Vomenda

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU VOMENDA (VOMENDA)

Skład:

substancja czynna: ondansetron (ondansetron);

1 ml roztworu zawiera ondansetronu chlorowodorek dwuwodny odpowiadający 2 mg ondansetronu;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, kwasu cytrynowego monohydras, trinatrii cytrynian dwuwodny, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwymiotne i leki przeciw nudnościom. Blokery receptorów serotoniny 5HT3.

Kod ATX A04AA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ondansetron – silnie działający, wysoce selektywny antagonist receptorów serotoniny (5HT3). Mechanizm działania ondansetronu w przypadku nudności i wymiotów nie jest w pełni poznany. W trakcie radioterapii oraz stosowania leków cytostatycznych dochodzi do uwalniania serotoniny (5HT) w jelicie cienkim i pobudzenia zakończeń włókien aferentnych nerwu błędnego poprzez aktywację receptorów 5HT3, co uruchamia obwodowy mechanizm odruchu wymiotnego. Ondansetron blokuje inicjację tego odruchu. Aktywacja zakończeń aferentnych nerwu błędnego z kolei może powodować uwalnianie 5HT w tylnej części dna komory IV (area postrema), co może uruchamiać centralny mechanizm odruchu wymiotnego. W ten sposób hamowanie przez ondansetron nudności i wymiotów wywołanych chemioterapią i radioterapią najprawdopodobniej odbywa się dzięki działaniu antagonistycznemu na receptory 5HT3 neuronów położonych zarówno obwodowo, jak i w ośrodkowym układzie nerwowym.

Mechanizm działania leku w przypadku nudności i wymiotów popołoperacyjnych nie jest poznany, najprawdopodobniej jest on podobny do mechanizmu działania w przypadku nudności i wymiotów spowodowanych cytotoksycznie. Ondansetron nie wpływa na stężenie prolaktyny w osoczu krwi.

Rola ondansetronu w wymiotach wywołanych opioidami nie jest w pełni poznana.

Farmakokinetyka.

Rozkład ondansetronu jest podobny po podaniu doustnym, wewnątrzmięśniowym i dożylnej u dorosłych, z podobnym okresem półtrwania w fazie końcowej wynoszącym 3 godziny oraz objętością rozkładu w stanie równowagi wynoszącą 140 l. Równoważne narażenie systemowe osiągane jest po wewnątrzmięśniowym i dożylnej podaniu ondansetronu.

Maksymalne stężenie leku we krwi osiągane jest 5 minut po dożylnej infuzji 4 mg ondansetronu oraz w ciągu 10 minut po wewnątrzmięśniowej iniekcji.

Ondansetron charakteryzuje się umiarkowanym stopniem wiązania z białkami osocza krwi (70–76%). Ondansetron jest usuwany z krążenia ogólnoustrojowego głównie poprzez metabolizm w wątrobie z udziałem wielu układów enzymatycznych. Mniej niż 5% leku wydala się w postaci niezmienionej z moczem. Brak izoenzymu CYP2D6 (polimorfizm typu sparteina-debrizochina) nie wpływa na farmakokinetykę ondansetronu. Parametry farmakokinetyczne ondansetronu pozostają niezmienione po jego wielokrotnym stosowaniu.

Grupy specjalne pacjentów

Płeć

Farmakokinetyka ondansetronu zależy od płci pacjentów. U kobiet stwierdza się większą szybkość i stopień absorpcji po podaniu doustnym oraz mniejszy klirens systemowy i objętość rozkładu (wskazniki skorygowane względem masy ciała) w porównaniu z mężczyznami.

Dzieci w wieku od 1 miesiąca do 17 lat

Na podstawie wyników badań pole powierzchni pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) po podaniu doustnym i dożylnej u dzieci i dorosłych było podobne, z wyjątkiem niemowląt w wieku od 1 do 4 miesięcy. Objętość rozkładu zależała od wieku i była niższa u dorosłych w porównaniu z dziećmi. Klirens kreatyniny zależał od masy ciała pacjenta, ale nie zależał od wieku (z wyjątkiem dzieci w wieku od 1 do 4 miesięcy). Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy u dzieci w wieku od 1 do 4 miesięcy występowało dodatkowe zmniejszenie klirensu ondansetronu, czy odpowiednie zmniejszenie miało naturalną zmienność związaną z małą liczbą pacjentów badanych w tej grupie wiekowej. Ponieważ dzieci poniżej 6 miesięcy życia otrzymywały tylko jedną dawkę leku w przypadku wystąpienia nudności i wymiotów popołoperacyjnych, najprawdopodobniej zmniejszenie klirensu nie będzie miało znaczenia klinicznego.

Pacjenci w podeszłym wieku

Na podstawie uzyskanych danych o stężeniu ondansetronu w osoczu krwi oraz wyników modelowania zależności odpowiedzi klinicznej od ekspozycji przewiduje się silniejszy wpływ na interwał QTcF u pacjentów w wieku 75 lat i starszych w porównaniu z młodszych pacjentami. W odniesieniu do pacjentów w wieku 65 lat i powyżej 75 lat przedstawiono specjalne zalecenia dotyczące doboru dawki do podania dożylnej (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 15–60 ml/min) po podaniu dożylnej ondansetronu obserwuje się zmniejszenie klirensu systemowego i objętości rozkładu, co prowadzi do niewielkiego, klinicznie nieistotnego wydłużenia okresu półtrwania (5,4 godziny). Badania przeprowadzone u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek wymagających regularnego hemodializy nie wykazały zmian farmakokinetyki ondansetronu po jego podaniu dożylnej.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby stwierdza się znaczne zmniejszenie klirensu systemowego ondansetronu i wydłużenie okresu półtrwania do 15–32 godzin.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Dorośli

• Nudności i wymioty wywołane cytotoksyczną chemioterapią oraz radioterapią.
• Zapobieganie i leczenie pourazowych nudności i wymiotów.

Dzieci

• Nudności i wymioty wywołane cytotoksyczną chemioterapią u dzieci od wieku 6 miesięcy oraz zapobieganie i leczenie pourazowych nudności i wymiotów u dzieci od wieku 1 miesiąca.

Przeciwwskazania.

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z apomorfiną hydrochloranem jest przeciwwskazane, ponieważ obserwowano przypadki silnej hipotensji tętniczej i utraty przytomności podczas ich jednoczesnego stosowania.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ondansetron nie przyspiesza ani nie hamuje metabolizmu innych leków przy jednoczesnym stosowaniu. Badania specjalistyczne wykazały, że ondansetron nie oddziałuje z alkoholem, temazepamem, furosemidem, alfentanilem, tramadolem, morfiną, lidokainą, tiopentalu sodu ani propofolem.

Ondansetron jest metabolizowany przez różne enzymy cytochromu P450 w wątrobie: CYP3A4, CYP2D6 oraz CYP1A2. Ze względu na różnorodność enzymów metabolizujących ondansetron, hamowanie lub zmniejszenie aktywności jednego z nich (np. niedobór genetyczny CYP2D6) w warunkach zwykłych jest kompensowane przez inne enzymy i nie będzie miało wpływu na całkowity klirens kreatyniny lub wpływ będzie niewielki.

Ondansetron należy stosować z ostrożnością w połączeniu z lekami wydłużającymi odcinek QT oraz/lub powodującymi zaburzenia równowagi elektrolitowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT może spowodować dodatkowe wydłużenie tego odcinka. Jednoczesne stosowanie ondansetronu z lekami kardiotoksycznymi (np. z antracyklinami (doksyorubicyna, daunorubicyna) lub trastuzumabem), antybiotykami (erytromycyna), lekami przeciwpłochawkowymi (ketokonazol), lekami przeciwnadżerkowymi (amiodaron) oraz beta-blokerami (atenolol lub timolol) zwiększa ryzyko wystąpienia arytmii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Środki serotonergiczne (np. SSZLI i ZLISSN)

Opisano zespół serotoniny (w tym zmiany stanu psychicznego, niestabilność wegetatywną i zaburzenia nerwowo-mięśniowe) po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków serotonergicznych, w tym selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSZLI) oraz inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (ZLISSN) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Apomorfin

Stosowanie ondansetronu w połączeniu z apomorfiną hydrochloranem jest przeciwwskazane, ponieważ obserwowano przypadki silnej hipotensji tętniczej i utraty przytomności podczas ich jednoczesnego stosowania.

Fenytoina, karbamazepina i ryfampicyna

U pacjentów leczonych potencjalnymi induktorami CYP3A4 (np. fenytoiną, karbamazepiną i ryfampicyną) klirens ondansetronu wzrasta, a jego stężenie we krwi zmniejsza się.

Tramadol

Zgodnie z danymi z niewielkiej liczby badań klinicznych, ondansetron może zmniejszać działanie przeciwbólowe tramadolu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

U pacjentów z objawami nadwrażliwości na inne selektywne antagoniсты receptorów 5HT3 obserwowano reakcje nadwrażliwości.

Reakcje związane z układem oddechowym należy leczyć objawowo. Osoby pracujące w służbie zdrowia powinny zwracać na nie szczególną uwagę, ponieważ są one objawami reakcji nadwrażliwości na lek.

Ondansetron w sposób zależny od dawki wydłuża odcinek QT (patrz dział „Właściwości farmakodynamiczne”). Dodatkowo, dane z badań po wprowadzeniu na rynek wskazują na przypadki migotania komorowego (torsade de pointes) po podaniu ondansetronu. Należy unikać stosowania ondansetronu u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużenia odcinka QT. Ondansetron należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami równowagi elektrolitowej, niewydolnością serca, bradyarytmiami lub u pacjentów leczonych innymi lekami, które mogą wydłużać odcinek QT lub powodować zaburzenia równowagi elektrolitowej.

Opisywano przypadki niedokrwienia mięśnia sercowego u pacjentów otrzymujących ondansetron. U niektórych pacjentów, szczególnie po wstrzyknięciu dożylnej, objawy pojawiały się natychmiast po podaniu ondansetronu. Pacjentów należy poinformować o objawach i oznakach niedokrwienia mięśnia sercowego.

Przed rozpoczęciem leczenia należy skorygować hipokaliemię i hipomagnezemię.

Po jednoczesnym stosowaniu ondansetronu i innych leków serotonergicznych opisywano zespół serotoniny, w tym zaburzenia stanu psychicznego, niestabilność wegetatywną i zaburzenia nerwowo-mięśniowe (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”). Jeśli jednoczesne leczenie ondansetronem i innymi lekami serotonergicznymi jest uzasadnione klinicznie, zaleca się odpowiednią kontrolę pacjenta.

Ponieważ ondansetron osłabia perystaltykę jelit, należy dokładnie monitorować pacjentów z objawami niedrożności jelit podczas stosowania leku.

U pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym w okolicy gruczołów gardłowych stosowanie ondansetronu w celu zapobiegania nudnościom i wymiotom może maskować wystąpienie krwawienia. Takich pacjentów należy dokładnie monitorować po podaniu ondansetronu.

Jedna dawka zastrzyku zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co oznacza, że jest praktycznie bez sodu.

Dzieci

U dzieci otrzymujących ondansetron w połączeniu z hepatotoksycznymi lekami chemioterapeutycznymi należy dokładnie monitorować możliwe zaburzenia funkcji wątroby.

Reżimy dawkowania

Przy obliczaniu dawki według masy ciała i stosowaniu trzech dawek z 4-godzinnym odstępem całkowita dobowa dawka będzie wyższa niż przy stosowaniu jednej dawki 5 mg/m² i jednej dawki doustnej. Porównawcza skuteczność tych dwóch reżimów dawkowania nie była oceniana w badaniach klinicznych. Porównanie wyników różnych badań wskazuje na podobną skuteczność obu reżimów dawkowania.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym

Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować środki antykoncepcyjne.

Ciąża

Na podstawie doświadczeń u ludzi i danych z badań epidemiologicznych istnieje podejrzenie rozwoju wad twarzy i szczęki po stosowaniu ondansetronu w I trymestrze ciąży.

W jednym badaniu kohortowym obejmującym 1,8 miliona ciąż stosowanie ondansetronu w I trymestrze ciąży wiązało się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju szczelin wargi i podniebienia (3 dodatkowe przypadki na 10 000 kobiet leczonych; skorygowany względny wskaźnik ryzyka 1,24 (95 % CI 1,03 – 1,48)).

Przeprowadzone badania epidemiologiczne wad serca wykazały sprzeczne wyniki. Wyniki badań na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie ani pośrednie szkodliwe działanie w zakresie toksyczności rozrodczej.

Ondansetronu nie należy stosować w I trymestrze ciąży.

Bezpieczeństwo stosowania leku w okresie ciąży u ludzi nie zostało ustalone. W badaniach eksperymentalnych na zwierzętach ondansetron nie zaburzał rozwoju embrionalnego ani płodowego i nie wpływał na przebieg ciąży, rozród oraz rozwój okołoporodowy i poporodowy. Jednakże, ponieważ badania na zwierzętach nie zawsze są prognostyczne dla ludzi, lek nie powinien być stosowany w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Badania eksperymentalne wykazały, że ondansetron przenika do mleka matki u zwierząt. W razie konieczności stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Plodność

Brak informacji o wpływie ondansetronu na płodność u ludzi.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi urządzeń.

Testy psychomotoryczne wykazały, że ondansetron nie wpływa na zdolność obsługi mechanizmów i nie wywiera działania sedytywnego, jednak należy wziąć pod uwagę profil działań niepożądanych leku przy podejmowaniu decyzji

o zdolności do kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Światłowstręt i wymioty spowodowane chemioterapią i radioterapią

Dorośli

Emetogenny potencjał terapii nowotworowej zależy od dawki oraz kombinacji stosowanych trybów chemioterapii i radioterapii. Wybór schematu dawkowania zależy od nasilenia działania emetogennego. Dawkę leku (w zakresie od 8 do 32 mg na dobę) oraz sposób podania należy dobrać zgodnie z poniższymi informacjami.

Chemioterapia i terapia promieniowaniem o działaniu emetogennym

Ondansetron może być stosowany w zależności od postaci leku drogą doustną, dożylną lub domięśniową.

Dla większości pacjentów zalecana dawka dożylna lub domięśniowa wynosi 8 mg w postaci powolnej iniekcji dożylnej trwającej nie krócej niż 30 sekund lub iniekcji domięśniowej bezpośrednio przed leczeniem, a następnie doustnie 8 mg co 12 godzin.

W celu zapobiegania opóźnionym lub długotrwałym wymiotom po pierwszych 24 godzinach zaleca się stosowanie ondansetronu drogą doustną przez nie więcej niż 5 dni po zakończeniu cyklu leczenia.

Chemioterapia o silnym działaniu emetogennym (np. wysokie dawki cisplatyny)

U takich pacjentów ondansetron może być stosowany doustnie, dożylnie lub domięśniowo. Wykazano, że ondansetron jest równie skuteczny w następujących schematach dawkowania w pierwszych 24 godzinach chemioterapii:

• pojedyncza dawka 8 mg może być podana bezpośrednio przed rozpoczęciem chemioterapii w postaci powolnej iniekcji dożylnej (nie krócej niż 30 sekund) lub iniekcji domięśniowej;
• w przypadku chemioterapii o silnym działaniu emetogennym 8 mg leku lub mniejszą dawkę nie trzeba rozcieńczać i można podawać w postaci powolnej iniekcji dożylnej (nie krócej niż 30 sekund) lub domięśniowej bezpośrednio przed chemioterapią, a następnie dwukrotnie podawać 8 mg dożylne (nie krócej niż 30 sekund) lub domięśniowo po 2 i 4 godzinach lub w postaci ciągłej infuzji 1 mg/godz. przez 24 godziny;
• początkową dawkę wyższą niż 8 mg (do 16 mg) można stosować wyłącznie w postaci dożylnej infuzji w 50–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub innego odpowiedniego rozpuszczalnika (patrz poniżej „Instrukcja przygotowania do stosowania”); infuzja powinna trwać nie krócej niż 15 minut bezpośrednio przed rozpoczęciem chemioterapii. Dawkę początkową 8 mg można podawać dodatkowo dwukrotnie drogą dożylną (nie krócej niż 30 sekund) lub domięśniową z odstępem 4 godzin między iniekcjami.

Nie należy stosować pojedynczej dawki przekraczającej 16 mg, ponieważ zwiększenie dawki wiąże się z większym ryzykiem wydłużenia odcinka QT (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wybór schematu dawkowania zależy od nasilenia działania emetogennego. Skuteczność leku w chemioterapii o silnym działaniu emetogennym może być zwiększona przez dodatkowe jednorazowe podanie dożylne fosforanu dexametazonu sodu w dawce 20 mg przed chemioterapią.

W celu zapobiegania opóźnionym lub długotrwałym wymiotom po pierwszych 24 godzinach zaleca się stosowanie leku drogą doustną przez nie więcej niż 5 dni po zakończeniu cyklu leczenia.

Dzieci w wieku od 6 miesięcy i młodzież

Dawkę leku można obliczać według powierzchni ciała lub masy ciała dziecka.

W praktyce pediatrycznej lek należy podawać w postaci dożylnej infuzji w 25–50 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub innego odpowiedniego rozpuszczalnika (patrz poniżej „Instrukcja przygotowania do stosowania”) przez 15 minut.

Całkowita dobową dawkę obliczoną według masy ciała jest wyższa niż całkowita dobową dawkę obliczoną według powierzchni ciała.

Lek należy rozcieńczyć 5 % roztworem glukozy lub 0,9 % roztworem chlorku sodu lub innym odpowiednim roztworem do wlewu i podawać w postaci dożylnej infuzji przez nie krócej niż 15 minut.

Nie ma danych z kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania leku w celu zapobiegania opóźnionym lub długotrwałym wymiotom i nudnościom spowodowanym chemioterapią. Nie ma danych z kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania leku w leczeniu nudności i wymiotów spowodowanych radioterapią u dzieci.

Obliczanie dawki według powierzchni ciała dziecka

Lek należy podawać bezpośrednio przed chemioterapią w postaci pojedynczej dożylnej iniekcji w dawce 5 mg/m². Dawka dożylna nie powinna przekraczać 8 mg.

Po 12 godzinach można rozpocząć doustne stosowanie leku, które może trwać do 5 dni. Całkowita dobową dawkę ondansetronu (podzielona na kilka dawek) nie powinna przekraczać dawki dla dorosłych, tj. 32 mg.

a Dawkę dożylną nie należy przekraczać 8 mg.

b Całkowita dobową dawkę, podzieloną na kilka dawek, nie należy przekraczać dawki dla dorosłych (32 mg).

Obliczanie dawki zgodnie z masą ciała dziecka

Całkowita dawka dobową obliczoną wg masy ciała jest większa w porównaniu z całkowitą dawką dobową obliczoną wg powierzchni ciała.

Lek należy podawać bezpośrednio przed chemioterapią w postaci pojedynczej iniekcji dożylnej w dawce 0,15 mg/kg masy ciała. Dawkę dożylną nie należy przekraczać 8 mg. W dalszym ciągu możliwe jest podanie dwóch iniekcji dożylnych z odstępem 4 godzin. Po upływie 12 godzin można rozpocząć doustne stosowanie leku, które może trwać do 5 dni. Całkowitą dawkę dobową ondansetronu (podzieloną na kilka dawek) nie należy przekraczać dawki dla dorosłych 32 mg.

a Dawkę dożylną nie należy przekraczać 8 mg.

b Całkowita dobową dawkę, podzieloną na kilka dawek, nie należy przekraczać dawki dla dorosłych (32 mg).

Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjentom w wieku od 65 do 74 lat dawkę początkową ondansetronu ustala się na 8 mg lub 16 mg. Wszystkie dawki do wstrzykiwań dożylnych należy rozpuścić w 50–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub innego odpowiedniego rozpuszczalnika (patrz poniżej „Instrukcja stosowania”) i podawać przez 15 minut.

Dla pacjentów w wieku 75 lat i starszych początkowa dawka dożylna ondansetronu nie powinna przekraczać 8 mg. Wszystkie dawki do wstrzykiwań dożylnych należy rozpuścić w 50–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub innego odpowiedniego rozpuszczalnika (patrz poniżej „Instrukcja stosowania”) i podawać przez 15 minut. Po początkowej dawce 8 mg można kontynuować stosowanie 2 dawkami po 8 mg, które należy podawać w formie infuzji przez 15 minut z odstępem między podaniami nie mniejszym niż 4 godziny.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie ma potrzeby zmiany dawkowania lub drogi podania leku pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby klirens ondansetronu znacząco obniża się, a okres półwyladowania z osocza – wydłuża się. Dla takich pacjentów maksymalna dobową dawkę leku nie powinna przekraczać 8 mg.

Pacjenci z zaburzonym metabolizmem sparteiny/debrisoquiny

Okres półwyladowania ondansetronu u pacjentów z zaburzonym metabolizmem sparteiny i debrisoquiny nie zmienia się. U takich pacjentów po podaniu powtarzalnym stężenie leku jest takie samo, jak u chorych z niezaburzonym metabolizmem. Dlatego nie ma potrzeby zmiany dawkowania ani częstotliwości podawania.

Objawy pooperacyjne: nudności i wymioty

Dorośli

W celu zapobiegania pooperacyjnym nudnościom i wymiotom zalecana dawka ondansetronu wynosi 4 mg w postaci jednorazowego wstrzyknięcia domięśniowego lub powolnego wstrzyknięcia dożylnego podczas indukcji znieczulenia.

W celu leczenia pooperacyjnych nudności i wymiotów zalecana pojedyncza dawka ondansetronu wynosi 4 mg w postaci wstrzyknięcia domięśniowego lub powolnego wstrzyknięcia dożylnego.

Dzieci w wieku od 1 miesiąca i nastolatkowie

W celu zapobiegania i leczenia pooperacyjnych nudności i wymiotów u dzieci operowanych w znieczuleniu ogólnym lek można podawać w dawce 0,1 mg/kg masy ciała (maksymalnie 4 mg) w postaci powolnego wstrzyknięcia dożylnego (nie krócej niż 30 sekund) przed, podczas, po indukcji znieczulenia lub po operacji.

Brak danych badań dotyczących stosowania formy do wstrzykiwań ondansetronu u dzieci poniżej 2 lat w celu zapobiegania i leczenia pooperacyjnych nudności i wymiotów.

Pacjenci w podeszłym wieku

Doświadczenie stosowania ondansetronu w celu zapobiegania i leczenia pooperacyjnych nudności i wymiotów u pacjentów w podeszłym wieku jest ograniczone, jednak ondansetron był dobrze tolerowany przez pacjentów w wieku powyżej 65 lat, którzy otrzymywali chemioterapię.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie ma potrzeby zmiany dawkowania lub drogi podania leku dla pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby klirens ondansetronu znacząco obniża się, a okres półwyladowania z osocza – wydłuża się. Dla takich chorych maksymalna dobową dawkę leku nie powinna przekraczać 8 mg.

Pacjenci z zaburzonym metabolizmem sparteiny/debrisoquiny

Okres półwyladowania ondansetronu u podmiotów z zaburzonym metabolizmem sparteiny i debrisoquiny nie zmienia się. U takich pacjentów po powtarzalnym podaniu stężenie leku jest takie samo, jak u chorych z nieuszkodzonym metabolizmem. Dlatego nie ma potrzeby zmiany dawkowania ani częstotliwości podania.

Instrukcja stosowania

Butelka z lekiem nie zawiera substancji konserwujących, a roztwór należy użyć natychmiast po otwarciu. Nie należy stosować leku, jeśli roztwór nie jest klarowny lub pojawi się osad. Pozostały roztwór należy zniszczyć. Butelki z lekiem nie wolno autoklawować.

Po rozcieńczeniu

Po rozcieńczeniu w roztworach do infuzji dożylnej lek jest stabilny w normalnych warunkach oświetlenia pokojowego lub przy świetle dziennym przez co najmniej 24 godziny; nie jest wymagana ochrona przed światłem podczas infuzji.

Zgodność z innymi płynami do wstrzykiwań dożylnych

Do przygotowania roztworu Vomenda do infuzji można stosować wyłącznie zalecane nośniki: 0,9 % roztwór chlorku sodu; 5 % roztwór glukozy; 10 % roztwór manitolu; roztwór Ringera; 0,3 % roztwór chlorku potasu z 0,9 % roztworem chlorku sodu; 0,3 % roztwór chlorku potasu z 5 % roztworem glukozy.

W przypadku konieczności dłuższego przechowywania leku rozcieńczenie należy przeprowadzić w odpowiednich warunkach bezpylnych. Roztwory do infuzji należy przygotowywać bezpośrednio przed infuzją lub przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C nie dłużej niż 24 godziny przed rozpoczęciem stosowania.

Stwierdzono, że ondansetron zachowuje stabilność również przy stosowaniu butelek polietylenowych i szklanych. Wykazano, że ondansetron rozcieńczony w 0,9 % chlorku sodu lub 5 % roztworze glukozy zachowuje stabilność w strzykawkach polipropylenowych. Wykazano również, że stabilność w strzykawkach polipropylenowych zachowuje się przy rozcieńczaniu ondansetronu innymi zalecanymi roztworami.

Zgodność z innymi lekami

Vomendę można stosować w postaci infuzji dożylnej z szybkością 1 mg/godz. Roztwór do infuzji zawierający ondansetron w stężeniu 16–160 μg/ml (np. 8 mg/500 ml lub 8 mg/50 ml odpowiednio) można podawać przez dwuramienne (Y) cewnik z następującymi lekami:

• cisplatyna w stężeniu do 0,48 mg/ml (np. 240 mg/500 ml) przez 1–8 godzin;
• 5-fluorouracyl w stężeniu do 0,8 mg/ml (np. 2,4 g w 3 l lub 400 mg w 500 ml) z szybkością nie większą niż 20 ml/godz (500 ml na 24 godziny). Wyższe stężenie 5-fluorouracylu może spowodować wytrącenie ondansetronu. Roztwór do infuzji 5-fluorouracylu może zawierać do 0,045 % chlorku magnezu w połączeniu z innymi składnikami zgodnymi;
• karboplatyna w stężeniu od 0,18 mg/ml do 9,9 mg/ml (np. od 90 mg w 500 ml do 990 mg w 100 ml) przez 10–60 minut;
• etopozyd w stężeniu od 0,14 mg/ml do 0,25 mg/ml (np. od 72 mg w 500 ml do 250 mg w 1 l) przez 30–60 minut;
• ceftazydym w dawce od 250 mg do 2 g, rozcieńczony w wodzie do wstrzykiwań (np. 2,5 ml na 250 mg lub 10 ml na 2 g ceftazydimu) w postaci dożylnej iniekcji bolusowej przez 5 minut;
• cyklofosfamid w dawce od 100 mg do 1 g, rozcieńczony w wodzie do wstrzykiwań (5 ml na 100 mg cyklofosfamidu) w postaci dożylnej iniekcji bolusowej przez 5 minut;
• doksyorubicyna w dawce od 10 mg do 100 mg, rozcieńczona w wodzie do wstrzykiwań (5 ml na 10 mg doxorrubicyny) w postaci dożylnej iniekcji bolusowej przez 5 minut;
• dexametazon w dawce 20 mg, w postaci powolnego wstrzyknięcia dożylnego przez 2–5 minut (przy jednoczesnym podaniu 8 mg lub 16 mg ondansetronu, rozpuszczonego w 50–100 ml roztworu do wstrzykiwań) przez około 15 minut. Ponieważ te leki są zgodne, można je podawać przez jedną kroplówkę, przy czym stężenia fosforanu dexametazonu (w postaci soli sodowej) w roztworze będą wynosić od 32 μg do 2,5 mg w 1 ml, a ondansetronu – od 8 μg do 1 mg w 1 ml.

Dzieci.

Stosować dzieciom w wieku od 6 miesięcy (przy chemioterapii) oraz w wieku od 1 miesiąca (w celu zapobiegania i leczenia pooperacyjnych nudności i wymiotów).

Przedawkowanie

Objawy i oznaki. Dane dotyczące przedawkowania ondansetronu są niewystarczające. W większości przypadków objawy są podobne do tych opisanych u pacjentów, którym podawano zalecane dawki (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Wśród objawów przedawkowania zgłaszano zaburzenia wzroku, ciężki zaparcie, hipotensję, objawy wazowaginalne z przejściową blokadą przedsionkowo-komorową II stopnia. We wszystkich przypadkach te zjawiska całkowicie ustępowały.

Ondansetron wydłuża odstęp QT w sposób zależny od dawki. W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG.

Dzieci. Zgłaszano zespół serotonergowy u niemowląt i dzieci w wieku od 12 miesięcy do 2 lat po przypadkowym przedawkowaniu leku do stosowania doustnego (dawki przekraczały zalecaną wartość 4 mg/kg).

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydot, dlatego w przypadkach przedawkowania należy stosować terapię objawową i wspierającą.

Dalsze postępowanie z chorymi należy prowadzić zgodnie z wskazaniami klinicznymi lub, jeśli to możliwe, zgodnie z zaleceniami krajowego ośrodka zatruczeń.

Nie zaleca się stosowania ipekakuanu w leczeniu przedawkowania ondansetronu, ponieważ jego działanie może nie wystąpić z powodu działania przeciwymiotnego leku.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane, o których informacja jest podana poniżej, sklasyfikowane są według narządów i układów oraz według częstości ich występowania. Działania niepożądane podzielono według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) i nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Z układu odpornościowego:

rzadko: reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego, czasem ciężkie, aż do anafilaksji.

Z układu nerwowego:

bardzo często: ból głowy;

nieczęsto: drgawki, zaburzenia ruchowe (w tym reakcje ekstrapiramidowe, takie jak reakcje dystoniczne, kryz okulogirny i dyskineza bez trwałych skutków klinicznych) (1);

rzadko: zawroty głowy, głównie podczas szybkiego wstrzykiwania dożylnego leku.

Z narządów wzroku:

rzadko: przemijające zaburzenia wzroku (zamazanie w oku), głównie podczas podania dożylnego;

bardzo rzadko: przemijająca ślepota, głównie podczas podania dożylnego (2).

Z układu sercowo-naczyniowego:

nieczęsto: zaburzenia rytmu serca, ból w klatce piersiowej (z obniżeniem odcinka ST lub bez niego), bradykardia;

rzadko: wydłużenie odcinka QT (w tym trzepotanie/kołatanie komór (torsade de pointes));

nieznane: niedokrwienie mięśnia sercowego ⃰ (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Z układu naczyniowego:

często: uczucie ciepła lub napływu gorąca;

nieczęsto: hipotensja.

Z układu oddechowego i jamy piersiowej:

nieczęsto: dudnienie.

Z układu pokarmowego:

często: zaparcia.

Z układu wątrobowo-żółciowego:

nieczęsto: bezobjawowe podwyższenie wskaźników czynności wątroby (3).

Z skóry i tkanki podskórnej:

bardzo rzadko: toksyczne wysypki, w tym toksyczny nekroliz epidermy.

Zaburzenia ogólne i reakcje miejscowe:

często: reakcje miejscowe w miejscu podania dożylnego.

• W obserwacjach brak ostatecznych danych dotyczących trwałych skutków klinicznych.
  • W większości przypadków przemijająca ślepota ustępowała w ciągu 20 minut. Większość pacjentów otrzymywała leki przeciwnowotworowe zawierające cisplatynę. Zarejestrowano kilka przypadków przemijającej ślepoty o pochodzeniu korowym.
    • Przypadki te występowały głównie u pacjentów otrzymujących leki przeciwnowotworowe zawierające cisplatynę.

* Te rodzaje niepożądanych działań zostały zgłoszone po rejestracji leku Vomenda na podstawie spontanicznych doniesień o przypadkach klinicznych oraz opisów przypadków w literaturze. Ponieważ doniesienia o tych reakcjach są dobrowolne i pochodzą z populacji o nieokreślonej liczbie, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstości, dlatego klasyfikowane są jako nieznane.

Podczas obserwacji po rejestracji obserwowano następujące działania niepożądane.

Z układu sercowo-naczyniowego: ból i dyskomfort w klatce piersiowej, ekstrasystolie, tachykardia, w tym tachykardia komorowa i nadkomorowa, migotanie przedsionków, kołatanie serca, omdlenia, zmiany EKG.

Reakcje nadwrażliwości: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (angioedema), skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, świąd, wysypki skórne, pokrzywka.

Z układu nerwowego: zaburzenia chodu, chorea, mioklonus, niepokój, uczucie pieczenia, wystawanie języka, podwójne widzenie, parestezje.

Zaburzenia ogólne i reakcje miejscowe: podwyższenie temperatury ciała, ból, zaczerwienienie, pieczenie w miejscu podania.

Inne: hipokaliemia.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie oryginalnym w celu ochrony przed światłem, w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodności.

Nie należy stosować leku w jednej strzykawce ani w jednym roztworze do wlewu z innymi lekami. Lek w formie do wstrzykiwania można mieszać tylko z zalecanymi roztworami do wlewu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opakowanie.

Po 2 ml (4 mg) lub 4 ml (8 mg) w fiolce; po 5 lub po 10 fiolki w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Aspiro Pharma Limited/Aspiro Pharma Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Sy.No.321, Biotech park, Phase-III, Karkapatla Village, Markook Mandal, Siddipet Dist-502281, Telangana State, India /
Sy.No.321, Biotech park, Phase-III, Karkapatla Village, Markook Mandal, Siddipet Dist-502281, Telangana State, India.