Wenelaksyna-ZN

INSTRUKCJA dot. stosowania leku WENELAKSYNA-ZN (VENLAFAXIN-ZN)

Skład:

substancja czynna: wenelaksyna;

1 tabletka zawiera wenelaksyny hydrochloro w przeliczeniu na wenelaksynę 37,5 mg lub 75 mg;

substancje pomocnicze: celaktóza 80 (mieszanka laktozy monohydratu i celulozy proszkowej (75:25)), sodu skrobioglikolan (typ A), celuloza mikrokryształyczna, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białe lub prawie białe, o kształcie okrągłym cylindrycznym, z płaskimi powierzchniami, skośnymi brzegami i podziałką po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwdepresyjne. Kod ATC N06A X16.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania przeciwdepresyjnego wenelaksyny u ludzi wiąże się z nasileniem aktywności neuroprzekaźnikowej w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Wenelaksyna i jej aktywny metabolit O-dewenyelaksyna (ODW) są silnymi, selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny (SISS) i noradrenaliny oraz słabymi inhibitorami zwrotnego wychwytu dopaminy. Wenelaksyna i jej aktywny metabolit po podaniu jednorazowym lub wielokrotnym zmniejszają reakcje β-adrenergiczne. Jednakowo wpływają na zwrotny wychwyt neuroprzekaźników i wiązanie receptorów.

Wenelaksyna in vitro praktycznie nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych ani α1-adrenergicznych. Działanie farmakologiczne na te receptory może być związane z różnymi skutkami ubocznymi obserwowanymi również przy stosowaniu innych leków przeciwdepresyjnych, a mianowicie: działaniem antycholinergicznym, uspokajającym i działaniem ubocznym na układ sercowo-naczyniowy.

Wenelaksyna nie hamuje aktywności monoaminooksydazy (MAO).

Badania in vitro wykazały, że wenelaksyna nie wykazuje powinowactwa do receptorów opioidowych ani benzodiazepinowych.

Farmakokinetyka.

Wenelaksyna ulega intensywnemu metabolizmowi przy pierwszym przejściu przez wątrobę, tworząc aktywny metabolit ODW. Średni okres półwydalenia wenelaksyny wynosi 5±2 godziny, a ODW – 11±2 godziny. Po wielokrotnym stosowaniu stężenia stanu stacjonarnego dla wenelaksyny i ODW osiągane są w ciągu 3 dni. Wenelaksyna i ODW wykazują kinetykę liniową w zakresie dawek 75–450 mg/doba.

Absorpcja

Po przyjęciu pojedynczej dawki wenelaksyny o szybkim uwalnianiu, około 92 % substancji czynnej jest wchłaniane. Biodostępność absolutna wynosi 40–45 % z powodu presystemowego metabolizmu. Po podaniu wenelaksyny o szybkim uwalnianiu maksymalne stężenie wenelaksyny i ODW w osoczu osiągane jest odpowiednio po 2 i 3 godzinach. Spożycie posiłku nie wpływa na biodostępność wenelaksyny i ODW.

Metabolizm

Wenelaksyna podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie. Badania in vitro i in vivo wykazały, że wenelaksyna ulega biotransformacji do swojego aktywnego metabolitu ODW za pomocą układu CYP2D6. Badania in vitro i in vivo wykazały, że wenelaksyna jest metabolizowana przez CYP3A4 do mniej aktywnego metabolitu N-dewenyelaksyny. Badania in vitro i in vivo wykazały, że wenelaksyna jest słabym inhibitorem CYP2D6. Wenelaksyna nie hamuje CYP1A2, CYP2C9 ani CYP3A4.

Wydalanie

Wenelaksyna i jej metabolity są wydalane głównie przez nerki. W ciągu 48 godzin do moczu wydala się około 87 % dawki wenelaksyny, z czego 5 % to niezmieniona wenelaksyna, 29 % to niekonjuguowany ODW, 26 % to konjuguowany ODW oraz 27 % to inne nieaktywne metabolity. Średni klirens wenelaksyny i ODW w stanie stacjonarnym wynosi odpowiednio 1,3±0,6 l/godz/kg i 0,4±0,2 l/godz/kg.

Kategorie specjalne pacjentów

Wiek i płeć

Wiek i płeć pacjenta nie mają istotnego wpływu na farmakokinetykę wenelaksyny i ODW.

Szybki/spowolnieni metabolizatorzy CYP2D6

Stężenia wenelaksyny w osoczu u spowolnionych metabolizatorów CYP2D6 są wyższe niż u szybkich metabolizatorów. Ponieważ całkowite narażenie (AUC) na wenelaksynę i ODW było podobne w obu grupach, nie ma potrzeby stosowania różnych schematów dawkowania dla tych dwóch grup.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z uszkodzeniem wątroby klasy A według klasyfikacji Childa-Pugh (łagodne uszkodzenie wątroby) i klasy B (umiarkowane uszkodzenie wątroby) okres półwydalenia wenelaksyny i ODW był wydłużony w porównaniu do zdrowych ochotników. Całkowity klirens wenelaksyny i ODW był obniżony. Obserwowano wysoki stopień międzypacjentowej zmienności. Dane dotyczące pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby są ograniczone.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów poddawanych dializie okres półwydalenia wenelaksyny był wydłużony o około 180 %, a klirens obniżony o około 57 % w porównaniu do zdrowych ochotników. Dla ODW zaobserwowano wydłużenie okresu półwydalenia o około 142 % oraz obniżenie klirensu o około 56 %. Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek oraz pacjentom poddawanym hemodializie należy dostosować dawkę.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Leczenie dużych epizodów depresyjnych.
• Zapobieganie nawrotom dużych epizodów depresyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na wenelaksynę lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Łączna terapia nieodwracalnymi inhibitorem monoaminooksydazy (MAO) jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny, objawiającego się takimi objawami jak niepokój, drżenie, hipertermia. Leczenie wenelaksyną nie powinno być rozpoczynane wcześniej niż po upływie 14 dni od przerwania przyjmowania nieodwracalnych inhibitorów MAO.

Terapię nieodwracalnymi inhibitorami MAO należy rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie 7 dni od przerwania przyjmowania wenelaksyny.

Ciężki stopień nadciśnienia tętniczego (ciśnienie 180/115 i wyższe przed rozpoczęciem terapii).

Jaskra zamkniętego kąta.

Zaburzenia mikcji związane z niedostatecznym odpływu moczu (choroby gruczołu krokowego).

Ciężka niewydolność wątroby lub nerek.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Inhibitory monoaminooksydazy (MAO)

Nieodwracalne nieselektywne inhibitory MAO

Wenelaksyna nie powinna być stosowana w połączeniu z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO. Stosowanie wenelaksyny może być rozpoczęte nie wcześniej niż po upływie 14 dni od zakończenia terapii nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO. Po przerwaniu przyjmowania wenelaksyny należy odczekać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO.

Odwracalne selektywne inhibitory MAO-A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny nie zaleca się stosowania wenelaksyny w połączeniu z odwracalnymi selektywnymi inhibitorami MAO, takimi jak moklobemid. Stosowanie wenelaksyny może być rozpoczęte nie wcześniej niż po upływie 14 dni od zakończenia terapii odwracalnymi inhibitorami MAO. Po przerwaniu przyjmowania wenelaksyny należy odczekać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii odwracalnymi inhibitorami MAO.

Odwracalne nieselektywne inhibitory MAO (linezolid)

Antybiotyk linezolid jest słabym, odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem MAO i nie powinien być przepisywany pacjentom leczonym wenelaksyną.

Opisywano ciężkie działania niepożądane u pacjentów, którzy niedawno przerwali leczenie inhibitorami MAO i rozpoczęli terapię wenelaksyną lub przerwali leczenie wenelaksyną tuż przed rozpoczęciem przyjmowania inhibitorów MAO. Reakcje te obejmowały drżenie, mioklonus, nasilone pocenie się, nudności, wymioty, zaczerwienienie, zawroty głowy oraz hipertermię z objawami przypominającymi zespół neuroleptyczny złośliwy, drgawki i skutki śmiertelne.

Zespół serotoniny

Podczas leczenia wenelaksyną może rozwinąć się zespół serotoniny – stan potencjalnie zagrażający życiu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków oddziałujących na serotonergiczny układ neuroprzekaźnikowy (w tym triptany, SSRI, selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), lit, sybutraminę, tramadol, preparaty z zioła hiperyna perforowanego (Hypericum perforatum)) oraz leków wpływających na metabolizm serotoniny (w tym inhibitory MAO) lub prekursorów serotoniny (np. suplementy triptofanu).

Jeśli jednoczesne stosowanie wenelaksyny i SSRI, SNRI lub agonisty receptorów serotoniny (tryptofan) jest uzasadnione klinicznie, zaleca się ścisłą obserwację pacjenta, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania wenelaksyny z prekursorami serotoniny (takimi jak tryptofan).

Leki oddziałujące na OUN

Ryzyko stosowania wenelaksyny w połączeniu z innymi lekami oddziałującymi na OUN nie było systematycznie badane. Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu wenelaksyny w połączeniu z innymi lekami oddziałującymi na OUN.

Etyloalkohol

Należy zalecać pacjentom unikania spożywania alkoholu, ze względu na jego wpływ na OUN oraz potencjalną możliwość pogorszenia stanu psychiatrycznego, a także możliwość wystąpienia niekorzystnej interakcji z wenelaksyną, w tym depresji OUN.

Wpływ innych leków na wenelaksynę

Ketokonazol (inhibitor CYP3A4)

Badania farmakokinetyki ketokonazolu u szybkich (SM) i wolnych metabolizatorów (PM) CYP2D6 wykazały wzrost AUC wenelaksyny (o 70 % i 21 % odpowiednio u PM i SM CYP2D6) oraz ODM (o 33 % i 23 % odpowiednio u PM i SM CYP2D6) po podaniu ketokonazolu. Przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 (atazanawir, klaritromycyna, indynawir, itrakonazol, worykonazol, posakonazol, ketokonazol, nelfinawir, rytonawir, sakwinawir, telitromycyna) i wenelaksyny mogą wzrosnąć stężenia wenelaksyny i ODM. Dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu inhibitora CYP3A4 i wenelaksyny.

Wpływ wenelaksyny na inne leki

Lit

Przy jednoczesnym stosowaniu wenelaksyny i litu może rozwinąć się zespół serotoniny.

Diazepam

Wenelaksyna nie wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę diazepamu oraz jego aktywnego metabolitu – desmetylodiazepamu. Diazepam nie wpływa na farmakokinetykę wenelaksyny i ODM. Nie wiadomo, czy istnieje interakcja farmakokinetyczna i/lub farmakodynamiczna z innymi benzodiazepinami.

Imipramina

Wenelaksyna nie wpływa na farmakokinetykę imipraminy i 2-OH-imipraminy. Obserwowano zależne od dawki zwiększenie AUC 2-OH-desimipraminy od 2,5 do 4,5 razy, gdy wenelaksyna była stosowana w dawce 75–150 mg na dobę. Imipramina nie wpływa na farmakokinetykę wenelaksyny i ODM. Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu wenelaksyny i imipraminy.

Haloperidol

W badaniu farmakokinetyki haloperidolu zaobserwowano 42 % spadek klirensu nerkowego, 88 % wzrost maksymalnego stężenia w osoczu i 70 % zwiększenie AUC haloperidolu bez zmiany jego okresu półtrwania. Należy wziąć to pod uwagę przy jednoczesnym stosowaniu haloperidolu i wenelaksyny. Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane.

Rysperydon

Wenelaksyna zwiększa AUC ryzyperidonu o 50 %, ale nie zmienia istotnie farmakokinetyki aktywnych składników (ryzyperidonu i 9-hydroksyryzyperidonu). Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane.

Metoprolol

Jednoczesne stosowanie wenelaksyny i metoprololu u zdrowych ochotników w badaniu farmakokinetyki obu leków prowadziło do wzrostu stężenia metoprololu w osoczu o około 30–40 %, bez zmiany stężenia jego aktywnego metabolitu α-hydroksymetoprololu. Kliniczne znaczenie tego zjawiska u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym jest nieznane. Metoprolol nie wpływa na farmakokinetykę wenelaksyny i jej aktywnego metabolitu ODM. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu wenelaksyny i metoprololu.

Indynawir

Przy jednoczesnym stosowaniu wenelaksyny z indynawirem AUC indynawiru zmniejsza się o 28 %, a Cmax o 36 %. Parametry farmakokinetyczne wenelaksyny i jej metabolitu ODM nie zmieniają się. Kliniczne znaczenie tej interakcji jest nieznane.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Przedawkowanie

Pacjentom należy zalecić unikania spożywania alkoholu ze względu na jego wpływ na OUN oraz potencjalne pogorszenie stanu psychiatrycznego, a także możliwość wystąpienia niekorzystnych interakcji z wenelaksyną, w tym depresji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Przedawkowanie wenelaksyny zgłaszano głównie w połączeniu z alkoholem i/lub innymi lekami, w tym przypadki zakończone śmiercią (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Wenelaksynę należy przepisywać w możliwie najniższej dawce przy jednoczesnej odpowiedniej kontroli stanu pacjenta w celu zmniejszenia ryzyka przedawkowania (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Ryzyko samobójstwa/pomyślenia samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i prób samobójstwa (działania samobójcze). Ryzyko to istnieje do momentu uzyskania istotnej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić w pierwszych kilku tygodniach lub nawet dłużej po rozpoczęciu leczenia, pacjenci wymagają ścisłej obserwacji aż do poprawy ich stanu. Ogólne doświadczenie z leczeniem lekami przeciwdepresyjnymi wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrastać na wczesnym etapie poprawy.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosuje się wenelaksynę, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem działań samobójczych. Ponadto te zaburzenia mogą współwystępować z dużym zaburzeniem depresyjnym, dlatego przy leczeniu pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi należy stosować takie same środki ostrożności, jak w przypadku leczenia pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym.

Pacjenci, u których w wywiadzie stwierdzono działania samobójcze, oraz pacjenci z wyraźnym stopniem myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia, mają wyższe ryzyko wystąpienia myśli o samobójstwie lub prób samobójstwa i powinni być poddani ścisłej kontroli medycznej w trakcie leczenia.

Szczególną uwagę należy poświęcić obserwacji pacjentów, zwłaszcza tych należących do grupy wysokiego ryzyka, w połączeniu z leczeniem farmakologicznym, szczególnie na wczesnym etapie leczenia i po zmianie dawki leku. Pacjentów oraz osoby opiekujące się pacjentami należy poinformować o konieczności zwracania uwagi na pogorszenie stanu klinicznego, pojawienie się zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, a także o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia tych objawów.

Mania/hipomania

U pacjentów z zaburzeniami nastroju leczonych lekami przeciwdepresyjnymi, w tym wenelaksyną, może rozwinąć się mania lub hipomania. Jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, wenelaksynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem zaburzeń dwubiegunowych w rodzinie.

Agresja

U pacjentów leczonych lekami przeciwdepresyjnymi, w tym wenelaksyną, może rozwinąć się agresja. O zgłoszeniach agresji informowano na początku leczenia, po zmianie dawki oraz po jego przerwaniu. Jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, wenelaksynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem agresji.

Akathizia/psychomotoryczne niepokoje

Stosowanie wenelaksyny może wiązać się z rozwojem akathizii, która objawia się subiektywnie przykrym lub niepokojącym niepokojem i potrzebą częstego poruszania się, towarzyszącą niemożności siedzenia lub stania w spokoju. Zjawisko to występuje najczęściej w pierwszych kilku tygodniach leczenia. U pacjentów, u których pojawiają się takie objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe dla zdrowia.

Zespół serotonergiczny

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków serotonergicznych, leczenie wenelaksyną może prowadzić do rozwoju zespołu serotonergicznego – stanu potencjalnie zagrażającego życiu – lub reakcji podobnych do zespołu neuroleptycznego złośliwego (ZNZ), szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotonergicznych (w tym SSRI, SNRI i tryptanów) z lekami wpływającymi na metabolizm serotoniny, takimi jak inhibitory MAO, lub z neuroleptykami czy innymi antagonistami dopaminy.

Objawy zespołu serotonergicznego mogą obejmować zaburzenia psychiczne (np. pobudzenie, halucynacje, śpiączka), niestabilność układu autonomicznego (np. tachykardię, „labilne” ciśnienie tętnicze, hipertermię), zaburzenia neurologiczno-mięśniowe (np. nadmierną refleksyjność, brak koordynacji) i/lub objawy ze strony przewodu pokarmowego (np. nudności, wymioty, biegunka). Zespół serotonergiczny w najcięższej formie może przypominać ZNZ, obejmując hipertermię, sztywność mięśni, niestabilność układu autonomicznego z możliwymi szybkimi wahnięciami parametrów życiowych i zaburzeniami stanu psychicznego.

Jeśli jednoczesne leczenie wenelaksyną i innymi lekami, które mogą wpływać na serotonergiczne i/lub dopaminergiczne układy neuroprzekaźnikowe, jest klinicznie uzasadnione, w takim przypadku zaleca się ścisłą obserwację pacjentów, szczególnie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki.

Jednoczesne stosowanie wenelaksyny z prekursorami serotoniny (np. suplementy triptofanu) nie jest zalecane.

Glaukoma zamkniętokątowe

Istnieją doniesienia o wystąpieniu midriazy w związku ze stosowaniem wenelaksyny. Dlatego zaleca się ścisłą kontrolę pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub z ryzykiem rozwoju ostrego glaukoma zamkniętokątowego (glaukomu z zamkniętym kątem przesączania).

Ciśnienie tętnicze

Wenelaksyna może powodować wzrost ciśnienia tętniczego zależny od dawki. Zgłaszano przypadki wystąpienia ciężkiego podwyższenia ciśnienia tętniczego wymagającego natychmiastowego leczenia.

Należy dokładnie monitorować parametry ciśnienia tętniczego u wszystkich pacjentów i przed rozpoczęciem leczenia wenelaksyną należy skorygować istniejącą nadciśnieniową hipertensję. Ciśnienie tętnicze należy mierzyć okresowo – na początku leczenia i po zwiększeniu dawki. Należy zachować ostrożność u pacjentów, u których choroba podstawowa może być spowodowana wzrostem ciśnienia tętniczego, np. u pacjentów z zaburzeniami czynności serca.

Częstotliwość akcji serca

Może wzrastać częstotliwość akcji serca, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek. Pacjentom, których stan ogólny może zależeć od częstości akcji serca, należy zachować ostrożność.

Choroby serca i ryzyko arytmii

Stosowanie wenelaksyny nie było badane u pacjentów, którzy niedawno przebyli zawał mięśnia sercowego lub cierpią na niewydolność serca w fazie dekompensacji. Dlatego należy stosować ten lek z ostrożnością u takich pacjentów. Zgłaszano przypadki wystąpienia arytmii serca zakończonej śmiercią.

Przed przepisaniem wenelaksyny pacjentom z wysokim ryzykiem ciężkiej arytmii serca należy dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści.

Drugi

Podczas terapii wenelaksyną możliwe są drgawki. Wenelaksynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem drgawek. Takich pacjentów należy poddać ścisłej obserwacji. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać leczenie lekiem.

Hiponatremia

Podczas stosowania wenelaksyny może rozwijać się hiponatremia i/lub zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego. Zjawisko to najczęściej obserwowano u pacjentów z odwodnieniem lub zmniejszoną objętością krwi. Pacjenci w podeszłym wieku, pacjenci przyjmujący leki moczopędne oraz pacjenci z innymi przyczynami hipowolemii mają zwiększone ryzyko rozwoju hiponatremii.

Nietypowe krwawienia

Leki hamujące zwrotny wychwyt serotoniny mogą prowadzić do zaburzeń funkcji trombocytów. Ryzyko krwawień skórnych i krwawień z błon śluzowych, w tym krwawień przewodu pokarmowego, może wzrosnąć u pacjentów przyjmujących wenelaksynę. Podobnie jak przy stosowaniu innych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny, wenelaksynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów skłonnych do krwawień, w tym u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe lub inhibitory funkcji trombocytów.

SSRI/SNRI zwiększają ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji” oraz „Działania niepożądane”).

Cholesterol surowicy

Podczas długotrwałego leczenia wenelaksyną należy monitorować poziom cholesterolu w surowicy.

Jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi masę ciała

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania wenelaksyny w połączeniu z lekami obniżającymi masę ciała, w tym fenterminą, nie są ustalone. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania wenelaksyny i leków obniżających masę ciała. Wenelaksyna nie jest wskazana do obniżania masy ciała, ani jako monoterapia, ani w połączeniu z innymi lekami.

Przerywanie leczenia

Przy przerywaniu leczenia zwykle pojawiają się objawy odstawienia, szczególnie przy nagłym przerwaniu terapii.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości leczenia, dawki oraz szybkości zmniejszania dawki. Zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i sen głęboki), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy są najczęstszymi objawami odstawienia. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane; jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Objawy zazwyczaj pojawiają się w pierwszych kilku dniach po przerwaniu leczenia, choć opisano przypadki ich wystąpienia u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili dawkę leku. Zazwyczaj objawy ustępują bez leczenia w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące i dłużej). Dlatego przy przerywaniu leczenia zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki wenelaksyny w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od potrzeb pacjenta.

Susza w ustach

Podczas leczenia wenelaksyną może wystąpić uczucie suchości w ustach. Może to zwiększyć ryzyko próchnicy, a pacjentom należy przypomnieć o znaczeniu higieny jamy ustnej.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI lub wenelaksyną może wpływać na kontrolę glikemii. Może być konieczna korekta dawek insuliny i/lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Dysfunkcja seksualna

SSRI mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Opisywano długotrwałą dysfunkcję seksualną, w której objawy utrzymywały się pomimo przerwania przyjmowania SSRI.

Laktoza

Tabletki Wenelaksyna-ZN zawierają laktozę. Pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub z zespołem złego wchłaniania glukozy/galaktozy nie należy stosować tego leku.

Związki sodu

Ten lek zawiera sodową skrobioglikolan (typ A). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety ograniczającej sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji.

Ciąża

Nie ma wystarczających danych dotyczących stosowania wenelaksyny u kobiet w ciąży.

Stosowanie leku w okresie ciąży jest przeciwwskazane.

Podobnie jak przy stosowaniu innych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI/SNRI), u noworodków mogą wystąpić objawy odstawienia leku, jeśli wenelaksynę stosowano tuż przed porodem. U niektórych noworodków, które były narażone na działanie wenelaksyny w III trymestrze ciąży, wystąpiły powikłania wymagające żywienia dożylnego, wspomaganej wentylacji mechanicznej i długotrwałej hospitalizacji. Takie powikłania mogą wystąpić bezpośrednio po porodzie.

U noworodków mogą wystąpić następujące objawy, jeśli matka stosowała SSRI/SNRI w późnym okresie ciąży: drażliwość, drżenie, hipotensja, uporczywy płacz oraz trudności z ssaniem piersi matki lub trudności z zasypianiem. Objawy te mogą wynikać z efektów serotonergicznych lub objawów działania leku. W większości przypadków te powikłania pojawiają się bezpośrednio lub w ciągu 24 godzin po porodzie.

Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie SSRI w okresie ciąży, szczególnie w późnym okresie, może zwiększać ryzyko wystąpienia u noworodków trwałą hipertensji płucnej (THP). Choć badań oceniających związek THP z stosowaniem SNRI nie przeprowadzono, potencjalne ryzyko przy stosowaniu wenelaksyny nie może być wykluczone ze względu na odpowiedni mechanizm działania (hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny).

Dane obserwacyjne wskazują na podwyższone (prawie dwukrotnie) ryzyko krwawień poporodowych w przypadku stosowania SSRI/SNRI w ostatnim miesiącu ciąży (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Laktacja

Wenelaksyna i jej aktywny metabolit ODM przenikają do mleka matki. W okresie postmarketingu obserwowano u niemowląt karmionych piersią płacz, drażliwość i zaburzenia snu. Objawy zgodne z odstawieniem wenelaksyny odnotowano również po zakończeniu karmienia piersią. Ryzyko dla niemowlęcia karmionego piersią nie może być wykluczone. Dlatego decyzję o zakończeniu/kontynuowaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu/przerwaniu leczenia wenelaksyną należy podjąć po ocenie korzyści płynących z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia wenelaksyną dla kobiety.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Każda terapia lekami psychotropowymi może zaburzać zdolność do myślenia lub wykonywania czynności ruchowych. Dlatego pacjentom przyjmującym wenelaksynę należy zalecić ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie.

Tabletki wenelaksyny o szybkim uwalnianiu należy przyjmować podczas jedzenia, najlepiej o tej samej porze.

Epizody depresyjne duże

Zalecana dawka początkowa wenelaksyny (tabletki o szybkim uwalnianiu) wynosi 75 mg na dobę; należy ją stosować w 2 lub 3 dawkach. Tabletki przyjmuje się podczas jedzenia. U pacjentów, u których dawka początkowa 75 mg na dobę nie okazuje się skuteczna, można ją zwiększyć do maksymalnej dawki 375 mg na dobę. Zwiększanie dawki należy przeprowadzać w odstępach co najmniej 2 tygodni. W cięższych przypadkach dawkę można zwiększać częściej, jednak nie częściej niż co 4 dni.

Z uwagi na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych zależnych od dawki, zwiększenie dawki należy przeprowadzać dopiero po ocenie obrazu klinicznego. Należy stosować najniższą skuteczną dawkę.

Leczenie pacjentów wymaga dość długiego czasu, zazwyczaj kilku miesięcy lub dłużej. Skuteczność terapii należy regularnie ponownie oceniać w zależności od konkretnego przypadku. Długotrwałe leczenie może być również wskazane w celu zapobiegania nawrotom epizodów depresyjnych dużych (EDD). W większości przypadków zalecana dawka stosowana w celu zapobiegania nawrotom EDD odpowiada dawce stosowanej w leczeniu typowego epizodu depresyjnego.

Po ustąpieniu objawów leczenie lekami przeciwdepresyjnymi należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Sam wiek pacjenta nie wymaga zmiany dawki. Jednak przy leczeniu pacjentów w wieku podeszłym należy zachować ostrożność (np. ze względu na możliwość zaburzeń czynności nerek, prawdopodobieństwo zmian wrażliwości i powinowactwa neuroprzekaźników, które występują z wiekiem). W takim przypadku należy stosować najniższą skuteczną dawkę, a pacjenci podczas zwiększania dawki powinni przebywać pod ścisłą kontrolą lekarską.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby zaleca się zmniejszenie dawki dobowej o 50%. Jednak ze względu na międzypacjenta zmienność klirensu, dobór dawki należy przeprowadzać indywidualnie.

Dane dotyczące stosowania wenelaksyny u pacjentów z ciężkim stopniem niewydolności wątroby są ograniczone. Dlatego przy leczeniu takich pacjentów należy zachować ostrożność i zmniejszyć dawkę dobową o więcej niż 50%. Przed przepisaniem leku pacjentom z ciężkim stopniem niewydolności wątroby należy rozważyć oczekiwane korzyści i potencjalne ryzyko.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Chociaż u pacjentów ze stopniem filtracji kłębuszkowej 30–70 ml/min dostosowanie dawki nie jest konieczne, należy zachować ostrożność. U pacjentów poddawanych hemodializie oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (filtracja kłębuszkowa < 30 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki o 50%. Ze względu na międzypacjenta zmienność klirensu u tych pacjentów, dobór dawki należy przeprowadzać indywidualnie.

Zespół odstawienia po zakończeniu przyjmowania wenelaksyny

Należy unikać nagłego zakończenia leczenia wenelaksyną. Dlatego po zakończeniu terapii zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki w ciągu 1–2 tygodni, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia zespołu odstawienia. Jeśli po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia wystąpią objawy nietolerancji, należy rozważyć możliwość powrotu do wcześniej przepisanej dawki. W dalszym ciągu lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale wolniej.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wenelaksyny u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały ustalone, dlatego leku nie należy stosować tej grupie wiekowej pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy. Tachykardia, zmiany poziomu świadomości (od senności po śpiączkę), midriaza, drgawki, wymioty, zmiany na elektrokardiogramie (wydłużenie odcinka QT, blokada nóżek wiązki Hisa, wydłużenie QRS), tachykardia komorowa i bradykardia, hipotensja tętnicza, hipoglikemia, zawroty głowy. Istnieje ryzyko śmiertelnego skutku. Były doniesienia o przedawkowaniu wenelaksyny, głównie przy jednoczesnym przyjmowaniu leku z alkoholem i/lub innymi lekami, w tym przypadki ze skutkiem śmiertelnym. Ciężkie objawy zatrucia mogą wystąpić u dorosłych po przyjęciu około 3 gramów wenelaksyny.

Leczenie. Ciężkie zatrucia mogą wymagać złożonego leczenia nagłego i monitorowania. Dlatego w przypadku podejrzenia przedawkowania wenelaksyny zaleca się natychmiastowe skontaktowanie się, np. z ekspertem w zakresie zatrucia (oddział toksykologiczny). Zaleca się ogólną terapię wspomagającą i objawową; monitorowanie rytmu serca i parametrów życiowych. Jeśli istnieje ryzyko aspiracji, nie zaleca się wywoływania wymiotów. Jeśli leki zostały przyjęte niedawno, a pacjent jest przytomny, należy przeprowadzić przemywanie żołądka. Podanie węgla aktywnego może również zmniejszyć wchłanianie substancji czynnej. Skuteczność takich zabiegów jak wymuszone moczowanie, dializa, hemoperfuzja i wymienna transfuzja krwi jest mała. Nieznany jest specyficzny antydotum dla wenelaksyny.

Działania niepożądane.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: ekchymozy, krwawienie przewodu pokarmowego, krwawienie z błon śluzowych, wydłużenie czasu krwawienia, trombocytopenia, trwałe patologiczne zmiany składu komórkowego krwi (w tym agranulocytoza, anemia aplastyczna, neutropenia, pancytopenia).

Ze strony układu immunologicznego: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu endokrynnego: podwyższenie stężenia prolaktyny we krwi.

Ze strony metabolizmu: podwyższenie stężenia cholesterolu surowicy, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie masy ciała, hiponatremia, zespół niedostatecznej sekrecji hormonu przeciwmoczowego (SIADH), podwyższone stężenie prolaktyny.

Ze strony psychiki: nietypowe sny, obniżenie libidum, bezsenność, pobudzenie nerwowe, efekt uspokajający, dezorientacja, depersonalizacja, apatia, halucynacje, pobudzenie lękowe, reakcje maniakalne, delirium, myśli samobójcze i zachowania samobójcze*.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, zwiększony napięcie mięśni, drżenie, parestezje, stupor, ziewanie, mioklonus, zaburzenia równowagi i koordynacji, akatyzja, drgawki, zespół neuroleptyczny złośliwy (ZNZ), zespół serotonergiczny, reakcje pozapiramidowe (w tym dystonia i dyskinezja), późna dyskinezja, agresja, omdlenie.

Ze strony narządów wzroku: zaburzenia akomodacji, midriaza, zaburzenia widzenia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: szumy w uszach, zawroty głowy.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: przyspieszone bicie serca, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, migotanie komór, tachykardia komorowa (w tym torsades de pointes), nadciśnienie tętnicze, wazodilatacja (głównie uczucie gorąca/przypływy), hipotensja ortostatyczna, omdlenia, hipotensja tętnicza, uczucie bicia serca, hipotensja posturalna, migotanie komór.

Ze strony układu oddechowego: ziewanie, eozynofilowe zapalenie płuc.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, suchość w ustach, zmniejszone apetyt (anoreksja), zaparcia, wymioty, zaburzenia smaku, bruxizm, biegunka, zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: zapalenie wątroby, odchylenia od normy wskaźników funkcji wątroby.

Ze strony skóry i jej pochodnych: nasilone potnienie (w tym nocne poty), wysypka, łysienie, zespół wielopostaciowy, toksyczny nekrolyz epidermy, zespół Stevensa-Johnsona, swędzenie, pokrzywka, reakcje fotouczulenia.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rabdomioliza.

Ze strony układu moczowego: zaburzenia mikcji (głównie trudności), polakiuria, zatrzymanie moczu, nietrzymanie moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: patologiczna ejakulacja/orgazm u mężczyzn, brak orgazmu, dysfunkcja erektilna (impotencja), zaburzenia cyklu menstruacyjnego związane ze zwiększeniem nieregularnych krwawień (np. menorytę, metrorragię), patologiczny orgazm u kobiet; krwawienia poporodowe**.

Zaburzenia ogólne: osłabienie (zmęczenie), uczucie gorąca, dreszcze.

* O przypadkach myśli samobójczych i zachowań samobójczych zgłaszano podczas terapii wenelaksyną-ZN lub bezpośrednio po jej przerwaniu.

** Ten objaw został zarejestrowany dla klasy terapeutycznej SNRI/SNRI-N (patrz sekcje „Szczególne wskazania” oraz „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Przerywanie leczenia wenelaksyną-ZN (szczególnie nagłe) zwykle prowadzi do zespołu odstawienia. Najczęściej po nagłym przerwaniu leczenia wenelaksyną-ZN obserwowano następujące działania niepożądane: zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i głęboki sen), pobudzenie lękowe lub strach, nudności i/lub wymioty, drżenie, ból głowy oraz objawy grypopodobne. Zazwyczaj te reakcje są łagodne lub umiarkowane i ustępują spontanicznie, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub długotrwałe. Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przy kończeniu leczenia wenelaksyną-ZN.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze. Po 3 lub 5 blisterów w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Towarzystwo z ograniczoną odpowiedzialnością „Charkowskie przedsiębiorstwo farmaceutyczne „Zdrowie Narodu”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61002, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Kułykowska 41.