Ziomycin®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ZIOMYCIN® (ZIOMYCIN®)

Skład:

substancja czynna: azytromycyna (azithromycin);

1 tabletka zawiera azytromycyny dihydrycznej odpowiadającej 250 mg lub 500 mg azytromycyny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa só kroskarboksymetylowej, sodowy laurylosiarczan, povidon K 90, talk, stearynian magnezu, powłoka Opadry 04B52069 żółta: hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), żółć chinolinowa (E 104), glikol polietylenowy.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 250 mg: tabletki powlekane w kształcie kapsułki, żółte, z logo „A 250” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 500 mg: tabletki powlekane w kształcie kapsułki, żółte, z logo „A 500” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azytromycyna. Kod ATC J01F A10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna jest antybiotykiem makrolidowym z grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A.

Mechanizm działania azytromycyny polega na hamowaniu syntezy bakteryjnego białka poprzez wiązanie się z podjednostką 50 S rybosomu i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności.

Istnieje pełna oporność krzyżowa między Streptococcus pneumoniae, beata-hemolitycznym streptokokiem grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornym złocistykiem (MRSA), na erytromycynę, azytromycynę, inne makrolidy i lankozamidy.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może różnić się w zależności od regionu i czasu dla wyizolowanych gatunków, dlatego lokalna informacja o oporności jest niezbędna, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z doświadczonym specjalistą, jeśli lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji jest wątpliwa.

Spectrum działania przeciwbakteryjnego azytromycyny.

*Metycylinoodporny złocisty paciorkowiec wykazuje bardzo wysoki udział nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę.

Farmakokinetyka.

Biodostępność po doustnym przyjęciu wynosi około 37%. Maksymalne stężenie w surowicy krwi osiągane jest po 2–3 godzinach od zażycia leku. Po podaniu doustnym azytromycyna rozprowadza się po całym organizmie. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że stężenie azytromycyny w tkankach jest znacznie wyższe (aż 50 razy) niż w osoczu krwi, co świadczy o silnym wiązaniu leku z tkankami.

Wiązanie z białkami surowicy krwi waha się w zależności od stężenia w osoczu i wynosi od 12% przy 0,5 μg/ml do 52% przy 0,05 μg/ml w surowicy krwi. Umiarkowany wolumen rozkładu w stanie równowagi (VVss) wyniósł 31,1 l/kg.

Okres półtrwania w osoczu ostatecznym w pełni odzwierciedla okres półtrwania z tkanki przez 2–4 dni.

Około 12% dawki azytromycyny podanej dożylnie wydala się niezmienione z moczem w ciągu kolejnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azytromycyny wykryto w żółci człowieka. W żółci wykryto również 10 metabolitów, które powstają poprzez demetylację N- i O-, hydroksylację pierścieni dezozaminy i aglikonu oraz rozszczepienie koniugatu kladynozy. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azytromycyny nie są mikrobiologicznie aktywne.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia spowodowane mikroorganizmami wrażliwymi na azytromycynę:

• zakażenia narządów głowy i szyi (bakterialny zapalenie gardła/przerost migdałków, zatok, ucha środkowego);
• zakażenia dróg oddechowych (bakterialny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc nabyte spoza szpitala);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich: rumień wędrujący (wczesny etap choroby Lyme’a), bartoneloza, impetigo, wtórne piodermy, trądzik pospolity (łagodny i umiarkowany);
• zakażenia przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych spowodowane Chlamydia trachomatis.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azytromycynę, erytromycynę, dowolny antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, jak również na inne składniki preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Antacyna. W badaniach nie zaobserwowano ogólnych zmian bio dostępności azytromycyny po jednoczesnym stosowaniu antacyn, jednak stężenia maksymalne azytromycyny w osoczu obniżyły się o około 25%. Nie należy stosować azytromycyny i antacyn jednocześnie.

Cetyryzyna. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny przez 5 dni i cetyryzyny w dawce 20 mg w stanie stacjonarnym nie wywołało zjawisk interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian interwału QT.

Didanozyna. U sześciu ochotników HIV-dodatnich jednoczesne stosowanie azytromycyny w dawce dobowej 1200 mg i didanozyny 400 mg na dobę nie wykazało wpływu na farmakokinetykę didanozyny w stanie stacjonarnym w porównaniu z placebo.

Dygoxyna i kolchicyna. Doniesiono, że współczynnik stosowania antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, z substratami białka P-glikoproteiny, takimi jak dygoxyna i kolchicyna, może prowadzić do wzrostu stężenia tych substancji w surowicy krwi. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny z substratami białka P-glikoproteiny, takimi jak dygoxyna, należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia dygoxyny w surowicy krwi.

Zydowidyna. Jednorazowe dawki 1000 mg oraz wielokrotne dawki 1200 mg lub 600 mg azytromycyny miały niewielki wpływ na farmakokinetykę zydowidyny w osoczu lub jej wydalanie z moczem oraz jej metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zydowidyny, czyli klinicznie aktywnego metabolitu, w mononukleach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest znane, ale mogą być pomocne w leczeniu pacjentów.

Azytromycyna nie wykazuje istotnych interakcji z wątrobowym układem cytochromu P450. Uważa się, że nie występuje charakterystyczna dla erytromycyny i innych makrolidów farmakokinetyczna interakcja lekowa. Azytromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji cytochromu P450 w wątrobie poprzez kompleks metabolit-cytochrom.

Preparaty z kąkolka. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne stosowanie azytromycyny z pochodnymi kąkolka nie jest zalecane.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące stosowania azytromycyny i poniższych leków, których metabolizm zachodzi w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu krwi (na podstawie analizy hamowania HMG-CoA reduktazy). Jednak w okresie pogwarancyjnym odnotowano przypadki rabdomiolizy u pacjentów stosujących azytromycynę z inhibitory HMG-CoA reduktazy.

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny w osoczu ani na jej aktywne metabolity u zdrowych ochotników.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym nie zaobserwowano wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed azytromycyną na farmakokinetykę azytromycyny.

Leki przeciwkrwotoczne doustne typu kumaryny. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie zmieniała działania przeciwkrzepnego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. Istnieją doniesienia o nasileniu działania przeciwkrzepnego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i doustnych leków przeciwkrzepnych typu kumaryny. Choć związek przyczynowy nie został potwierdzony, należy uwzględnić konieczność częstszego oznaczania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących azytromycynę i doustne leki przeciwkrzepne typu kumaryny.

Cyklosporyna. W badaniu farmakokinetycznym z udziałem zdrowych ochotników, którzy otrzymywali doustnie azytromycynę w dawce 500 mg/dobę przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę doustną cyklosporyny 10 mg/kg, zaobserwowano istotny wzrost Cmax i AUC0–5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy monitorować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Efawiorenc. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawiorencu codziennie przez 7 dni nie spowodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukonazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmian farmakokinetyki jednorazowej dawki flukonazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniły się po jednoczesnym stosowaniu flukonazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax azytromycyny (o 18%).

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metyloprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie wpływała istotnie na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu podawanego jako jednorazowa dawka 15 mg.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie stacjonarnym (750 mg trzy razy dziennie) powoduje wzrost stężenia azytromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Rifabutyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i rifabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w surowicy krwi. Neutropenia występowała u osób przyjmujących jednocześnie azytromycynę i rifabutynę. Choć neutropenia była związana z przyjmowaniem rifabutyny, związek przyczynowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie stwierdzono wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie odnotowano interakcji między azytromycyną a terfenadyną. Nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej występowanie.

Teofilina. Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofiny u zdrowych ochotników.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na żadne parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z triazolamem i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni i azytromycyny 1200 mg w siódmym dniu nie wykazało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, ogólną ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Stężenia azytromycyny w surowicy krwi odpowiadały wartościom obserwowanym w innych badaniach.

Hydroksychlorochina. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające interwał QT i mogące powodować zaburzenia rytmu serca, np. hydroksychlorochinę.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Wrażliwość.

Podobnie jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o poważnych reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym, anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonej śmiercią), ostrym ogólnoustrojowym egzantem pęcherzykowaty (AGEP) oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS). Niektóre z tych reakcji wywołanych azytromycyną prowadziły do nawrotowych objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Hepatotoksyczność.

Ze względu na to, że wątroba jest główną drogą eliminacji azytromycyny, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu azytromycyny pacjentom z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach fulminantnego zapalenia wątroby, prowadzącego do zagrażającego życiu zaburzenia czynności wątroby podczas stosowania azytromycyny. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci w wywiadzie mieli chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

W przypadku wystąpienia objawów zaburzeń czynności wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemny mocz, skłonność do krwawień lub encefalopatia wątrobowa, należy natychmiast przeprowadzić badanie czynności wątroby.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń czynności wątroby należy przerwać stosowanie azytromycyny.

Alkaloidy ergotu.

U pacjentów przyjmujących pochodne ergotu jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych sprzyjało szybkiemu rozwojowi ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między pochodnymi ergotu a azytromycyną. Jednakże ze względu na teoretyczną możliwość rozwoju ergotyzmu nie należy stosować azytromycyny jednocześnie z pochodnymi ergotu.

Wydłużenie interwału QT.

Wydłużenie repolaryzacji serca i interwału QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i trzepotania-mergotania komor (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azytromycyną. Ponieważ stany towarzyszące zwiększonym ryzykiem wystąpienia arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) mogą prowadzić do zatrzymania krążenia, azytromycynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z istniejącymi stanami proarytmiogennymi (szczególnie u kobiet i osób starszych), w szczególności pacjentom:

• z wrodzonym lub potwierdzonym wydłużeniem interwału QT;
• leczonymi przy użyciu innych leków wydłużających interwał QT, np. leków przeciwarytmicznych klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cisaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresyjnymi, takimi jak cytalopram, oraz fluorochinolonami, takimi jak moxycyflokacyna i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie w przypadku hipokaliemii i hipomagnezjemii;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Superinfekcje.

Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem objawów superinfekcji wywołanych organizmami opornymi, w tym grzybami.

Diareia związaną z Clostridium difficile.

Podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków przeciwbakteryjnych, w tym azytromycyny, donoszono o biegunkach związanych z Clostridium difficile (CDAD), których ciężkość wahała się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Leczenie lekami przeciwbakteryjnymi zmienia normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Szczepy C. difficile hiperprodukujące toksyny są przyczyną zwiększonego poziomu zachorowań i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na terapię przeciwmikrobiologiczną i wymagać kolostomii. Należy brać pod uwagę możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną przez antybiotyki. Wymaga to starannego wywiadu, ponieważ donoszono, że CDAD może występować nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych. W przypadku wystąpienia CDAD należy przerwać terapię azytromycyną i rozpocząć specyficzne leczenie zakażenia C. difficile.

Infekcje paciorkowcowe.

W leczeniu gardła/anginy wywołanej przez Streptococcus pyogenes lekiem z wyboru jest zazwyczaj penicylina, która jest również stosowana w celu zapobiegania gorączce reumatycznej. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu infekcji paciorkowcowych w gardle, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azytromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym.

Zaburzenia czynności nerek.

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min) zaobserwowano 33% zwiększenie ekspozycji ogólnoustrojowej na azytromycynę.

Miastenia gravis.

Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub o nowym rozwoju zespołu miastenicznego u pacjentów leczonych azytromycyną.

Inne.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania w celu zapobiegania lub leczenia Mycobacterium avium complex (MAC) u dzieci.

Składniki pomocnicze.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania azytromycyny u ciężarnych kobiet. W badaniach wpływu na funkcję rozrodczą u zwierząt stosowano dawki odpowiadające umiarkowanym dawkom toksycznym dla organizmu matki. W tych badaniach nie uzyskano dowodów toksycznego wpływu azytromycyny na płód. Jednak brakuje odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych u ciężarnych kobiet. Dlatego azytromycynę należy przepisywać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko.

Karmienie piersią

Donoszono, że azytromycyna przenika do mleka kobiecego, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azytromycyny do mleka kobiecego.

Fertylność.

Badania dotyczące płodności prowadzono na szczurach; po podaniu azytromycyny zaobserwowano zmniejszenie częstości zajścia w ciążę. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Brak dowodów, że azytromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, należy jednak brać pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak delirium, halucynacje, zawroty głowy, senność, omdlenia, drgawki, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie innych mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować w postaci jednorazowej dawki dobowej niezależnie od posiłku. Tabletki należy połykać bez rozgniatania. W przypadku pominięcia przyjęcia 1 dawki leku, pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej, a kolejne – w odstępach 24 godzin.

Dorośli i dzieci o masie ciała > 45 kg.

* Dawkę 2. tygodnia stosować po 7 dniach od pierwszego dnia przyjmowania leku. Dawki od 3. do 10. tygodnia stosować w odstępach 7-dniowych.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U osób w podeszłym wieku nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mogą należeć do grupy ryzyka zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmi serca oraz arytmi typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

U pacjentów z niewielkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej 10–80 ml/min) można stosować takie samo dawkowanie jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Ponieważ azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, leku nie należy stosować pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań związanych z leczeniem tych pacjentów azytromycyną.

Dzieci.

Lek należy stosować u dzieci o masie ciała powyżej 45 kg. Dzieciom o masie ciała poniżej 45 kg zaleca się stosowanie leków zawierających azytromycynę w odpowiednim dawkowaniu.

Przedawkowanie.

Objawy: działania niepożądane pojawiające się po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych obserwowanych po stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych. Mogą one obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu.

Leczenie: w razie potrzeby zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz prowadzenie ogólnych zabiegów objawowych i wspomagających leczenie.

Efekty uboczne

W poniższej tabeli skutki uboczne związane z zastosowaniem wszystkich postaci leczniczych azromycyny, stwierdzone w badaniach klinicznych oraz w okresie obserwacji pogwarancyjnej, zostały wymienione według układów narządów i częstości występowania. Efekty uboczne zaobserwowane w okresie obserwacji pogwarancyjnej zostały oznaczone kursywą. Grupy pod względem częstości występowania określono według następującej skali: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); nieczęsto (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy pod względem częstości występowania niepożądane zdarzenia są wymienione według malejącego stopnia ich ciężkości.

Skutki uboczne mogą być związane z azitromycyną lub prawdopodobnie z nią związane, na podstawie danych uzyskanych w trakcie badań klinicznych i w okresie obserwacji pogwarancyjnej

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem Mycobacterium Avium Complex, opiera się na danych z badań klinicznych oraz obserwacji z okresu posprzedażowego. Niepożądane te reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości od tych, o których donoszono przy stosowaniu postaci leku działających szybko i postaci leku o przedłużonym działaniu.

Niepożądane reakcje, które mogą być związane z zapobieganiem i leczeniem Mycobacterium Avium Complex

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to prowadzenie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 250 mg: po 6 lub po 21 tabletek w blistrze, po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Tabletki 500 mg: po 3 tabletki w blistrze, po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania.

na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „KUSUM FARM”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Skriabina 54.

INSTRUKCJA

do stosowania leku przez personel medyczny

ZIOMYCIN®

(ZIOMYCIN®)

Skład:

substancja czynna: azytromycyna (azithromycin);

1 tabletka zawiera azytromycyny dihydrazynę w przeliczeniu na azytromycynę 250 mg lub 500 mg;

dodatkowe substancje: celuloza mikrokryształowa, sodowa croscarmelozowa, sodowy laurylosiarczan, povidon K 90, talk, stearynian magnezu, powłoka Opadry 04B52069 żółta: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), żółć chinolinowa (E 104), polietylenoglikol.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 250 mg: tabletki powlekane w kształcie kapsułki, żółte, z oznaczeniem „A 250” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 500 mg: tabletki powlekane w kształcie kapsułki, żółte, z oznaczeniem „A 500” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy, linkozamidy i streptograminy. Azytromycyna. Kod ATC J01FA10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Azytromycyna jest antybiotykiem makrolidowym z grupy azalidów. Cząsteczka powstaje w wyniku wprowadzenia atomu azotu do pierścienia laktonowego erytromycyny A.

Mechanizm działania azytromycyny polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50 S rybosomów i hamowanie translokacji peptydów.

Mechanizm oporności.

Istnieje pełna krzyżowa oporność między Streptococcus pneumoniae, beata-hemolitycznymi streptokokami grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym metycylinoodpornym złocistyym paciorkowcem (MRSA), na erytromycynę, azytromycynę, inne makrolidy i lankozamidy.

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może różnić się w zależności od regionu i czasu dla wyizolowanych gatunków, dlatego lokalna informacja na temat oporności jest niezbędna, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się z doświadczonym specjalistą, jeżeli lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów zakażeń budzi wątpliwości.

Wrażliwość mikroorganizmów na działanie azytromycyny.

*Metycylinoodporny złocisty paciorkowiec wykazuje bardzo wysoki poziom nabytej oporności na makrolidy i został tu wymieniony ze względu na rzadką wrażliwość na azytromycynę.

Farmakokinetyka.

Biodostępność po doustnym podaniu wynosi około 37 %. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2–3 godzinach od przyjęcia leku. Po podaniu doustnym azytromycyna rozkłada się w całym organizmie. W badaniach farmakokinetycznych wykazano, że stężenie azytromycyny w tkankach jest znacznie wyższe (aż 50-krotnie), niż w osoczu krwi, co wskazuje na silne wiązanie leku z tkankami.

Wiązanie z białkami osocza krwi zmienia się w zależności od stężenia w osoczu i wynosi od 12 % przy 0,5 μg/ml do 52 % przy 0,05 μg/ml w osoczu krwi. Umiemny objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (VVss) wynosiła 31,1 l/kg.

Okres półtrwania w osoczu końcowym w pełni odzwierciedla okres półtrwania z tkanków w ciągu 2–4 dni.

Około 12 % dawki azytromycyny podanej dożylnie wydzielane jest w niezmienionej postaci z moczem w ciągu kolejnych 3 dni. Szczególnie wysokie stężenia niezmienionej azytromycyny stwierdzono w żółci człowieka. W żółci wykryto również 10 metabolitów, powstających w wyniku demetylacji N- i O-, hydroksylacji pierścieni dezozaminy i aglikonu oraz rozszczepienia koniugatu kladynozy. Porównanie wyników chromatografii cieczowej i analiz mikrobiologicznych wykazało, że metabolity azytromycyny nie są mikrobiologicznie aktywne.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia spowodowane mikroorganizmami wrażliwymi na azytromycynę:

• zakażenia narządów gardła i nosa (bakteryjny zapalenie gardła/przepony, zatokowy, zapalenie ucha środkowego);
• zakażenia dróg oddechowych (bakteryjny zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc nabyte poza szpitalem);
• zakażenia skóry i tkanek miękkich: erythema migrans (wczesny etap choroby Lyme’a), bartoneloza, impetigo, wtórne piodermy, trądzik pospolity (trądzik zwykły) o średnim nasileniu;
• zakażenia przenoszone drogą płciową: niepowikłane infekcje narządów płciowych spowodowane Chlamydia trachomatis.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na azytromycynę, erytromycynę, dowolny antybiotyk makrolidowy lub ketolidowy, jak również na inne składniki leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Antacida. Podczas badania wpływu jednoczesnego stosowania leków przeciwwskazowych na farmakokinetykę azytromycyny ogólnie nie zaobserwowano zmian w biodostępności, choć stężenia maksymalne azytromycyny w osoczu obniżyły się o około 25%. Nie należy stosować azytromycyny i leków przeciwwskazowych jednocześnie.

Ceteryzyna. U zdrowych ochotników przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny przez 5 dni i ceteryzyny 20 mg w stanie stacjonarnym nie zaobserwowano zjawisk interakcji farmakokinetycznej ani istotnych zmian odstępu QT.

Didanozyna. Przy jednoczesnym stosowaniu dawek dobowych 1200 mg azytromycyny i 400 mg didanozyny dziennie u sześciu ochotników HIV-dodatnich nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę didanozyny w stanie stacjonarnym w porównaniu z placebo.

Dygoxyna i kolchicyna. Donoszono, że jednoczesne stosowanie antybiotyków makrolidowych, w tym azytromycyny, z substratami białka P-glikoproteiny, takimi jak dygoxyna i kolchicyna, prowadzi do wzrostu stężenia tych substratów w surowicy. W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i substratów białka P-glikoproteiny, takich jak dygoxyna, należy uwzględnić możliwość wzrostu stężenia dygoxyny w surowicy.

Zydowudyna. Jednorazowe dawki 1000 mg oraz wielokrotne dawki 1200 mg lub 600 mg azytromycyny miały niewielki wpływ na farmakokinetykę w osoczu lub wydalanie z moczem zydowudyny lub jej metabolitów glukuronidowych. Jednak przyjmowanie azytromycyny zwiększało stężenie fosforylowanej zydowudyny, klinicznie aktywnego metabolitu, w mononuklearnikach krwi obwodowej. Kliniczne znaczenie tych danych nie jest ustalone, ale mogą one być przydatne w leczeniu pacjentów.

Azotromycyna nie ma istotnego wpływu na wątrobowy układ cytochromu P450. Uważa się, że lek ten nie wykazuje charakterystycznej dla erytromycyny i innych makrolidów farmakokinetycznej interakcji lekowej. Azotromycyna nie powoduje indukcji ani inaktywacji cytochromu P450 w wątrobie poprzez kompleks cytochrom-metabolit.

Alkaloidy spichrzycy. Z uwagi na teoretyczną możliwość wystąpienia ergotyzmu jednoczesne podawanie azytromycyny z pochodnymi spichrzycy nie jest zalecane.

Przeprowadzono badania farmakokinetyczne dotyczące stosowania azytromycyny i poniższych leków, których metabolizm odbywa się w znacznym stopniu przy udziale cytochromu P450.

Atorwastatyna. Jednoczesne stosowanie atorwastatyny (10 mg na dobę) i azytromycyny (500 mg na dobę) nie powodowało zmian stężenia atorwastatyny w osoczu (na podstawie analizy hamowania HMG-CoA-reduktazy). Jednak w okresie postmarketingowym odnotowano przypadki rabdomiolizy u pacjentów stosujących azytromycynę ze statynami.

Karbamazepina. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie wykazała istotnego wpływu na stężenia karbamazepiny lub jej aktywnych metabolitów w osoczu u zdrowych ochotników.

Cymetydyna. W badaniu farmakokinetycznym wpływu jednorazowej dawki cymetydyny podanej 2 godziny przed podaniem azytromycyny nie zaobserwowano zmian farmakokinetyki azytromycyny.

Leki przeciwkrwawe typu kumaryny. W badaniu farmakokinetycznej interakcji azytromycyna nie zmieniała działania przeciwkrwawego jednorazowej dawki 15 mg warfaryny podanej zdrowym ochotnikom. Istnieją doniesienia o wzmacnianiu działania przeciwkrwawego po jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i leków przeciwkrwawych typu kumaryny. Choć związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony, należy uwzględnić konieczność częstego oznaczania czasu protrombinowego u pacjentów otrzymujących azytromycynę i leki przeciwkrwawe typu kumaryny.

Cyklosporyna. W badaniu farmakokinetycznym z udziałem zdrowych ochotników, którzy przyjmowali doustnie azytromycynę w dawce 500 mg/dobę przez 3 dni, a następnie jednorazową dawkę doustną cyklosporyny 10 mg/kg, zaobserwowano istotny wzrost Cmax oraz AUC0–5 cyklosporyny. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Jeśli jednoczesne stosowanie tych leków jest konieczne, należy monitorować stężenia cyklosporyny i odpowiednio dostosować dawkę.

Efawirenz. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 600 mg i 400 mg efawirenzu codziennie przez 7 dni nie powodowało żadnej klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Flukenazol. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie prowadzi do zmiany farmakokinetyki jednorazowej dawki flukenazolu 800 mg. Ogólna ekspozycja i okres półtrwania azytromycyny nie zmieniały się przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, jednak zaobserwowano klinicznie nieistotne obniżenie Cmax (18%) azytromycyny.

Indynawir. Jednoczesne stosowanie jednorazowej dawki azytromycyny 1200 mg nie powoduje istotnego statystycznie wpływu na farmakokinetykę indynawiru podawanego w dawce 800 mg trzy razy dziennie przez 5 dni.

Metyloprednizolon. W badaniu farmakokinetycznej interakcji u zdrowych ochotników azytromycyna nie miała istotnego wpływu na farmakokinetykę metyloprednizolonu.

Midazolam. U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg dziennie przez 3 dni nie powodowało klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki i farmakodynamiki midazolamu podawanego jako jednorazowa dawka 15 mg.

Nelfinawir. Jednoczesne stosowanie azytromycyny (1200 mg) i nelfinawiru w stanie stacjonarnym (750 mg trzy razy dziennie) prowadzi do wzrostu stężenia azytromycyny. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Ryfabutyna. Jednoczesne stosowanie azytromycyny i ryfabutyny nie wpływało na stężenia tych leków w surowicy. Neutropenia występowała u osób przyjmujących jednocześnie azytromycynę i ryfabutynę. Choć neutropenia była związana z przyjmowaniem ryfabutyny, związek przyczynowo-skutkowy z jednoczesnym przyjmowaniem azytromycyny nie został potwierdzony.

Syldenafil. U zdrowych ochotników płci męskiej nie stwierdzono wpływu azytromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na wartości AUC i Cmax syldenafila ani jego głównego krążącego metabolitu.

Terfenadyna. W badaniach farmakokinetycznych nie zgłaszano interakcji między azytromycyną a terfenadyną. Nie można całkowicie wykluczyć możliwości takiej interakcji; jednak nie ma specjalnych danych potwierdzających jej istnienie.

Teofilina. Nie stwierdzono klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu azytromycyny i teofliny u zdrowych ochotników.

Triazolam. Jednoczesne stosowanie azytromycyny 500 mg w pierwszym dniu i 250 mg w drugim dniu z 0,125 mg triazolamu nie wpływało istotnie na żadne parametry farmakokinetyczne triazolamu w porównaniu z triazolamem i placebo.

Trimetoprym/sulfametoksazol. Jednoczesne stosowanie podwójnej dawki trimetoprymu/sulfametoksazolu (160 mg/800 mg) przez 7 dni i azytromycyny 1200 mg w siódmym dniu nie wykazało istotnego wpływu na maksymalne stężenia, całkowitą ekspozycję ani wydalanie z moczem trimetoprymu ani sulfametoksazolu. Stężenia azytromycyny w surowicy odpowiadały tym obserwowanym w innych badaniach.

Hydroksychlorochina. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp QT i mogące powodować zaburzenia rytmu serca, takie jak hydroksychlorochina.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zwiększona wrażliwość.

Tak jak w przypadku erytromycyny i innych antybiotyków makrolidowych, donoszono o ciężkich reakcjach alergicznych, w tym o obrzęku naczynioruchowym, anafilaksji (w pojedynczych przypadkach zakończonej śmiercią), ostrym ogólnoustrojowym pustularnym wyprysku (AGEP) oraz reakcji lekowej z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS). Niektóre z tych reakcji wywołanych azitromycyną prowadziły do nawrotów objawów i wymagały dłuższej obserwacji oraz leczenia.

Hepatotoksyczność.

Ponieważ wątroba jest główną drogą eliminacji azitromycyny, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu azitromycyny pacjentom z ciężkimi chorobami wątroby. Donoszono o przypadkach fulminantnego zapalenia wątroby prowadzącego do zagrażającego życiu zaburzenia funkcji wątroby podczas stosowania azitromycyny. Prawdopodobnie niektórzy pacjenci mieli w wywiadzie chorobę wątroby lub stosowali inne leki hepatotoksyczne.

W przypadku wystąpienia objawów zaburzeń funkcji wątroby, takich jak szybko postępująca osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemnym moczem, skłonnością do krwawień lub encefalopatią wątrobową, należy natychmiast zbadać funkcję wątroby.

W przypadku stwierdzenia zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie azitromycyny.

Alkaloidy sporyszowe.

U pacjentów przyjmujących pochodne sporyszu, jednoczesne stosowanie niektórych antybiotyków makrolidowych może sprzyjać szybkiemu rozwojowi ergotyzmu. Brak danych dotyczących możliwości interakcji między pochodnymi sporyszu a azitromycyną. Ze względu jednak na teoretyczną możliwość rozwoju ergotyzmu, azitromycyny nie należy stosować jednocześnie z pochodnymi sporyszu.

Wydłużenie odcinka QT.

Wydłużenie repolaryzacji serca i odcinka QT, które zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii serca i trzepotania- migotania komór (torsade de pointes), obserwowano podczas leczenia innymi antybiotykami makrolidowymi, w tym azitromycyną. Ponieważ stany związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) mogą prowadzić do zatrzymania krążenia, azitromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącymi stanami proarytmicznymi (szczególnie u kobiet i osób starszych), w szczególności u pacjentów:

• z wrodzonym lub potwierdzonym wydłużeniem odcinka QT;
• leczonych innymi lekami wydłużającymi odcinek QT, np. lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna i prokainamid) i klasy III (dofetylid, amiodaron i sotalol), cisaprydem i terfenadyną, neuroleptykami, takimi jak pimozyd; antydepresyjnymi, takimi jak cytalopram, oraz fluorochinolonami, takimi jak moxycyfloxacin i lewofloksacyna;
• z zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, szczególnie z hipokaliemią i hipomagnezemią;
• z klinicznie istotną bradykardią, arytmiami serca lub ciężką niewydolnością serca.

Nadkażenie.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków, zaleca się obserwację pod kątem oznak nadkażenia wywołanego drobnoustrojami opornymi, w tym grzybami.

Diareia asocjowana z Clostridium difficile.

Podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków, w tym azitromycyny, donoszono o biegunce związanej z Clostridium difficile (CDAD), której ciężkość wahała się od łagodnej biegunki po zapalenie okrężnicy zakończone śmiercią. Leczenie antybiotykami zmienia normalną florę jelitową, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Odmiany C. difficile hiperprodukujące toksyny są przyczyną zwiększonej zachorowalności i śmiertelności, ponieważ te infekcje mogą być oporne na leczenie antymikrobiologiczne i mogą wymagać kolektomii. Należy brać pod uwagę możliwość rozwoju CDAD u wszystkich pacjentów z biegunką wywołaną przez antybiotyki. Wymaga to dokładnego wywiadu, ponieważ donoszono o przypadkach CDAD nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania antybiotyków. W przypadku wystąpienia CDAD należy przerwać terapię azitromycyną i rozpocząć specyficzne leczenie zakażenia C. difficile.

Zakażenia paciorkowcami.

W leczeniu zapalenia gardła/owo dolnego spowodowanego przez Streptococcus pyogenes, lekiem z wyboru jest zazwyczaj penicylina, która jest również stosowana w celu zapobiegania gorączce reumatycznej. Azitromycyna jest ogólnie skuteczna w leczeniu zakażeń gardła i gardła spowodowanych paciorkowcami, jednak nie ma danych potwierdzających skuteczność azitromycyny w zapobieganiu atakom reumatycznym.

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (filtracja kłębuszkowa < 10 ml/min) zaobserwowano 33% zwiększenie ekspozycji systemowej na azitromycynę.

Miastenia gravis.

Donoszono o nasileniu objawów miastenii gravis lub o wystąpieniu nowych objawów zespołu miastenijnego u pacjentów leczonych azitromycyną.

Inne.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania w celu zapobiegania lub leczenia zakażeń Mycoplasma pneumoniae Complex u dzieci.

Składniki pomocnicze.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania azitromycyny u kobiet w ciąży. W badaniach wpływu na funkcję rozrodczą u zwierząt stosowano dawki odpowiadające umiarkowanie toksycznym dawkom dla organizmu matki. W tych badaniach nie stwierdzono dowodów toksycznego wpływu azitromycyny na płód. Jednak brakuje odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Dlatego azitromycynę należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Karmienie piersią

Donoszono, że azitromycyna przenika do mleka matki, jednak nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych pozwalających scharakteryzować farmakokinetykę wydzielania azitromycyny do mleka matki.

Fertylność.

Badania dotyczące płodności prowadzono na szczurach; po podaniu azitromycyny zaobserwowano zmniejszenie częstości zajścia w ciążę. Znaczenie tych danych dla człowieka jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Brak danych potwierdzających, że azitromycyna może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych, należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak delirium, halucynacje, zawroty głowy, senność, omdlenia, drgawki, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować w postaci jednorazowej dawki dobowej niezależnie od przyjęcia pokarmu. Tabletki należy połykać nie rozgniatając. W przypadku opuszczenia przyjęcia 1 dawki leku, pominiętą dawkę należy przyjąć jak najszybciej, a kolejne – w odstępach 24 godzin.

Dorośli i dzieci o masie ciała > 45 kg.

* Dawkę 2. tygodnia stosować po 7 dniach od pierwszego dnia przyjmowania leku. Dawki od 3. do 10. tygodnia stosować w odstępach 7-dniowych.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym nie ma potrzeby modyfikowania dawki.

Ponieważ pacjenci w wieku podeszłym mogą należeć do grupy ryzyka zaburzeń przewodnictwa elektrycznego serca, zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu azytromycyny ze względu na ryzyko wystąpienia arytmii serca oraz arytmii typu torsade de pointes.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

U pacjentów z niewielkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej 10–80 ml/min) można stosować taką samą dawkę, jak u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Azytromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 10 ml/min).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Ponieważ azytromycyna jest metabolizowana w wątrobie i wydalana z żółcią, nie należy stosować leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby. Nie przeprowadzono badań związanych z leczeniem takich pacjentów azytromycyną.

Dzieci.

Lek należy stosować u dzieci o masie ciała powyżej 45 kg. Dzieciom o masie ciała poniżej 45 kg zaleca się stosowanie leków zawierających azytromycynę w odpowiednich dawkach.

Przedawkowanie.

Objawy: działania niepożądane pojawiające się po przyjęciu dawek wyższych niż zalecane są podobne do tych obserwowanych po stosowaniu zwykłych dawek terapeutycznych. Mogą one obejmować biegunkę, nudności, wymioty, odwracalną utratę słuchu.

Leczenie: w razie potrzeby zaleca się podanie węgla aktywowanego oraz prowadzenie ogólnych leczenia objawowego i wspomagającego.

Efekty uboczne

W poniższej tabeli wymieniono efekty uboczne ustalone w badaniach klinicznych oraz w okresie obserwacji pogwarancyjnej, obserwowane podczas stosowania wszystkich postaci leków zawierających azytromycynę, pogrupowane według układów narządów i częstości występowania. Efekty uboczne zarejestrowane w okresie obserwacji pogwarancyjnej zostały oznaczone kursywą. Grupy pod względem częstości występowania określono według następującej skali: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); niezbyt rzadko (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości występowania niepożądane zdarzenia są wymienione według malejącego stopnia ich ciężkości.

Efekty uboczne mogą być związane lub prawdopodobnie są związane z azytromycyną na podstawie danych uzyskanych w trakcie badań klinicznych i w okresie obserwacji pogwarancyjnej

Informacja o niepożądanych reakcjach, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem Mycobacterium Avium Complex, oparta jest na danych z badań klinicznych oraz obserwacji w okresie postmarketingowym. Te niepożądane reakcje różnią się pod względem rodzaju lub częstości w porównaniu z tymi, o których donoszono podczas stosowania leków o działaniu krótkotrwałym i przedłużonym.

Niepożądane reakcje, które mogą być związane z profilaktyką i leczeniem Mycobacterium Avium Complex

Wykazanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Wykazanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to prowadzenie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni wykazywać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 250 mg: 6 lub 21 tabletek w blistrze, 1 blister w opakowaniu tekturowym.

Tabletki 500 mg: 3 tabletki w blistrze, 1 blister w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania.

na receptę.

Producent.

KUSUM HEALTHCARE PVT LTD.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.