Xenical®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU KSENICAL® (XENICAL®)

Skład:

substancja czynna: 1 kapsułka zawiera 120 mg orlistatu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobioglikolan sodu (typ A), laurylosiarczan sodu, powidon, talk;

otoczka: indygokarmin (E 132), dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna, tusz spożywczy (tlenek żelaza czarny, stężony roztwór amoniaku, wodorotlenek potasu, lak, glikol propylenowy).

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde żelatynowe kapsułki nieprzezroczyste, turkusowe, z oznaczeniem na korpusie „XENICAL 120”. Zawartość kapsułek – granulki od białego lub prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki o działaniu obwodowym stosowane w otyłości.

Kod ATC A08AB01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Orlistat to silny i specyficzny inhibitor lipaz przewodu pokarmowego o działaniu długotrwałym. Jego działanie terapeutyczne przejawia się w światle żołądka i jelita cienkiego i polega na tworzeniu trwałych związków kowalencyjnych z aktywnym ośrodkiem serynowym lipazy żołądkowej i trzustkowej. Nieaktywna lipaza traci zdolność rozkładania tłuszczów pokarmowych dostarczanych w postaci triacylogliceroli oraz powstawania wolnych kwasów tłuszczowych i monoglicerydów, które są wchłaniane.

W badaniach trwających 2 lata i w badaniu trwającym 4 lata grupy pacjentów otrzymywały orlistat lub placebo w połączeniu z dietą hipokaloryczną.

Analiza danych z pięciu badań trwających 2 lata, poświęconych stosowaniu orlistatu i diety hipokalorycznej, wykazała, że po 12 tygodniach leczenia 37% pacjentów przyjmujących orlistat i 19% pacjentów przyjmujących placebo wykazywało spadek masy ciała o co najmniej 5% w porównaniu z wartością wyjściową. Spośród tej grupy 49% pacjentów leczonych orlistatem i 40% pacjentów przyjmujących placebo kontynuowało utratę masy ciała o ≥ 10% w porównaniu z wartością wyjściową w ciągu pierwszego roku leczenia. Z kolei spośród pacjentów, u których po 12 tygodniach leczenia nie udało się osiągnąć spadku masy ciała o 5% w porównaniu z wartością wyjściową, jedynie 5% pacjentów przyjmujących orlistat i 2% przyjmujących placebo kontynuowało utratę masy ciała o ≥ 10% w porównaniu z wartością wyjściową w ciągu pierwszego roku leczenia. Ogółem po jednym roku leczenia odsetek pacjentów przyjmujących orlistat w dawce 120 mg, którzy stracili 10% lub więcej masy ciała, wynosił 20% w grupie orlistatu w porównaniu z 8% w grupie placebo. Średnia różnica w utracie masy ciała między pacjentami przyjmującymi lek a pacjentami przyjmującymi placebo wynosiła 3,2 kg.

Wyniki czterolecznego badania klinicznego „XENDOS” wykazały, że po 12 tygodniach leczenia 60% pacjentów przyjmujących orlistat i 35% pacjentów przyjmujących placebo wykazywało utratę masy ciała o co najmniej 5% w porównaniu z wartością wyjściową. Spośród tej grupy 62% pacjentów leczonych orlistatem i 52% pacjentów przyjmujących placebo kontynuowało utratę masy ciała o ≥ 10% w porównaniu z wartością wyjściową w ciągu pierwszego roku leczenia. Z kolei spośród pacjentów, u których po 12 tygodniach leczenia nie udało się osiągnąć spadku masy ciała o 5% w porównaniu z wartością wyjściową, jedynie 5% pacjentów przyjmujących orlistat i 4% przyjmujących placebo kontynuowało utratę masy ciała o ≥ 10% w porównaniu z wartością wyjściową w ciągu pierwszego roku leczenia. Po 1 roku leczenia 41% pacjentów leczonych orlistatem i 21% pacjentów przyjmujących placebo straciło masę ciała o ≥ 10%, przy czym średnia różnica między dwiema grupami wynosiła 4,4 kg. Po 4 latach leczenia 21% pacjentów leczonych orlistatem i 10% pacjentów przyjmujących placebo straciło masę ciała o ≥ 10%, przy czym średnia różnica między grupami wynosiła 2,7 kg.

W badaniu „XENDOS” odsetek pacjentów przyjmujących orlistat lub placebo, którzy stracili masę ciała o co najmniej 5% po 12 tygodniach leczenia lub o 10% w ciągu pierwszego roku leczenia, był większy niż w pięciu badaniach trwających 2 lata. Przyczyną tej różnicy jest fakt, że pięć dwuletnich badań obejmowało 4-tygodniowy okres diety i wstępnego leczenia z zastosowaniem placebo, podczas którego pacjenci przed rozpoczęciem właściwego leczenia tracili średnio 2,6 kg.

Wyniki czterolecznego badania klinicznego pozwoliły również na założenie, że utrata masy ciała podczas leczenia orlistatem spowalniała rozwój cukrzycy typu 2 (łączna liczba przypadków cukrzycy: 3,4% w grupie orlistatu w porównaniu z 5,4% w grupie placebo). Większość przypadków cukrzycy wystąpiła w podgrupie pacjentów z zaburzoną tolerancją glukozy przed rozpoczęciem leczenia, która stanowiła 21% wszystkich pacjentów objętych randomizacją. Nie wiadomo, czy takie wyniki będą miały pozytywny wpływ na skutki kliniczne w długim okresie.

Wyniki czterech jednorocznych badań u pacjentów z otyłością i cukrzycą typu 2, niedostatecznie kontrolowaną lekami przeciwcukrzycowymi, wykazały, że odsetek pacjentów, którzy stracili co najmniej 10 kg masy ciała (tzw. responderzy), wynosił 11,3% w grupie orlistatu i 4,5% w grupie placebo. U pacjentów z grupy orlistatu średnia różnica w utracie masy ciała w porównaniu z grupą placebo wynosiła od 1,83 do 3,06 kg, a średnia różnica w obniżeniu poziomu HbA1c w porównaniu z grupą placebo wynosiła od 0,18 do 0,55%. Nie wykazano, że efekt obniżania poziomu HbA1c nie zależy od utraty masy ciała.

W wieloośrodkowym (USA, Kanada), podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu z równoległymi grupami, 539 nastolatków z otyłością zostało losowo przydzielonych do grup otrzymujących orlistat w dawce 120 mg (n = 357) lub placebo (n = 182) trzy razy dziennie przez 52 tygodnie jako uzupełnienie diety hipokalorycznej i aktywności fizycznej. Obie grupy otrzymywały suplementy wielowitaminowe. Głównym punktem końcowym była zmiana wskaźnika masy ciała (BMI) na końcu badania w porównaniu z wartością wyjściową.

Wyniki były istotnie lepsze w grupie orlistatu (różnica BMI wynosiła 0,86 kg/m² na korzyść orlistatu). 9,5% pacjentów leczonych orlistatem w porównaniu z 3,3% pacjentów przyjmujących placebo straciło masę ciała o ≥ 10% po 1 roku leczenia, przy czym średnia różnica między dwiema grupami wynosiła 2,6 kg. Większa różnica w utracie masy ciała między grupami badawczymi była widoczna w grupie pacjentów, którzy stracili masę ciała o ≥ 5% po 12 tygodniach leczenia orlistatem, stanowiącej 19% początkowej kohorty badawczej. Efekty niepożądane były zazwyczaj takie same jak u dorosłych. Zarejestrowano jednak niezwykle większą liczbę przypadków złamania kości (6% w porównaniu z 2,8% odpowiednio w grupach orlistatu i placebo).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Badania przeprowadzone u ochotników o normalnej masie ciała i u osób z otyłością wykazały, że działanie na poziom wchłaniania leku jest minimalne. Po 8 godzinach od doustnego podania leku niezmienionego orlistatu nie wykryto w osoczu krwi, co oznacza, że jego stężenie jest niższe niż 5 ng/ml.

Ogólnie po podaniu dawek terapeutycznych niezmienionego orlistatu w osoczu krwi wykrywano jedynie sporadycznie, przy bardzo niskich stężeniach (< 10 ng/ml lub 0,02 μmol). Nie stwierdzono oznak kumulacji, co potwierdza minimalne wchłanianie leku.

Rozkład.

Objętość rozdziału nie może być określona, ponieważ lek jest bardzo słabo wchłaniany i nie wykazuje systemowej farmakokinetyki możliwej do pomiaru. In vitro orlistat wiąże się z białkami osocza krwi w ponad 99% (głównie z lipoproteinami i albuminą). W minimalnych ilościach orlistat może przenikać do erytrocytów.

Metabolizm.

Na podstawie danych z badań na zwierzętach metabolizm orlistatu zachodzi głównie w ścianach przewodu pokarmowego. Około 42% tej minimalnej frakcji leku, która ulega wchłanianiu systemowemu u chorych z otyłością, przypada na dwa główne metabolity – M1 i M3.

Cząsteczki M1 i M3 mają otwarte pierścień β-laktamowy i bardzo słabo hamują lipazę (odpowiednio 1000 i 2500 razy słabsze działanie niż orlistat). Biorąc pod uwagę tak niską aktywność hamującą i niskie stężenia w osoczu krwi (średnio 26 ng/ml i 108 ng/ml odpowiednio) po podaniu dawek terapeutycznych, metabolity te są uznawane za farmakologicznie nieaktywne.

Wydalanie.

Główną drogą eliminacji jest wydalanie nie wchłoniętego leku z kałem. Z kałem wydalone jest około 97% podanej dawki leku, z czego 83% w postaci niezmienionego orlistatu.

Skumulowana wydajność nerek wszystkich substancji strukturalnie związanych z orlistatem wynosiła mniej niż 2% podanej dawki. Czas pełnej eliminacji leku z organizmu (z kałem i moczem) wynosi 3–5 dni. Stosunek dróg wydalania orlistatu u ochotników o normalnej i nadmiarowej masie ciała był taki sam. Zarówno orlistat, jak i jego metabolity M1 i M3 mogą podlegać wydalaniu z żółcią.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie w połączeniu z umiarkowanie hipokaloryczną dietą u chorych na otyłość z indeksem masy ciała (BMI) ≥ 30 kg/m² lub u pacjentów z nadmiarem masy ciała (BMI ≥ 28 kg/m²), w tym u tych z czynnikami ryzyka związanymi z otyłością.

Leczenie orlistatem należy przerwać po 12 tygodniach, jeśli nie stwierdzono spadku masy ciała o co najmniej 5% w porównaniu z początkową masą ciała.

Przeciwwskazania.

Zespół przewlekłego niedochłaniania, cholestaza, nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z innych składników leku, okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Cyklosporyna.

Podczas jednoczesnego stosowania leku Xenical® zaobserwowano obniżenie stężenia cyklosporyny w osoczu. Może to prowadzić do obniżenia skuteczności immunosupresyjnej cyklosporyny. Dlatego jednoczesne stosowanie z cyklosporyną nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jednak w przypadku niemożności uniknięcia jednoczesnego stosowania orlistatu i cyklosporyny zaleca się częstsze oznaczanie stężenia cyklosporyny w osoczu po włączeniu i po odstawieniu orlistatu u pacjentów leczonych cyklosporyną. Stężenie cyklosporyny w osoczu należy monitorować aż do ustabilizowania się jego poziomu.

Akarboza.

W przypadku braku badań farmakokinetycznej interakcji należy unikać jednoczesnego stosowania orlistatu i akarbazy.

Leki przeciwwstrząsowe doustne.

Podczas jednoczesnego stosowania z lekiem Xenical® warfaryny lub innych leków przeciwwstrząsowych należy monitorować wartość wskaźnika protrombinowego (INR).

Witaminy rozpuszczalne w tłuszczach.

Podczas jednoczesnego stosowania z lekiem Xenical® zaobserwowano zmniejszenie wchłaniania witamin rozpuszczalnych w tłuszczach: A, D, E, K. U większości pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych leczenia orlistatem trwających do 4 lat, stężenia witamin A, D, E, K oraz beta-karotenu pozostawały w granicach normy. Aby zapewnić odpowiednią wartość odżywczą diety kontrolującej masę ciała, pacjentom należy zalecać spożywanie dużej ilości owoców i warzyw oraz stosowanie suplementów wielowitaminowych. Jeśli pacjentowi zalecono suplementy wielowitaminowe, należy je przyjmować nie wcześniej niż 2 godziny po zastosowaniu leku Xenical® lub przed snem.

Amiodaron.

Podczas jednoczesnego stosowania leku Xenical® i amiodaronu u ograniczonej liczby zdrowych ochotników zaobserwowano jednorazowe, nieznaczne obniżenie stężenia amiodaronu w osoczu. U pacjentów przyjmujących amiodaron kliniczne znaczenie tego zjawiska jest niejasne, jednak w niektórych przypadkach może mieć istotne znaczenie kliniczne. U pacjentów jednoczesnie przyjmujących orlistat i amiodaron zaleca się wzmocniony monitoring kliniczny i EKG.

Podczas jednoczesnego stosowania orlistatu i leków przeciwpadaczkowych (waprowian, lamotrygina) zgłaszano występowanie napadów padaczkowych. Związek przyczynowy nie został potwierdzony, jednak pacjentów należy monitorować pod kątem możliwych zmian częstości i/lub nasilenia napadów.

Rzadko może wystąpić hipotyreozę i/lub pogorszenie kontroli hipotyreozy. Mechanizm tego zjawiska nie został potwierdzony, jednak możliwe jest zmniejszenie wchłaniania soli jodu i/lub lewotyroksyny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszano pojedyncze przypadki obniżenia skuteczności leków przeciwwirusowych u chorych zakażonych HIV, antydepresantów, leków przeciwpsychotycznych (w tym litu) i benzodiazepin, które pokrywały się z rozpoczęciem terapii orlistatem u pacjentów z dobrze kontrolowanym przebiegiem chorób. Dlatego należy dokładnie przeanalizować wszystkie możliwe konsekwencje u takich pacjentów przed rozpoczęciem leczenia orlistatem.

Brak interakcji.

W badaniach farmakokinetycznych nie zaobserwowano interakcji z amitryptyliną, atorwastatyną, biguanidami, fibratami, fluoksetyną, prawastatyną, losartanem, fenterminem, digoksyną, fenytoiną, nifedypinem z systemem terapeutycznym przewodu pokarmowego (GITS) i nifedypinem z powolnym uwalnianiem, sibutraminem oraz alkoholem. Brak tych interakcji został potwierdzony w specjalnych badaniach interakcji leków.

Brak interakcji z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi i orlistatem został potwierdzony w specjalnych badaniach interakcji. Jednak orlistat może pośrednio obniżać dostępność doustnych środków antykoncepcyjnych, co może w pojedynczych przypadkach prowadzić do nieoczekiwanego zajścia w ciążę. W przypadku ciężkiego przypadku biegunki zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji.

Szczególne wskazania.

Leczenie orlistatem może potencjalnie zmniejszać wchłanianie rozpuszczalnych w tłuszczach witamin (A, D, E i K). U większości pacjentów uczestniczących w długoterminowych badaniach trwających do czterech lat stężenia witamin A, D, E i K oraz beta-karotenu były w normie. Aby zapewnić odpowiednią wartość odżywczą diety, należy rozważyć możliwość stosowania suplementów witaminowych.

W badaniach klinicznych redukcja masy ciała pod wpływem leku Xenical® była mniej wyraźna u pacjentów z cukrzycą typu 2 niż u pacjentów bez cukrzycy. Podczas stosowania orlistatu należy monitorować leczenie lekami przeciwcukrzycowymi.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z cyklosporyną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom należy zalecić przestrzeganie zaleceń dietetycznych.

Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego może wzrastać, gdy Xenical® stosuje się w warunkach spożycia diety bogatej w tłuszcze (np. przy diecie o wartości 2000 kcal/dobę, powyżej 30% kalorii pochodzi z tłuszczów, co odpowiada około 67 g tłuszczu). Dobową ilość tłuszczu należy rozłożyć na trzy główne posiłki.

Podczas stosowania leku Xenical® zgłaszano przypadki krwawienia z odbytu. W przypadku wystąpienia ciężkich i/lub trwających objawów zaleca się dalsze badania diagnostyczne.

Zaleca się stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji w celu zapobieżenia nieskuteczności antykoncepcji doustnej, która może wystąpić w przypadku ciężkiej biegunki.

U pacjentów jednoczesnie przyjmujących doustne leki przeciwpłytkowe należy monitorować parametry krzepnięcia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie orlistatu może wiązać się z hiperoksalurią i nefropatią oksalatową, co czasem prowadzi do niewydolności nerek. Ryzyko to wzrasta u pacjentów z przewlekłymi chorobami nerek i/lub zmniejszoną objętością płynów krążących.

Rzadko może wystąpić niedoczynność tarczycy i/lub pogorszenie kontroli niedoczynności tarczycy. Mechanizm tego zjawiska nie został potwierdzony, jednak możliwe jest zmniejszenie wchłaniania soli jodu i/lub lewotyroksyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

U pacjentów z epilepsją orlistat może zaburzać równowagę terapii przeciwdrgawkowej na skutek zmniejszenia wchłaniania leków przeciwpadaczkowych, co może prowadzić do wystąpienia drgawek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie orlistatu może potencjalnie zmniejszać wchłanianie leków przeciwwirusowych u pacjentów zakażonych HIV oraz negatywnie wpływać na skuteczność terapii przeciwwirusowej u pacjentów zakażonych HIV (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania orlistatu u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego negatywnego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny/fetalny, poród ani rozwój poporodowy. Jednak przy braku danych klinicznych lek Xenical® nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży.

Nie badano wydzielania orlistatu z mlekiem matki, dlatego jest on przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie wpływa.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecana dawka leku Xenical® dla dorosłych to 1 kapsułka 120 mg z wodą bezpośrednio przed każdym głównym posiłkiem lub nie później niż w ciągu 1 godziny po posiłku. Jeśli posiłek zostanie pominięty lub jeśli posiłek nie zawiera tłuszczu, stosowanie leku Xenical® można również pominąć.

Pacjenci powinni stosować zrównoważoną, umiarkowanie hipokaloryczną dietę zawierającą około 30% kalorii w postaci tłuszczów. Zaleca się spożywanie dużej ilości owoców i warzyw. Dzienne spożycie tłuszczów, białka i węglowodanów należy rozłożyć na 3 główne posiłki.

Zwiększenie dawki leku Xenical® powyżej zalecanej (120 mg 3 razy na dobę) nie prowadzi do wzmocnienia jego działania terapeutycznego. Stosowanie orlistatu wiąże się ze zwiększeniem wydalenia tłuszczu z kałem w ciągu 24–48 godzin po przyjęciu leku. W ciągu 48–72 godzin po zakończeniu leczenia wydalanie tłuszczu z kałem wraca zwykle do poziomu obserwowanego przed rozpoczęciem stosowania leku Xenical®.

Nie badano działania leku Xenical® u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby, a także u dzieci i pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci.

Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących stosowania leku Xenical® u dzieci. Nie ma odpowiednich wskazań do stosowania leku Xenical® u dzieci.

Przedawkowanie.

W badaniach klinicznych u osób o normalnej masie ciała i u chorych na otyłość stosowanie jednorazowych dawek 800 mg orlistatu lub wielokrotne podawanie leku w dawce 400 mg 3 razy na dobę przez 15 dni nie wiązało się z wystąpieniem istotnych niepożądanych działań. Ponadto u chorych na otyłość istnieje doświadczenie stosowania orlistatu w dawce 240 mg 3 razy na dobę przez 6 miesięcy.

W okresie obserwacji pozarejestrowej w większości przypadków przedawkowania orlistatu albo nie zgłaszano żadnych niepożądanych działań, albo niepożądane działania nie różniły się od tych obserwowanych przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych.

W przypadku znacznego przedawkowania orlistatu zaleca się kontrolę stanu pacjenta przez 24 godziny. Wyniki badań przeprowadzonych u ochotników i na zwierzętach wskazują, że każdy możliwy efekt systemowy związany z właściwościami inhibitora lipazy orlistatu powinien szybko mijać.

Działania niepożądane.

Badania kliniczne.

Działania niepożądane leku Xenical® występują najczęściej po stronie przewodu pokarmowego i są związane z efektem farmakologicznym leku, który zapobiega wchłanianiu spożytych tłuszczów. Ich częstość wzrasta wraz ze zwiększającą się zawartością tłuszczów w diecie. Pacjentów należy poinstruować o możliwości wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego oraz o najlepszych sposobach radzenia sobie z nimi, np. dokładniejszym kontrolowaniu diety, w szczególności zawartości tłuszczów. Dieta o niskiej zawartości tłuszczów zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego i może pomóc pacjentom w kontrolowaniu oraz regulowaniu spożycia tłuszczów.

Te działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego są zazwyczaj łagodne i tymczasowe. Pojawiają się na początku leczenia (w ciągu pierwszych 3 miesięcy), a większość pacjentów doświadczała tylko jednego epizodu. Liczba przypadków działań niepożądanych zmniejsza się w trakcie dalszego leczenia orlistatem.

Do opisu częstości działań niepożądanych stosuje się następujące kategorie: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10000), w tym pojedyncze przypadki. W każdej grupie działania niepożądane są wymienione według malejącego stopnia ciężkości.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane (pierwszy rok badania), które wystąpiły z częstością >2% i z rozszerzeniem o ≥1% większe niż przy stosowaniu placebo, w trakcie badań klinicznych trwających 1 i 2 lata.

Ze strony układu nerwowego: bardzo często – ból głowy.

Ze strony układu oddechowego, organów klatki piersiowej i śródpiersia: bardzo często – infekcje górnych dróg oddechowych; często – infekcje dolnych dróg oddechowych.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – ból brzucha/niedogodność, tłuste wydzieliny z odbytu, wydzielanie gazów z jelit (wzdęcia) z pewną ilością stolca, naglące pętne do defekacji, steatorea, wzdęcia, stolce wodniste, tłuste wydzieliny, częstsze oddawanie stolca; często – ból lub niedogodność w odbycie, miękkie stolce, nietrzymanie stolca, wzdęcie brzucha*, uszkodzenia zębów, uszkodzenia dziąseł.

Ze strony nerek i układu moczowego: często – infekcje dróg moczowych.

Zaburzenia przemiany materii i metabolizmu: bardzo często – hipoglikemia*.

Infekcje i inwazje: bardzo często – grypa.

Ogólne: często – osłabienie.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: często – nieregularne miesiączkowanie (dysmenorea).

Zaburzenia psychiczne: często – stan niepokoju.

*Tylko specyficzne działania niepożądane, które wystąpiły z częstością >2% i z rozszerzeniem o ≥1% większe niż przy stosowaniu placebo, u pacjentów z otyłością i cukrzycą typu 2.

W badaniach klinicznych trwających 4 lata ogólna struktura rozkładu działań niepożądanych była podobna do tej, o której informowano w badaniach trwających 1 i 2 lata. Ogólna częstość działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, które wystąpiły w ciągu pierwszego roku, zmniejszała się z każdym rokiem w ciągu 4-letniego okresu.

Doświadczenie po wprowadzeniu na rynek (na podstawie doniesień spontanicznych, częstość nieznana).

Badania laboratoryjne: podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych i fosfatazy zasadowej. W przypadku jednoczesnego stosowania orlistatu i leków przeciwzakrzepowych odnotowano przypadki obniżenia protrombiny, podwyższenia międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR) oraz zaburzenia równowagi leczenia przeciwzakrzepowego, prowadzące do zmian parametrów hemostazy.

Ze strony przewodu pokarmowego: krwawienie z odbytu, zapalenie zatok jelita cienkiego (divertykulit), zapalenie trzustki.

Ze strony skóry i jej przyrzdów: pęcherzowe wysypki.

Ze strony układu odpornościowego: nadwrażliwość, objawiająca się swędzeniem, wysypką, pokrzywką, obrzękiem naczynioruchowym (Quinckego) i reakcją anafilaktyczną.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: kamica żółciowa, zapalenie wątroby, które może być poważne. Zgłaszano pojedyncze przypadki śmiertelne lub przypadki wymagające przeszczepienia wątroby.

Ze strony nerek i układu moczowego: nadmierna wydzielina szczawianów z moczem (hiperoksaluria), nefropatia szczawianowa, która może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek.

Zgłaszano napady drgawkowe u pacjentów, którzy jednocześnie przyjmowali orlistat i leki przeciwpadaczkowe (patrz dział: Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią i światłem.

Opakowanie.

Opakowanie blisterowe z PVC/PE/PVDC/Al lub PVC/PVDC/Al.

21 kapsułek w blisterze.

1 blister (21 kapsułek) lub 2 blistry (42 kapsułki) lub 4 blistry (84 kapsułki) w opakowaniu tekturowym.

Kategoria obrotu.

Na receptę.

Producent.

CHEPLAPHARM Arzneimittel GmbH, Niemcy.

CHEPLAPHARM Arzneimittel GmbH, Germany.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ziegelhof 23-24, Greifswald, Mecklenburg-Vorpommern, 17489, Niemcy