w kolejności malejącej ich nasilenia.

Niepożądane reakcje mogą być lub prawdopodobnie są powiązane z azytromycyną na podstawie danych uzyskanych w trakcie badań klinicznych i okresu obserwacji pogwarancyjnej.

Zakażenia i inwazje: rzadko – kandydoza, kandydoza doustna, infekcje pochwowe, zapalenie płuc, infekcja grzybicza, infekcja bakteryjna, zapalenie gardła, gastroenteryt, zaburzenia oddychania, katar, kandydoza doustna; częstość nieznana – kolit pseudomembranacyjny.

Z układy krwi i układu limfatycznego: rzadko – leukopenia, neutropenia, eozynofilia; częstość nieznana – trombocytopenia, anemia hemolityczna.

Z układu immunologicznego: rzadko – obrzęk naczynioruchowy, reakcje nadwrażliwości; bardzo rzadko – szok anafilaktyczny.

Z metabolizmu: często – anoreksja (brak apetytu).

Z układu psychicznego: rzadko – pobudzenie nerwowe, bezsenność; niezbyt często – niepokój; bardzo rzadko – wzburzenie, niepokój, delirium, halucynacje.

Z układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, senność, parestezje, dysgezja; częstość nieznana – omdlenia, drgawki, zwiększona aktywność psychomotoryczna, anosmia, parosmia, ageuzja, miastenia gravis, hipestezja.

Z narządów wzroku: często – zaburzenia wzroku.

Z narządów słuchu: rzadko – zaburzenia słuchu, zawroty głowy; bardzo rzadko – pogorszenie słuchu, w tym głuchota i/lub szumy w uszach.

Z układu sercowo-naczyniowego: rzadko – kołatanie serca (tachykardia); bardzo rzadko – trzepotanie-mergocenie komor (torsade de pointes), arytmia, w tym tachykardia komorowa, wydłużenie odcinka QT w EKG.

Z układu krążenia: rzadko – zawroty głowy; bardzo rzadko – hipotensja tętnicza.

Z układu oddechowego: rzadko – duszność, krwawienie z nosa.

Z układu pokarmowego: bardzo często – biegunka, skurcze brzuszne, wzdęcia, nudności; często – wymioty, dyspepsja; rzadko – zapalenie żołądka, zaparcia, dysfagia, wzdęcia brzucha, suchość w ustach, odruchy, owrzodzenia jamy ustnej, hipersekrecja śliny; bardzo rzadko – zapalenie trzustki, zmiana koloru języka.

Z układu wątrobowo-żółciowego: niezbyt często – zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestatyczna; bardzo rzadko – niewydolność wątroby (rzadko prowadząca do skutku śmiertelnego), zapalenie wątroby fulminantne, zapalenienie wątroby nekrotyczne.

Z skóry i tkanki podskórnej: rzadko – wysypka, swędzenie, pokrzywka, zapalenie skóry, suchość skóry, hiperhidroza; niezbyt często – wrażliwość na światło, ostra ogólnikowa pustulka egzantematyczna, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS)*; nieznane: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, erytema wielopostaciowe.

Z układu mięśniowo-szkieletowego: rzadko – osteoartretyzm, mialgia, ból pleców, ból szyi; nieznane – artrealgia.

Z układu moczowego: rzadko – dolegliwości podczas oddawania moczu, ból nerek; nieznane – ostra niewydolność nerek, zapalenie nerek międzywątrobne.

Z układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – krwawienie maciczne, zaburzenia jąder.

Ogólne zaburzenia i reakcje miejscowe: rzadko – szybka zmęczliwość; ból w klatce piersiowej, obrzęk, niedowaga, osłabienie, astenia, obrzęk twarzy, hipertermia, ból, obrzęk obwodowy.

Zmiany parametrów laboratoryjnych: często – obniżona liczba leukocytów, podwyższona liczba eozynofili, obniżony poziom węglanu wodorotlenianu w krwi, podwyższenie poziomu bazofili, monocytów, neutrofili; rzadko – podwyższenie poziomu AsAT, AlAT, fosfatazy alkalicznej, bilirubiny, mocznika, kreatyniny we krwi, zmiany parametrów elektrolitów we krwi, podwyższenie poziomu glukozy, podwyższenie poziomu płytek krwi, obniżenie hematokrytu, podwyższenie poziomu węglanu wodorotlenianu, odchylenie od normy stężenia sodu.

Zaburzenia i zatrucia: rzadko: powikłania po zabiegu.

Informacja o efektach ubocznych, które mogą być powiązane z zapobieganiem i leczeniem Mycobacterium Avium Complex, oparta jest na danych z badań klinicznych i obserwacji pogwarancyjnych. Te efekty uboczne różnią się pod względem typu lub częstości od tych, o których informowano przy stosowaniu postaci leczniczych z uwalnianiem natychmiastowym i przedłużonym:

Z metabolizmu i zaburzeń pokarmowych: często: anoreksja.

Z układu nerwowego: często: zawroty głowy, ból głowy, parestezje, dysgezja; niezbyt często: hipestezja.

Z narządów wzroku: często: pogorszenie wzroku.

Z narządów słuchu i labiryntu: często: głuchota; niezbyt często: pogorszenie słuchu, szumy w uszach.

Z układu sercowo-naczyniowego: niezbyt często: przyspieszone bicie serca.

Z układu pokarmowego: bardzo często: biegunka, ból brzucha, nudności, wzdęcia, dyskomfort przewodu pokarmowego, częste luźne wypróżnienia.

Z układu wątrobowo-żółciowego: niezbyt często: zapalenie wątroby.

Z skóry i tkanki podskórnej: często: wysypka, swędzenie; niezbyt często: zespół Stevensa-Johnsona, wrażliwość na światło.

Z układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często: artrealgia.

Ogólne zaburzenia i stan miejsca wstrzyknięcia: często: zwiększona zmęczliwość; niezbyt często: astenia, niedowaga.

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. Dawka 250 mg – 3 lata; dawka 500 mg – 3,5 roku.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 3 tabletki w blisterze, po 1 blisterze w pudełku z tektury.

Po 3 tabletki w blisterze, po 2 blisterach w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Evertogen Life Sciences Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Plot No: S-8, S-9, S-13/P & S-14/P TSIIC, Pharma SEZ, Green Industrial Park, Polepally (V), Jadcherla (M), Mahabubnagar, Telangana, IN-509 301, India.