INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ZIGOZIS (ZYGOSIS)

Skład:

substancja czynna: pantoprazol;

1 fiolka zawiera 45,11 mg pantoprazolu sodowego seskwihydrytu, co odpowiada 40 mg pantoprazolu;

substancje pomocnicze: edetatu sodu dwu, wodorotlenek sodu.

Postać leku. Proszek liofilizowany do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek liofilizowany biały lub prawie biały.

Roztwór po rekonstytucji: przezroczysty żółtawy roztwór, wolny od widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej. Pantoprazol.

Kod ATC A02BC02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Pantoprazol – związek benzimidazolowy, który hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych. Pantoprazol przekształca się w formę aktywną w kwasowym środowisku komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Inhibicja zależy od dawki i hamuje zarówno wydzielanie kwasu podstawowego, jak i stymulowanego. Większość pacjentów uwalnia się od objawów w ciągu 2 tygodni. Pantoprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej (IPP) oraz inhibitory receptora H2, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem dystalnie względem receptora komórkowego, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnym jest taki sam.

Podczas stosowania pantoprazolu wzrasta poziom gastryny na czczo. Przy krótkotrwałym stosowaniu leku poziom gastryny w większości przypadków nie przekracza górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu poziom gastryny w większości przypadków podwaja się. Jednakże nadmierne zwiększenie występuje tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby komórek ECL (komórek enterochromafinopodobnych) w żołądku (podobnie jak w hiperplazji typu adenomatoidalnego). Jednakże, zgodnie z przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Na podstawie wyników badań na zwierzętach nie można wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry endokrynologiczne tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi poziom gastryny w osoczu krwi wzrasta w odpowiedzi na zmniejszenie wydzielania kwasu. Ponadto, ze względu na obniżoną kwasowość żołądka, wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie IPP należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed oznaczeniem poziomu CgA. Pozwala to na powrót poziomu CgA, który może być fałszywie podwyższony po leczeniu IPP, do normy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Pantoprazol jest szybko wchłaniany, a maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest już po jednorazowym doustnym podaniu dawki 40 mg. Średnio maksymalne stężenie w osoczu krwi wynoszące około 2–3 μg/ml osiągane jest po około 2,5 godziny od podania; stężenie pozostaje stabilne po wielokrotnym podawaniu. Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po jednorazowym ani powtarzalnym podaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu krwi pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym. Ustalono, że całkowita biodostępność tabletek wynosi około 77%. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) ani na maksymalne stężenie w osoczu krwi, a tym samym nie wpływa na biodostępność. Jednoczesne spożycie pokarmu zwiększa jedynie zmienność okresu wczesnego.

Rozkład

Wiązanie pantoprazolu z białkami osocza krwi wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Biota transformacja

Substancja metabolizowana jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylacja za pomocą CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolicznych należy utlenianie za pomocą CYP3A4.

Wydalanie

Okres półtrwania końcowego wynosi około 1 godziny, a klirens – 0,1 l/h/kg. Zanotowano kilka przypadków opóźnienia wydalania. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z o wiele dłuższym czasem działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydalana jest z moczem (około 80%), reszta – z kałem. Głównym metabolitem zarówno w osoczu krwi, jak i w moczu, jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieznacznie przekracza okres półtrwania pantoprazolu.

Grupy specjalne pacjentów

Metabolizatorzy wolni. U około 3% Europejczyków brakuje funkcjonalnie aktywnego enzymu CYP2C19 – nazywa się ich metabolizatorami wolnymi. U takich osób metabolizm pantoprazolu prawdopodobnie katalizowany jest głównie przez enzym CYP3A4. Po podaniu jednej dawki 40 mg średnie AUC było około 6 razy większe u metabolizatorów wolnych niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (metabolizatorzy szybcy). Średnie stężenie szczytowe w osoczu krwi wzrosło o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Zaburzenia funkcji nerek. Nie ma zaleceń dotyczących zmniejszenia dawki przy podawaniu pantoprazolu pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek (w tym pacjentom dializowanym). Podobnie jak u zdrowych osób, okres półtrwania pantoprazolu u tych pacjentów jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo małe ilości pantoprazolu. Pomimo umiarkowanie dłuższego okresu półtrwania głównego metabolitu (2–3 godziny), wydalanie nadal jest szybkie, więc nie dochodzi do kumulacji.

Zaburzenia funkcji wątroby. Chociaż u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg skali Childa–Pugha) okres półtrwania wydłuża się do 7–9 godzin, a AUC wzrasta 5–7 razy, maksymalne stężenie w osoczu krwi wzrasta nieznacznie – 1,5 raza w porównaniu z osobami zdrowymi.

Pacjenci w podeszłym wieku. Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u ochotników w podeszłym wieku w porównaniu z młodszych ochotnikami również nie ma znaczenia klinicznego.

Dzieci. Po jednorazowym dożylnym podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między kliremsem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach z udziałem dorosłych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Przełykowe zapalenie przełyku o średnim i ciężkim nasileniu.
Owrzodzenie dwunastopercza.
Owrzodzenie żołądka.
Zespół Zollingera–Ellisona oraz inne stany hipersekrecyjne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne benzimidazolu lub którykolwiek składnik leku. Pantoprazol, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej, jest przeciwwskazany w połączeniu z atazanawirem.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie wydzielania kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich bio dostępności (np. niektórych leków przeciwgrzybiczych, takich jak keto konazol, itrakonazol, pozakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV. Nie zaleca się stosowania pantoprazolu w połączeniu z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH wewnątrżołądkowego, ze względu na istotne zmniejszenie ich bio dostępności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z IPP, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenia wirusem). Nie należy przekraczać dobowej dawki pantoprazolu 20 mg. Może zaistnieć potrzeba dostosowania dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumarynowe leki przeciwkrzepliwe (fenprokumon i warfaryna). Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani międzynarodowego znormalizowanego wskaźnika (INR). Jednak donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombinowego u pacjentów stosujących jednocześnie IPP oraz warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombinowego może prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet do skutku śmiertelnego. W przypadku takiego jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombinowego.

Metotreksat. Donoszono, że jednoczesne stosowanie wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i IPP zwiększa stężenie metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. chorym na raka lub łuszczycę, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Inne interakcje. Pantoprazol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główna droga metabolizmu to demetylacja za pomocą CYP2C19, inne drogi metaboliczne obejmują utlenianie enzymem CYP3A4. Badania z lekami, które są również metabolizowane za pomocą tych samych dróg, takimi jak karbamazepina, diazepan, gli benklamid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynilostradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji.

Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami metabolizowanymi przez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeiny, teofiliny), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), a także nie wpływa na białko P-glikoproteinowe związane z wchłanianiem cyklosporyny.

Nie wykazano interakcji z jednoczesnym podawaniem leków przeciwwskazowych.

Przeprowadzono również badania interakcji pantoprazolu z jednoczesnym podawaniem niektórych antybiotyków (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19. Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksymina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampycyna i ziołonóg zwyczajny (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Nowotwory złośliwe żołądka. Objawowe odpowiedzi na leczenie pantoprazolem mogą maskować objawy nowotworów złośliwych żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku występowania niepokojących objawów (np. istotnej utraty masy ciała, okresowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meliny), a także przy podejrzeniu lub stwierdzeniu obecności wrzodu żołądka, należy wykluczyć możliwość procesu złośliwego.

W przypadku utrzymywania się objawów pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania diagnostyczne.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu stężenia enzymów wątrobowych leczenie lekiem Zigozis należy przerwać (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”).

Inhibitory proteazy HIV

Nie zaleca się stosowania IPP razem z inhibitorami proteazy HIV (takimi jak atazanawir), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Infekcje przewodu pokarmowego wywołane przez bakterie

Pantoprazol, podobnie jak inne IPP, może zwiększać liczbę bakterii obecnych fizjologicznie w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Leczenie tym lekiem nieco zwiększa ryzyko wystąpienia infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez bakterie takie jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Sód. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w fiolce, co oznacza, że jest w zasadzie lekiem „bezsodowym”.

Hipomagnezemia

Zgłaszano przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów stosujących IPP, takie jak pantoprazol, przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków – przez rok. Hipomagnezemia może rozwijać się powoli i początkowo przebiegać bezobjawowo, a następnie objawiać się poważnymi zaburzeniami klinicznymi, takimi jak osłabienie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. W przypadku hipomagnezemii stan pacjentów najczęściej poprawiał się po podaniu doustnego lub dożylnego magnezu oraz po przerwaniu leczenia IPP.

Pacjentom planującym długotrwałą terapię lub stosującym IPP jednocześnie z digitalisem lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. z diuretykami), zaleca się pomiar stężenia magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo w trakcie terapii.

Złamania kości

IPP, szczególnie w dużych dawkach i przy stosowaniu dłuższym niż 1 rok, zwiększają w pewnym stopniu ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u pacjentów starszych lub z innymi czynnikami ryzyka. Badania obserwacyjne wskazują, że IPP zwiększają ogólne ryzyko złamań od 10 do 40%. Niektóre z tych przypadków mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Podostre łuszczycowe zaczerwienienie rumieniowe. Stosowanie IPP wiązano z bardzo rzadkimi przypadkami wystąpienia podostrego łuszczycowego zaczerwienienia rumieniowego. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia lekiem Zigozis. Wcześniejsze wystąpienie podostrego łuszczycowego zaczerwienienia rumieniowego u pacjentów podczas poprzedniego leczenia IPP może zwiększyć ryzyko jego nawrotu podczas stosowania innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższony poziom CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie lekiem Zigozis należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed przeprowadzeniem oznaczenia stężenia CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym oznaczeniu, należy przeprowadzić ponowne oznaczenie po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dostępne dane dotyczące stosowania pantoprazolu u ciężarnych kobiet (ok. 300–1000 doniesień o wynikach ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetoinfantylnej leku. W badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność reprodukcyjną. Z powodu środków ostrożności należy unikać stosowania leku Zigozis u ciężarnych kobiet.

Karmienie piersią. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu z mlekiem matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu z ludzkim mlekiem matki, jednak o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków lub niemowląt. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/utrzymaniu leczenia lekiem Zigozis należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem Zigozis dla kobiety.

Plodność. Pantoprazol nie wpływał negatywnie na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi urządzeń.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas kierowania pojazdami lub pracy z innymi urządzeniami. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takich przypadkach nie należy kierować pojazdami ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli. Lek Zigozis należy stosować dorośliem na pisemne zlecenie i pod bezpośrednim nadzorem lekarza.

Wstrzykiwanie dożylne pantoprazolu zaleca się tylko w przypadku niemożności podania doustnego. Dane dotyczące długości leczenia dożylnego obejmują okres do 7 dni. Dlatego w przypadku klinicznej możliwości należy przejść od dożylnej aplikacji Zigozis do doustnego stosowania leków zawierających pantoprazol.

Zapalenie przełyku spowodowane refluksją, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka

Zalecana dawka to 40 mg pantoprazolu (1 fiolka) na dobę dożylnie.

Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją kwasu

W przypadku długotrwałego leczenia zespołu Zollingera–Ellisona oraz innych stanów patologicznych z nadmierną sekrecją kwasu zalecana dawka początkowa leku Zigozis wynosi 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można korygować – zwiększać lub zmniejszać – w zależności od wskaźników sekrecji kwasu żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwie podania. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu do 160 mg, jednak czas stosowania powinien być ograniczony do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania sekrecji kwasu.

Jeśli konieczne jest szybkie obniżenie poziomu kwasowości, u większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 2×80 mg w celu osiągnięcia pożądanego poziomu (< 10 mEq/h) w ciągu 1 godziny.

Przygotowanie do stosowania

Proszek należy rozpuścić w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, zawartego we fiolce. Otrzymany roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy w butelkach plastikowych lub szklanych.

Po rozcieńczeniu stabilność chemiczna i fizyczna leku zachowana jest przez 12 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony roztwór należy stosować natychmiast.

Nie wolno przygotowywać ani mieszać leku Zigozis z innymi rozpuszczalnikami niż wymienione powyżej.

Wstrzykiwanie dożylne leku należy przeprowadzać w ciągu 2–15 minut.

Fiolka przeznaczona jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Przed zastosowaniem należy wizualnie sprawdzić fiolki z lekiem (w szczególności pod kątem zmiany koloru, obecności osadu). Rozcieńczony roztwór powinien być klarowny i mieć lekko żółtawy kolor. Odpady leku lub lek, którego właściwości fizykochemiczne uległy zmianie (w szczególności zmiana koloru, pojawienie się osadu), należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Niewydolność wątroby. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg (½ fiolki leku Zigozis, proszek liofilizowany 40 mg) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Niewydolność nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie wymaga się korekty dawki. Nie należy stosować leku Zigozis w celu eradukacji H. pylori w ramach terapii skojarzonej u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ brak jest danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u tej grupy pacjentów.

Pacjenci w wieku podeszłym nie wymagają korekty dawki.

Dzieci.

Zigozis, proszek liofilizowany do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, nie zaleca się stosować dzieciom (do 18. roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku w tej grupie wiekowej są ograniczone. Obecnie dostępne dane opisano w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać rekomendacji dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania nie są znane.

Dawki do 240 mg podane dożylne w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol silnie wiąże się z białkami osocza, nie należy go do grupy leków, które łatwo można usunąć za pomocą dializy.

W przypadku wystąpienia objawów zatrucia stosuje się leczenie objawowe i wspierające. Nie ma zaleceń dotyczących specyficznego leczenia.

Efekty uboczne.

Powikłania wystąpiły u około 5 % pacjentów. Najczęstsze efekty uboczne to zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia. Biegunka i ból głowy występowały u około 1 % pacjentów.

Efekty uboczne sklasyfikowano według częstości występowania:

często (> 1/100 i < 1/10), rzadko (> 1/1000 i < 1/100), rzadko (> 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu limfatycznego

Rzadko: agranulocytoza.

Bardzo rzadko: leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, szok anafilaktyczny).

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywiania

Rzadko: hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol); zmiana masy ciała.

Częstość nieznana: hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), hipokalcemia¹, hipokaliemia.

Zaburzenia psychiczne

Nieczoło: zaburzenia snu.

Rzadko: depresja (w tym nasilenie objawów).

Bardzo rzadko: dezorientacja (w tym nasilenie objawów).

Częstość nieznana: halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów skłonnych do takich zaburzeń), a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania.

Ze strony układu nerwowego

Nieczoło: ból głowy, zawroty głowy.

Rzadko: zaburzenia smaku.

Częstość nieznana: parestezje.

Ze strony narządu wzroku

Rzadko: zaburzenia wzroku/rozmycie widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego

Często: polipy z gruczołów podstawnych (łagodne).

Nieczoło: biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból i dyskomfort brzucha.

Częstość nieznana: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego

Nieczoło: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT).

Rzadko: podwyższenie poziomu bilirubiny.

Częstość nieznana: uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Nieczoło: wysypka skórna, egzanema, swędzenie.

Rzadko: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Częstość nieznana: zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, wielopostaciowa rumień, podatność na działanie światła, podostre łupieżowate toczeń skóry (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Nieczoło: złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Rzadko: artralgia, mialgia.

Częstość nieznana: skurcze mięśni².

Ze strony nerek i układu moczowego

Częstość nieznana: nefryt międzykomórkowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Rzadko: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia

Często: zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia.

Nieczoło: osłabienie, zmęczenie, niedobór samopoczucia.

Rzadko: podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

Hipokalcemia współwystępująca z hipomagnezemią.
Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Proszek liofilizowany do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań, 40 mg; 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent.

Polifarma Ilac San. Ve Tic. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Vakıflar OSB Mahallesi, Sanayi Caddesi, No: 22/1 Ergene/Tekirdag, Turcja /
Vakıflar OSB Mahallesi, Sanayi Caddesi, No: 22/1 Ergene/Tekirdag, Turkey.