Vimizym®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU VIMIZYM® (VIMIZYM®)

Skład:

substancja czynna: elosulfaza alfa;

1 ml roztworu zawiera 1 mg elosulfazy alfa; 1 fiolka zawiera 5 mg elosulfazy alfa;

substancje pomocnicze: octan sodu, trihydret; fosforan sodu dwusiarczany, monohydrat; chlorek L-argininy; sorbitol (E 420); polisorbat 20; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Stężenie do sporządzenia roztworu do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: roztwór od przezroczystego do lekko opalescencującego, od bezbarwnego do jasnożółtego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ trawienny i procesy metaboliczne. Enzymy. Kod ATC A16A B12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Elosulfaza alfa to rekombinowana forma ludzkiej N-acetylogalaktozamino-6-sulfatazy (rhGALNS), wytwarzana w hodowli komórek jajników chomika chińskiego metodą rekombinowanego DNA.

Mechanizm działania

Mukopolisacharydozy to grupa zaburzeń związanych z magazynowaniem lizosomalnym, spowodowanych niedoborem specyficznych enzymów lizosomalnych niezbędnych do katabolizmu glikozaminoglikanów (GAG). Mukopolisacharydoza typu IVA (MPS IVA) charakteryzuje się brakiem lub znacznym obniżeniem aktywności N-acetylogalaktozamino-6-sulfatazy. Niedostateczna aktywność sulfatazy prowadzi do gromadzenia się substratów GAG: keratanosulfatu (KS) i chondroityno-6-sulfatu (C6S) w kompartmentach lizosomalnych komórek w całym organizmie. Gromadzenie się tych substancji prowadzi do uogólnionej dysfunkcji komórkowej, tkankowej i narządowej. Leczenie elosulfazą alfa ma na celu dostarczenie egzogennego enzymu N-acetylogalaktozamino-6-sulfatazy, który jest wychwytywany przez lizosomy i wspomaga katabolizm GAG (KS i C6S). Wychwyt enzymu przez komórki do lizosomów odbywa się za pośrednictwem receptorów mannozo-6-fosforanu niezależnych od kationów, co prowadzi do przywrócenia aktywności GALNS oraz klirensu KS i C6S.

Sprawność kliniczna i bezpieczeństwo

W przeprowadzonych badaniach klinicznych z zastosowaniem Vimizym® oceniano wpływ leczenia na objawy systemowe mukopolisacharydozy typu IVA (MPS IVA) w różnych domenach, w tym wytrzymałość, funkcję oddechową, tempo wzrostu i ruchomość, a także poziom KS w moczu.

W sumie w sześciu badaniach klinicznych wzięło udział i przyjmowało Vimizym® 235 pacjentów z MPS IVA.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Vimizym® oceniano w randomizowanym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu klinicznym fazy III z udziałem 176 pacjentów z MPS IVA w wieku od 5 do 57 lat. U większości pacjentów stwierdzano niski wzrost, zmniejszoną wytrzymałość oraz objawy ze strony układu ruchu. Do udziału w badaniu zakwalifikowano pacjentów, którzy na poziomie wyjściowym byli w stanie przejść więcej niż 30 metrów (m), ale mniej niż 325 m w sześciominutowym teście chodu (6 MWT).

Pacjenci otrzymywali elosulfazę alfa w dawce 2 mg/kg raz w tygodniu (n = 58) lub 2 mg/kg co dwa tygodnie (n = 59), albo placebo (n = 59) przez okres 24 tygodni. Przed każdą infuzją wszyscy pacjenci otrzymywali leki przeciwhistaminowe. Pierwotnym punktem końcowym była zmiana od wartości wyjściowej odległości w teście 6 MWT w porównaniu z grupą placebo w 24. tygodniu. Punktem końcowym wtórnym były zmiany od wartości wyjściowej wyniku trzyminutowego testu wchodzenia po schodach (MSCT) oraz poziomu KS w moczu w 24. tygodniu. Łącznie 173 pacjentów zostało kolejno zakwalifikowanych do kontynuacji badania, w którym pacjenci otrzymywali 2 mg/kg elosulfazy alfa raz w tygodniu lub co dwa tygodnie, a następnie wszyscy pacjenci byli przełączani na dawkowanie 2 mg/kg raz w tygodniu, w zależności od wyników oceny w 24. tygodniu.

Pierwotne i wtórne punkty końcowe oceniano w 24. tygodniu (patrz tabela 1). Zamodelowany efekt leczenia w odniesieniu do odległości przebytej w ciągu 6 minut w porównaniu z placebo wyniósł 22,5 m (95% CI, 4,0, 40,9; p = 0,0174) u pacjentów otrzymujących leczenie w schemacie 2 mg/kg raz w tygodniu. Zamodelowany efekt leczenia w odniesieniu do liczby stopni pokonanych w ciągu 1 minuty w porównaniu z placebo wyniósł 1,1 stopnia/min (95% CI, -2,1, 4,4; p = 0,4935) u pacjentów otrzymujących leczenie w schemacie 2 mg/kg raz w tygodniu. Zamodelowany efekt leczenia w odniesieniu do zmiany procentowej poziomu KS w moczu w porównaniu z placebo wyniósł -40,7 % (95% CI, -49,0, -32,4; p < 0,0001) u pacjentów otrzymujących leczenie w schemacie 2 mg/kg raz w tygodniu. Różnica była największa między grupą placebo a grupą tygodniowego podawania leku we wszystkich punktach końcowych. Wyniki w grupie leczonej badanym lekiem co dwa tygodnie pod względem odległości przebytej w ciągu 6 minut lub liczby stopni pokonanych w ciągu 1 minuty były porównywalne z wynikami w grupie placebo.

Tabela 1

Wyniki placebo-kontrolowanego badania klinicznego z podawaniem badanego leku w dawce 2 mg/kg raz w tygodniu

* Jeden pacjent w grupie leczonej Vimizymem® odłączył się po pierwszej infuzji.

‡ Wartość średnia obliczona na podstawie modelu porównawczego Vimizymu® i placebo z korektą co do stanu wyjściowego.

W dodatkowych badaniach uzupełniających u pacjentów leczonych elosulfazą alfa w dawce 2 mg/kg raz w tygodniu obserwowano utrzymanie początkowego poprawienia wytrzymałości oraz trwałe obniżenie stężenia KS w moczu przez okres do 156 tygodni.

Dzieci

Należy jak najszybciej rozpocząć leczenie.

Większość pacjentów przyjmujących Vimizym® w trakcie badań klinicznych należała do grupy dzieci (w wieku od 5 do 17 lat). W otwartym badaniu 15 dzieci z Mukopolisacharydozą typu IVA (MPS IVA) w wieku do 5 lat (9 miesięcy – < 5 lat) otrzymywało 2 mg/kg Vimizymu® raz w tygodniu przez 52 tygodnie. Pacjenci kontynuowali leczenie przez co najmniej kolejne 52 tygodnie w badaniu obserwacyjnym długoterminowego dalszego postępowania. Całkowity czas leczenia wyniósł 104 tygodnie. Wyniki oceny bezpieczeństwa stosowania oraz farmakodynamiki leku u tych pacjentów odpowiadały wynikom uzyskanym w pierwszych 52 tygodniach (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Na początku badania średnia wartość (±SD) znormalizowanej oceny z wzrostu w pozycji stojącej wynosiła -1,6 (±1,61). Po pierwszych 52 tygodniach leczenia znormalizowana ocena z wzrostu w pozycji stojącej wynosiła -1,9 (±1,62). W 104. tygodniu leczenia znormalizowana ocena z wzrostu w pozycji stojącej wynosiła -3,1 (±1,13). Informacje dotyczące stosowania leku u dzieci znajdują się w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Farmakokinetyka.

Wskazniki farmakokinetyczne elosulfazy alfa oceniano u 23 pacjentów z Mukopolisacharydozą typu IVA (MPS IVA), którzy otrzymywali cotygodniowe wlewy dożylne 2 mg/kg elosulfazy alfa o czasie trwania około 4 godziny przez 22 tygodnie, porównując wyniki w 0. i 22. tygodniu. W 22. tygodniu średnie wartości AUC0‑t oraz Cmax wzrosły odpowiednio o 181% i 192% w porównaniu z 0. tygodniem.

Tabela 2

Właściwości farmakokinetyczne

1 AUC0-t – pole pod krzywą „stężenie w osoczu – czas” od czasu zero do czasu ostatniego odpowiedniego pomiaru stężenia;

2 Cmax – maksymalne obserwowane stężenie w osoczu;

3 CL – całkowity klirens elosulfazy alfa po wstrzyknięciu dożylnym;

4 t1/2 – okres półwydalenia;

5 Tmax – czas od chwili zero do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu.

Biotransformacja

Elosulfaza alfa jest białkiem, które przewidywalnie ulega metabolicznej degradacji poprzez hydrolizę peptydów. W związku z tym przewiduje się, że zaburzenia funkcji wątroby nie będą wpływać na farmakokinetykę elosulfazy alfa.

Wydalanie

Wydalanie elosulfazy alfa z moczem uważa się za nieistotną drogę metabolicznego klirensu. Średni okres półwydalenia (t1/2) wydłużał się z 7,52 minuty w 0. tygodniu do 35,9 minuty w 22. tygodniu. W 22. tygodniu pacjenci płci męskiej i żeńskiej mieli porównywalny klirens elosulfazy alfa bez jakichkolwiek zależnych od wieku lub masy ciała tendencji. Oceny poddano wpływ przeciwciał na farmakokinetykę elosulfazy alfa. Nie stwierdzono oczywistej korelacji między ogólnym mianem przeciwciał a klirensie elosulfazy. Jednak u pacjentów z przeciwciałami neutralizującymi wartości całkowitego klirensu (CL) były niższe, a t1/2 – dłuższy. Pomimo zmian w profilu farmakokinetycznym, obecność przeciwciał neutralizujących nie wpływała na farmakodynamikę, skuteczność ani bezpieczeństwo stosowania leku u pacjentów leczonych elosulfazą alfa. Po cotygodniowym podawaniu nie obserwowano wyraźnego kumulowania się elosulfazy alfa w osoczu krwi.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie mukopolisacharydozy typu IVA (zespół Morquio A, MPS IVA) u pacjentów w każdym wieku.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość stanowiąca zagrożenie życia (reakcja anafilaktyczna) na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Anafilaksja i ciężkie reakcje alergiczne

W badaniach klinicznych obserwowano przypadki anafilaksji i ciężkich reakcji alergicznych. Dlatego podczas podawania elosulfazy alfa należy zapewnić możliwość szybkiego udzielenia odpowiedniej pomocy medycznej. W przypadku wystąpienia takich reakcji infuzję należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie. Należy przestrzegać obowiązujących standardów medycznych w zakresie terapii nagłych stanów. Szczególną ostrożność należy zachować przy ponownym podawaniu leku pacjentom, u których podczas infuzji wystąpiły reakcje alergiczne.

Reakcje podczas infuzji

Reakcje podczas infuzji (IR) były najczęstszymi niepożądanymi zdarzeniami w badaniach klinicznych. IR mogą obejmować reakcje alergiczne. Przed rozpoczęciem infuzji pacjentom należy podać leki przeciwhistaminowe z lub bez leków przeciwgorączkowych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Leczenie IR zależy od nasilenia reakcji i może obejmować spowolnienie lub tymczasowe przerwanie infuzji oraz/lub podanie dodatkowych leków przeciwhistaminowych, leków przeciwgorączkowych i/lub kortykosteroidów. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji IR infuzję należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie leczenie. Ponowne podawanie leku po ciężkiej reakcji należy prowadzić z ostrożnością i pod ścisłym nadzorem lekarza.

Ucisk na rdzeń kręgowy/rdzeń szyjny

W badaniach klinicznych przypadki ucisku na rdzeń kręgowy/rdzeń szyjny obserwowano zarówno u pacjentów leczonych Vimizymem®, jak i u pacjentów otrzymujących placebo. Konieczne jest monitorowanie pacjentów pod kątem objawów ucisku na rdzeń kręgowy/rdzeń szyjny (w tym ból pleców, porażenie kończyn poniżej poziomu ucisku, nietrzymanie moczu i stolca) oraz zapewnienie odpowiedniego leczenia klinicznego.

Dieta ograniczająca ilość sodu

Ten lek zawiera 8 mg sodu w 1 fiolce, co stanowi 0,4 % zalecanego dziennej dawki sodu przez WHO (2 g) dla dorosłych i jest podawany w roztworze chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do wlewu dożylnego (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety ograniczającej ilość sodu.

Sorbit (E 420)

Ten lek zawiera 100 mg sorbitu w 1 fiolce, co odpowiada 40 mg/kg. Pacjenci z rzadkimi stanami, takimi jak wrodzona nietolerancja fruktozy, nie powinni przyjmować tego leku, chyba że istnieje wyraźna konieczność.

U niemowląt i małych dzieci (do 2. roku życia) może występować nierozpoznana wrodzona nietolerancja fruktozy. Podanie dożylnie leków zawierających sorbit/fruktozę może być zagrażające życiu. Przed rozpoczęciem leczenia należy dokładnie rozważyć korzyści z leczenia dla dziecka oraz związane z nim ryzyko.

Przed rozpoczęciem stosowania tego leku należy u każdego pacjenta dokładnie zebrać wywiad dotyczący objawów wrodzonej nietolerancji fruktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych dotyczących stosowania Vimizymu® u kobiet w ciąży.

Wyniki badań na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu leku na ciążę ani rozwój embrionalny i płodowy. Należy zauważyć, że znaczenie tych badań jest ograniczone. Z powodu środków ostrożności stosowanie Vimizymu® w czasie ciąży należy unikać, chyba że jest to absolutnie konieczne.

Karmienie piersią

Wyniki przeprowadzonych badań nad wpływem na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazały, że elosulfaza alfa wydzielana jest z mlekiem. Nie wiadomo, czy elosulfaza alfa wydzielana jest z mlekiem matki, jednak nie oczekuje się systemowego narażenia poprzez mleko matki. Ze względu na brak danych u ludzi Vimizym® należy stosować karmiącym piersią kobietom tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Fertylność

W badaniach przedklinicznych elosulfazy alfa nie zaobserwowano zaburzeń płodności.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Wpływ Vimizymu® na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów jest niewielki. Podczas infuzji Vimizymu® obserwowano zawroty głowy; jeśli zawroty głowy występują po zakończeniu infuzji, mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie lekiem Vimizym® powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu pacjentów z mucopeptydazą IV typu (MPS IVA) lub innymi wrodzonymi chorobami metabolicznymi. Podawanie leku Vimizym® powinien wykonywać odpowiednio przygotowany personel medyczny, który jest w stanie udzielić natychmiastowej pomocy medycznej. U pacjentów dobrze tolerujących infuzje można rozważyć podawanie leku w warunkach domowych pod nadzorem odpowiednio przygotowanego personelu medycznego.

Dawka

Zalecana dawka elosulfazy alfa wynosi 2 mg/kg masy ciała, podawana raz w tygodniu. Całkowitą objętość infuzji należy podawać przez około 4 godziny (patrz tabela 3).

Z uwagi na możliwość wystąpienia reakcji nadwrażliwości na elosulfazę alfa, pacjenci powinni otrzymać leki przeciwhistaminowe z lub bez środków przeciwgorączkowych w ciągu 30–60 minut przed rozpoczęciem infuzji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Grupy specjalne

Pacjenci w wieku podeszłym (≥ 65 lat)

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Vimizym® u pacjentów powyżej 65. roku życia nie zostały ustalone; nie można zalecić alternatywnego schematu leczenia dla tej grupy pacjentów. Nie wiadomo, czy pacjenci w wieku podeszłym tolerują lek inaczej niż młodsi pacjenci.

Dzieci

Dawkowanie u pacjentów pediatrycznych jest takie samo jak u dorosłych. Dane dostępne obecnie zawarte są w sekcjach „Właściwości farmakologiczne” oraz „Działania niepożądane”.

Sposób stosowania

Tylko do wlewu dożylnego.

Pacjentom o masie ciała mniejszej niż 25 kg roztwór należy podawać w całkowitej objętości 100 ml. Jeżeli lek został rozcieńczony do objętości 100 ml, początkowa prędkość wlewu powinna wynosić 3 ml/godz. Jeżeli pacjent dobrze toleruje infuzję, prędkość można zwiększać co 15 minut zgodnie z następującym schematem: najpierw zwiększyć prędkość do 6 ml/godz., następnie co 15 minut o 6 ml/godz., aż do osiągnięcia maksymalnej prędkości 36 ml/godz.

Pacjentom o masie ciała 25 kg lub większej roztwór należy podawać w całkowitej objętości 250 ml. Jeżeli lek został rozcieńczony do objętości 250 ml, początkowa prędkość wlewu powinna wynosić 6 ml/godz. Jeżeli pacjent dobrze toleruje infuzję, prędkość można zwiększać co 15 minut zgodnie z następującym schematem: najpierw zwiększyć prędkość do 12 ml/godz., następnie co 15 minut o 12 ml/godz., aż do osiągnięcia maksymalnej prędkości 72 ml/godz.

Tabela 3

Zalecane objętości i prędkości wlewu*

* Prędkość infuzji można zwiększać, jeśli pacjent dobrze ją toleruje.

Instrukcje dotyczące rozcieńczenia leku przed podaniem znajdują się poniżej (patrz sekcja „Przygotowanie infuzji Vimizym®”).

Każde fiolki Vimizym® przeznaczone są wyłącznie do jednorazowego użytku. Vimizym® należy rozcieńczyć roztworem chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do infuzji z zachowaniem zasad aseptyki. Rozcieńczony roztwór podaje się pacjentowi za pomocą zestawu do infuzji. Można użyć zestawu do infuzji wyposażonego we wbudowany filtr o średnicy por 0,2 μm.

Nie wykorzystanego leku lub jego odpadów należy pozbyć zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Przygotowanie infuzji Vimizym®

Należy przestrzegać zasad aseptyki.

Vimizym® należy rozcieńczyć przed podaniem.

Liczba fiol, które należy rozcieńczyć, zależy od masy ciała danego pacjenta. Zalecana dawka wynosi 2 mg/kg.

1. Liczbę fiol, które należy rozcieńczyć, w zależności od masy ciała pacjenta i zalecanej dawki 2 mg/kg, wyznacza się według następującego wzoru:
   • Masa ciała pacjenta (kg) × 2 (mg/kg) = dawka pacjenta (mg).
   • Dawka pacjenta (mg) ÷ 1 (mg/ml stężonego roztworu Vimizym®) = całkowita liczba mililitrów Vimizym®.
   • Całkowita liczba (ml) Vimizym® ÷ 5 ml w fiolce = całkowita liczba fiol.
2. Obliczoną całkowitą liczbę fiol zaokrągla się w górę do najbliższej liczby całkowitej. Wyjmuje się z lodówki odpowiednią liczbę fiol. Nie należy podgrzewać fiol ani poddawać ich działaniu mikrofal. Nie należy wstrząsać fiolami.
3. Pojemnik do infuzji zawierający roztwór chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do infuzji uważa się za odpowiedni do stosowania do wstrzykiwania dożylnego leku. Całkowita objętość infuzji zależy od masy ciała pacjenta.
   • Pacjentom o masie ciała mniejszej niż 25 kg roztwór należy podawać w całkowitej objętości 100 ml.
   • Pacjentom o masie ciała 25 kg lub większej roztwór należy podawać w całkowitej objętości 250 ml.
4. Przed pobraniem Vimizym® z fiolki należy sprawdzić zawartość fiolki pod kątem obecności cząstek stałych i zmiany zabarwienia. Ponieważ jest to roztwór białkowy, możliwe jest niewielkie flokulowanie (tworzenie się skupisk cienkich przezroczystych włókien). Roztwór Vimizym® powinien być przezroczysty lub lekko opalescencyjny, bezbarwny lub bladoróżowy. Nie należy stosować leku, jeśli zmienił się kolor roztworu lub jeśli w roztworze występują cząstki stałe.
5. Z pojemnika do infuzji pobiera się i niszczy objętość roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do infuzji równą objętości stężonego roztworu Vimizym®, który zostanie dodany (100 ml lub 250 ml, w zależności od masy ciała pacjenta).
6. Obliczoną objętość Vimizym® z odpowiedniej liczby fiolek pobiera się powoli i ostrożnie, aby uniknąć nadmiernego wstrząsania.
7. Vimizym® powoli i ostrożnie dodaje się do pojemnika do infuzji, unikając wstrząsania.
8. Pojemnik do infuzji ostrożnie obraca się, aby zapewnić jednolite rozprowadzenie Vimizym®. Nie należy wstrząsać roztworem.
9. Rozcieńczony roztwór podaje się pacjentowi za pomocą zestawu do infuzji. Można użyć zestawu do infuzji wyposażonego we wbudowany filtr o średnicy por 0,2 μm.

Rozcieńczone roztwory: potwierdzono stabilność chemiczną i fizyczną w warunkach użytkowania przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C, a następnie do 24 godzin w temperaturze 23–27 °C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony roztwór należy stosować natychmiast. Jeśli lek nie jest stosowany natychmiast, użytkownik ponosi odpowiedzialność za warunki i okresy przechowywania w czasie użytkowania; zazwyczaj lek należy przechowywać nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2–8 °C, a następnie do 24 godzin w temperaturze 23–27 °C podczas podawania.

Dzieci.

Vimizym® stosuje się w leczeniu dzieci. Informacje dotyczące stosowania u dzieci znajdują się w sekcji „Sposób podania i dawki”. Dane dostępne obecnie opisano w sekcjach „Właściwości farmakologiczne” oraz „Działania niepożądane”.

Przedawkowanie.

W badaniach klinicznych stosowano dawki elosulfazy alfa do 4 mg/kg tygodniowo; nie zaobserwowano specyficznych objawów ani objawów po podaniu wyższych dawek leku. Nie zaobserwowano różnic w profilach bezpieczeństwa. Leczenie niepożądanych reakcji opisano w sekcjach „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania” oraz „Działania niepożądane”.

Niepożądane działania.

Ogólny przegląd profilu bezpieczeństwa

Ocena działań niepożądanych oparta jest na doświadczeniu terapii 176 pacjentów z mukopolicystykozą typu IVA (MPS IVA) w wieku od 5 do 57 lat, którzy otrzymywali 2 mg/kg elosulfazy alfa raz w tygodniu (n = 58), 2 mg/kg elosulfazy alfa raz na dwa tygodnie (n = 59) lub placebo (n = 59) w ramach randomizowanego, podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo badania.

Większość niepożądanych reakcji w badaniach klinicznych stanowiły reakcje związane z infuzją (IR), zdefiniowane jako reakcje pojawiające się po rozpoczęciu infuzji i do końca dnia po infuzji. W badaniach klinicznych obserwowano ciężkie reakcje IR, w tym anafilaksję, nadwrażliwość i wymioty. Najczęstszymi objawami reakcji IR (obserwowanymi u ≥ 10 % pacjentów leczonych Vimizym® i częściej o ≥ 5 % w porównaniu z placebo) były ból głowy, nudności, wymioty, gorączka, dreszcze i ból brzucha. W większości przypadków reakcje IR były łagodne lub umiarkowanej ciężkości i występowały najczęściej w pierwszych 12 tygodniach leczenia, z tendencją do zmniejszania się częstości w miarę upływu czasu.

Poniżej opisano niepożądane reakcje obserwowane podczas badań klinicznych u pacjentów leczonych Vimizym®.

Częstotliwość występowania określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10 000) oraz nieznana częstość (nie można określić na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy według częstości działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

Z zaburzeniami ze strony układu odpornościowego: często – reakcje nadwrażliwości; rzadko – anafilaksja.

Z zaburzeniami ze strony układu nerwowego: bardzo często – ból głowy, zawroty głowy.

Z zaburzeniami ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej: bardzo często – duszność.

Z zaburzeniami ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – biegunka, wymioty, ból w gardle, ból w górnej części brzucha, ból brzucha, nudności.

Z zaburzeniami ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: bardzo często – dreszcze; często – mięśniowe.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: bardzo często – gorączka.

Opis wybranych niepożądanych działań

Immunogenność

W badaniach klinicznych u wszystkich pacjentów wykształciły się przeciwciała przeciwko elosulfazie alfa. U około 80 % stwierdzono produkcję przeciwciał neutralizujących, zdolnych do hamowania wiązania elosulfazy alfa z niezależnym od kationów receptorem mannozy-6-fosforanu. We wszystkich badaniach obserwowano trwałe poprawy wskaźników skuteczności oraz spadek stężenia keratynosulfatu (KS) w moczu, mimo obecności przeciwciał przeciwko elosulfazie alfa. Nie stwierdzono związku między wyższymi mianami przeciwciał lub pozytywnymi wynikami przeciwciał neutralizujących a zmniejszeniem skuteczności leczenia ani częstotliwością występowania anafilaksji lub innych reakcji nadwrażliwości. Przeciwciała IgE przeciwko elosulfazie alfa wykryto u ≤ 10 % pacjentów leczonych, i nie zawsze były one powiązane z anafilaksją lub innymi reakcjami nadwrażliwości oraz/lub przerwaniem leczenia.

Dzieci

U pacjentów w wieku < 5 lat ogólny profil bezpieczeństwa Vimizym® w dawce 2 mg/kg/tydzień odpowiadał profilowi bezpieczeństwa Vimizym® u starszych dzieci.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w lodówce w temperaturze od 2 °C do 8 °C. Nie mrozić. Przechowywać we wkładzie oryginalnym w celu ochrony przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9 %) do wlewu.

Opakowanie.

5 ml roztworu w przezroczystym szklanym fiolku (typ I), zamkniętym korkiem (butylkauczuk) i uszczelnionym aluminiową pokrywką typu flip-off seal z plastikowym kapturkiem. Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

BioMarin International Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

Shanbally, Ringaskiddy, P43 R298, Irlandia.