Xolipral

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA WETERYNARYJNEGO XOLIPRAL

Skład:

substancja czynna: pramipexol;

1 tabletka zawiera pramipexolu dihydrochloridu monohydratu 0,25 mg, co odpowiada pramipexolowi 0,175 mg, lub 1 mg, co odpowiada pramipexolowi 0,7 mg;

substancje pomocnicze: b-cyklodekstryna (E 459), skrobia kukurydziana, powidon, celuloza mikrokryształowa, ditlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

dla dawki 0,7 mg: tabletki o kształcie okrągłym, od białego do prawie białego koloru, z ukośnie ściętymi brzegami, z rowkiem podziałowym z obu stron.

dla dawki 0,175 mg: tabletki o kształcie owalnym, od białego do prawie białego koloru, z ukośnie ściętymi brzegami, z rowkiem podziałowym z obu stron.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki dopaminergiczne. Agonisty dopaminy.

Kod ATC N04B C05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Pramipexol jest agonistą dopaminergicznym o wysokiej selektywności i specyficzności wobec receptorów dopaminowych podtypu D2, z wyższym powinowactwem do receptorów D3. Wykazuje pełną aktywność wewnętrzną.

Pramipexol złagadza zaburzenia ruchowe parkinsonowskie poprzez stymulację receptorów dopaminowych w prążkowiu (corpus striatum). Badania na zwierzętach wykazały, że pramipexol hamuje synteza, uwalnianie oraz krążenie dopaminy.

Dokładny mechanizm działania leku w leczeniu zespołu niespokojnych nóg nie jest znany. Choć patofizjologia zespołu niespokojnych nóg w ogólności nie jest znana, dane neurofarmakologiczne wskazują na zaangażowanie centralnego układu dopaminergicznego.

Farmakokinetyka.

Pramipexol jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym. Biologiczna dostępność wynosi ponad 90%. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są między 1. a 3. godziną. Szybkość wchłaniania nie zmniejsza się przy jednoczesnym spożyciu pokarmu, ale ogólny poziom wchłaniania jest obniżony. Pramipexol charakteryzuje się kinetyką liniową oraz stosunkowo niewielkimi wahaniami stężenia w osoczu u różnych pacjentów, niezależnie od postaci leku. U ludzi wiązanie pramipexolu z białkami osocza jest bardzo niskie (< 20%), a objętość rozdziału duża (400 l).

Pramipexol jest metabolizowany u ludzi jedynie w niewielkim stopniu.

Wydalenie nienaruszonego pramipexolu przez nerki jest najważniejszą drogą eliminacji. Około 90% dawki znaczonej 14C wydalane jest przez nerki, podczas gdy mniej niż 2% wykrywa się w kale. Całkowity klirens pramipexolu wynosi około 500 ml/min, a klirens nerkowy około 400 ml/min. Okres półtrwania (t ½) wynosi od 8 godzin u młodych pacjentów do 12 godzin u chorych w podeszłym wieku.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawów i objawów idiopatycznego zespołu Parkinsona u dorosłych, jako monoterapia (bez lewodopy) lub w połączeniu z lewodopą w trakcie przebiegu choroby aż do późnych stadiów, gdy efekt lewodopy osłabia się lub staje się niestabilny i występują wahania efektu terapeutycznego (zjawisko „włącz-wyłącz”).

Leczenie objawowe idiopatycznego zespołu niespokojnych nóg od umiarkowanego do ciężkiego stopnia u dorosłych, w dawkach nie przekraczających 0,75 mg.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na pramipexol lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wiązanie z białkami osocza.

Pramipexol wiąże się z białkami osocza u ludzi w bardzo niewielkim stopniu (< 20%) i charakteryzuje się niską biotransformacją. Dlatego interakcja z innym lekiem wpływającym na wiązanie białek osocza lub eliminację poprzez biotransformację jest mało prawdopodobna. Ponieważ leki przeciwbłoniaste są głównie eliminowane poprzez metabolizm w wątrobie, potencjalna interakcja jest mało prawdopodobna. Interakcje z lekami przeciwbłoniastymi nie były badane. Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji między selegiliną a lewodopą.

Inhibitory/konkurencyjne substancje korzystające z aktywnej drogi wydalania nerkowego.

Cymetydyna zmniejsza klirens nerkowy pramipexolu o około 34%, najprawdopodobniej poprzez hamowanie systemu transportu kationowego wydzielania kanalikowego w nerkach. Leki hamujące aktywne wydzielanie kanalikowe nerkowe lub same wydalane tą drogą, takie jak cymetydyna, amantadyna, moksyfloksofin, zydowudyna, cisplatyna, chinina i prokainamid, mogą oddziaływać na pramipexol i prowadzić do zmniejszenia jego klirensu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków z Xolipralem należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki pramipexolu.

Kombinacja z lewodopą.

Podczas zwiększania dawki leku u pacjentów z zespołem Parkinsona zaleca się zmniejszenie dawki lewodopy, natomiast dawki innych leków przeciwparkinsonowych należy pozostawić bez zmian.

Z uwagi na możliwy efekt addytywny należy zachować ostrożność, jeśli pacjent stosuje inne leki uspokajające lub alkohol w połączeniu z pramipexolem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów” oraz „Działania niepożądane”).

Leki przeciwpsychotyczne.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leków przeciwpsychotycznych z pramipexolem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), ponieważ możliwe są efekty antagonistyczne.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Lek powinien być przepisywany pacjentom z chorobą Parkinsona i zaburzeniami funkcji nerek w dawkach zmniejszonych zgodnie z zaleceniami zawartymi w sekcji „Sposób dawkowania i stosowania”.

Halucynacje. Halucynacje są znanymi skutkami ubocznymi leczenia agonistami dopaminowymi i lewodopą. Pacjentów należy poinformować, że mogą wystąpić halucynacje (w większości przypadków wzrokowe).

Dyskineza. W trakcie terapii łączonej z lewodopą, w przypadku postępującej choroby Parkinsona, dyskineza może się rozwinąć już na początku dawkowania. W takim przypadku należy rozważyć zmniejszenie dawki lewodopy.

Nagłe napady senności i senność. Stosowanie pramipexolu wiąże się z występowaniem senności oraz epizodów nagłych napadów senności, szczególnie u pacjentów z chorobą Parkinsona. Były rzadkie doniesienia o nagłych napadach senności podczas codziennej aktywności, w niektórych przypadkach bez świadomości lub objawów ostrzegawczych. Z tego powodu pacjentów należy poinformować o konieczności zachowania szczególnej ostrożności podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami podczas leczenia lekiem Xolipral. Pacjenci doświadczający senności i/lub epizodów nagłych napadów senności powinni powstrzymać się od prowadzenia samochodu oraz pracy z innymi urządzeniami. Należy również rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub skrócenia czasu leczenia. Ponadto należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków o działaniu uspokajającym lub spożywania alkoholu podczas leczenia pramipexolem (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn” oraz „Działania niepożądane”).

Zaburzenia kontroli impulsów. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju zaburzeń kontroli impulsów. Pacjenci oraz osoby opiekujące się nimi powinni wiedzieć, że podczas leczenia agonistami dopaminy, w tym lekiem Xolipral, mogą występować objawy zaburzeń kontroli impulsów, takie jak patologiczna gra w gry hazardowe, zwiększona libido, hiperseksualność, kompulsywne wydatkowanie lub zakupy, objadanie się oraz kompulsywne jedzenie.

W przypadku pojawienia się takich objawów należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub całkowitego odstawienia leku.

Ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego. W przypadku ciężkich chorób układu sercowo-naczyniowego lek należy stosować z dużą ostrożnością. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia, ze względu na ogólny ryzyko hipotensji ortostatycznej związanego z terapią dopaminergiczną.

Pacjenci z zaburzeniami psychicznymi. Pacjentów z zaburzeniami psychicznymi leczenie agonistami dopaminy należy stosować tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść z leczenia przewyższa potencjalne ryzyko. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków przeciwpsychotycznych i pramipexolu.

Zespół neuroleptyczny złośliwy. Obserwowano objawy przypominające zespół neuroleptyczny złośliwy po nagłym odstawieniu leczenia dopaminergicznego.

Badanie okulistyczne.

Zaleca się regularne badanie okulistyczne w przypadku zaburzeń wzroku.

Augmentacja. Doniesienia wskazują, że leczenie zespołu niespokojnych nóg lekami dopaminergicznymi może prowadzić do augmentacji. Augmentacja objawia się wcześniejszym występowaniem objawów wieczorem (lub nawet w ciągu dnia), nasileniem objawów oraz rozprzestrzenieniem się objawów na kończyny górne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Wpływ na ciążę i laktację u ludzi nie był badany. Leku można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Ponieważ leczenie pramipexolem hamuje wydzielanie prolaktyny, możliwe jest zmniejszenie laktacji. Wydalanie leku z mlekiem matki nie zostało zbadane u kobiet. Leku nie zaleca się stosować w czasie karmienia piersią. Jeśli nie można uniknąć stosowania leku, należy zakończyć karmienie piersią.

Nie przeprowadzono badań wpływu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lek może znacząco wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Możliwe są halucynacje lub senność.

Pacjenci doświadczający senności i/lub epizodów nagłych napadów senności powinni powstrzymać się od prowadzenia samochodu oraz od wszelkiej potencjalnie niebezpiecznej działalności, w której pogorszenie czujności zwiększa ryzyko poważnych urazów lub śmierci podczas stosowania leku.

Sposób stosowania i dawki.

Wszystkie informacje dotyczące dawkowania odnoszą się do formy pramipexolu w postaci pramipexolu dihydrochloranu.

Choroba Parkinsona.

Dawkę dobową stosuje się w 3 dawkach, w równych porcjach.

Leczenie wstępowne.

Jak podano poniżej, dawkę leku należy stopniowo zwiększać co 5–7 dni, począwszy od 0,375 mg na dobę. W przypadku gdy u pacjentów nie występują nietolerowane działania niepożądane, dawkę należy tytrować aż do osiągnięcia maksymalnego efektu terapeutycznego.

Tabela 1

Schemat zwiększania dawki leku

W razie potrzeby dalszego zwiększania dawki dawkę dzienną należy zwiększać o 0,75 mg co tydzień, aż do maksymalnej dawki wynoszącej 4,5 mg na dobę. Należy jednak zauważyć, że częstość występowania senności wzrasta przy dawkach przekraczających 1,5 mg na dobę.

Terapia wspomagająca.

Indywidualna dawka waha się od 0,375 mg do maksymalnej 4,5 mg na dobę. Podczas zwiększania dawki w trakcie głównych badań efekt leczenia obserwowano począwszy od dawki dziennej 1,5 mg. Dalszą korektę dawki należy przeprowadzać na podstawie odpowiedzi klinicznej i występowania działań niepożądanych. W trakcie badań klinicznych około 5% pacjentów przyjmowało dawki mniejsze niż 1,5 mg. U pacjentów z postępującą chorobą Parkinsona dawka wyższa niż 1,5 mg na dobę może okazać się korzystna dla osób, u których planuje się zmniejszenie dawki lewodopy w ramach terapii skojarzonej z lewodopą. Zaleca się zmniejszenie dawki lewodopy w przypadku zwiększania dawki Xolipralu oraz w trakcie terapii wspomagającej, w zależności od reakcji poszczególnych pacjentów (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Przestanie leczenia.

Nagłe przerwanie terapii dopaminergicznej może prowadzić do rozwoju zespół neuroleptycznego złego (zespół neuroleptyczny złego). Dawkę pramipexolu należy zmniejszać według schematu o 0,75 mg dziennie, aż do dawki dziennej 0,75 mg. Następnie dawkę należy zmniejszyć do 0,375 mg na dobę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Wydalanie pramipexolu zależy od funkcji nerek. Poniżej przedstawiono zalecaną schemę dawkowania w leczeniu wstępnym.

Pacjenci z klirem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie wymagają zmniejszenia dawki dziennej ani częstotliwości podawania.

Pacjentom z klirem kreatyniny 20–50 ml/min początkową dawkę dzienną leku podaje się w dwóch dawkach, rozpoczynając od 0,125 mg dwa razy dziennie (0,25 mg/dobę). Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dziennej pramipexolu 2,25 mg.

Pacjentom z klirem kreatyniny poniżej 20 ml/min dawkę dzienną leku podaje się w jednej dawce, rozpoczynając od 0,125 mg/dobę. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dziennej pramipexolu 1,5 mg.

W przypadku pogorszenia funkcji nerek w trakcie terapii wspomagającej dawkę dzienną leku należy zmniejszyć o tyle procent, o ile zmniejszył się poziom kliru kreatyniny. Na przykład, przy zmniejszeniu kliru kreatyniny o 30% dawkę dzienną leku należy zmniejszyć o 30%. Dawkę dzienną można podawać w dwóch dawkach, jeśli klir kreatyniny mieści się w zakresie 20–50 ml/min, lub w jednej dawce, jeśli klir kreatyniny jest poniżej 20 ml/min.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby nie uważa się za konieczne zmniejszanie dawki, ponieważ niemal 90% wchłoniętego leku jest wydalane przez nerki. Potencjalny wpływ zaburzenia funkcji wątroby na farmakokinetykę leku nie był badany.

Zespół niespokojnych nóg.

Zalecana dawka początkowa leku wynosi 0,125 mg jeden raz dziennie, 2–3 godziny przed snem. U pacjentów, którzy wymagają dodatkowego ulgi w objawach, dawkę można zwiększać co 4–7 dni aż do maksymalnej dawki 0,75 mg na dobę (jak pokazano poniżej w tabeli 2).

Tabela 2

Schemat zwiększania dawki leku

* W razie potrzeby

Przerywanie leczenia.

Ponieważ dawka dobową stosowaną w leczeniu zespołu niespokojnych nóg nie przekracza 0,75 mg, leczenie można kończyć bez stopniowego zmniejszania dawki. W trakcie badań zaobserwowano nawrót objawów zespołu niespokojnych nóg (nasilenie objawów w porównaniu do poziomu początkowego) u 10 % pacjentów po nagłym przerwaniu stosowania pramipexolu. Efekt ten obserwowano przy wszystkich dawkach.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Wydalanie leku z organizmu zależy od funkcji nerek. U pacjentów z kliresem kreatyniny powyżej 20 ml/min nie ma potrzeby zmniejszania dawki dobowej.

Nie prowadzono badań dotyczących stosowania leku u pacjentów poddawanych hemodializie oraz u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie uważa się za konieczne zmniejszanie dawki, ponieważ niemal 90 % wchłoniętego leku wydalane jest przez nerki.

Sposób stosowania.

Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając wodą, podczas lub poza posiłkiem.

Dzieci.

Choroba Parkinsona. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone. Brak podstaw do stosowania leku u dzieci w chorobie Parkinsona.

Zespół niespokojnych nóg. Stosowanie leku nie jest zalecane u dzieci (do 18. roku życia) ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności.

Zespół Tourette’a. Lek nie powinien być stosowany u dzieci z zespołem Tourette’a ze względu na niekorzystny stosunek korzyści do ryzyka w przypadku tego schorzenia.

Przedawkowanie.

Brak klinicznego doświadczenia związanego z dużym przedawkowaniem. Oczekiwane działania niepożądane związane z profilaktyką farmakodynamiczną agonistów dopaminy obejmują nudności, wymioty, hiperkinezę, halucynacje, pobudzenie oraz hipotensję tętniczą. Nie ustalono antidotum w przypadku przedawkowania agonistów dopaminy. W przypadku wystąpienia objawów pobudzenia układu nerwowego środkowego można podawać neuroleptyki. Leczenie pacjentów z przedawkowaniem może wymagać ogólnych środków wspomagających, w tym przemywania żołądka, podawania płynów dożylnie, stosowania węgla aktywowanego oraz kontroli elektrokardiogramu.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne są wymienione według klas narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – <1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), nieczęsto (≥1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000).

Choroba Parkinsona.

U pacjentów z chorobą Parkinsona leczonych pramipexolem w porównaniu z placebo najczęściej występującymi efektami ubocznymi (≥ 5 %) były nudności, dyskinezie, hipotensja tętnicza, zawroty głowy, senność, bezsenność, zaparcia, halucynacje, ból głowy i osłabienie. Częstość występowania senności wzrastała przy dawkach wyższych niż 1,5 mg na dobę (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Najczęstszym efektem ubocznym przy stosowaniu w połączeniu z lewodopą były dyskinezie. Hipotensja tętnicza może wystąpić na początku leczenia, szczególnie gdy dawkowanie pramipexolu jest zbyt szybkie.

Infekcje i inwazje:

rzadko – zapalenie płuc.

Zaburzenia psychiczne:

często – zaburzenia snu, objawy zaburzenia kontroli impulsów i zachowania kompulsywne, dezorientacja, halucynacje, bezsenność;

rzadko – objadanie się¹, patologiczne pragnienie zakupów, mania, hiperfagia¹, hiperseksualność, zaburzenia libidum, paranoja, patologiczne pragnienie gry w kasyno, niepokój.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

bardzo często – zawroty głowy, dyskinezie, senność;

często – ból głowy;

rzadko – amnezja, hiperkinezje, nagłe napady senności, omdlenia.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku:

często – zaburzenia wzroku, w tym podwójne widzenie, nieostre widzenie i pogorszenie ostrości wzroku.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego:

często – hipotensja tętnicza;

rzadko – niewydolność serca¹.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego:

rzadko – duszność, dudnienie.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często – nudności;

często – zaparcia, wymioty.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – nadwrażliwość, świąd, wysypka.

Zaburzenia ogólne:

często – osłabienie, obrzęki obwodowe.

Badania:

często – zmniejszenie masy ciała, w tym spadek apetytu;

rzadko – zwiększenie masy ciała.

¹ Ten efekt uboczny obserwowano w okresie postmarketingowym.

Zespół niespokojnych nóg.

U pacjentów z zespołem niespokojnych nóg leczonych pramipexolem najczęściej występującymi efektami ubocznymi (≥ 5 %) były nudności, ból głowy, zawroty głowy i osłabienie. Nudności i osłabienie obserwowano częściej u kobiet.

Infekcje i inwazje:

rzadko – zapalenie płuc¹.

Zaburzenia psychiczne:

często – zaburzenia snu, bezsenność;

rzadko – objawy zaburzenia kontroli impulsów i zachowania kompulsywne, takie jak objadanie się, patologiczne pragnienie zakupów, hiperseksualność i patologiczne pragnienie gry w kasyno¹; dezorientacja, mania, halucynacje, hiperfagia¹, zaburzenia libidum, paranoja¹, niepokój.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

często – zawroty głowy, ból głowy, senność;

rzadko – amnezja¹, dyskinezie, hiperkinezje¹, nagłe napady senności, omdlenia.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku:

często – zaburzenia wzroku, w tym podwójne widzenie, nieostre widzenie i pogorszenie ostrości wzroku.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego:

rzadko – niewydolność serca¹, hipotensja tętnicza.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego:

rzadko – duszność, dudnienie.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często – nudności;

często – zaparcia, wymioty.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – nadwrażliwość, świąd, wysypka.

Zaburzenia ogólne:

często – osłabienie;

rzadko – obrzęki obwodowe.

Badania:

rzadko – zmniejszenie masy ciała, w tym spadek apetytu, zwiększenie masy ciała.

¹ Ten efekt uboczny obserwowano w okresie postmarketingowym.

Senność. Stosowanie pramipexolu często wiąże się ze sennością i rzadziej z nadmierną sennością w ciągu dnia oraz epizodami nagłych napadów senności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia libidum. Stosowanie pramipexolu rzadko może wiązać się z zaburzeniami libidum (wzrost lub spadek).

Zaburzenia kontroli impulsów. Podczas leczenia agonistami dopaminy, w tym Xolipral, mogą występować objawy zaburzeń kontroli impulsów, w tym patologiczne pragnienie gry w kasyno, nasilenie libidum, hiperseksualność, kompulsywne wydatkowanie lub zakupy, objadanie się i kompulsywne jedzenie.

Niewydolność serca. W trakcie badań klinicznych i okresu postmarketingowego niewydolność serca obserwowano u pacjentów przyjmujących pramipexol.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze. Po 3 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Alembic Pharmaceuticals Limited.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Panellav, PV Tajpura, District Kheda, Taluka Panchmahal, Gujarat – 389 350, Indie.