Zinacef®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku ZINACEF® (ZINACEF®)

Skład:

substancja czynna: cefuroksym;

1 butelka zawiera cefuroksym (w postaci sodowej cefuroksymu) 750 mg lub 1,5 g.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały lub kremowy proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny drugiej generacji. Kod ATC J01D C02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Cefuroksym hamuje syntezę ściany komórkowej mikroorganizmów poprzez przyłączanie się do białek wiążących penicylinę (PBP). Powoduje to zahamowanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy i śmierci komórek bakteryjnych.

Mechanizm oporności

Oporność bakterii na cefuroksym może być związana z jednym lub kilkoma z następujących mechanizmów:

• hydroliza przez β-laktamazy, w tym (ale nie wyłącznie) β-laktamazy o szerokim spektrum działania (ESBL) oraz enzymy typu AmpC, które mogą być indukowane lub trwale aktywne u niektórych beztlenowych gatunków bakterii Gram-ujemnych;
• obniżenie powinowactwa białek PBP do cefuroksymu;
• niską przepuszczalność zewnętrznej błony, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek PBP u bakterii Gram-ujemnych;
• bakteryjne systemy pomp wydzielniczych (efluksowe).

Oczekuje się, że organizmy nabyte odporności na inne formy wstrzykowe cefalosporyn są odporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności, organizmy nabyte odporności na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym.

Granice stężenia sodu cefuroksymu

• Graniczne minimalne stężenia hamujące (MIC) cefuroksymu ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania wrażliwości na antybiotyki (EUCAST) podano poniżej:

Wrażliwość mikrobiologiczna

Odporność nabyta na antybiotyk różni się w zależności od regionu i czasu dla poszczególnych mikroorganizmów. Zaleca się skorzystanie z lokalnych danych dotyczących wrażliwości na antybiotyk, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli znana jest nabyta oporność na antybiotyk i korzyść z zastosowania leku przynajmniej w leczeniu niektórych rodzajów infekcji jest wątpliwa.

Cefuroksym wykazuje zazwyczaj aktywność in vitro wobec następujących mikroorganizmów.

$Wszystkie szczepy S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym.

In vitro cefuroksym w połączeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazuje działanie przynajmniej addytywne, a czasem z oznakami synergizmu.

Farmakokinetyka

Absorpcja

Po wstrzyknięciu domięśniowym (IM) cefuroksymu u zdrowych ochotników średnie stężenia szczytowe w surowicy wynosiły od 27 do 35 µg/ml przy dawce 750 mg oraz od 33 do 40 µg/ml przy dawce 1000 mg i osiągane były w ciągu 30–60 minut po podaniu. Po 15 minutach od wewnątrzżylnego (IV) wlewu dawek 750 mg i 1500 mg stężenia w surowicy wynosiły odpowiednio około 50 i 100 µg/ml.

Po podaniu IM oraz IV parametry AUC i Cmax wzrastają liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w zakresie dawki pojedynczej od 250 mg do 1000 mg. Nie stwierdzono żadnych dowodów na kumulację cefuroksymu w surowicy u zdrowych ochotników po powtarzanych wewnątrzżylnych wlewach dawek 1500 mg co 8 godzin.

Rozkład

Stopień wiązania z białkami wynosi 33–50% w zależności od metody oznaczania. Średni objętość rozkładu wynosi od 9,3 do 15,8 l/1,73 m² po podaniu IM lub IV w zakresie dawek od 250 mg do 1000 mg. Stężenia cefuroksymu przekraczające MIC dla większości powszechnie występujących drobnoustrojów chorobotwórczych osiągane są w tkankach migdałków, zatok nosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kościach, płynie opłucnowym, płynie stawowym, płynie synowialnym, płynie międzykomórkowym, żółci, plwocinie oraz płynie wewnątrzgałkowym. Cefuroksym przenika przez barierę krew–mózg przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.

Biotransformacja

Cefuroksym nie jest metabolizowany.

Wydalanie

Cefuroksym wydzielany jest przez filtrację kłębuszkową oraz sekrecję kanalikową. Okres półtrwania wydalenia z surowicy po wstrzyknięciu domięśniowym lub wewnątrzżylnym wynosi około 70 minut. W ciągu 24 godzin od podania lek jest praktycznie całkowicie (85–90%) wydzielany w niezmienionej formie z moczem. Większość leku wydala się w ciągu pierwszych 6 godzin. Średni klirens nerkowy wynosi od 114 do 170 ml/min/1,73 m² po wstrzyknięciu IM lub IV w zakresie dawek od 250 do 1000 mg.

Grupy specjalne pacjentów

Płeć

Nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u mężczyzn i kobiet po jednorazowej wewnątrzżylnej iniekcji bolusowej dawki 1000 mg cefuroksymu w postaci sodowej.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu domięśniowym lub wewnątrzżylnym absorpcja, rozkład i ekskrecja cefuroksymu u pacjentów w wieku podeszłym są podobne do wyników uzyskanych u młodszych pacjentów o równoważnej funkcji nerek. Ponieważ pacjenci w wieku podeszłym mają większe prawdopodobieństwo wystąpienia obniżonej funkcji nerek, należy zachować ostrożność przy doborze dawki cefuroksymu u tej grupy populacji oraz monitorować funkcję nerek (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Okres półtrwania cefuroksymu w surowicy istotnie wydłuża się u noworodków w zależności od wieku ciążowego. Jednakże u niemowląt w wieku powyżej 3 tygodni oraz u dzieci okres półtrwania leku w surowicy wynoszący 60–90 minut jest podobny do obserwowanego u dorosłych.

Upośledzenie funkcji nerek

Cefuroksym wydzielany jest głównie przez nerki. Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków tej grupy, pacjentom z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek (np. klirens kreatyniny < 20 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki cefuroksymu w celu skompensowania wolniejszej ekskrecji leku (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas hemodializy i dializy otrzewnowej.

Upośledzenie funkcji wątroby

Ponieważ cefuroksym wydzielany jest głównie przez nerki, obecność upośledzenia funkcji wątroby nie powinna wpływać na farmakokinetykę cefuroksymu.

Interakcja farmakokinetyczna/farmakodynamiczna

Dla cepalosporyn najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym skorelowanym z efektywnością in vivo jest odsetek przedziału dawkowania (% T), w którym stężenie frakcji wolnej leku przekracza poziom MIC cefuroksymu dla poszczególnych docelowych szczepów (tj. % T > MIC).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Zinacef® wskazany jest do leczenia poniżej wymienionych zakażeń u dorosłych oraz dzieci, w tym noworodków (od momentu urodzenia) (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Właściwości farmakologiczne”).

• Zapalenie płuc nabywane poza szpitalem.
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli.
• Skomplikowane zakażenia dróg moczowych, w tym nerek (pielonefryt).
• Zakażenia tkanek miękkich: cellulitis, erysipeloides, infekcje ran.
• Zakażenia jamy brzusznej (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).
• Profilaktyka wystąpienia powikłań infekcyjnych po zabiegach chirurgicznych przewodu pokarmowego, w tym przełyku, po zabiegach ortopedycznych, ginekologicznych (w tym cięciu cesarskim) oraz po zabiegach kardiologiczno-naczyniowych.

W leczeniu i profilaktyce zakażeń wywołanych przez mikroorganizmy beztlenowe, cefuroksym należy stosować w połączeniu z odpowiednimi dodatkowymi lekami przeciwbakteryjnymi.

Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefuroksym lub inne składniki preparatu.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki z grupy cephalosporyn.

Wywiad wskazujący na ciężką nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne) na inne antybiotyki z grupy beta-laktamów (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Cefuroksym może wpływać na florę jelitową, co może prowadzić do zmniejszenia resorpcji estrogenów oraz do obniżenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych.

Cefuroksym wydalany jest drogą filtracji kłębuszkowej i sekrecji kanalikowej. Jednoczesne stosowanie probenecydu nie jest zalecane. Jednoczesne podawanie probenecydu opóźnia wydalanie antybiotyku i prowadzi do zwiększenia jego stężenia w osoczu krwi.

Potencjalne leki nefrotoksyczne oraz diuretyki pętlowe.

Antybiotyki z grupy cephalosporyn w wysokich dawkach należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych silnymi diuretykami (takimi jak furosemid) lub potencjalnymi lekami nefrotoksycznymi (takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe), ponieważ nie można wykluczyć zaburzeń czynności nerek przy stosowaniu takich kombinacji leków.

Inne rodzaje interakcji.

W odniesieniu do oznaczania stężenia glukozy we krwi: patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może prowadzić do wydłużenia Międzynarodowego Normalizowanego Współczynnika (INR).

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o ciężkich i czasem śmiertelnych reakcjach nadwrażliwości. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie cefuroksymem i podjąć odpowiednie środki zaradcze.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na cefuroksym, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których w wywiadzie występowały reakcje nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe.

Jednoczesne leczenie silnymi środkami moczopędnymi lub aminoglikozydami

Cefalosporynowe antybiotyki w wysokich dawkach należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących jednocześnie silne środki moczopędne, takie jak furosemid, lub aminoglikozydy. Donoszono o przypadkach zaburzeń funkcji nerek przy stosowaniu takiego połączenia leków. Funkcję nerek należy monitorować u tych pacjentów, podobnie jak u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”).

Przerost odpornych drobnoustrojów

Stosowanie cefuroksymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu grzybów z rodzaju Candida. Długotrwałe stosowanie cefuroksymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu odpornych drobnoustrojów (takich jak Enterococci, Clostridium difficile), co może wymagać przerwania leczenia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Podczas stosowania antybiotyków donoszono o przypadkach pseudomembranous colitis o różnym stopniu nasilenia – od łagodnego do zagrożonego życia. Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po stosowaniu antybiotyku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć konieczność przerwania terapii cefuroksymem i zastosowania specyficznego leczenia przeciwko patogenowi Clostridium difficile. Nie zaleca się stosowania leków hamujących perystaltykę jelit.

Stosowanie do wnętrza komory ocznej i efekty niepożądane ze strony oka

Zinacef® nie jest przeznaczony do stosowania do wnętrza komory ocznej. Po zastosowaniu do wnętrza komory ocznej cefuroksymu sodowego, przeznaczonego do wstrzykiwania dożylnego/wewnątrzmięśniowego, odnotowano pojedyncze przypadki oraz serie poważnych efektów niepożądanych ze strony oka. Obejmowały one obrzęk plamki, obrzęk siatkówki, odklejenie siatkówki, toksyczność siatkówki, zaburzenia widzenia, obniżenie ostrości wzroku, rozmycie widzenia, zmętnienie rogówki i obrzęk rogówki.

Infekcje jamy otrzewnowej

Ze względu na swój zakres działania cefuroksym nie nadaje się do leczenia infekcji wywołanych gram-ujemnymi bakteriami niefermentacyjnymi (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Wpływ na testy diagnostyczne

Podczas leczenia cefuroksymem donoszono o dodatnim wyniku testu Coombsa. Ten fenomen może wpływać na krzyżową próbę zgodności krwi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Może występować niewielka interferencja z metodami redukcji miedzi (Benedicta, Fehlinga, Clinitest). Jednak nie powinno to prowadzić do fałszywie dodatnich wyników, jak to może mieć miejsce przy stosowaniu niektórych innych cefalosporyn.

Ponieważ przy teście ferrytocjanowym może wystąpić wynik fałszywie ujemny, u pacjentów leczonych cefuroksymem sodowym do oznaczania stężenia glukozy we krwi/plazmie zaleca się stosowanie metod glukozooksydazowych lub heksookinazowych.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Lek Zinacef® (fiolka 750 mg) zawiera 42 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 2,1% rekomendowanej przez WHO maksymalnej dobowej dawki 2 g sodu dla dorosłego.

Lek Zinacef® (fiolka 1,5 g) zawiera 83 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 4,15% rekomendowanej przez WHO maksymalnej dobowej dawki 2 g sodu dla dorosłego.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Dane dotyczące stosowania cefuroksymu u ciężarnych są ograniczone. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono toksyczności reprodukcyjnej. Zinacef® należy stosować u ciężarnych tylko wtedy, gdy korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko.

Cefuroksym przenika przez łożysko i osiąga stężenia terapeutyczne w płynie owodniowym oraz krwi pępowinowej po wewnątrzmięśniowej lub dożylnej dawce podanej matce.

Karmienie piersią

Cefuroksym przenika do mleka matki w niewielkich ilościach. Przy stosowaniu dawek terapeutycznych nie przewiduje się wystąpienia efektów niepożądanych, jednak nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki lub grzybiczej infekcji błon śluzowych u niemowlęcia. W związku z tym należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o zaprzestaniu leczenia cefuroksymem / wstrzymaniu się od leczenia, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Fertylność

Brak danych dotyczących wpływu cefuroksymu sodowego na płodność u ludzi. W badaniach funkcji rozrodczych na zwierzętach nie stwierdzono wpływ cefuroksymu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu cefuroksymu na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak biorąc pod uwagę znane efekty niepożądane, można stwierdzić, że cefuroksym raczej nie wpływa na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Tabela 1. Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg

Tabela 2. Dzieci o masie ciała < 40 kg

Zaburzenia funkcji nerek

Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, podobnie jak w przypadku innych podobnych antybiotyków, u pacjentów z wyraźnymi zaburzeniami funkcji nerek zaleca się zmniejszenie dawki Zinacefu w celu skompensowania wolniejszego wydalania leku.

Tabela 3. Zalecane dawki leku Zinacef przy zaburzeniach funkcji nerek

Zaburzenia funkcji wątroby

Cefuroksym jest wydalany głównie z moczem. U pacjentów z dysfunkcją wątroby nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu.

Sposób stosowania

Zinacef® należy podawać przez 3–5 minut w formie wstrzyknięcia dożylnego bezpośrednio do żyły lub za pośrednictwem rurki kroplówki lub przez 30–60 minut w formie wlewu dożylnego, albo w formie głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego.

Miejscem wstrzyknięcia domięśniowego jest mięsień pośladkowy większy, a w jedno miejsce nie należy podawać więcej niż 750 mg. Dawkę powyżej 1,5 g należy podawać dożylnie.

Instrukcje dotyczące rozcieńczania leku przed podaniem

* Odtworzony roztwór do dodania do 50 lub 100 ml roztworu do wlewania (zobacz informacje o kompatybilności poniżej).

** Objętość roztworu cefuroksymu odtworzonego w środowisku do rozcieńczenia zwiększa się z powodu współczynnika przemieszczenia substancji leczniczej, co prowadzi do stężeń wymienionych w mg/ml.

Kompatybilność

1,5 g Zinacefu® rozpuszczonego w 15 ml wody do wstrzykiwań można stosować razem z metronidazolem (500 mg/100 ml); oba leki zachowują aktywność przez 24 godziny w temperaturze poniżej 25 °C.

1,5 g Zinacefu® jest kompatybilne z 1 g azlocyliny (w 15 ml rozpuszczalnika) lub z 5 g (w 50 ml rozpuszczalnika) przez 24 godziny w temperaturze 4 °C oraz przez 6 godzin w temperaturze do 25 °C.

Zinacef® (5 mg/ml) można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze 25 °C w 5 % lub 10 % roztworze ksytytolu do wstrzykiwań.

Zinacef® jest kompatybilny z roztworami zawierającymi do 1 % chlorowodorku lidokainy.

Zinacef® jest kompatybilny z większością powszechnie stosowanych roztworów do wlewania dożylnej. Zachowuje swoje właściwości przez 24 godziny w temperaturze pokojowej w następujących roztworach: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 0,18 % roztwór chlorku sodu z 4 % roztworem glukozy do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,9 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,45 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,225 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 10 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 10 % roztwór glukozy inwertowanej w wodzie do wstrzykiwań; roztwór Ringera; roztwór Ringera-laktatu; 1/6 roztwór laktytu sodu; roztwór Hartmana.

Stabilność Zinacefu® w roztworze chlorku sodu 0,9 % do wstrzykiwań z 5 % roztworem glukozy nie zmienia się w obecności fosforanu sodu hydrokortyzonu.

Zinacef® jest również kompatybilny przez 24 godziny w temperaturze pokojowej po rozcieńczeniu w roztworze do wlewania:

• z heparyną (10 lub 50 j./ml) w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań;
• z roztworem chlorku potasu (10 lub 40 mEq/l) w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań.

Każdy niewykorzystany lek lub odpady powinny być utylizowane zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Zinacef® można stosować dzieciom od pierwszych dni życia. Profil bezpieczeństwa stosowania cefuroksymu u dzieci odpowiada profilowi u dorosłych pacjentów.

Przedawkowanie.

Przy przedawkowaniu możliwe są powikłania neurologiczne, w tym encefalopatia, drgawki i śpiączka. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawka leku nie została odpowiednio skorygowana u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (zobacz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stężenie cefuroksymu we krwi można obniżyć poprzez hemodializę i dializę otrębową.

Efekty uboczne.

Najczęstsze reakcje niepożądane to neutropenia, eozynofilia, przemijające podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych lub bilirubiny, szczególnie u pacjentów z istniejącą chorobą wątroby, jednak nie ma danych na temat szkodliwego wpływu na wątrobę ani reakcji w miejscu wstrzyknięcia.

Częstotliwość występowania reakcji niepożądanych podana poniżej jest przybliżona, ponieważ dla większości reakcji nie ma wystarczających danych do dokładnego oszacowania. Ponadto częstotliwość występowania reakcji niepożądanych związanych z zastosowaniem cefuroksymu różni się w zależności od wskazań.

Do klasyfikacji działań niepożądanych od bardzo częstych po pojedyncze wykorzystano dane z badań klinicznych. Częstotliwość innych działań niepożądanych (np. < 1 na 10 000) podano głównie na podstawie danych z okresu pogromadzania po rejestracji i odzwierciedla częstotliwość zgłaszania działań niepożądanych bardziej niż rzeczywistą częstotliwość ich występowania.

Wszystkie reakcje niepożądane związane z leczeniem podano poniżej według klas układów narządów, częstotliwości występowania i nasilenia zgodnie z klasyfikacją MedDRA. Stosuje się następującą klasyfikację częstotliwości występowania działań niepożądanych: bardzo często ≥ 1/10; często ≥ 1/100 do < 1/10; nieczęsto ≥ 1/1000 do < 1/100; rzadko ≥ 1/10 000 do < 1/1000; bardzo rzadko < 1/10 000 oraz nieznana częstotliwość (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych).

Termin ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Słoik z proszkiem do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze poniżej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Po rozcieczeniu lek można przechowywać do 48 godzin w lodówce (4 °C) lub do 5 godzin w temperaturze do 25 °C.

Niezgodność.

Zinacef® nie powinno się mieszać w jednej strzykawce z antybiotykami aminoglikozydowymi.

pH 2,74% roztworu wodorowęglanu sodu do wstrzykiwań znacząco wpływa na kolor roztworu, dlatego roztwór ten nie jest zalecany do rozcieńczania Zinacef®. Jednak w razie potrzeby, gdy chory otrzymuje roztwór wodorowęglanu sodu dożylnie w sposób doinfuzyjny, Zinacef® można podać bezpośrednio do rury kroplówki.

Opakowanie. Przejrzysty szklany słoik, zamknięty bromobutylową lub fluorogumową uszczelnioną korką z ochronnym aluminiowym kapturkiem, w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Ei Si Ei S Dobfar S.p.A., Włochy / ACS Dobfar S.r.l., Włochy.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

ul. Alessandro Fleming, 2, Werona, 37135, Włochy / Via Alessandro Fleming, 2, Verona, 37135, Italy.