Walisar H

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Walisar H (Valmisar H)

Skład:

substancje czynne: walzartan i hydrochlorotiazyd;

1 tabletka zawiera 80 mg walzartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu lub 160 mg walzartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, lub 160 mg walzartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, lub 320 mg walzartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, lub 320 mg walzartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu;

substancje pomocnicze:

dozowanie 80/12,5 mg: celuloza mikrokryształowa, krospowidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

pokrycie Opadry Pink 03F84641: hydroksypropyloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, talk, barwnik tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172);

dozowanie 160/12,5 mg: celuloza mikrokryształowa, krospowidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

pokrycie Opadry Brown 03F565001: hydroksypropyloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, talk, barwnik tlenek żelaza czerwony (E 172);

dozowanie 160/25 mg: celuloza mikrokryształowa, krospowidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

pokrycie Opadry Brown 03F57311: hydroksypropyloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, talk, barwnik tlenek żelaza czerwony (E 172), barwnik tlenek żelaza żółty (E 172), barwnik tlenek żelaza czarny (E 172);

dozowanie 320/12,5 mg: celuloza mikrokryształowa, krospowidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

pokrycie Opadry Pink 03F540000: hydroksypropyloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, talk, barwnik tlenek żelaza czerwony (E 172), barwnik tlenek żelaza czarny (E 172);

dozowanie 320/25 mg: celuloza mikrokryształowa, krospowidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

pokrycie Opadry Yellow 03F82329: hydroksypropyloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol, talk, barwnik tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

Walisar H 80 mg/12,5 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową jasnopomarańczowego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „L16” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

Walisar H 160 mg/12,5 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową ciemnoczerwonego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „L17” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

Walisar H 160 mg/25 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową brązowego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „L18” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

Walisar H 320 mg/12,5 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową różowego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „L19” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie;

Walisar H 320 mg/25 mg: dwuwypukłe tabletki o kształcie owalnym, powleczone powłoką filmową żółtego koloru, z oznaczeniem tłoczonym „L20” po jednej stronie i gładkie po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści angiotensyny II i moczopędne. Walzartan i moczopędne. Kod ATC C09D A03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Walsartan

Walsartan jest doustnie stosowanym lekiem czynnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za działanie angiotensyny II. Zwiększone stężenia angiotensyny II wskutek blokady receptorów AT1 przez walsartan mogą stymulować wolne receptory AT2, co równoważy działanie receptorów AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1 i ma znacznie większą (około 20000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walsartan nie hamuje ACE, znanego również jako kininaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Nie obserwuje się żadnych działań niepożądanych związanych z bradykininą. W badaniach klinicznych, w których porównywano walsartan z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu była istotnie niższa (p < 0,05) u pacjentów leczonych walsartanem w porównaniu z pacjentami przyjmującymi inhibitor ACE (2,6 % w porównaniu z 7,9 % odpowiednio). U pacjentów, którzy wcześniej leczono inhibitorem ACE i u których rozwijał się suchy kaszel, przy leczeniu walsartanem to powikłanie stwierdzono w 19,5 % przypadków, a przy leczeniu diuretykiem tiazydowym – w 19 % przypadków, podczas gdy w grupie chorych leczonych inhibitorem ACE kaszel występował w 68,5 % przypadków (p < 0,05).

W kontrolowanych badaniach klinicznych częstość kaszlu u pacjentów przyjmujących kombinację walsartanu i hydrochlorotiazydu wynosiła 2,9 %.

Walsartan nie wchodzi w interakcje i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych odgrywających ważną rolę w regulacji czynności układu sercowo-naczyniowego.

Zastosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu doustnej dawki pojedynczej początek działania przeciwciśnieniowego stwierdza się w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiąga się w ciągu 4–6 godzin. Działanie przeciwciśnieniowe utrzymuje się ponad 24 godziny po przyjęciu dawki pojedynczej. W warunkach regularnego stosowania leku maksymalny efekt terapeutyczny osiąga się zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie w trakcie długotrwałej terapii. Kombinacja z hydrochlorotiazydem skuteczniej obniża ciśnienie tętnicze.

Przestanie stosowania walsartanu nie prowadzi do nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego (zespół odbicia) ani innych działań niepożądanych.

Walsartan nie wpływa na poziom całkowitego cholesterolu, trójglicerydów, glukozy we krwi lub kwasu moczowego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Miejscem działania diuretyków tiazydowych jest korowa część dystalnych kanalików nerkowych, gdzie znajdują się receptory o wysokiej wrażliwości na działanie diuretyków i gdzie zachodzi hamowanie transportu jonów Na i Cl. Mechanizm działania tiazydów związany jest z hamowaniem pompy Na+Cl-, co najprawdopodobniej zachodzi na skutek konkurencji o miejsca transportu Cl-. W wyniku tego – wydalanie jonów sodu i chloru zwiększa się w przybliżeniu w takim samym stopniu. Wskutek działania moczopędnego obserwuje się zmniejszenie objętości plazmy krążącej, co prowadzi do zwiększenia aktywności reniny, sekrecji aldosteronu, wydalania potasu z moczem i, w konsekwencji, obniżenie stężenia potasu we krwi. Związek między reniną a aldosteronem jest pośredniczony przez angiotensynę II, dlatego podanie antagonisty receptorów angiotensyny II zmniejszy utratę potasu związaną z zastosowaniem diuretyku tiazydowego.

Farmakokinetyka.

Walsartan/hydrochlorotiazyd

Dostępność ogólnoustrojowa hydrochlorotiazydu zmniejsza się o około 30 % przy jednoczesnym stosowaniu z walsartanem. Kinetyka walsartanu nie ulega istotnym zmianom przy jednoczesnym stosowaniu z hydrochlorotiazydem. Takie oddziaływanie nie wpływa na wspólne stosowanie walsartanu i hydrochlorotiazydu, ponieważ wyraźny efekt hipotensyjny kombinacji przewyższa efekt osiągnięty przy monoterapii dowolną z substancji czynnych lub placebo.

Walsartan

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu maksymalne stężenie walsartanu we krwi osiąga się po 2–4 godzinach. Średnia absolutna biodostępność wynosi 23 %. Spożycie pokarmu zmniejsza wpływ (określony jako AUC) walsartanu o około 40 % oraz maksymalne stężenie we krwi (Cmax) o około 50 %, choć około 8 godzin po przyjęciu stężenie walsartanu we krwi jest podobne zarówno po przyjęciu z posiłkiem, jak i na czczo. Takie zmniejszenie AUC nie towarzyszy jednak klinicznie istotnemu zmniejszeniu efektu terapeutycznego, dlatego walsartan można przyjmować niezależnie od posiłku.

Rozkład. Stabilny objętościowy rozkład walsartanu po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów, co wskazuje na słabe rozprowadzanie się walsartanu w tkankach. Walsartan aktywnie wiąże się z białkami osocza krwi (94–97 %), w szczególności z albuminą osocza krwi.

Biotransformacja. Walsartan ulega biotransformacji w niewielkim stopniu, ponieważ tylko 20 % dawki odnajduje się w postaci metabolitów. W osoczu krwi wykryto metabolit hydroksylowy w niewielkim stężeniu (mniej niż 10 % AUC dla walsartanu). Ten metabolit jest farmakologicznie nieaktywny.

Eliminacja. Walsartan wykazuje kinetykę wielofazowego rozpadu (t½α <1 godzina oraz t½ß około 9 godzin). Walsartan wydzielany jest głównie z kałem (około 83 % dawki) i z moczem (około 13 % dawki), głównie w niezmienionej formie.

Po podaniu dożylnym klirens walsartanu z osocza krwi wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy – 0,62 l/h (około 30 % całkowitego klirensu). Okres półtrwania eliminacji walsartanu wynosi 6 godzin.

Hydrochlorotiazyd

Wchłanianie. Wchłanianie hydrochlorotiazydu po doustnym przyjęciu odbywa się szybko (tmax około 2 godziny). Wzrost średniej wartości AUC jest liniowy i proporcjonalny do dawki w zakresie terapeutycznym. Wpływ spożycia pokarmu na wchłanianie hydrochlorotiazydu jest klinicznie nieistotny. Absolutna biodostępność hydrochlorotiazydu po przyjęciu doustnym wynosi 70 %.

Rozkład. Widoczny objętościowy rozkład wynosi 4–8 l/kg. Krążący hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami osocza krwi (40–70 %), głównie z albuminą osocza. Hydrochlorotiazyd gromadzi się również w erytrocytach w ilości około trzech razy większej niż poziom we krwi.

Eliminacja. Hydrochlorotiazyd wydzielany jest głównie w niezmienionej formie. Okres półtrwania z osocza krwi wynosi średnio od 6 do 15 godzin w fazie eliminacji końcowej. Nie obserwuje się żadnych zmian w kinetyce hydrochlorotiazydu przy wielokrotnym przyjmowaniu, a akumulacja jest minimalna przy dawce jednorazowej dziennie. Ponad 95 % wchłoniętej dawki wydzielane jest z moczem w formie niezmienionej substancji. Klirens nerkowy składa się z filtracji pasywnej i aktywnego wydzielania w kanalikach nerkowych.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Pacjenci starsi. U niektórych pacjentów starszych ogólnoustrojowe działanie walsartanu było nieco bardziej wyrażone niż u młodszych pacjentów, jednak nie miało to znaczenia klinicznego. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że u pacjentów starszych, zarówno zdrowych, jak i z nadciśnieniem tętniczym, ogólnoustrojowy klirens hydrochlorotiazydu jest niższy niż u zdrowych młodych ochotników.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. U pacjentów z klirens kreatyniny 30–70 ml/min korekta dawki nie jest wymagana.

Brak danych dotyczących stosowania Walisar H u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) i u pacjentów poddawanych hemodializie. Walsartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza krwi i nie jest usuwany podczas hemodializy; hydrochlorotiazyd natomiast jest usuwany z organizmu podczas hemodializy. W niewydolności nerek średnie stężenie szczytowe we krwi i wartości AUC hydrochlorotiazydu zwiększają się, a szybkość wydalania z moczem zmniejsza się. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek obserwuje się trzykrotne zwiększenie wartości AUC hydrochlorotiazydu. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek obserwuje się ośmiokrotne zwiększenie wartości AUC. Hydrochlorotiazyd jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zaburzenia funkcji wątroby. Ogólnoustrojowe działanie walsartanu u pacjentów z łagodnymi (n = 6) i umiarkowanymi (n = 5) zaburzeniami funkcji wątroby było dwa razy większe niż u zdrowych ochotników. Brak danych dotyczących stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby. Choroby wątroby istotnie nie wpływają na farmakokinetykę hydrochlorotiazydu, dlatego nie jest wymagane zmniejszenie jego dawki.

Nieczerniakowy rak skóry (NMSC)

Dostępne dane badań epidemiologicznych wskazują na skumulowaną zależność dawka-odpowiedź między ekspozycją na hydrochlorotiazyd a rozwojem NMSC. Jedno badanie obejmowało 71 533 przypadki raka podstawnokomórkowego (z nich 1 430 833 osoby z grupy kontrolnej) i 8 629 przypadków raka płytkokomórkowego (z nich 172 462 osoby z grupy kontrolnej). Wysokie dawkowanie hydrochlorotiazydu (≥ 50000 mg skumulowane) było związane ze skorygowanym współczynnikiem ryzyka (OR) 1,29 (95 % CI: 1,23–1,35) dla raka podstawnokomórkowego i 3,98 (95 % CI: 3,68–4,31) – dla raka płytkokomórkowego. Skumulowana zależność dawka-odpowiedź obserwowana była zarówno w przypadku raka podstawnokomórkowego, jak i raka płytkokomórkowego. Inne badanie wykazało możliwy związek między rakiem warg a stosowaniem hydrochlorotiazydu: 633 przypadki raka warg porównano z 63 067 grupami kontrolnymi populacji z wykorzystaniem strategii wyboru ryzyka. Skumulowana zależność dawka-odpowiedź została wykazana ze skorygowanym OR 2,1 (95 % CI: 1,7–2,6), zwiększającym się do OR 3,9 (3,0–4,9) przy stosowaniu wysokiej dawki (~ 25000 mg) i OR 7,7 (5,7–10,5) przy stosowaniu najwyższej dawki (~ 100000 mg). Na przykład, dawka skumulowana 100000 mg odpowiada codziennemu stosowaniu dawki ustalonej 25 mg przez okres dłuższy niż 10 lat.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze u pacjentów, u których ciśnienie krwi nie jest odpowiednio kontrolowane leczeniem monoterapią.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku lub na inne pochodne sulfonamidów.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, marskość wątroby i cholestaza.
• Anuria.
• Odporność na leczenie hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia, objawowa hiperurykemia.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARA), w tym walzartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK) z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu I i II) lub zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²).
• Ciąża, planowanie ciąży (patrz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Dziedziczny obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk naczynioruchowy podczas wcześniejszego stosowania inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK) lub antagonistów receptora angiotensyny (ARA).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje z kombinacją walzartanu i hydrochlorotiazydu

Stosowanie współbieżne niezalecane

Lit

Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów IEK i tiazydów, w tym hydrochlorotiazydu, obserwowano odwracalny wzrost stężenia litu w surowicy oraz objawy toksyczności. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem walzartanu i litu, kombinacja ta nie jest zalecana. Jeśli konieczne jest zastosowanie tej kombinacji, zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu we krwi.

Stosowanie współbieżne wymagające szczególnej ostrożności

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Lek może nasilić działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych (np. guanetydyny, metylo-dopy, wazodylataktorów, inhibitorów IEK, blokerów receptora angiotensyny, beta-blokerów, blokerów kanałów wapniowych, bezpośrednich inhibitorów reniny oraz inhibitorów zwrotnego wychwytu dopaminy).

Aminy presorowe (np. noradrenalina, adrenalina)

Prawdopodobne osłabienie reakcji na aminy presorowe. Kliniczne znaczenie tego efektu nie jest znane i nie jest wystarczająco istotne, aby wykluczyć ich stosowanie.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) oraz nieselektywne NLPZ

NLPZ mogą osłabić działanie hipotensyjne zarówno antagonistów angiotensyny II, jak i hydrochlorotiazydu przy ich współbieżnym stosowaniu. Ponadto jednoczesne stosowanie walzartanu/hydrochlorotiazydu i NLPZ może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek i podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi. Dlatego zaleca się monitorowanie funkcji nerek na początku leczenia oraz zapewnienie odpowiedniego uzupełnienia płynów pacjentowi.

U starszych pacjentów, osób z obniżoną objętością krążącej krwi (w tym tych, którzy otrzymują terapię moczopędną) lub z dysfunkcją nerek jednoczesne stosowanie NLPZ (lub inhibitorów COX-2) z ARA II zwiększa ryzyko pogorszenia funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Wspólne stosowanie tych leków wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek.

Interakcje związane z walzartanem

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) lekami z grupy ARA, IEK lub aliskirenem

W przypadku jednoczesnego stosowania ARA, w tym walzartanu, z innymi środkami blokującymi RAAS, takimi jak inhibitory IEK lub aliskiren, należy zachować ostrożność.

Związane jest to z wyższą częstością występowania hipotensji, utraty przytomności, hiperkaliemii i dysfunkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Dlatego nie zaleca się podwójnej blokady RAAS poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów IEK, leków blokujących receptory angiotensyny lub aliskirenu. Jeśli podwójna blokada RAAS jest uznawana za absolutnie niezbędną, leczenie powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty i towarzyszyć mu monitorowanie funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARA), w tym walzartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK) z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu I i II), nefropatią cukrzycową lub zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”).

Stosowanie współbieżne niezalecane

Leki moczopędne zatrzymujące potas, suplementy diety zawierające potas, leki zastępcze zawierające potas oraz inne substancje, które mogą podnosić poziom potasu

W razie potrzeby zastosowania leku wpływającego na poziom potasu w kombinacji z walzartanem zaleca się monitorowanie stężenia potasu we krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II z innymi lekami zdolnymi do podnoszenia stężenia potasu w surowicy krwi (np. lekami moczopędnymi zatrzymującymi potas, lekami zawierającymi potas, heparyną) zwiększa się ryzyko rozwoju hiperkaliemii. W takich przypadkach Walisar H należy stosować ostrożnie i monitorować poziom potasu.

Transportery

Zgodnie z wynikami badań in vitro walzartan jest substancją podstawową dla wątrobowego transportera wychwytu OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera wydzielania (np. rytonawiru) może zwiększyć ekspozycję systemową na walzartan. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności na początku lub na końcu współbieżnego stosowania tych leków.

Brak interakcji

W badaniach z walzartanem nie stwierdzono żadnych klinicznie istotnych interakcji podczas przyjmowania walzartanu z którąkolwiek z poniższych substancji: cyklosporyna, warfaryna, furozepid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina i glibenkamid. Digoksyna i indometacyna mogą wchodzić w interakcje z hydrochlorotiazydem (patrz interakcje związane z hydrochlorotiazydem).

Interakcje związane z hydrochlorotiazydem

Stosowanie współbieżne wymagające szczególnej ostrożności

Leki, których stosowanie wiąże się z utratą potasu i hipokaliemią

Efekt hipokaliemiczny hydrochlorotiazydu może się nasilić przy współbieżnym stosowaniu moczopędnych usuwających potas, kortykosteroidów, środków przeczyszczających, hormonów adrenokortykotropowych (AKT), amfoterycyny, karboksysonu, penicyliny G, kwasu salicylowego i jego pochodnych, leków przeciwarytmicznych.

Jeśli powyższe leki są przepisywane w kombinacji z walzartanem/hydrochlorotiazydem, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki zdolne do indukowania tachyarytmii komorowej typu „pistoletowa kula” (torsades de pointes)

Ze względu na ryzyko hipokaliemii hydrochlorotiazyd należy stosować ostrożnie jednoczesnie z lekami, które mogą indukować tachyarytmię komorową typu „pistoletowa kula”, w szczególności z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, a także z niektórymi lekami przeciwpadaczkowymi.

Leki wpływające na poziom sodu w surowicy krwi

Efekt hiponatremiczny diuretyków może być nasilony przy współbieżnym stosowaniu z lekami, takimi jak antydepresanty, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwpadaczkowe itp. Należy ostrożnie przepisywać długotrwałe stosowanie tych leków.

Leki mogące powodować dwukierunkową tachyarytmię komorową (torsades de pointes)

• Leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid)
• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutilid)
• Niektóre neuroleptyki (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryda, sulprypid, amisulpryda, tiapryd, pimozyd, haloperidol, droperydol)
• Inne (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna dożylne, halofantyna, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winokamin dożylne)

Ze względu na ryzyko rozwoju hipokaliemii hydrochlorotiazyd należy stosować ostrożnie jednoczesnie z lekami, które mogą spowodować dwukierunkową tachyarytmię (torsades de pointes).

Glikozydy naparstnicy

Indukowana przez tiazydy hipokaliemia lub hipomagnezemia może wystąpić jako niepożądany efekt sprzyjający rozwojowi arytmii serca indukowanej lekami z naparstnicy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sole wapnia i witamina D

Przyjmowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, w kombinacji z witaminą D lub solami wapnia może spowodować wzrost stężenia wapnia w surowicy krwi. Współbieżne stosowanie diuretyków tiazydowych z solami wapnia może spowodować hiperkalcemię u pacjentów z predyspozycją do hiperkalcemii (np. pacjenci z nadczynnością przytarczyc, nowotworami lub stanami spowodowanymi niedoborem witaminy D) w wyniku zwiększonej resorpcji kanalikowej wapnia.

Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina)

Tiazydy mogą zmieniać tolerancję glukozy. Może zaistnieć potrzeba korekty dawki leków przeciwcukrzycowych.

Metforminę należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko kwasicy mlekowej spowodowanej prawdopodobną niewydolnością nerek funkcjonalnej związaną z przyjmowaniem hydrochlorotiazydu.

Blokery beta i diazoksyd

Współbieżne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, z blokerami beta może zwiększyć ryzyko hiperglikemii. Diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, mogą nasilać efekt hiperglikemiczny diazoksydu.

Leki stosowane w leczeniu podagry (probencydyna, sulfinpirazon i allopurinol)

Istnieje potrzeba korekty dawki leków przeciwpodagrowych, ponieważ hydrochlorotiazyd może zwiększyć poziom kwasu moczowego w surowicy krwi. W razie potrzeby należy zwiększyć dawkę probencydyny lub sulfinpirazonu. Współbieżne przyjmowanie diuretyków tiazydowych może zwiększyć częstość reakcji nadwrażliwości na allopurinol.

Leki antycholinergiczne i inne leki wpływające na perystaltykę żołądka

Biodostępność diuretyków tiazydowych może wzrosnąć przy przyjmowaniu leków antycholinergicznych (np. atropiny, biperydenu), szczególnie w wyniku zmniejszenia perystaltyki żołądka i szybkości opróżniania żołądka. Z kolei oczekuje się, że leki prokinetyczne, np. cyzapryd, mogą zmniejszyć biodostępność diuretyków tiazydowych.

Amantadyna

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, zwiększają ryzyko działań niepożądanych wywołanych amantadyną.

Żywice jonowymienne

Wchłanianie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, jest zaburzone przy współbieżnym przyjmowaniu cholestyraminy lub kolestypolu.

Może to prowadzić do efektu subterapeutycznego diuretyków tiazydowych. Aby zminimalizować interakcję, należy stosować hydrochlorotiazyd co najmniej 4 godziny przed lub 4-6 godzin po przyjęciu żywic.

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat)

Tiazydy mogą zmniejszyć wydalanie leków cytotoksycznych przez nerki i nasilać ich działanie mielosupresyjne.

Niedepolaryzujące leki rozkurczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna)

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają działanie rozkurczające mięśnie szkieletowe, takie jak pochodne kurary.

Cyklosporyna

Współbieżne przyjmowanie z cyklosporyną może zwiększyć ryzyko wystąpienia hiperurykemii i objawów przypominających zaostrzenie podagry.

Alkohol, środki znieczulające i leki uspokajające

W przypadku jednoczesnego stosowania diuretyków tiazydowych z lekami, które również mogą obniżać ciśnienie tętnicze (np. poprzez obniżenie aktywności układu współczulnego lub bezpośrednie działanie rozszerzające naczynia), możliwe jest nasilenie hipotensji ortostatycznej.

Metildopa

Zgłaszano przypadki anemii hemolitycznej, która występowała przy współbieżnym przyjmowaniu hydrochlorotiazydu i metyldopy.

Karbamazepina

U pacjentów przyjmujących hydrochlorotiazyd jednocześnie z karbamazepiną może rozwinąć się hiponatremia. Takich pacjentów należy poinformować o możliwości reakcji hiponatremicznej i odpowiednio obserwować ich stan.

Substancje kontrastowe zawierające jod

W przypadku odwodnienia spowodowanego przez moczopędne istnieje zwiększony ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy wysokich dawkach środka zawierającego jod. Należy przeprowadzić odpowiednie uzupełnienie płynów u pacjenta przed zastosowaniem.

Особливости stosowania.

Zmiany równowagi elektrolitów osocza krwi

Potas

Diurety tiazydowe mogą powodować hipokaliemię lub nasilać już istniejącą hipokaliemię.

Zaleca się korektę hipokaliemii przed rozpoczęciem terapii tiazydami. Hipomagnezemia współistniejąca może powodować trudną do skorygowania hipokaliemię.

Ponieważ Walisar H zawiera antagonistę receptorów angiotensyny II, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu Walisaru H z solami potasu, diuretykami zabezpieczającymi potas, zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić stężenie potasu (np. heparyną). Opisywano przypadki hipokaliemii podczas leczenia diuretykami tiazydowymi. Zaleca się regularne sprawdzanie stężenia potasu i magnezu w osoczu u pacjentów z chorobami powodującymi nasilone wydalanie potasu. U wszystkich pacjentów stosujących diuretyki tiazydowe należy kontrolować równowagę elektrolitów.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OBK)

Leczenie diuretykami tiazydowymi często wiąże się z wystąpieniem hiponatremii lub nasileniem już istniejącej hiponatremii i alkalozu hipochlorymijnego. Może to towarzyszyć objawom neurologicznym (wymioty, dezorientacja, apatia). Diuretyki tiazydowe należy stosować dopiero po skorygowaniu hiponatremii. Należy regularnie kontrolować stężenie sodu w osoczu krwi.

Tiazydy nasilają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii.

U pacjentów z wyraźnym niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (np. u osób przyjmujących wysokie dawki diuretyków) w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu terapii preparatem może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Przed rozpoczęciem terapii należy skorygować zawartość sodu i/lub objętości krwi krążącej w organizmie.

W przypadku hipotensji pacjenta należy ułożyć go w pozycji leżącej i, jeśli to konieczne, przeprowadzić wlewy dożylne roztworu solnego. Leczenie można kontynuować natychmiast po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego.

Wapń

Diuretyki tiazydowe zmniejszają wydalanie wapnia z moczem i mogą powodować podwyższenie stężenia wapnia w osoczu krwi. Diuretyki tiazydowe należy stosować dopiero po skorygowaniu hiperkalcemii lub leczeniu stanów, które ją powodują. Należy regularnie kontrolować stężenie wapnia w osoczu krwi.

Pacjenci z ciężką przewlekłą niewydolnością serca z objawami zastoju lub z innymi stanami ze stymulacją układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

U pacjentów, u których funkcja nerek zależy głównie od aktywności RAAS (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca z objawami zastoju), leczenie lekami działającymi na RAAS może powodować oligurię i/lub postępującą azotemię, rzadko – ostre niewydolności nerek. Stosowanie Walisaru H u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością serca nie jest uzasadnione.

Ponieważ nie można wykluczyć, że w wyniku hamowania układu renina-angiotensyna-aldosteron stosowanie Walisaru H może również wiązać się z zaburzeniem funkcji nerek, preparat nie powinien być stosowany u takich pacjentów.

Stenoza tętnicy nerkowej

Ponieważ może wzrosnąć stężenie mocznika i kreatyniny w osoczu krwi, pacjentom z jedno- lub obustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy naczynia jedynego nerki nie zaleca się przyjmowania preparatu.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Preparat nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem, ponieważ ich RAAS nie jest aktywny.

Stenoza zastawki aortalnej lub mitralnej, przerostowa kardiomiopatia przerostowa (HOCM)

Tak jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej, lub z przerostową kardiomiopatią przerostową (HOCM).

Obrzęk naczynioruchowy jelita

Opisywano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelita u pacjentów przyjmujących blokery receptorów angiotensyny II, w tym walzartan (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po odstawieniu blokerów receptorów angiotensyny II. Jeśli zostanie zdiagnozowany obrzęk naczynioruchowy jelita, należy natychmiast przerwać stosowanie tego leku i rozpocząć odpowiednie monitorowanie aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Zaburzenia funkcji nerek

Dawkowanie nie wymaga korekty u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min).

Należy stosować Walisar H z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min). Diuretyki tiazydowe mogą wywoływać azotemię u pacjentów z przewlekłym zaburzeniem funkcji nerek. Są one nieskuteczne jako monoterapia przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min), ale mogą być stosowane z należytą ostrożnością w połączeniu z diuretykami pętlowymi nawet u pacjentów z klirens kreatyniny < 30 ml/min.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) jednoczesne stosowanie leków blokujących receptory angiotensyny, w tym Walisar H lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, z aliskirenem jest przeciwwskazane.

Brak doświadczenia w stosowaniu walzartanu u pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) lub u pacjentów poddawanych dializie.

Przeszczepienie nerki

Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerki.

Zaburzenia funkcji wątroby

Wymagana jest ostrożność przy leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Pacjentom z niewielkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby bez cholestazy nie wymaga się korekty dawki. Choroby wątroby nie istotnie wpływają na parametry farmakokinetyczne hydrochlorotiazydu.

Tiazydy mogą powodować zaburzenia równowagi elektrolitów, encefalopatię wątrobą i zespół hepatorenalny. Dlatego Walisar H należy przepisywać tym pacjentom dopiero po ocenie stosunku ryzyka do korzyści oraz monitorowania wskaźników klinicznych i laboratoryjnych. Walisar H jest przeciwwskazany u pacjentów z marskością wątroby żółciową lub cholestazą.

Łupież systematyczny

Diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, mogą nasilać lub aktywować łupież systematyczny.

Inne zaburzenia metaboliczne

Diuretyki tiazydowe mogą wpływać na tolerancję glukozy i podnosić stężenia cholesterolu, trójglicerydów i kwasu moczowego w osoczu krwi, co może nasilać hiperurykemię i prowadzić do podagry. Dlatego Walisar H nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z hiperurykemią i/lub podagrą. Pacjentom z cukrzycą może być potrzebna korekta dawki insuliny lub doustnych leków hipoglikemizujących.

Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i powodować przemijające i niewielkie podwyższenia stężenia wapnia w osoczu krwi przy braku znanych zaburzeń metabolizmu wapnia. Nasilona hiperkalcemia może wskazywać na obecność nadczynności przytarczyc. Stosowanie tiazydów należy przerwać przed przeprowadzeniem badań funkcji gruczołów przytarczyc.

Wrażliwość na światło

Opisywano przypadki reakcji fotosensybilizujących podczas stosowania diuretyków tiazydowych (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji fotosensybilizującej podczas stosowania preparatu zaleca się przerwanie leczenia. W razie potrzeby ponownego przyjmowania diuretyku zaleca się ochronę wrażliwych obszarów przed działaniem promieni słonecznych lub sztucznego promieniowania UV.

Ciąża

W okresie ciąży nie należy rozpoczynać stosowania antagonistów receptorów angiotensyny II. Jeśli tylko kontynuacja terapii antagonistami receptorów angiotensyny II nie jest uznawana za konieczną, pacjentki planujące zajście w ciąż powinny zostać przestawione na alternatywne metody leczenia nadciśnienia tętniczego, które mają potwierdzony profil bezpieczeństwa w okresie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, rozpocząć terapię alternatywną.

Zaburzenia ogólne

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu preparatu u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na inne antagonisty receptorów angiotensyny II w wywiadzie. Reakcje nadwrażliwościowe na hydrochlorotiazyd są bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą.

Obrzęk naczynioruchowy

Wystąpienie obrzęku Quincka (w tym obrzęku krtani i szpary głosowej prowadzącego do obturacji dróg oddechowych, i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka) obserwowano u pacjentów przyjmujących walzartan; niektórzy z tych pacjentów mieli w wywiadzie obrzęk Quincka podczas stosowania innych leków, w tym innych antagonistów receptorów angiotensyny II, w tym inhibitorów ACE. W przypadku rozwoju obrzęku Quincka leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać. Powtórne stosowanie preparatu jest przeciwwskazane.

Wypot choroidy, ostre krótkowzroczność i wtórna ostra jaskra kątowa

Stosowanie hydrochlorotiazydu, sulfonamidu, wiązano z wystąpieniem reakcji idiosynkratycznej, która może prowadzić do wypotu choroidy z defektem pola widzenia, ostrej przejściowej krótkowzroczności i ostrej jaskry kątowej. Objawy obejmują ostre zmniejszenie ostrości widzenia lub ból oczu, które zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin do tygodnia po podaniu leku. Brak leczenia ostrej jaskry kątowej może prowadzić do trwałej utraty wzroku.

Leczenie hydrochlorotiazydem należy jak najszybciej przerwać. Może być potrzebna pilna pomoc medyczna lub chirurgiczna. Czynniki ryzyka rozwoju ostrej jaskry kątowej mogą obejmować wcześniejszą alergię na sulfonamidy lub penicylinę.

Pacjenci z niewydolnością serca, po przebytym zawałcie mięśnia sercowego

U pacjentów, u których funkcja nerek zależy od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE lub antagonistami receptorów angiotensyny może wiązać się z oligurią i/lub postępującą azotemią, a w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i skutkiem śmiertelnym. Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca lub po przebytym zawałcie mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Nieczerniakowy rak skóry (NMSC)

Zwiększony ryzyko NMSC (rak komórek podstawnych i rak komórek płaskich) ze zwiększającą się dawką kumulatywną hydrochlorotiazydu obserwowano w dwóch badaniach epidemiologicznych opartych na duńskim rejestrze nowotworów narodowych. Działanie fotosensybilizujące hydrochlorotiazydu może być potencjalnym mechanizmem rozwoju NMSC.

Pacjenci przyjmujący hydrochlorotiazyd powinni być poinformowani o ryzyku NMSC. Zaleca się regularne sprawdzanie skóry tych pacjentów pod kątem nowych zmian i natychmiastowe zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian skóry. Możliwe są działania zapobiegawcze mające na celu zminimalizowanie ryzyka rozwoju raka skóry, takie jak ograniczenie oddziaływania promieni słonecznych i promieni UV, przy ekspozycji na światło słoneczne – stosowanie odpowiedniej ochrony. Podejrzane zmiany skóry należy natychmiast zbadać, w tym przeprowadzić badania histologiczne, biopsje. Stosowanie hydrochlorotiazydu powinno być ponownie ocenione u pacjentów, którzy przebyli NMSC.

Niepłodność

Brak informacji o wpływie walzartanu na płodność człowieka. Badania na szczurach nie wykazały wpływu walzartanu na płodność.

Dla pacjentów w podeszłym wieku korekta dawki nie jest wymagana.

Hydrochlorotiazyd może obniżać stężenie jodu związanego z białkami w osoczu krwi. Hydrochlorotiazyd może podnosić stężenie wolnego bilirubiny w osoczu krwi.

Ostra toksyczność oddechowa

Są doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach ostrej toksyczności oddechowej, w tym ostrego zespołu napięcia oddechowego (ARDS), po przyjęciu hydrochlorotiazydu. Opuchlizna płuc zwykle rozwija się w ciągu kilku minut lub godzin po przyjęciu hydrochlorotiazydu. Na początku objawy obejmują duszność, gorączkę, pogorszenie funkcji płuc i hipotensję. Jeśli podejrzewa się ARDS, lek należy natychmiast odstawić i rozpocząć odpowiednie leczenie. Hydrochlorotiazydu nie należy przepisywać pacjentom, którzy wcześniej przebyli ARDS po przyjęciu hydrochlorotiazydu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Walzartan

Leku nie należy stosować kobietom w ciąży ani kobietom planującym zajście w ciążę. Jeśli podczas leczenia tym lekiem potwierdzi się ciążę, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w okresie ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II w II i III trymestrze powoduje u ludzi fetotoksyczność (obniżenie funkcji nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja, hiperkaliemia).

Jeśli antagoniści receptorów angiotensyny II były stosowani od II trymestru ciąży, zaleca się przeprowadzenie kontroli USG nerek i czaszki.

Noworodki matek przyjmujących antagoniści receptorów angiotensyny II wymagają starannego monitorowania pod kątem hipotensji.

Hydrochlorotiazyd

Doświadczenie stosowania hydrochlorotiazydu w okresie ciąży jest ograniczone, szczególnie w I trymestrze. Badania na zwierzętach są niewystarczające. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Na podstawie farmakologicznych mechanizmów działania hydrochlorotiazydu przewiduje się, że jego stosowanie w II i III trymestrze ciąży może prowadzić do zaburzeń krążenia fetoplacentalnego i powodować u płodu i noworodka takie efekty jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitów i trombocytopenia.

Lekarz przepisujący lek działający na RAAS powinien poinformować kobietę o potencjalnych ryzykach w okresie ciąży.

Ze względu na mechanizm działania antagonistów receptorów angiotensyny II, ryzyko chorób embrionalnych i płodowych nie może być wykluczone. Zgodnie z danymi retrospektywnymi, stosowanie inhibitorów ACE w I trymestrze wiąże się z potencjalnym ryzykiem wad wrodzonych. Ponadto, odnotowano uszkodzenia płodu i skutek śmiertelny związane ze stosowaniem w II i III trymestrze leków bezpośrednio wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). U ludzi przepływ krwi przez nerki płodu, zależny od rozwoju RAAS, rozpoczyna się w II trymestrze. W związku z tym ryzyko związane z leczeniem walzartanem jest większe w II i III trymestrze. Były doniesienia o poronieniach samoistnych, oligohydramniosie i zaburzeniach funkcji nerek u noworodków, gdy ciężarne kobiety przypadkowo przyjmowały walzartan.

Noworodki, które były narażone na działanie leku wewnątrzmaczynnie, powinny być starannie badane pod kątem wystarczającej ilości moczu, hiperkaliemii i wskaźników ciśnienia tętniczego. Jeśli konieczne, należy podjąć odpowiednie działania medyczne (np. przeprowadzić rehydratację), aby usunąć lek z krążenia.

Działanie wewnątrzmaczynne diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, może powodować żółtaczkę lub trombocytopenię u płodu i noworodka lub inne efekty niepożądane obserwowane u dorosłych.

Okres karmienia piersią

Jeśli stosowanie leku jest absolutnie konieczne, należy przerwać karmienie piersią. Brak informacji o stosowaniu walzartanu w okresie karmienia piersią. Hydrochlorotiazyd przenika do mleka matki w niewielkich ilościach. Tiazydy w wysokich dawkach powodują działanie moczopędne, które może hamować produkcję mleka. W okresie karmienia piersią zaleca się stosowanie alternatywnych metod leczenia z lepiej potwierdzonym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w okresie karmienia noworodka lub wcześniaka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Należy pamiętać, że podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami może wystąpić zawroty głowy lub osłabienie.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Walisar H można przyjmować z posiłkiem lub bez niego, popijając wodą.

Zalecana dawka Walisaru H to 1 tabletka 80 mg/12,5 mg na dobę. W przypadku niewystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego po 3–4 tygodniach leczenia zaleca się rozważyć kontynuację terapii w dawce 1 tabletka 160 mg/12,5 mg na dobę. Tabletki 160 mg/25 mg należy stosować u pacjentów, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego po zastosowaniu tabletek 160 mg/12,5 mg. Jeśli mimo stosowania tabletek 160 mg/25 mg ciśnienie tętnicze nadal nie obniża się wystarczająco, zaleca się rozważyć kontynuację leczenia w dawce 320 mg/12,5 mg. Tabletki 320 mg/25 mg należy przepisać pacjentom, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego po zastosowaniu tabletek 320 mg/12,5 mg.

Maksymalna dawka dobową wynosi 320 mg/25 mg.

W przypadku braku efektu po 8 tygodniach leczenia Walisarem H należy rozważyć zastosowanie dodatkowego lub alternatywnego leku.

Maksymalny efekt przeciwciśnieniowy osiąga się w ciągu 2–4 tygodni. U niektórych pacjentów może być wymagane 4–8 tygodni leczenia. Należy to uwzględnić podczas doboru dawki.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym (ponad 65 lat)

Walisar H można stosować pacjentom w każdym wieku.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorothiazidu, Walisar H jest przeciwwskazany u pacjentów z anurią, a w przypadku stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) wymagana jest szczególna ostrożność.

Brak danych dotyczących stosowania walzartanu u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (klirens kreatyniny < 10 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych dializie.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorothiazidu, lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ze względu na zawartość walzartanu, Walisar H jest przeciwwskazany u pacjentów z marskością wątroby żółciową lub z obturacją dróg żółciowych.

Dawka walzartanu u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nieżółciową i bez obturacji dróg żółciowych nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci.

Preparat Walisar H nie jest zalecany dla dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Objawy

W wyniku przedawkowania może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu. Ponadto, przedawkowanie hydrochlorothiazidu może prowadzić do wystąpienia takich objawów jak nudności, senność, hipowolemia oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej, towarzyszone arytmiami serca i skurczami mięśni. Najbardziej charakterystycznymi objawami przedawkowania są również tachykardia, hipotensja tętnicza, wstrząs, osłabienie, dezorientacja, zawroty głowy, skurcze mięśni, parestezje, wyczerpanie, zaburzenia świadomości, wymioty, pragnienie, poliuria, oliguria, anuria, alkalozę, podwyższony poziom mocznika we krwi (głównie niewydolność nerek).

Leczenie

We wszystkich przypadkach przedawkowania należy podjąć ogólne środki wspierające, w tym monitorować stan pacjenta oraz podejmować działania mające na celu ustabilizowanie czynności układu sercowo-naczyniowego.

Środki terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia leku oraz rodzaju i nasilenia objawów; priorytetem jest ustabilizowanie krążenia.

Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty. Jeśli od przyjęcia leku minął dłuższy czas, należy podać pacjentowi odpowiednią ilość węgla aktywowanego.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również niezwłocznie przywrócić równowagę wodno-elektrolitową poprzez wstrzykiwanie wewnętrznie kroplowe izotonicznego roztworu soli. Walzartanu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy ze względu na jego wiązanie z białkami osocza krwi, natomiast hemodializa jest skuteczną metodą usuwania hydrochlorothiazidu z organizmu.

Niepożądane działania.

Częstość występowania działań niepożądanych szacowana jest w następujący sposób, począwszy od najczęstszych: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), w tym pojedyncze doniesienia.

Częstość działań niepożądanych podczas stosowania walsartanu/hydrochlorothiazidu

Tabela 1

Dodatkowe informacje dotyczące poszczególnych składników

Niepożądane reakcje występujące przy stosowaniu valsartanu i hydrochlorothiazidu oddzielnie mogą stanowić potencjalne niepożądane efekty również przy stosowaniu leku Walisar H, nawet jeśli nie były one obserwowane w badaniach klinicznych ani w okresie postmarketingowym.

Częstotliwość działań niepożądanych podczas stosowania valsartanu

Tabela 2

Zgłoszono jeden przypadek obrzęku Quincka.

Reakcje niepożądane związane z zastosowaniem hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd stosowany jest od wielu lat, często w dawkach wyższych niż te zawarte w leku Walisar H. Poniższe reakcje niepożądane odnotowano u pacjentów otrzymujących diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, jako monoterapię.

Częstotliwość reakcji niepożądanych podczas stosowania hydrochlorotiazydu

Tabela 3

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to prowadzenie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 lub 9 blisterów w tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

MAKLEODS PHARMACEUTICALS LIMITED.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Faza II, działki nr 12, 15, 21, 23, 24, 25, 26, 27, 28 i 30, działka nr 366, Premier Industrial Estate, Kachigam, Daman, 396210, Indie.