ZoCardis® 30 mg

I N S T R U K C J A do stosowania leku ZoCardis® 30 mg

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka powlekana zawiera 30 mg wapnia zofenoprylu, co odpowiada 28,7 mg zofenoprylu;

substancje pomocnicze:

jądro: celuloza mikrokryształowa, laktoza jednowodna, sodowa kroskarbokseluloza, stearyna magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny;

powłoka filmowa: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 400, polietylenoglikol 6000.

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, eliptyczne tabletki powlekane, z ryflowaniami po obu stronach umożliwiającymi podział.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), składnik pojedynczy.

Kod ATC C09A A15.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania leku ZoCardis® w nadciśnieniu tętniczym oraz ostrym zawałcie mięśnia sercowego wynika przede wszystkim z hamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron we krwi. Hamowanie enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) (Ki 0,4 nM w płucach królika dla soli zofenoprylatu z argininą) prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II we krwi, w wyniku czego zmniejsza się działanie zwężające naczynia oraz sekrecja aldosteronu. Przy niewielkim zmniejszeniu poziomu tego ostatniego możliwe jest pewne podwyższenie stężenia potasu w surowicy, towarzyszone utratą sodu i płynu. Wskutek hamowania wpływu angiotensyny II na sekrecję reniny wzrasta aktywność reniny w osoczu. Aktywność ACE we krwi obniża się o 53,4% po 24 godzinach od podania pojedynczej dawki doustnej 30 mg zofenoprylu wapnia.

Hamowanie ACE prowadzi do wzrostu aktywności krążącego i lokalnego układu kallikreina-kininy, co wpływa na rozszerzenie naczyń obwodowych poprzez aktywację układu prostaglandyn. Prawdopodobnie ten mechanizm przyczynia się do efektu hipotensyjnego zofenoprylu wapnia i odpowiada za niektóre działania niepożądane. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stosowanie ZoCardis® w jednakowy sposób obniża ciśnienie tętnicze w pozycji leżącej i stojącej bez kompensacyjnego wzrostu częstości akcji serca. Po zastosowaniu ZoCardis® średni opór naczyniowy układowy ma tendencję do zmniejszania się. U niektórych pacjentów osiągnięcie optymalnego obniżenia ciśnienia tętniczego może wymagać kilku tygodni leczenia. Efekt antyhipertensyjny utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Przy nagłym przerwaniu leczenia nie występuje szybki wzrost ciśnienia tętniczego. Obecnie nie ma danych dotyczących wpływu leku ZoCardis® na zachorowalność i śmiertelność pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Choć w badaniach efekt antyhipertensyjny stwierdzono u pacjentów wszystkich ras, średnia odpowiedź na monoterapię inhibitorem ACE u przedstawicieli rasy czarnoskórej (zazwyczaj w populacji z nadciśnieniem tętniczym z obniżonym poziomem reniny) jest mniejsza niż u innych pacjentów. Różnica ta znika po dodaniu diuretyku. Kliniczny efekt wczesnego stosowania ZoCardis® po zawałcie mięśnia sercowego może być związany z wieloma czynnikami, takimi jak obniżenie stężenia angiotensyny II we krwi (co ogranicza proces remodelowania komory serca, który może negatywnie wpływać na rokowanie u pacjentów po zawałcie) oraz wzrost stężenia substancji rozszerzającej naczynia we krwi/tkankach (układ prostaglandyna-kininy).

Przeprowadzono randomizowane, kontrolowane placebo badanie kliniczne zofenoprylu z udziałem 1556 pacjentów po przebytym zawałcie mięśnia sercowego, którzy nie otrzymywali terapii trombitycznej. Leczenie rozpoczynano w ciągu 24 godzin i trwało 6 tygodni. W grupie pacjentów leczonych zofenoprylem obniżono wartości głównych złożonych punktów końcowych (ciężka niewydolność serca i/lub skutek śmiertelny w ciągu 6 tygodni): zofenopryl – 7,1%, placebo – 10,6%. Po roku poziom przeżywalności był lepszy w grupie stosującej lek ZoCardis®.

Inne informacje

W dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach (ONTARGET (bieżący telmisartan jako monoterapia i w połączeniu z ramiprylem, Global Endpoint Trial) i VA NEPHRON-D (nefropatia cukrzycowa)) badano stosowanie kombinacji inhibitorów ACE razem z inhibitorami receptorów angiotensyny II.

ONTARGET – badanie przeprowadzone u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi lub cukrzycą typu II z objawami uszkodzenia narządów docelowych. VA NEPHRON-D – badanie przeprowadzone u pacjentów z cukrzycą typu II i nefropatią cukrzycową. Badania te nie wykazały istotnego pozytywnego wpływu na funkcje nerek i/lub wyniki sercowo-naczyniowe i śmiertelność, natomiast zaobserwowano zwiększony ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub rozwoju hipotensji w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobne właściwości farmakodynamiczne, te wyniki dotyczą również innych inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II.

Inhibitory ACE i blokery receptorów angiotensyny II nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

ALTITUDE (badanie zastosowania aliskirenu u pacjentów z cukrzycą typu II z wykorzystaniem punktów końcowych sercowo-naczyniowych i nerkowych) – badanie korzyści z dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitorem ACE lub blokerem receptorów angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu II i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub obiema chorobami. Badanie zostało przerwane przedwcześnie z powodu zwiększonego ryzyka niepożądanych wyników. Liczba zgonów spowodowanych chorobami sercowo-naczyniowymi i udarami była większa w grupie leczonej aliskirenu niż w grupie placebo, a także częściej zgłaszano poważne działania niepożądane (hiperkaliemia, hipotensja i zaburzenia funkcji nerek) w grupie aliskirenu niż w grupie placebo.

Farmakokinetyka.

Zofenopryl wapnia jest lekiem prolekowym, ponieważ aktywnym inhibitorem jest fragment sulfhydrylowy zofenoprylat, który powstaje w wyniku hydrolizy tioeterów.

Wchłanianie

Zofenopryl wapnia jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym i praktycznie całkowicie przekształca się w zofenoprylat, którego stężenie szczytowe we krwi osiąga się po 1,5 godziny po doustnym podaniu ZoCardis®. Kinetyka pojedynczej dawki jest liniowa w zakresie dawek 10–80 mg zofenoprylu wapnia, a po podawaniu 15–60 mg zofenoprylu wapnia przez 3 tygodnie nie występuje kumulacja. Pokarm w przewodzie pokarmowym zmniejsza szybkość wchłaniania leku, ale nie jego całkowite wchłonięcie, a wartości AUC zofenoprylatu są praktycznie takie same po podaniu podczas posiłku lub na czczo.

Rozkład

Po podaniu zofenoprylu wapnia z radiopoznacznikiem około 88% krążącej radioaktywności ex vivo wiąże się z białkami osocza, a objętość rozkładu w stanie stacjonarnym wynosi 96 l.

Biotransformacja

Po podaniu zofenoprylu wapnia z radiopoznacznikiem u ludzi w moczu zidentyfikowano 8 metabolitów, które stanowią 76% radioaktywności moczu. Głównym metabolitem jest zofenoprylat (22%), który następnie metabolizuje się kilkoma drogami, w tym przez koniugację glukuronidową (17%), cyklizację i koniugację glukuronidową (13%), koniugację z cysteiną (9%) oraz S-metylowanie grupy tiolowej (8%). Po doustnym podaniu zofenoprylu wapnia okres półtrwania zofenoprylatu wynosi 5,5 godziny, a całkowity klirens w organizmie – 1300 ml/min.

Wydalanie

Radioaktywnie znakowany zofenoprylat po podaniu dożylnym wydala się z moczem (76%) i kałem (16%), natomiast po doustnym podaniu zofenoprylu wapnia z radiopoznacznikiem 69% i 26% radioaktywności wydala się odpowiednio z moczem i kałem, co wskazuje na podwójną drogę wydalania (nerki i wątroba).

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym nie ma potrzeby modyfikacji dawki, jeśli funkcja nerek jest w normie.

Zaburzenia funkcji nerek

Na podstawie porównania głównych parametrów farmakokinetycznych zofenoprylu po doustnym podaniu radioaktywnie znakowanego zofenoprylu wapnia stwierdzono, że u pacjentów z zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny > 45 i < 90 ml/min) wydalanie zofenoprylu zachodzi z taką samą szybkością jak u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny > 90 ml/min).

U pacjentów z umiarkowanymi do ciężkich zaburzeniami funkcji nerek (7–44 ml/min) szybkość wydalania jest zmniejszona o 50% w porównaniu do normy. Wskazuje to, że pacjentom tym należy stosować połowę standardowej dawki początkowej ZoCardis®.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek w stadium końcowym, poddawanych hemodializie lub dializie otnętnej, szybkość wydalania jest zmniejszona do 25% normy. Wskazuje to, że pacjentom tym należy stosować jedną czwartą standardowej dawki początkowej ZoCardis®.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim do umiarkowanym stopniu nasilenia, którzy otrzymywali pojedyncze dawki radioaktywnie znakowanego zofenoprylu wapnia, wartości Cmax i Tmax zofenoprylatu były podobne do wartości u pacjentów bez zaburzeń funkcji wątroby. Jednak wartości AUC u pacjentów z marskością były prawie dwukrotnie wyższe niż u pacjentów z normalną funkcją wątroby. Wskazuje to, że pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim do umiarkowanym stopniu nasilenia należy przepisać połowę standardowej dawki początkowej ZoCardis®, stosowanej u pacjentów z normalną funkcją wątroby.

Brak danych dotyczących farmakokinetyki zofenoprylu i zofenoprylatu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego zofenopryl jest przeciwwskazany u tych pacjentów.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Hipertensja tętnicza

Leczenie hipertensji esencjalnej łagodnego i średniego stopnia nasilenia.

Ostre zawał serca

Leczenie ostrego zawału serca (pierwsze 24 godziny) z objawami i symptomami (lub bez nich) niewydolności serca przy stabilnej hemodynamice, pod warunkiem że nie prowadzono terapii trombolitycznej.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na wapń zofenoprylu lub na inny inhibitor ACE lub na którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku.

Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie związany z wcześniejszym leczeniem inhibitorem ACE.

Jednoczesne stosowanie z sakubitrilem/walsartanem. Leczenie lekiem ZoCardis® należy rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie 36 godzin od ostatniego przyjęcia sakubitrilu/walsartanu (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływania”).

Obrzęk naczynioruchowy dziedziczny lub idiopatyczny.

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.

Stenoza tętnic nerkowych obustronnych lub stenoza tętnicy odnoszącej się do jedynego funkcjonującego nerki.

Ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji.

Jednoczesne stosowanie leku ZoCardis® z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływania.

Leki zwiększające ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i sakubitrilu/walsartanu jest przeciwwskazane ze względu na zwiększony ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) oraz wyldaglitypinem może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z poniższymi lekami.

Diuretyki zatrzymujące potas, suplementy zawierające potas, substytuty soli zawierające potas oraz inne leki zwiększające stężenie potasu

Choć poziom potasu w surowicy krwi zazwyczaj pozostaje w normie, u niektórych pacjentów stosujących zofenopryl może wystąpić hiperkaliemia. Diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), suplementy zawierające potas lub substytuty soli zawierające potas mogą prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu zofenoprylu z innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu w surowicy krwi, takimi jak trimetoprym i ko-trymoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol), ponieważ wiadomo, że trimetoprym działa jako diuretyk zatrzymujący potas, podobnie jak amilorid. Dlatego kombinacja zofenoprylu z wymienionymi powyżej lekami nie jest zalecana. Jeżeli taka kombinacja jest konieczna, należy stosować ją z ostrożnością i często monitorować poziom potasu w surowicy krwi.

Inhibitory ACE, blokery receptora angiotensyny II lub aliskiren

Badania kliniczne wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia takich działań niepożądanych jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu do stosowania jednego leku działającego na układ RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne środki ostrożności”, „Farmakodynamika”).

Jednoczesne stosowanie z poniższymi lekami wymaga szczególnej ostrożności.

Diuretyki (tiazydowe lub pętlowe). Wcześniejsze stosowanie wysokich dawek diuretyków może prowadzić do odwodnienia i zwiększać ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej na początku leczenia zofenoprylem. Prawdopodobieństwo efektu hipotensyjnego można zmniejszyć poprzez odstawienie diuretyku, zwiększenie przyjmowania płynów i soli przez chorego lub rozpoczęcie terapii od niskich dawek zofenoprylu.

Lit. Opisywano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy krwi i jego toksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych z lekami zawierającymi lit może zwiększać ryzyko zatrucia litem, które wzrasta w sytuacji jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE. Dlatego zofenopryl nie powinien być stosowany jednoczesnie z lekami zawierającymi lit, a w przypadku konieczności takiego połączenia należy starannie monitorować poziom litu w surowicy krwi.

Złoto. Opisywano częstsze występowanie reakcji przypominających nitraty (objawy wazodylatacji, w tym zaczerwienienie skóry, nudności, zawroty głowy, hipotensja tętnicza) u pacjentów stosujących inhibitory ACE i otrzymujących wstrzyknięcia leków ze złotem (np. aurotiomalany sodowe), które mogą mieć ciężki przebieg.

Leki znieczulające. Inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipotensyjne leków znieczulających.

Leki przeciwbólowe/narkotyczne/lekarki trójcykliczne/lekarki przeciwpadaczkowe/barbiturany. Może występować ortostatyczna hipotensja tętnicza.

Inne leki przeciwhypertensyjne (beta-blokery, alfa-blokery, antagoniści wapnia). Możliwy jest addytywny efekt hipotensyjny lub nasilenie działania leków. Nitrogliceryna i inne nitraty oraz leki rozszerzające naczynia należy stosować z ostrożnością.

Cymetydyna. Zwiększa się ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej.

Cyklosporyna. Hiperkaliemia może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z cyklosporyną. Zaleca się monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi.

Heparyna. Hiperkaliemia może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE z heparyną. Zaleca się monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi.

Allopurinol, leki cytotoksyczne, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy systemowe i prokaina. Przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE zwiększa się ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE może zwiększać ryzyko wystąpienia leukopenii.

Leki przeciwdiabetyczne. Rzadko inhibitory ACE mogą nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwdiabetycznych, np. pochodnych sulfoniliomocznika, u chorych na cukrzycę. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE może być konieczne zmniejszenie dawki leków przeciwdiabetycznych.

Hemodializa z użyciem membran dializacyjnych o wysokiej przepuszczalności. Przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami ACE zwiększa się ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznych.

Należy wziąć pod uwagę przy jednoczesnym stosowaniu.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (w tym kwas acetylosalicylowy w dawce ≥ 3 g/dobę). Może zmniejszyć się działanie przeciwhipertensyjne inhibitorów ACE. Ponadto leki NPZ i inhibitory ACE dodatkowo zwiększają poziom potasu w surowicy krwi, podczas gdy funkcja nerek może się pogorszyć. Te efekty są odwracalne i częściej występują u pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Rzadko może wystąpić ostra niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, w szczególności u osób starszych lub odwodnionych pacjentów.

Antacida zmniejszają biodostępność inhibitorów ACE.

Sympatomymetyki mogą zmniejszać działanie przeciwhipertensyjne inhibitorów ACE. U takich pacjentów należy dokładnie obserwować, aby upewnić się o osiągnięciu pożądanego efektu.

Produkty spożywcze. Może zmniejszać się szybkość, ale nie stopień wchłaniania wapnia zofenoprylu.

Dodatek informacji. Brak dostępnych bezpośrednich danych klinicznych dotyczących interakcji zofenoprylu z innymi lekami metabolizowanymi przez enzymy CYP. Badania metabolizmu zofenoprylu in vitro wykazują jednak brak potencjalnej interakcji z lekami metabolizowanymi przez enzymy CYP.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Hipotensja

Tak jak inne inhibitory ACE, ZoCardis® może powodować znaczące obniżenie ciśnienia tętniczego, szczególnie po podaniu pierwszej dawki, choć hipotensja objawowa u pacjentów z niepowikłaną nadciśnieniem tętniczym występuje rzadko. Jest bardziej prawdopodobna u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej spowodowanymi terapią diuretyczną, ograniczeniem soli w diecie, biegunką lub wymiotami, a także u pacjentów z ciężką nadciśnieniową zależną od reniny.

U pacjentów z niewydolnością serca, niezależnie od towarzyszącej niewydolności nerek, może wystąpić hipotensja objawowa. Jest bardziej prawdopodobna u pacjentów z cięższą niewydolnością serca, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek diuretyków pętlowych, hiponatremii lub zaburzeniach funkcji nerek. Leczenie pacjentów z wysokim ryzykiem hipotensji objawowej należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym, najlepiej w warunkach szpitalnych, w niskich dawkach i z ostrożnym dozowaniem.

Jeśli to możliwe, leczenie diuretykami należy tymczasowo przerwać przed rozpoczęciem terapii ZoCardisem®.

Takie samo podejście stosuje się również u pacjentów z chorobą wieńcową lub chorobą naczyń mózgowych, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu.

W przypadku wystąpienia hipotensji pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej na plecach. Może być konieczne uzupełnienie objętości krwi przez dożylne podanie roztworu fizjologicznego. Pojawienie się hipotensji po pierwszej dawce nie wyklucza dalszego ostrożnego dozowania po skutecznym wyrównaniu.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca i normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym stosowanie ZoCardisu® może prowadzić do dalszego obniżenia ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Jest to oczekiwany efekt, który zazwyczaj nie stanowi powodu do przerwania leczenia. Jeśli hipotensja staje się objawowa, może być konieczne zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii ZoCardisem®.

Hipotensja w ostrym zespole wieńcowym

Nie należy rozpoczynać leczenia ZoCardisem® u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, jeśli istnieje ryzyko dodatkowego, ciężkiego obniżenia ciśnienia tętniczego po podaniu leków rozszerzających naczynia. Dotyczy to pacjentów z ciśnieniem skurczowym < 100 mm Hg lub u pacjentów z wstrząsem kardiogennym. Leczenie ZoCardisem® u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego może prowadzić do ciężkiej hipotensji. W przypadku długotrwałej hipotensji (ciśnienie skurczowe < 90 mm Hg przez ponad 1 godzinę) należy przerwać stosowanie ZoCardisu®. Pacjentom z ciężką niewydolnością serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego ZoCardis® należy stosować wyłącznie wtedy, gdy pacjent ma stabilny stan hemodynamiczny.

Pacjenci z ostrym zawałem mięśnia sercowego i niewydolnością wątroby

Nie stwierdzono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania ZoCardisu® u pacjentów z niewydolnością wątroby, u których wystąpił zawał mięśnia sercowego. Dlatego ZoCardis® nie powinien być stosowany u tej grupy pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym

ZoCardis® należy stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 75 roku życia) z zawałem mięśnia sercowego.

Pacjenci z nadciśnieniem naczyniowo-nerekowym

Istnieje zwiększony ryzyko ciężkiej hipotensji i niewydolności nerek u pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-nerekowym i istniejącym wcześniejszym dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynego działającego nerki, którzy otrzymują inhibitory ACE. Dodatkowym czynnikiem może być leczenie diuretykami. U pacjentów z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej może dojść do utraty funkcji nerki nawet przy niewielkich zmianach stężenia kreatyniny w surowicy. Jeśli leczenie ZoCardisem® jest uznawane za absolutnie konieczne, należy je rozpocząć w warunkach szpitalnych pod ścisłym nadzorem medycznym, w niskich dawkach i z ostrożnym dozowaniem. Przed rozpoczęciem terapii ZoCardisem® leczenie diuretykami należy tymczasowo przerwać, a funkcję nerek należy monitorować przez kilka pierwszych tygodni terapii.

Pacjenci z niewydolnością nerek

ZoCardis® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek, ponieważ wymagają one niższych dawek. Podczas terapii ważne jest staranne monitorowanie funkcji nerek. W przypadku stosowania inhibitorów ACE opisywano przypadki niewydolności nerek, które występowały głównie u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub istniejącą chorobą nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej. U niektórych pacjentów z istniejącym niewielkim uszkodzeniem nerek wzrasta stężenie mocznika i kreatyniny w krwi, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z diuretykiem. Może być konieczne zmniejszenie dawki inhibitora ACE i/lub przerwanie stosowania diuretyku. W ciągu kilku pierwszych tygodni terapii zaleca się monitorowanie funkcji nerek.

Nie stwierdzono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania ZoCardisu® u pacjentów z zaburzeniami nerek, u których wystąpił zawał mięśnia sercowego. Dlatego przy niewydolności nerek (kreatynina surowicy ≥ 2,1 mg/dl i proteinuria ≥ 500 mg/dobę) i zawałcie mięśnia sercowego nie należy stosować ZoCardisu®.

Pacjenci poddawani dializie

U pacjentów poddawanych dializie z użyciem wysokoprzepływowych membran poliakrylonitrylowych (np. AN 69), którzy otrzymują inhibitory ACE, mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne, takie jak obrzęk twarzy, rumień, hipotensja i duszność, w pierwszych minutach procedury hemodializy. Zaleca się stosowanie alternatywnej membrany lub innego leku przeciwnadciśnieniowego.

Nie stwierdzono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania ZoCardisu® u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego poddawanych hemodializie. Dlatego nie powinien być stosowany u tych pacjentów.

Pacjenci poddawani aferezie LDL

U pacjentów stosujących inhibitory ACE i poddawanych aferezie LDL z użyciem dextranu sulfatu, mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne podobne do tych obserwowanych podczas dializy z wysokoprzepływowymi membranami poliakrylonitrylowymi (patrz wyżej). Dla tych pacjentów zaleca się stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych z innej grupy.

Reakcje anafilaktyczne podczas desensytyzacji lub po ukąszeniach owadów

Rzadko u pacjentów stosujących inhibitory ACE podczas leczenia desensytyzacyjnego (np. na jad owadów) lub po ukąszeniach owadów mogą wystąpić grożące życiu reakcje anafilaktyczne. Próbowano uniknąć takich reakcji poprzez tymczasowe odstawienie inhibitorów ACE, ale reakcje powtarzały się po ponownym podaniu leku. Dlatego należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów stosujących inhibitory ACE podczas procedur desensytyzacyjnych.

Przeszczepienie nerki

Brak doświadczenia w stosowaniu leku ZoCardis® u pacjentów po niedawno przeprowadzonym przeszczepieniu nerki.

Pierwotny aldosteronizm

Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem zazwyczaj nie odpowiadają na leki przeciwnadciśnieniowe działające poprzez hamowanie układu renina-angiotensyna. Dlatego stosowanie tego leku nie jest zalecane.

Wrażliwość nadmierne / obrzęk naczynioruchowy

U pacjentów może wystąpić obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, błon śluzowych, języka, krtani i/lub strun głosowych, najczęściej w pierwszych tygodniach leczenia inhibitorami ACE. Jednak rzadko ciężki obrzęk naczynioruchowy może się rozwinąć po długotrwałym leczeniu inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę. W takich przypadkach należy natychmiast przerwać stosowanie inhibitorów ACE i zastąpić je lekami z innej grupy.

Obrzęk naczynioruchowy języka, krtani lub strun głosowych może być śmiertelny. Należy zastosować natychmiastową terapię, która może obejmować podskórne wstrzyknięcie roztworu adrenaliny 1:1000 (0,3–0,5 ml) lub powolne dożylne podanie adrenaliny w dawce 1 mg/ml (rozcieńczonej zgodnie z instrukcją) z ścisłym monitorowaniem EKG i ciśnienia tętniczego. Pacjenta należy hospitalizować i monitorować jego stan przez co najmniej 12–24 godziny i nie wypisywać do całkowitego ustąpienia objawów.

Nawet w przypadkach, gdy występuje tylko obrzęk języka bez zespołu oddechowego, może być konieczna obserwacja stanu pacjenta, ponieważ leczenie przeciwhistaminowe i kortykosteroidami może być niewystarczające.

Inhibitory ACE powodują wyższy odsetek występowania obrzęku naczynioruchowego u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras.

Stosowanie inhibitora ACE u pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, niezwiązanym z terapią inhibitorami ACE, może zwiększać ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i sacubitrylu/valsartanu jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sacubitrylem/valsartanem należy rozpocząć nie wcześniej niż 36 godzin po ostatnim przyjęciu leku ZoCardis®. Leczenie lekiem ZoCardis® należy rozpocząć nie wcześniej niż 36 godzin po ostatnim przyjęciu sacubitrylu/valsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) i wyldaglitypinem może zwiększyć ryzyko obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub języka z zaburzeniem oddychania lub bez) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Pacjentom, którzy już stosują inhibitory ACE, należy poświęcić szczególną uwagę na wstępnym etapie terapii raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimusem, ewerolimusem, temsirolimusem) i wyldaglitypinem.

Kaszel

Podczas leczenia ZoCardisem® może wystąpić suchy, nieproduktywny kaszel, który ustępuje po przerwaniu stosowania ZoCardisu®. Kaszel wywołany przez stosowanie inhibitorów ACE należy uwzględnić w różnicowaniu diagnostycznym kaszlu.

Niewydolność wątroby

Rzadko stosowanie inhibitorów ACE wiązano z zespołem rozpoczynającym się od żółtaczki cholestatycznej i postępującym do fulminantnego martwicy wątroby, czasem śmiertelnej. Mechanizm tego zespołu nie został ustalony. Pacjenci, którzy stosują inhibitory ACE i u których wystąpiła żółtaczka lub znaczny wzrost stężenia enzymów wątrobowych, powinni przerwać przyjmowanie inhibitorów ACE i otrzymać odpowiednią pomoc medyczną.

Stężenie potasu w surowicy

Inhibitory ACE mogą powodować hiperkaliemię, ponieważ hamują wydzielanie aldosteronu. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek efekt ten jest zazwyczaj niewielki. Jednak u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i/lub u pacjentów stosujących suplementy diety zawierające potas (w tym zamienniki soli), moczopędne zatrzymujące potas, heparynę, trimetoprym lub ko-trimoksazol, znanego również jako trimetoprym/sulfametoksazol, a szczególnie antagonistów aldosteronu lub blokerów receptorów angiotensyny, może wystąpić hiperkaliemia. Moczopędne zatrzymujące potas i blokery receptorów angiotensyny należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, a także należy kontrolować stężenie potasu w surowicy i funkcję nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Istnieją dowody, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko hipotensji, hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada RAAS poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Farmakodynamika”).

Jeśli podwójna blokada jest uznawana za absolutnie konieczna, powinna być prowadzona wyłącznie pod nadzorem specjalistów i przy częstym, starannym monitorowaniu funkcji nerek, elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II pacjentom z nerką cukrzycową.

Operacja chirurgiczna/anesetezja

Inhibitory ACE mogą powodować hipotensję tętniczą i nawet stan wstrząsowy u pacjentów poddawanych operacjom jamowym lub podczas znieczulenia, ponieważ mogą blokować tworzenie się angiotensyny II, co prowadzi do kompensacyjnego wydzielania się reniny. Jeśli nie można odstąpić od inhibitora ACE, należy starannie monitorować objętość wewnątrznaczyniową i objętość osocza.

Aortalny, mitralny zwężenie lub hipertroficzna kardiomiopatia. Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zwężeniem mitralnym i przeszkodą odpływu krwi z lewej komory serca.

Neutropenia/agranulocytoza

Opisywano występowanie neutropenii/agranulocytozy, trombocytopenii i anemii u pacjentów stosujących inhibitory ACE. Uważa się, że ryzyko neutropenii zależy od dawki i typu inhibitora ACE, a także od stanu klinicznego pacjenta. Neutropenia rzadko rozwija się u pacjentów z niepowikłanym obrazem klinicznym. Neutropenia może się rozwijać u pacjentów z łagodnym stopniem niewydolności nerek i szczególnie przy obecności choroby naczyń jako przejawu kolagenozy, np. przy toczeniu rumieniowym układowym, twardzinie, podczas leczenia immunosupresyjnego, allopurynolem, prokainamidem, a także przy połączeniu tych czynników nasilających. U niektórych z tych pacjentów rozwijają się ciężkie infekcje, które w niektórych przypadkach nie odpowiadają na intensywną terapię antybiotykami.

W przypadku stosowania zofenoprylu u tych pacjentów zaleca się oznaczenie liczby białych krwinek i różnicowy analiz przed terapią, co 2 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące terapii zofenoprylem i okresowo po jej zakończeniu. Podczas leczenia należy zalecić pacjentom powiadamianie o wszelkich objawach infekcji (np. zapalenie gardła, gorączka) i przeprowadzenie różnicowego liczenia białych krwinek. W przypadku stwierdzenia lub podejrzenia neutropenii (liczba neutrofili < 1000/mm³) należy odstawić zofenopryl i inne leki towarzyszące.

Opisywany zespół jest odwracalny po odstawieniu inhibitora ACE.

Zwyrodnienie

Inhibitory ACE należy stosować z ostrożnością u chorych na łuszczycę.

Proteinuria

Proteinuria może wystąpić, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek lub stosujących stosunkowo wysokie dawki inhibitorów ACE. U pacjentów z chorobą nerek w wywiadzie należy oznaczyć zawartość białka w moczu (pasek testowy w pierwszej porannej porcji moczu) przed leczeniem i okresowo po jego rozpoczęciu.

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów z cukrzycą, którzy już stosują leki przeciwcukrzycowe lub insulinę, w pierwszym miesiącu leczenia inhibitorem ACE należy starannie monitorować poziom cukru we krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Lity

Kombinacja litu i ZoCardisu® ogólnie nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Różnice etniczne

Tak jak inne inhibitory ACE, zofenopryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras.

Ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego w wyniku przyjmowania inhibitorów ACE jest wyższe u pacjentów rasy czarnej.

Ciąża

ZoCardis® jest przeciwwskazany w ciąży i u kobiet planujących zajść w ciążę. Jeśli w trakcie leczenia ZoCardisem® potwierdzona zostanie ciąża, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Inne

Ten lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadką dziedziczną patologią towarzyszącą nietolerancji galaktozy, pełnym niedoborem laktoazy lub zaburzeniem metabolizmu glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Inhibitory ACE są przeciwwskazane w ciąży i u kobiet planujących zajść w ciążę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenezy w wyniku stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są jednoznaczne, jednak nie można wykluczyć niewielkiego wzrostu ryzyka. W przypadku potrzeby długotrwałej terapii inhibitorami ACE kobietom planującym zajść w ciążę zaleca się leczenie przeciwnadciśnieniowe z alternatywnych leków, których bezpieczeństwo zostało potwierdzone. Jeśli w trakcie leczenia tym lekiem potwierdzona zostanie ciąża, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży. W przypadku stosowania inhibitorów ACE w II i III trymestrze ciąży nie wyklucza się wystąpienia efektów fetotoksycznych (pogorszenie funkcji nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia kości czaszki), a u noworodków – niewydolności nerek, hipotensji tętniczej i hiperkaliemii. W przypadku wystąpienia efektów fetotoksycznych podczas terapii inhibitorem ACE w II i III trymestrze ciąży pacjentkom zaleca się badanie ultrasonograficzne w celu sprawdzenia funkcji nerek i stanu kości czaszki. Dzieci po matkach, które w czasie ciąży stosowały inhibitory ACE, należy starannie monitorować pod kątem hipotensji tętniczej.

Karmienie piersią

Ponieważ brak informacji o stosowaniu zofenoprylu w czasie karmienia piersią, jego stosowanie nie jest zalecane u kobiet karmiących piersią. W okresie karmienia piersią, szczególnie noworodków lub wcześniaków, lepiej stosować alternatywne, bezpieczniejsze leki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu zofenoprylu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Podczas stosowania leku mogą wystąpić senność, zawroty głowy lub zmęczenie, dlatego pacjenci powinni to uwzględnić i ostrożnie ocenić swoją zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Nadciśnienie tętnicze

Dorośli

Dawkę leku dobiera się indywidualnie, w zależności od poziomu ciśnienia tętniczego przed przyjęciem kolejnej dawki. Zwiększenie dawki wykonuje się w odstępach 4 tygodni.

Pacjenci bez odwodnienia i niedoboru soli

Leczenie rozpoczyna się od dawki 15 mg raz na dobę, którą następnie zwiększa się do takiej, która zapewni osiągnięcie optymalnego ciśnienia tętniczego. Zazwyczaj skuteczną dawką jest 30 mg na dobę. Maksymalna dawka wynosi 60 mg na dobę, którą można przyjąć jednorazowo lub podzielić na dwie dawki. W razie potrzeby mogą być dodatkowo przepisane inne leki przeciwnadciśnieniowe, np. diuretyki (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”, „Farmakodynamika”).

Pacjenci z podejrzeniem odwodnienia lub niedoboru soli

U pacjentów z wysokim ryzykiem takiego stanu może wystąpić hipotensja tętnicza po przyjęciu pierwszej dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Początkowa dawka wynosi

15 mg na dobę, pod warunkiem uzupełnienia niedoboru soli i/lub wody oraz zaprzestania długotrwałej terapii diuretykami 2–3 dni przed rozpoczęciem przyjmowania inhibitorów ACE. Jeśli nie jest to możliwe, początkowa dawka powinna wynosić 7,5 mg na dobę.

Pacjenci z wysokim ryzykiem ciężkiej ostrej hipotensji wymagają ścisłego monitorowania, najlepiej w warunkach szpitalnych, aż do osiągnięcia maksymalnego efektu po przyjęciu pierwszej dawki oraz przy każdej zmianie dawki inhibitora ACE i/lub diuretyku. Dotyczy to również pacjentów z chorobą wieńcową lub zaburzeniami mózgowym przepływem krwi, u których nadmierne obniżenie ciśnienia może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub incydentu naczyniowego mózgu.

Niewydolność nerek i dializa

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i łagodną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny > 45 ml/min) należy przepisać takie same dawki ZoCardis® jak pacjentom z prawidłową czynnością nerek. Pacjentom z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 45 ml/min) ZoCardis® należy przepisać w połowie dawki terapeutycznej, raz na dobę. Początkową dawkę i schemat dawkowania ZoCardis® dla pacjentów z nadciśnieniem tętniczym poddawanych dializie należy ustalić na poziomie ¼ dawki ustalonej dla pacjentów z prawidłową czynnością nerek.

Ostatnie badania kliniczne wykazały wysokie nasilenie reakcji przypominających anafilaktyczne u pacjentów stosujących inhibitory ACE podczas hemodializy z użyciem membran o wysokiej przepuszczalności lub podczas aferezy LDL.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat z prawidłowym klirens kreatyniny nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat z obniżonym klirens kreatyniny (< 45 ml/min) zaleca się połowę dawki dobowej.

Klirens kreatyniny można obliczyć według następującego wzoru:

Poniższy wzór pozwala obliczyć klirens kreatyniny u mężczyzn. U kobiet uzyskaną wartość należy pomnożyć przez 0,85.

Zaburzenia wątroby

U pacjentów z niewielkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby dawkę początkową ZoCardis® ustala się na połowę dawki stosowanej u pacjentów z prawidłową funkcją wątroby. Lek ZoCardis® jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Ostry zawał mięśnia sercowego

Dorośli

Leczenie lekiem ZoCardis® należy rozpocząć w ciągu 24 godzin od wystąpienia pierwszych objawów zawału mięśnia sercowego i kontynuować przez 6 tygodni. Należy stosować następujący schemat dawkowania:

1. i 2. doba: 7,5 mg co 12 godzin;

2. i 4. doba: 15 mg co 12 godzin;

od 5. doby dalej: 30 mg co 12 godzin.

W przypadku niskiego ciśnienia skurczowego (≤ 120 mm Hg) na początku leczenia oraz w ciągu trzech kolejnych dni po rozwoju zawału mięśnia sercowego nie należy zwiększać dawki dobowej. W przypadku hipotensji tętniczej (≤ 100 mm Hg) leczenie należy kontynuować, stosując dawkę wcześniej przepisaną. W przypadku ciężkiej hipotensji (≤ 90 mm Hg przy dwóch kolejnych pomiarach ciśnienia oddzielonych co najmniej 1 godziną) należy przerwać przyjmowanie ZoCardis®. Po 6 tygodniach leczenia, po ocenie stanu pacjenta, należy przerwać terapię u pacjentów bez objawów dysfunkcji lewej komory lub niewydolności serca. Jeśli objawy te nadal występują, leczenie można kontynuować przez dłuższy czas. Należy również stosować odpowiednie standardowe leczenie, takie jak leczenie nitratami, kwasem acetylosalicylowym lub blokerami β-adrenergicznymi.

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia)

Lek ZoCardis® należy stosować ostrożnie u chorych z zawałem mięśnia sercowego w wieku powyżej 75 lat.

Niewydolność nerek i dializa

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ZoCardis® u chorych z zawałem mięśnia sercowego i zaburzeniami funkcji nerek lub u pacjentów poddawanych hemodializie nie zostały ustalone, dlatego nie należy przepisywać ZoCardis® tym pacjentom.

Zaburzenia wątroby

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania ZoCardis® u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego i zaburzeniami funkcji wątroby nie zostały ustalone, dlatego nie należy przepisywać ZoCardis® tym pacjentom.

Sposób stosowania

ZoCardis® należy stosować niezależnie od posiłku. Dawkę należy dobrać odpowiednio do odpowiedzi terapeutycznej pacjenta.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku ZoCardis® u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) nie zostały ustalone. Dlatego nie zaleca się stosowania leku ZoCardis® u pacjentów pediatrycznych.

Przedawkowanie.

Objawami przedawkowania są ciężka hipotensja tętnicza, wstrząs, stupor, bradykardia, zaburzenia elektrolitowe i niewydolność nerek. Po przedawkowaniu pacjent powinien być pod ścisłym nadzorem lekarza, najlepiej w oddziale intensywnej terapii. Należy często kontrolować poziom elektrolitów i kreatyniny w surowicy. Zabiegi terapeutyczne zależą od rodzaju i ciężkości objawów. Jeśli przedawkowanie wystąpiło niedawno, należy przepłukać żołądek, podać węgiel aktywowany oraz siarczan sodu. W przypadku wystąpienia objawów hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji poziomej z uniesionymi kończynami dolnymi. Wskazane jest rozważenie podania środków zwiększających objętość osocza i/lub zastosowanie angiotensyny II. W przypadku bradykardii i znacznych reakcji wazowaganych należy podać atropinę, a w razie potrzeby zastosować elektrokardiostymulator. inhibitory ACE mogą być usuwane z krążenia za pomocą hemodializy. Nie należy stosować membran poliakrylonitrylowych o wysokiej przepuszczalności.

Efekty uboczne.

Tabela efektów ubocznych

Poniżej przedstawiono wszystkie efekty uboczne zgłaszane w praktyce klinicznej u pacjentów stosujących ZoCardis®. Efekty te są ułożone według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, ≤ 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, ≤ 1/1000) oraz bardzo rzadko (≤ 1/10 000).

Poniżej wymienione działania niepożądane obserwowano podczas terapii inhibitorem ACE.

Ze strony krwi i układu chłonnego

U niektórych pacjentów może wystąpić agranulocytoza i pancytopenia.

U pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforan dehydrogenazy zgłaszano anemię hemolityczną.

Zaburzenia ze strony metabolizmu i trawienia

Bardzo rzadko: hipoglikemia.

Ze strony układu endokrynologicznego

Częstość nieznana: zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego.

Ze strony psychiki

Rzadko: depresja, zaburzenia nastroju, zaburzenia snu, stan dezorientacji.

Ze strony układu nerwowego

Rzadko: zaburzenia smaku, parestezje, zaburzenia równowagi.

Ze strony narządu wzroku

Rzadko: zamazanie widzenia.

Ze strony narządu słuchu i układu przedsionkowego

Rzadko: szumy w uszach.

Ze strony serca

W pojedynczych przypadkach zgłaszano tachykardię, arytmie, dławicę piersiową, zawał mięśnia sercowego po podaniu inhibitorów ACE w przypadku obecności hipotensji.

Ze strony układu naczyniowego

Na początku lub po zwiększeniu dawki terapeutycznej może wystąpić ciężka hipotensja. Dotyczy to szczególnie pacjentów z określonych grup ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). W przypadku hipotensji mogą wystąpić objawy podobne do zawrotów głowy, uczucie słabości, zaburzenia widzenia. Czasem występują naparstania.

Ze strony układu oddechowego

Rzadko zgłaszano duszność, zatoki, katar, zapalenia języka, zapalenia oskrzeli i skurcz oskrzeli. U niewielkiej grupy pacjentów inhibitory ACE powodowały wystąpienie obrzęku naczynioruchowego z objawami na twarzy i tkankach gardła. W pojedynczych przypadkach obrzęk naczynioruchowy górnych dróg oddechowych prowadził do śmiertelnej obturacji.

Ze strony przewodu pokarmowego

Czasem może wystąpić ból brzucha, biegunka, zaparcia i suchość w ustach.

W pojedynczych przypadkach po podaniu inhibitorów ACE opisano zapalenie trzustki i niedrożność jelita.

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy jelita cienkiego.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego

W pojedynczych przypadkach po podaniu inhibitorów ACE opisano żółtaczkę cholesteryczną i zapalenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Czasem mogą wystąpić reakcje alergiczne i reakcje nadwrażliwości typu erytemu wielopostaciowego, zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego martwiczego zapalenia nabłonka; objawy podobne do łuszczycy; wypadanie włosów.

Może to towarzyszyć gorączce, mięśniowym bóle, bóle stawów, eozynofilii i/lub podwyższeniu miana przeciwciał antyjądrowych.

Rzadko występuje hiperhidroza.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Czasem może wystąpić mięśniowy ból.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Może wystąpić lub nasilić się niewydolność nerek. Zgłaszano ostra niewydolność nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Rzadko występują zaburzenia oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadko: zaburzenia funkcji erekcji.

Zaburzenia ogólne

Bardzo rzadko: obrzęki obwodowe i ból w klatce piersiowej.

Badania laboratoryjne

Może wystąpić wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, odwracalny po odstawieniu leku, szczególnie na tle niewydolności nerek, ciężkiej niewydolności serca i nadciśnienia naczynioskórnego nerek.

Zgłaszano obniżenie stężenia hemoglobiny, hematokrytu, płytek krwi i białych krwinek u niektórych pacjentów.

Zgłaszano również wzrost stężenia enzymów wątrobowych i bilirubiny w surowicy krwi.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek powlekanych powłoką filmową w blisterze, po 1 blisterze w pudełku kartonowym; po 14 tabletek powlekanych powłoką filmową w blisterze, po 1 lub 2 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

A. Menarini Manufacturing Logistics and Services S.r.l. / Menarini - von Heyden GmbH.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Via Campo di Pile, 67100 L’Aquila (AQ), Włochy / Leipzigergasse 7-13, 01097 Dreźno, Niemcy.

Wniosek składający.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Adres wniosku składającego i/lub przedstawiciela wniosku składającego.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg, Luksemburg.