Wildaagliptyn

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU WILDAAGLIPTYN (VILDAGLIPTIN)

Skład:

substancja czynna: wildaglilptyn (vildagliptin);

1 tabletka zawiera wildaglilptynu 50 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, laktoza bezwodna, sodowa skrobioglikolan (typ A), stearyna magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki od białego do jasnożółtego koloru, o kształcie okrągłym z powierzchnią dwuwypukłą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki hipoglikemizujące inne niż insulina. Inhibitory dipeptydylpeptydazy-4 (DPP-4). Kod ATC A10BH02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Wildaagliptyn – przedstawiciel klasy substancji wzmacniających działanie komórek β wysp trzustkowych; jest silnym i selektywnym inhibitorem DPP-4.

Mechanizm działania

Stosowanie wildaagliptynu prowadzi do szybkiego i pełnego zahamowania aktywności DPP-4. Inhibicja DPP-4 przez wildaagliptyn powoduje wzrost endogennego poziomu hormonów incretynowych GLP-1 (glukagonopodobny peptyd 1) oraz GIP (glukoza-zależny peptyd insulino-tropowy) w stanie czczo oraz po spożyciu posiłku.

Skutki farmakodynamiczne

W wyniku wzrostu endogennego poziomu tych hormonów incretynowych wildaagliptyn poprawia wrażliwość komórek β na glukozę, co prowadzi do wzmocnienia wydzielania insuliny zależnego od stężenia glukozy. Leczenie pacjentów z cukrzycą typu II preparatem w dawkach od 50 do 100 mg na dobę istotnie poprawiało wskaźniki funkcji komórek β, w tym HOMA-β (model homeostatyczny oceny funkcji komórek β), stosunek proinsuliny do insuliny oraz wskaźniki wrażliwości komórek β w wielokrotnie przeprowadzonym teście tolerancji glukozy. U pacjentów bez cukrzycy (z normalnym poziomem glukozy we krwi) wildaagliptyn nie powoduje stymulacji wydzielania insuliny ani obniżenia stężenia glukozy.

W wyniku wzrostu endogennego poziomu GLP-1 wildaagliptyn dodatkowo wzmacnia wrażliwość komórek α na glukozę, co prowadzi do wzrostu wydzielania glukagonu zależnego od stężenia glukozy. Znaczny wzrost stosunku insulina/glukagon podczas hiperglikemii, spowodowanej podwyższonym poziomem hormonu incretynowego, prowadzi do zmniejszenia produkcji glukozy w okresie czczo i po spożyciu posiłku, co powoduje obniżenie glikemii.

Znany wpływ zwiększonego poziomu GLP-1 polegający na wydłużeniu opróżniania zawartości żołądka nie jest obserwowany podczas leczenia wildaagliptynem.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu w stanie czczo wildaagliptyn jest szybko wchłaniany, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) obserwuje się po 1,7 godziny. Jednoczesne przyjęcie z posiłkiem nieznacznie opóźnia czas osiągnięcia Cmax – do 2,5 godziny, ale nie wpływa na całkowite narażenie (AUC). Stosowanie wildaagliptynu z posiłkiem prowadzi do obniżenia Cmax o 19%. Jednak zmiany te nie są klinicznie istotne, dlatego lek można przyjmować niezależnie od spożycia posiłku. Bezpośrednia biodostępność wynosi 85%.

Rozkład

Współczynnik wiązania wildaagliptynu z białkami osocza jest niski (9,3%), a także wildaagliptyn równomiernie rozkłada się między osoczem a erytrocytami. Średni objętość rozkładu wildaagliptynu w stanie równowagi po podaniu dożylnym (Vss) wynosi 71 litrów, co wskazuje na rozkład pozajakowity.

Biotańska transformacja

Metabolizm jest główną drogą eliminacji wildaagliptynu u ludzi, stanowiącą 69% przyjętej dawki. Główny metabolit (LAY151) jest farmakologicznie nieaktywny i stanowi produkt hydrolizy grupy cyjanowej, co odpowiada 57% dawki, z dalszą glukuronidacją (BQS867) oraz hydrolizą amidową (4% dawki). Dane uzyskane podczas badań in vitro w mikrosomach nerek ludzkich wskazują, że nerki mogą być jednym z głównych narządów przyczyniających się do hydrolizy wildaagliptynu do jego głównego nieaktywnego metabolitu LAY151. DPP-4 częściowo uczestniczy w hydrolizie wildaagliptynu, co potwierdzono badaniami in vivo u szczurów z niedoborem DPP-4. Wildaagliptyn nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 (CYP450) w stopniu możliwym do wykrycia. Dlatego nie oczekuje się, że jednoczesne stosowanie leków, takich jak inhibitory i/lub induktory CYP450, będzie wpływać na metaboliczny klirens wildaagliptynu. Badania in vitro wykazały, że wildaagliptyn nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP450. W związku z tym wildaagliptyn najprawdopodobniej nie wpływa na metaboliczny klirens leków stosowanych jednocześnie, które są metabolizowane przez CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4/5.

Eliminacja

Po doustnym przyjęciu [14C]-wildaagliptynu około 85% dawki wydala się z moczem, a 15% dawki – z kałem. Wydalanie nietransformowanego wildaagliptynu z moczem wynosi 23% doustnie przyjętej dawki. Po podaniu dożylnym zdrowym ochotnikom całkowity klirens osoczowy i nerkowy wildaagliptynu wynosił odpowiednio 41 l/h i 13 l/h. Średni okres półtrwania po podaniu dożylnym wynosi około 2 godziny. Okres półtrwania po podaniu doustnym wynosi około 3 godziny.

Liniowość/nieliniowość

Cmax w osoczu wildaagliptynu oraz AUC wzrastają niemal proporcjonalnie do dawki we wszystkim zakresie dawek terapeutycznych.

Osobne grupy pacjentów

Płeć

Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce leku u zdrowych ochotników o obu płciach różnego wieku i z różnym wskaźnikiem masy ciała (BMI). Inhibicja DPP-4 przez wildaagliptyn nie zależy od płci pacjenta.

Pacjenci w wieku podeszłym

U zdrowych pod innych względach pacjentów w wieku 70 lat ogólna AUC wildaagliptynu (100 mg raz na dobę) wzrastała o 32%, a Cmax w osoczu – o 18% w porównaniu z młodszy zdrowymi ochotnikami (w wieku od 18 do 40 lat). Te zmiany jednak nie są uważane za klinicznie istotne. Hamowanie DPP-4 przez wildaagliptyn nie zależało od wieku pacjentów w badanych grupach wiekowych.

Choroby wątroby

Wpływ zaburzeń funkcji wątroby na farmakokinetykę wildaagliptynu badano u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby na podstawie skali Childa-Pucha (od 6 dla łagodnych do 12 dla ciężkich zaburzeń) w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją wątroby. AUC wildaagliptynu po przyjęciu dawki pojedynczej u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby była obniżona (odpowiednio o 20% i 8%), natomiast AUC wildaagliptynu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wzrastała o 22%. Maksymalna zmiana (wzrost lub spadek) AUC wildaagliptynu wynosiła około 30%, co nie jest uważane za klinicznie istotne. Nie stwierdzono zależności między stopniem nasilenia zaburzeń funkcji wątroby a zmianami AUC wildaagliptynu.

Choroby nerek

Przeprowadzono otwarte badanie z wielokrotnym stosowaniem leku w celu oceny farmakokinetyki najniższych dawek terapeutycznych wildaagliptynu (50 mg raz na dobę) u pacjentów z różnym stopniem przewlekłego zaburzenia funkcji nerek, określonym na podstawie klirensu kreatyniny (łagodne zaburzenia funkcji nerek – od 50 do < 80 ml/min, umiarkowane zaburzenia funkcji nerek – 30–50 ml/min, ciężkie zaburzenia funkcji nerek – < 30 ml/min), w porównaniu z grupą kontrolną uczestników badania z normalną funkcją nerek.

U pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek AUC wildaagliptynu wzrastała średnio odpowiednio 1,4, 1,7 i 2 razy w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją nerek. Wskaźniki AUC metabolitów LAY151 i BQS867 wzrastały średnio około 1,5, 3 i 7 razy u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek odpowiednio. Ograniczone dane dotyczące pacjentów z nereką niewydolnością w stadium końcowym (NNNK) wskazują, że AUC wildaagliptynu jest podobna do AUC leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek. Stężenia LAY151 były około 2–3 razy wyższe niż u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Wildaagliptyn był usuwany z organizmu za pomocą hemodializy w ograniczonym stopniu (3% w ciągu 3–4-godzinnej hemodializy rozpoczynanej 4 godziny po podaniu leku).

Rasa

Ograniczone dane wskazują, że przynależność rasowa nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę wildaagliptynu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Wildaagliptyn jest wskazany jako uzupełnienie diety i aktywności fizycznej w celu poprawy kontroli glikemii u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2:

• jako monoterapia u pacjentów, u których stosowanie metforminy jest uważane za niedopuszczalne ze względu na obecność przeciwwskazań lub nietolerancji;
• w kombinacji z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, w tym z insuliną, gdy nie zapewniają one odpowiedniej kontroli glikemii.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na wildaagliptyn lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań.

Wildaagliptyn ma niski potencjał interakcji z innymi lekami. Ponieważ wildaagliptyn nie jest substratem enzymu CYP450 ani inhibitorem czy induktorem enzymów CYP450, mało prawdopodobna jest jego interakcja z innymi lekami, które są substratami, inhibitorami lub induktorami tych enzymów.

Kombinacja z pioglitazonem, metforminą i glibenklamidem

Badania przeprowadzone z udziałem tych doustnych leków przeciwcukrzycowych nie wykazały klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej.

Digoksyna (substrat Pgp), warfaryna (substrat CYP2C9)

Badania kliniczne przeprowadzone u zdrowych ochotników nie wykazały klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej. Jednak nie zostało to potwierdzone w populacji docelowej.

Kombinacja z amlodypinem, ramiprilem, walzartanem lub simwastatyną

Badania interakcji lekowych z udziałem zdrowych ochotników przeprowadzono z amlodypinem, ramiprilem, walzartanem i simwastatyną. W trakcie tych badań nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych po jednoczesnym stosowaniu tych leków z wildaagliptynem.

Kombinacja z inhibitorami ACE

U pacjentów przyjmujących jednocześnie inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Podobnie jak w przypadku innych doustnych leków przeciwcukrzycowych, niektóre substancje czynne, w tym tiazydy, kortykosteroidy, leki hormonalne tarczycy oraz sympatykomimetyki, mogą osłabiać hipoglikemiczny efekt wildaagliptynu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ogólne

Lek nie jest zamiennikiem insuliny dla pacjentów uzależnionych od insuliny. Nie należy stosować leku w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu I ani w kwasicy ketonowej cukrzycowej.

Upośledzenie funkcji nerek

Doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z niewydolnością nerek wymagającą dializy jest ograniczone, dlatego lek należy stosować tym pacjentom z ostrożnością (patrz punkty „Farmakokinetyka” i „Sposób i dawki stosowania”).

Upośledzenie funkcji wątroby

Lek Wildaagliptyn nie jest zalecany pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, w tym pacjentom, u których przed leczeniem stężenie alaninotransferazy (ALT) lub asparaginianotransferazy (AST) przekraczało trzykrotnie górną granicę normy (GGN) (patrz punkty „Farmakokinetyka” i „Sposób i dawki stosowania”).

Kontrola enzymów wątrobowych

Rzadko opisywano zaburzenia funkcji wątroby (w tym zapalenie wątroby). U pacjentów te zaburzenia były głównie bezobjawowe, bez konsekwencji klinicznych, a wyniki badań funkcji wątroby (TFW) po odstawieniu leku wracały do normy. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem należy wykonać TFW w celu ustalenia wyjściowych wartości u pacjenta. W trakcie pierwszego roku leczenia konieczne jest monitorowanie wyników TFW co trzy miesiące, a następnie okresowo. U pacjentów, u których stwierdzono podwyższone stężenie transaminaz, należy przeprowadzić ponowne monitorowanie funkcji wątroby w celu potwierdzenia wyników oraz dalsze monitorowanie z częstym wykonywaniem TFW, aż do powrotu wartości do normy. W przypadku wzrostu stężenia ALT lub AST trzy lub więcej razy powyżej GGN zaleca się odstawienie leku.

W przypadku wystąpienia żółtaczki lub innych objawów zaburzeń funkcji wątroby pacjenci powinni odstawić lek. Po odstawieniu leku i normalizacji wyników TFW ponowne rozpoczynanie leczenia Wildaagliptynem nie jest zalecane.

Niewydolność serca (NS)

Badanie kliniczne dotyczące stosowania Wildaagliptynu u pacjentów z niewydolnością serca w klasach czynnościowych I–III wg klasyfikacji NYHA [New York Heart Association] wykazało, że leczenie Wildaagliptynem nie wiąże się ze zmianą funkcji lewej komory ani pogorszeniem istniejącej niewydolności serca zastoinowej w porównaniu z placebo. Doświadczenie kliniczne w stosowaniu leku u pacjentów z niewydolnością serca w klasie czynnościowej III wg klasyfikacji NYHA jest nadal ograniczone, a wyniki nie są przekonujące.

Brakuje doświadczenia w stosowaniu Wildaagliptynu u pacjentów z niewydolnością serca w klasie czynnościowej IV wg klasyfikacji NYHA, dlatego nie zaleca się stosowania leku tym pacjentom.

Zaburzenia ze strony skóry

Opisywano przypadki uszkodzeń skóry, w tym tworzenie się pęcherzy i owrzodzeń kończyn u małp. Choć w trakcie badań klinicznych nie odnotowano zwiększonej częstości uszkodzeń skóry, doświadczenie dotyczące powikłań skórnych u pacjentów z cukrzycą jest ograniczone. Ponadto w okresie postmarketingowym stosowania leku zgłaszano przypadki uszkodzeń skóry pęcherzowych i eksfoliatywnych. W związku z tym, zgodnie z ogólnie przyjętym postępowaniem wobec pacjentów z cukrzycą, zaleca się obserwację w kierunku wykrywania zaburzeń skóry, takich jak tworzenie się pęcherzy lub owrzodzeń.

Ostre zapalenie trzustki

Stosowanie Wildaagliptynu wiąże się z ryzykiem rozwoju ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki.

W przypadku podejrzenia rozwoju zapalenia trzustki nie należy kontynuować stosowania Wildaagliptynu. W przypadku potwierdzenia ostrego zapalenia trzustki nie należy ponownie stosować Wildaagliptynu.

Hipoglikemia

Wiadomo, że stosowanie pochodnych sulfonylomocznika prowadzi do rozwoju hipoglikemii. Pacjenci otrzymujący Wildaagliptyn w połączeniu z pochodnymi sulfonylomocznika mogą być podatni na rozwój hipoglikemii. W związku z tym w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii możliwe jest stosowanie niższych dawek pochodnych sulfonylomocznika.

Składniki pomocnicze

Lek zawiera laktozę, dlatego jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed zażyciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Do tej pory nie przeprowadzono odpowiednich badań dotyczących stosowania Wildaagliptynu u ciężarnych kobiet. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą przy stosowaniu wysokich dawek leku. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Ze względu na brak danych lek nie należy stosować w czasie ciąży.

Okres laktacji

Nie wiadomo, czy Wildaagliptyn przenika do mleka matki. Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie Wildaagliptynu do mleka zwierząt. Leku nie należy przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwanie innych maszyn. Pacjenci, którzy odczuwają zawroty głowy, powinni unikać prowadzenia pojazdów lub korzystania z innych urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dorośli

W przypadku stosowania jako monoterapii, w kombinacji z metforminą, w kombinacji z tiazolidyndionem, w kombinacji z metforminą i sulfonylomocznikiem lub w kombinacji z insuliną (z metforminą lub bez) zalecana dawka dobową Wildaagliptynu wynosi 100 mg, podzielona na dwie dawki: 50 mg rano i 50 mg wieczorem.

W przypadku stosowania w podwójnej kombinacji z sulfonylomocznikami zalecana dawka Wildaagliptynu wynosi 50 mg raz dziennie rano. W tej grupie pacjentów Wildaagliptyn w dawce 100 mg na dobę nie był bardziej skuteczny niż Wildaagliptyn w dawce 50 mg raz dziennie.

W przypadku stosowania w kombinacji z sulfonylomocznikami w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii możliwe jest stosowanie niskich dawek sulfonylomoczników.

Nie zaleca się przekraczania dawki leku 100 mg.

Jeśli przyjęcie dawki leku zostało pominięte, należy ją przyjąć natychmiast po zażyciu. Nie należy przyjmować podwójnej dawki leku w tym samym dniu.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności Wildaagliptynu w składzie potrójnej terapii doustnej w kombinacji z metforminą i tiazolidyndionem.

Informacja dodatkowa w poszczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym (≥ 65 lat)

U pacjentów w wieku podeszłym nie ma potrzeby zmiany dawkowania (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 ml/min) nie ma potrzeby dostosowywania dawki. U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lub z przewlekłą niewydolnością nerek zalecana dawka leku wynosi 50 mg raz dziennie (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Leku nie zaleca się stosować pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, w tym pacjentom, u których przed leczeniem stężenie ALT lub AST było 3 razy wyższe niż GGN (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego.

Lek można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Dzieci.

Nie zaleca się stosowania leku dzieciom i młodzieży (do 18. roku życia) ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Informacje dotyczące przedawkowania Wildaagliptynu są ograniczone.

Objawy

Informacje o możliwych objawach przedawkowania uzyskano podczas badania tolerancji podwyższonej dawki z udziałem zdrowych ochotników, którzy przyjmowali Wildaagliptyn przez 10 dni. W dawce 400 mg zaobserwowano trzy przypadki bólu mięśni, a także kilka przypadków łagodnej i krótkotrwałej parestezji, gorączki, rozwoju obrzęków oraz tymczasowego wzrostu stężenia lipazy. W dawce 600 mg u jednego z ochotników wystąpił obrzęk nóg i rąk, znaczny wzrost stężenia kreatynofosfokinazy, towarzyszył mu wzrost stężenia AST, białka C-reaktywnego i mioglobiny. Trzech ochotników z tej grupy miało obrzęk obu nóg, co w dwóch przypadkach towarzyszyła parestezja. Wszystkie objawy i odchylenia wyników badań laboratoryjnych ustąpiły po zakończeniu stosowania badanego leku.

Leczenie

W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie wspierające. Wildaagliptyn nie jest usuwany przez hemodializę, jednak większość metabolitów hydrolizy (LAY 151) można usunąć za pomocą hemodializy.

Niepożądane reakcje.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku zostały zebrane w trakcie prowadzonych randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badań trwających nie krócej niż 12 tygodni, w których wzięło udział łącznie 5451 pacjentów przyjmujących wildaagliptyn w dawce dobowej 100 mg (po 50 mg dwa razy dziennie). Spośród tych pacjentów 4622 stosowało wildaagliptyn jako monoterapię, a 829 pacjentów otrzymywało placebo.

Większość niepożądanych reakcji występujących podczas tych badań miała charakter łagodny i była przejściowa, nie wymagając przerwania leczenia. Nie stwierdzono związku między wystąpieniem niepożądanych reakcji a wiekiem lub rasą pacjenta, długością stosowania leku ani dawką dobową. Zanotowano przypadki hipoglikemii u pacjentów przyjmujących wildaagliptyn jednocześnie z pochodnymi sulfonilomocznika oraz insuliną. Zgłaszano ryzyko rozwoju ostrego zapalenia trzustki podczas stosowania wildaagliptynu (patrz: „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Tabelaryczna lista niepożądanych reakcji

Niepożądane reakcje obserwowane podczas badań podwójnie ślepych u pacjentów przyjmujących wildaagliptyn jako monoterapię oraz w ramach terapii skojarzonej, wymienione poniżej według klas narządów i układów oraz częstości bezwzględnej. Częstość określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), nietypowo (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości niepożądane reakcje wymienione są w kolejności zmniejszania się ich ciężkości.

Niepożądane reakcje zgłaszane podczas kontrolowanych badań klinicznych oraz w okresie pozarejestrowym u pacjentów przyjmujących wildaagliptyn jako monoterapię oraz w ramach terapii skojarzonej.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Zaburzenia funkcji wątroby

Opisywano pojedyncze przypadki wystąpienia dysfunkcji wątroby (w tym zapalenia wątroby). Przypadki te były zazwyczaj bezobjawowe, bez konsekwencji klinicznych, a funkcja wątroby wracała do normy po zaprzestaniu leczenia. Dane z kontrolowanych badań monoterapii i terapii uzupełniającej o długości do 24 tygodni wskazują, że częstość wzrostu stężenia ALT lub AST ≥ 3-krotnie w stosunku do GKN (stwierdzonych w trakcie dwóch kolejnych pomiarów lub podczas ostatniej wizyty) wynosiła 0,2 %, 0,3 % i 0,2 % odpowiednio przy stosowaniu Wildaagliptynu w dawce 50 mg raz dziennie, dwa razy dziennie oraz przy stosowaniu wszystkich leków porównawczych. Wzrost stężenia transaminaz był głównie bezobjawowy, nie postępował i nie był związany z obturacyjnością żółciową ani żółtaczką.

Obrzęk naczynioruchowy

Przypadki obrzęku naczynioruchowego zgłaszane w związku ze stosowaniem Wildaagliptynu występowały rzadko i z taką samą częstością jak w grupie kontrolnej. Wyższy odsetek takich przypadków obserwowano w grupie, w której Wildaagliptyn stosowano w połączeniu z inhibitorem ACE. Większość zjawisk była łagodna pod względem ciężkości i ustępowała mimo kontynuowania terapii Wildaagliptynem.

Hipoglikemia

W porównawczych, kontrolowanych badaniach monoterapii przypadki hipoglikemii, rzadkie, wystąpiły u 0,4 % pacjentów stosujących Wildaagliptyn, w porównaniu do 0,2 % pacjentów w grupie leczenia aktywnym lekiem porównawczym lub placebo. Nie odnotowano doniesień o zdarzeniach poważnych lub ciężkich. Przy stosowaniu Wildaagliptynu w połączeniu z metforminą hipoglikemia występowała u 1 % pacjentów otrzymujących Wildaagliptyn i u 0,4 % pacjentów otrzymujących placebo. Przy dodaniu pioglitazonu hipoglikemia występowała u 0,6 % pacjentów otrzymujących Wildaagliptyn i u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. Przy dodaniu pochodnej sulfonowej hipoglikemia występowała u 1,2 % pacjentów otrzymujących Wildaagliptyn i u 0,6 % pacjentów otrzymujących placebo. Przy dodaniu pochodnej sulfonowej i metforminy hipoglikemia występowała u 5,1 % pacjentów otrzymujących Wildaagliptyn i u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów przyjmujących Wildaagliptyn w połączeniu z insuliną częstość wystąpienia hipoglikemii wynosiła 14 % w grupie Wildaagliptynu i 16 % w grupie placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletów w blisterze; po 3 lub 6 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności. Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Borispił, ulica Szewczenki 100.