Vicks Antigryp Kompleks

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku Vicks Antigryp Kompleks (Vicks AntiGripComplex)

Skład:

Substancje czynne: paracetamol, gwaifenezyna, fenylefryny hydrochloran;

1 saszetka zawiera: paracetamolu 500 mg, gwaifenezyny 200 mg, fenylefryny hydrochloranu 10 mg;

Substancje pomocnicze: sacharoza, kwas cytrynowy bezwodny, kwas winny, cyklamat sodu, cytrynian sodu, aspartam (E 951), acyklulsulfam potasu, aromat cytrusowy 8476 (zawiera butylohydroksyanizol (E 320)), aromat cytrusowy sok, aromat miętowy, żółć chinolinowa (E 104).

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu doustnego.

Główne właściwości fizykochemiczne: prawie biały, sypki proszek, bez dużych grudek i zanieczyszczeń. Ma charakterystyczny zapach cytrusowo-miętowy.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Anilidy. Paracetamol, kombinacje bez leków przeciwpsychotycznych. Kod ATC N02BE51.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Paracetamol wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, które według przypuszczeń zachodzi głównie poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn w ośrodkowym układzie nerwowym.

Gwajfenezyna jest lekiem wykrztusznym. Działa poprzez zwiększenie objętości oraz zmniejszenie lepkości wydzieliny w oskrzelach i tchawicy, co ułatwia wydalenie się wydzieliny podczas kaszlu.

Chlorowodorek fenylefryny to sympatykomimetyk działający głównie poprzez stymulację receptorów α-adrenergicznych. Jest środkiem przeciwobrzękowym, działając poprzez zwężanie naczyń krwionośnych i zmniejszanie obrzęków, w tym obrzęków błony śluzowej nosa i zatok przynosowych.

Substancje czynne nie wywołują efektu sedyacyjnego.

Farmakokinetyka.

Paracetamol jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany w przewodzie pokarmowym, przenika przez barierę łożyskową, niewielka część przechodzi do mleka matki. 95 % acetaminofenu jest metabolizowane w wątrobie poprzez sulfonację i glukuronidację, a także poprzez utlenienie za pomocą systemu cytochromów P450. Okres półtrwania wynosi od 1 do 3 godzin. Czas działania – 3–4 godziny. Wydalany jest przez nerki, głównie w postaci metabolitów, 3 % substancji wydala się w postaci niezmienionej.

Gwajfenezyna jest szybko wchłaniany w przewodzie pokarmowym i metabolizowana do ß-(2-metoksy-fenoksy) kwasu mlekowego – metabolitu nieaktywnego, który wydala się z moczem. Okres półtrwania gwajfenezyny jest krótki – około 1 godziny.

Chlorowodorek fenylefryny jest nierównomiernie wchłaniany w przewodzie pokarmowym i podlega presystemowemu metabolizmowi za pomocą monoaminooksydazy w jelitach i wątrobie. W ten sposób doustnie podany fenylefryn charakteryzuje się obniżoną biodostępnością.

Wydalany jest z moczem niemal całkowicie w postaci koniugatu siarczanowego. Okres półtrwania z osocza krwi wynosi 2–3 godziny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawów przeziębienia i grypy (kaszel produktywny z trudnym odkrztuszaniem, ból głowy, ból i osłabienie ciała, ból gardła, zatkany nos i podwyższona temperatura ciała).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na paracetamol, guaifenezyne, fenylefrynę hydrochloran lub którykolwiek inny składnik leku. Ciężkie choroby serca i układu krążenia, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, jaskra z zamkniętym kątem przesionki, nadczynność tarczycy, zatrzymanie moczu spowodowane przerośnięciem gruczołu krokowego, fochromocytoza.

Porfiria, zaburzenia funkcji wątroby, ostry zapalenie wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie zaburzenia funkcji nerek. Alkoholizm.

Jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) (lub w ciągu dwóch tygodni po zakończeniu takiego leczenia), trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi, lekami zawierającymi paracetamol, beta-blokerami oraz innymi lekami rozszerzającymi naczynia lub sympatykomimetykami.

Wrodzona hiperbilirubinemia (w tym zespół Gilberta), niedobór glukozy-6-fosforan dehydrogenazy, rzadkie dziedziczne problemy związane z nietolerancją fruktozy, malabsorpcją glukozy i galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy, choroby krwi, ciężka anemia hemolityczna, leukopenia.

Fenyloketonuria.

Dzieci poniżej 12. roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przy długotrwałym regularnym stosowaniu paracetamolu może nasilić się działanie przeciwzakrzepowe warfariny i innych kumaryn, zwiększając ryzyko krwawień; rzadkie stosowanie nie powoduje takiego efektu.

Przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem, jeśli pacjent stosuje warfarynę lub podobne leki o działaniu przeciwzakrzepowym.

Hepatotoksyczność paracetamolu może nasilić się przy nadmiernym spożyciu alkoholu.

Metoklopramid lub domperidon mogą zwiększać szybkość wchłaniania paracetamolu, a cholestyramina – zmniejszać. Opisywano interakcje farmakologiczne między paracetamolem a innymi lekami. Mało prawdopodobne, aby te interakcje miały znaczenie kliniczne przy stosowaniu zalecanych dawek.

Barbiturany zmniejszają działanie przeciwgorączkowe paracetamolu.

Leki przeciwdrgawkowe (w tym fenytoina, barbiturany, karbamazepina), które stymulują aktywność mikrosomalnych enzymów wątroby, mogą nasilać toksyczne działanie paracetamolu na wątrobę w wyniku zwiększenia stopnia przekształcania paracetamolu w hepatotoksyczne metabolity. Jednoczesne stosowanie paracetamolu z hepatotoksycznymi lekami zwiększa toksyczne działanie leków na wątrobę.

Jednoczesne stosowanie wysokich dawek paracetamolu z izoniazydem zwiększa ryzyko rozwoju zespołu hepatotoksycznego.

Paracetamol zmniejsza skuteczność diuretyków.

Paracetamol może zmniejszać biodostępność lamotrydzyny, zmniejszając jego skuteczność poprzez indukcję metabolizmu w wątrobie.

Salicylany / kwas acetylosalicylowy mogą wydłużać eliminację paracetamolu z organizmu.

Terapia wspomagająca paracetamolem i NLPZ (niesteroidowe leki przeciwzapalne) zwiększa ryzyko dysfunkcji nerek.

Probenecyd hamuje wiązanie paracetamolu z kwasem glukuronowym i w ten sposób zmniejsza klirens paracetamolu niemal o połowę. Przy jednoczesnym stosowaniu probenecydu dawkę paracetamolu należy zmniejszyć.

Wspomagające stosowanie paracetamolu i AZT (zidowudyny) zwiększa ryzyko wystąpienia neutropenii. W związku z tym jednoczesne stosowanie paracetamolu i AZT należy prowadzić pod nadzorem lekarza.

Istnieje hipertensyjna interakcja między sympatykomimetykami, takimi jak fenylefryna, a inhibitorami MAO. Fenylefryna może zmniejszać skuteczność leków beta-blokujących i hipotensyjnych. Fenylefryna zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń rytmu serca u pacjentów stosujących leki naparstnicy. Istnieje możliwość, że leki naparstnicy mogą uczulać mięsień sercowy na działanie sympatykomimetyków. Stan, w którym stosowane są te leki, stanowi przeciwwskazanie do stosowania tego leku.

Fenylefryna może nasilać działanie innych amin sympatykomimetycznych (dekongestantów) na układ sercowo-naczyniowy (w szczególności działanie zwężające naczynia).

Jednoczesne stosowanie z halogenowanymi anestetykami, takimi jak chloroform, cyklopropan, halotan, enfluran lub izofluran, może wywołać lub pogorszyć arytmię komorową.

Lek może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych dotyczących stężenia glukozy i kwasu moczowego we krwi.

Guaifenezyna nasila działanie środków uspokajających i miorelaksantów.

Fenylefrynę hydrochloran nie należy stosować z alfa-blokerami, innymi lekami hipotensyjnymi, pochodnymi fenytoazyny (np. prometazyną), guanetydyną, metyldopą, glukokortykosteroidami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi; lekami wpływającymi na apetyt, psychostymulantami podobnymi do amfetaminy, alkaloidami jagód; innymi lekami stymulującymi ośrodkowy układ nerwowy, teofiliną. Nie należy stosować razem z innymi lekami zwężającymi naczynia (przy dowolnej drodze podania tych ostatnich). Jednoczesne przyjmowanie fenylefryny i innych sympatykomimetyków może prowadzić do dodatkowej stymulacji ośrodkowego układu nerwowego do niezwykle wysokiego poziomu, towarzyszonego niepokojem, drażliwością, bezsennością. Możliwe są również napady drgawkowe.

Fenylefryna może powodować rozwój kryzysu nadciśnieniowego lub arytmię przy jednoczesnym stosowaniu z innymi adrenomimetykami lub inhibitorami MAO, może spowodować ciężkie nadciśnienie tętnicze przy połączeniu z indometacyną i bromokryptyną. Jednoczesne przyjmowanie fenylefryny z beta-blokerami może prowadzić do nadciśnienia tętniczego i nadmiernej bradykardii z możliwą blokadą serca. Należy stosować z ostrożnością z hormonami tarczycy, lekami wpływającymi na przewodnictwo serca (glikozydy naparstnicy, leki przeciwarytmiczne).

Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami powodującymi wydalanie potasu, np. z niektórymi diuretykami typu furosemidu, możliwe jest nasilenie hipokaliemii i zmniejszenie wrażliwości tętniczej na leki wazopresyjne.

Możliwy jest istotny wzrost ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym wstrzyknięciu dożylnym alkaloidów jagód. Przy wspólnym stosowaniu fenylefryny i alkaloidów jagód zwiększa się ryzyko rozwoju ergotyzmu. Alkaloidy rauwolfii zmniejszają terapeutyczny efekt fenylefryny. Siarczan atropiny blokuje odruchową bradykardię spowodowaną przez fenylefrynę i zwiększa odpowiedź wazopresyjną na fenylefrynę.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną, ponieważ jednoczesne przyjmowanie jest związane z metabolicznym kwasem moczowym z wysokim deficytem anionowym jako następstwem kwasu pirogłutaminowego, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Nie zaleca się długotrwałego stosowania leku.

W przypadku, gdy ból głowy staje się trwały, należy skonsultować się z lekarzem.

Pacjentom stosującym leki przeciwbólowe codziennie z powodu łagodnych form artretyzmu należy skonsultować się z lekarzem.

Z uwagi na ryzyko przedawkowania nie należy stosować leku jednocześnie z innymi lekami przeciwgrypowymi, przeciwobrzękowymi oraz zawierającymi paracetamol. Przed rozpoczęciem leczenia należy upewnić się, że nie stosuje się jednocześnie leków zawierających sympatykomimetyki drogą doustną i miejscową (leki na nos, uszy i oczy).

Lek zaleca się stosować w przypadku występowania wszystkich objawów (ból i/lub gorączka, zatkany nos oraz kaszel z wydzielaniem).

Nie należy przyjmować razem z alkoholem. Ryzyko hepatotoksyczności zwiększa się u pacjentów z uszkodzeniem wątroby spowodowanym alkoholem oraz u osób nadużywających alkoholu.

Należy skonsultować się z lekarzem w sprawie możliwości stosowania leku u pacjentów z utrzymującym się lub przewlekłym kaszlem (spowodowanym paleniem tytoniu, astmą, przewlekłym zapaleniem oskrzeli lub emfizemą).

Lek należy stosować z ostrożnością w następujących przypadkach: zaburzenia funkcji nerek; miastenia gravis; w połączeniu z lekami przeciwkaszlowymi (zawierającymi gwaifenezynę). Ponieważ lek zawiera paracetamol, należy z ostrożnością stosować go u pacjentów przyjmujących leki hepatotoksyczne, leki nasierdziowe, metyldopę lub inne leki przeciwnadciśnieniowe; u pacjentów z przewlekłym niedożywieniem (niski poziom glutationu), u pacjentów z zespolem Raynauda, granulocytopenią, z ciężką anemią hemolityczną, z ostrymi zaburzeniami przewodu pokarmowego.

Stosować z ostrożnością u pacjentów z przerośnięciem gruczołu krokowego (z powodu ryzyka zatrzymania moczu).

Sacharoza

Lek zawiera sacharozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomaltazy nie powinni przyjmować tego leku.

Sód

Lek zawiera 157 mg sodu na 1 dawkę. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety o ograniczonej zawartości sodu.

Aspartam

Lek zawiera aspartam (E 951) – źródło fenyloalaniny. Może być szkodliwy dla osób z fenyloketonurią.

Zgłaszano przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerwem anionowym (HAGMA) jako następstwo kwasicy pirolaktamowej u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak ciężka niewydolność nerek i sepsa, lub u pacjentów z niedożywieniem czy innymi przyczynami niedoboru glutationu (np. przy przewlekłym alkoholizmie), którzy byli leczeni paracetamolem w dawce terapeutycznej przez dłuższy czas lub kombinacją paracetamolu i flukloksaciliny. W przypadku podejrzenia HAGMA jako następstwa kwasicy pirolaktamowej zaleca się natychmiastowe zaprzestanie stosowania paracetamolu i dokładne monitorowanie. Pomiar poziomu 5-oksyproliny w moczu może być pomocny w identyfikacji kwasicy pirolaktamowej jako głównej przyczyny HAGMA u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku nie jest zalecane w czasie ciąży ani karmienia piersią ze względu na niewystarczającą ilość danych dotyczących bezpieczeństwa jego stosowania.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Lek nieznacznie wpływa na szybkość reakcji, co należy uwzględnić podczas prowadzenia pojazdów i pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Do użytku wewnętrznego.

Zawartość jednego saszetki rozpuścić w standardowej filiżance (250 ml) gorącej, ale nie wrzącej wody. Stosować w postaci ciepłej.

Dorośli, osoby starsze oraz dzieci od 12. roku życia: 1 saszetka.

W razie potrzeby powtarzać co 4–6 godzin, jednak nie więcej niż cztery dawki (4 saszetki) na dobę; odstęp między dawkami nie powinien być krótszy niż 4 godziny. Nie przekraczać zalecanych dawek, szczególnie u pacjentów z podwyższoną krzepliwością krwi.

Czas trwania leczenia określa lekarz. Nie stosować leku dłużej niż 3 dni bez konsultacji z lekarzem. W przypadku braku ustąpienia objawów choroby należy skonsultować się z lekarzem.

Dzieci.

Przeciwwskazany dzieciom poniżej 12. roku życia. Dzieciom od 12. roku życia stosować pod kontrolą lekarza.

Przedawkowanie.

Paracetamol.

W przypadku przedawkowania objawy wywołane paracetamolem będą najbardziej nasilone. Ryzyko przedawkowania jest większe u osób starszych, dzieci, pacjentów z chorobami wątroby, przy przewlekłym alkoholizmie oraz przewlekłym niedożywieniu.

W przypadku przyjęcia dawki przekraczającej zalecaną, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem ze względu na ryzyko uszkodzenia wątroby, które może prowadzić do skutków śmiertelnych.

Uszkodzenie wątroby może wystąpić u dorosłych, którzy przyjęli 10 g lub więcej paracetamolu, oraz u dzieci, które przyjęły więcej niż 0,15 g/kg masy ciała. Uszkodzenie wątroby może również wystąpić po przyjęciu 5 g lub więcej paracetamolu, jeśli pacjent: jest leczony długoterminowo karbamazepinem, fenylobarytonem, fenytoiną, primidonem, ryfampicyną, naparstnikiem lub innymi lekami indukującymi enzymy wątrobowe; stale spożywa alkohol lub istnieje podejrzenie wyczerpania glutationu, np. przy zaburzeniach diety, mukowiscydozie, zakażeniu HIV, głodzeniu, kacheksji.

Objawy.

Objawami przedawkowania paracetamolu w ciągu pierwszych 24 godzin są bladość, nudności, wymioty, anoreksja i ból brzucha. Uszkodzenie wątroby może wystąpić po 12–72 godzinach od przyjęcia. Możliwe są zaburzenia metabolizmu glukozy i kwasica metaboliczna. W przypadku ciężkiego zatrucia niewydolność wątroby może postępować do encefalopatii, krwawień, hipoglikemii, obrzęku mózgu i skutku śmiertelnego. Ostra niewydolność nerek z ostrym martwiczym zapaleniem kanalików nerkowych, wskazywana przez ból w okolicy lędźwiowej, hematurię i białkomocz, może się rozwinąć nawet przy braku ciężkiego uszkodzenia wątroby. Opisywano przypadki arytmii serca i zapalenia trzustki.

Przy długotrwałym stosowaniu leku w dużych dawkach ze strony układu krwiotwórczego może rozwinąć się anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia. Przy przyjmowaniu dużych dawek ze strony ośrodkowego układu nerwowego – zawroty głowy, pobudzenie psychoruchowe i zaburzenia orientacji; ze strony układu moczowego – nefrotoksyczność (kolka nerkowa, zapalenie międzyustowe nerek, martwica brodawek nerkowych).

Leczenie.

W leczeniu stanów po przedawkowaniu paracetamolu, niezależnie od braku nasilonych wczesnych objawów, pacjentów należy natychmiast hospitalizować w celu zapewnienia pomocy medycznej. Objawy mogą być ograniczone do nudności lub wymiotów i mogą nie odzwierciedlać ciężkości przedawkowania lub ryzyka uszkodzenia narządów.

Należy rozważyć leczenie węglem aktywnym, jeśli nadmierna dawka paracetamolu została przyjęta w ciągu 1 godziny. Stężenie paracetamolu we krwi należy oznaczyć po 4 godzinach lub później po przyjęciu (wcześniejsze stężenia są niepewne). Zaleca się podawanie donatorów grup SH i prekursorów syntezy glutationu (np. metionina, N-acetylocysteina) dożylnie, w dawkach ustalonych w zależności od stężenia paracetamolu we krwi oraz czasu, który upłynął od jego przyjęcia. Leczenie N-acetylocysteiną może być stosowane w ciągu 48 godzin po przyjęciu paracetamolu, ale maksymalny efekt ochronny osiąga się przy jego zastosowaniu w ciągu 8 godzin po przyjęciu. Efektywność antydoty gwałtownie maleje po tym czasie. W razie potrzeby pacjentowi należy podawać N-acetylocysteinę dożylnie zgodnie z ustalonym schematem dawkowania. Przy braku wymiotów można stosować metioninę doustnie jako odpowiednią alternatywę w odległych miejscach poza szpitalem.

Fenyloeptrynogidrochlorid.

W przypadku przedawkowania możliwe jest nasilenie objawów działań niepożądanych, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu. Objawy ciężkiego przedawkowania fenyloeptryny obejmują: drażliwość, pobudzenie, drżenie, zaburzenia snu, niepokój, lęk, nerwowość, ból głowy, drgawki, uczucie kołatania serca, parestezje, nieadekwatne zachowanie, psychozy z halucynacjami, dezorientację, osłabienie, anoreksję, nudności, wymioty, oligurię, zatrzymanie oddawania moczu, bolesne lub utrudnione oddawanie moczu, zaczerwienienie twarzy, uczucie zimna w kończynach, hiperpiryksję, ból i dyskomfort w sercu, duszność, niekardiogenny obrzęk płuc, podwyższenie ciśnienia tętniczego oraz związane z tym odruchowe spowolnienie rytmu serca i arytmie, bladość skóry, piloerekcję, zwiększoną potliwość, hiperglikemię, hipokaliemię, zwężenie naczyń obwodowych, zmniejszenie dopływu krwi do narządów ważnych dla życia, co może prowadzić do pogorszenia ukrwienia nerek, kwasicy metabolicznej, zwiększenia obciążenia serca w wyniku wzrostu ogólnego oporu obwodowego. Objawy ciężkiego przedawkowania obejmują nasilone zwężenie naczyń obwodowych i wewnętrzne z omdleniem układu krążenia. Ciężkie skutki zwężenia naczyń są częstsze u pacjentów z hipowolemia i ciężką bradykardią.

Terapia obejmuje wcześniejsze przemywanie żołądka oraz działania objawowe i wspierające.

Gwajfenezyna.

Przedawkowanie małymi lub umiarkowanymi dawkami może powodować zawroty głowy, zaburzenia przewodu pokarmowego. Bardzo wysokie dawki mogą powodować takie objawy jak pobudzenie, dezorientacja i osłabienie oddychania.

Działania niepożądane.

Zaburzenia układu odpornościowego: anafilaksja; reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka skórna, świąd i pokrzywka, wielopostaciowa wypryskowa czerwienica. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki ciężkich reakcji skórnych (w tym zespół Stevensa-Johnsona), toksyczny nekrodermit (zespół Lyella).

Zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: anemia, siarkohemoglobinemia i methehemoglobinemia (cyjanowy zabarwienie skóry, duszność, ból w klatce piersiowej), anemia hemolityczna. Przy długotrwałym stosowaniu w dawkach przekraczających dawki terapeutyczne obserwowano anemię aplastyczną, pancytopenię, trombocytopenię, która może powodować krwawienia z nosa i/lub krwawienia dziąseł, siniaki lub krwawienia, leukopenię, neutropenię, agranulocytozę.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego (zazwyczaj rozwijające się przy przyjmowaniu wysokich dawek): rzadko zawroty głowy, ból głowy, pobudzenie psychoruchowe, zaburzenia orientacji, zaburzenia świadomości, bezsenność, niepokój, drażliwość, drżenie, pobudzenie, lęk.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: midriaza, fotofobia, ostra jaskra kątową.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, bradykardia, ból w klatce piersiowej, duszność, podwyższone ciśnienie tętnicze, uczucie przyspieszonego serca, arytmia.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: uczucie dyskomfortu w przewodzie pokarmowym, nudności, wymioty, biegunka, utrata apetytu, ból w nadbrzuszu, ostry zapalenie trzustki.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: kwasica metaboliczna z dużym odstępem anionowym (częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych)). Przypadki kwasicy metabolicznej z dużym odstępem anionowym jako następstwo kwasicy pirzynoglutaminowej obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka stosujących paracetamol (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Kwasica pirzynoglutaminowa może wystąpić jako następstwo niskiego poziomu glutationu u tych pacjentów.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych w surowicy krwi, zazwyczaj bez rozwoju żółtaczki, nekroza wątroby (efekt zależny od dawki).

Zaburzenia ze strony układu moczowego: zahamowanie oddawania moczu lub trudności w oddawaniu moczu (przy powiększonej prostacie), kolki nerkowe, dyzuria, pozbawiona infekcji piuria. Istnieją rzadkie doniesienia o kamieniach pęcherza moczowego lub nerek u pacjentów, którzy przez długi czas przyjmowali duże ilości glikopirynolu. Zgłaszano pojedyncze przypadki zapalenia nerek w wyniku długotrwałego stosowania wysokich dawek paracetamolu.

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego: hipoglikemia, aż do śpiączki hipoglikemicznej.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego: duszność, skurcz oskrzeli u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i inne leki przeciwbólowe niesteroidowe.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie. Po 5 lub 10 saszetek w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent. Rifton Laboratories Limited.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

Exeter Road, Rifton, Braunton, EX31 2DL, Wielka Brytania.