Vander®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego VANDER® (WONDER®)

Skład:

substancja czynna: dapoksetyna (dapoxetine);

1 tabletka zawiera dapoksetyny hydrochloranu odpowiadającego 30 mg lub 60 mg dapoksetyny;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy (natrii croscarmellosum), hipromeloza, stearynian magnezu, powłoka Opadry 03K575000 szara: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), triacetyna, tlenek żelaza czarny (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki okrągłe, dwuwypukłe, gładkie z obu stron, powlekane powłoką filmową szarego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna

Leki stosowane w urologii. Inne leki urologiczne.

Kod ATC G04B X14.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Dapoksetyna jest silnym, selektywnym inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (SSZS) z wartością IC50 wynoszącą 1,12 nM, podczas gdy jej główne metabolity, desmetylodapoksetyna (DED) (IC50 < 1,0 nM) i didesmetylodapoksetyna (IC50 = 2,0 nM), są równie silne lub mniej aktywne (dapoksetyna-N-utlenek (IC50 = 282 nM)).

Ejakuulacja u człowieka jest regulowana przede wszystkim przez układ nerwowy współczulny. Ośrodek odruchowy rdzeniowy z udziałem pnia mózgu inicjuje ejakulację, na który bezpośrednio oddziałują pewne jądra mózgu (jądra przyśrodkowe przedwzrokowe i przykomorowe).

Mechanizm działania dapoksetyny w przypadku przedwczesnej ejakulacji (PE) prawdopodobnie wiąże się z hamowaniem zwrotnego wychwytu serotoniny przez neurony oraz dalszym wzmocnieniem wpływu neuroprzekaźników na receptory presynaptyczne i postsynaptyczne.

Farmakokinetyka

Absorpcja

Dapoksetyna jest szybko wchłaniana i osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 1–2 godziny po przyjęciu tabletki. Bezpośrednia biodostępność dapoksetyny wynosi około 42 % (w zakresie od 15 do 76 %), a w zakresie dawek od 30 mg do 60 mg Cmax i AUC (pole pod krzywą „stężenie–czas”) wzrastały proporcjonalnie do dawki.

Po wielokrotnym stosowaniu wartości AUC dla dapoksetyny i aktywnego metabolitu desmetylodapoksetyny wzrastały o około 50 % w porównaniu z wartościami AUC po jednorazowym przyjęciu leku.

Spożycie tłustej diety nieznacznie obniżało Cmax dapoksetyny (o 10 %) i umiarkowanie zwiększało AUC (o 12 %), a także nieco wydłużało czas osiągnięcia maksymalnego stężenia leku w osoczu krwi. Zmiany te nie miały znaczenia klinicznego. Vander® można przyjmować niezależnie od posiłku.

Rozkład

Ponad 99 % dapoksetyny in vitro wiąże się z białkami surowicy krwi człowieka. Aktywny metabolit desmetylodapoksetyna wiąże się z białkami w 98,5 %. Średni objętość rozkładu dapoksetyny w stanie równowagi wynosi 162 l.

Biotańska transformacja

Na podstawie badań in vitro stwierdzono, że dapoksetyna jest metabolizowana przez liczne enzymatyczne systemy wątroby i nerek (głównie CYP2D6, CYP3A4) oraz zawierającą flawinę monooksygenazę (FMO1). Po doustnym przyjęciu 14C-dapoksetyny następuje intensywna biotransformacja z tworzeniem licznych metabolitów, głównie poprzez następujące szlaki: N-utlenienie, N-demetylacja, hydroksylacja naftyli, glukuronidacja i sulfatacja. Istnieją dowody na obecność efektu pierwszego przejścia przedsystemowego po doustnym przyjęciu.

Większość substancji krążących w osoczu stanowi niezmieniona dapoksetyna i dapoksetyna-N-utlenek. Badania in vitro dotyczące wiązania i transportu wykazały, że dapoksetyna-N-utlenek jest nieaktywna. Dodatkowe metabolity, w tym desmetylodapoksetyna i didesmetylodapoksetyna, stanowiły mniej niż 3 % całkowitej ilości substancji w osoczu związanej z lekiem. Badania in vitro dotyczące wiązania wykazały, że DED i dapoksetyna mają porównywalną skuteczność, a aktywność didesmetylodapoksetyny wynosi około 50 % aktywności dapoksetyny (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Stężenie wolnego DED (AUC i Cmax) wynosi odpowiednio 50 % i 23 % stężenia wolnej dapoksetyny.

Eliminacja

Metabolity dapoksetyny są wydalane głównie z moczem w formie koniugatów. Nie wykryto niezmienionej substancji czynnej w moczu.

Po doustnym przyjęciu dapoksetyny okres półtrwania początkowego w osoczu wynosi około 1,5 godziny, a końcowy okres półtrwania – 19 godzin. Po 24 godzinach stężenie leku w osoczu wynosi około 5 % maksymalnego stężenia po przyjęciu. Końcowy okres półtrwania DED wynosi około 19 godzin.

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Metabolit DED przyczynia się do efektu farmakologicznego Vander®, szczególnie gdy wpływ DED się zwiększa. Poniżej przedstawiono zwiększenie wartości frakcji aktywnej w niektórych grupach pacjentów. Jest to wynik sumarycznego wpływu wolnej dapoksetyny i DED. DED ma taką samą siłę działania jak dapoksetyna. Wstępne obliczenia zakładają równomierne rozłożenie DED w OUN, ale nie wiadomo, czy tak rzeczywiście będzie.

Rasa

Analiza badań farmakologii klinicznej po jednorazowym przyjęciu dapoksetyny w dawce 60 mg nie wykazała istotnych statystycznie różnic między przedstawicielami populacji latynoskiej, europejskiej, czarnoskórej i mongolskiej. Badania kliniczne porównujące farmakokinetykę dapoksetyny u Japończyków i Europejczyków wykazały, że u Japończyków stężenie dapoksetyny w osoczu jest wyższe (o 10–20 %) (pole pod krzywą i stężenie maksymalne) ze względu na mniejszą masę ciała. Nie przewiduje się istotnych klinicznie efektów przy nieco wyższym stężeniu.

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

Analiza badań farmakologii po jednorazowej dawce 60 mg dapoksetyny nie wykazała istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych (Cmax, AUCinf, Tmax) u zdrowych mężczyzn w wieku podeszłym i u młodych zdrowych mężczyzn. Skuteczność i bezpieczeństwo nie zostały ustalone dla tej grupy pacjentów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Badanie farmakologii klinicznej z jednorazową dawką 60 mg dapoksetyny przeprowadzono u pacjentów z łagodnym (klirens kreatyniny 50–80 ml/min), umiarkowanym (klirens kreatyniny 30–< 50 ml/min) i ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) oraz u pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny > 80 ml/min). Nie zaobserwowano tendencji do wzrostu AUC dapoksetyny wraz ze spadkiem funkcji nerek. AUC u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek była około 2 razy wyższa niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, choć dane dotyczące pacjentów z ciężką niewydolnością nerek są ograniczone. Farmakokinetyka dapoksetyny nie była oceniana u pacjentów wymagających hemodializy (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnym zaburzeniem funkcji wątroby wolne wartości Cmax dapoksetyny były obniżone o 28 %, a wolne wartości AUC były niezmienione. Wolne wartości Cmax i AUC frakcji aktywnej (suma wolnego wpływu dapoksetyny i desmetylodapoksetyny) były obniżone odpowiednio o 30 % i 5 %. U pacjentów z umiarkowanym uszkodzeniem wątroby wolne wartości Cmax dapoksetyny były praktycznie niezmienione (spadek o 3 %), a wolne AUC wzrosło o 66 %. Cmax i AUC frakcji aktywnej były praktycznie niezmienione i podwojone odpowiednio.

U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby wolne wartości Cmax dapoksetyny były obniżone o 42 %, natomiast wolne wartości AUC wzrosły o około 223 %. Cmax i AUC frakcji aktywnej wykazywały podobne zmiany (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm CYP2D6

Badanie farmakologii klinicznej z jednorazową dawką 60 mg dapoksetyny wykazało, że stężenie w osoczu u wolnych metabolizatorów CYP2D6 było wyższe niż u szybkich metabolizatorów CYP2D6 (około 31 % wyższe dla Cmax, 36 % wyższe dla AUCinf dapoksetyny, 98 % wyższe dla Cmax i 161 % wyższe dla AUCinf desmetylodapoksetyny). Aktywna frakcja Vander® może być zwiększona o około 46 % dla Cmax i około 90 % dla AUC. Zwiększenie to może prowadzić do wyższej częstości występowania i poważnych, zależnych od dawki działań niepożądanych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Bezpieczeństwo stosowania Vander® u wolnych metabolizatorów CYP2D6 budzi szczególne zaniepokojenie przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami, które mogą hamować metabolizm dapoksetyny, takimi jak umiarkowane i silne inhibitory CYP3A4 (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Leczenie przedwczesnej ejakulacji (PE) u dorosłych mężczyzn w wieku od 18 do 64 lat.

Lek Vander® należy stosować wyłącznie pacjentom spełniającym następujące kryteria:

• czas ukryty wewnątrzwaginalnej ejakulacji (IELT) krótszy niż 2 minuty;
• trwała lub powtarzająca się ejakulacja po minimalnej stymulacji seksualnej przed, podczas lub zaraz po penetracji, która następuje wcześniej niż pacjent pragnie;
• wyraźny stres lub trudności w relacjach międzyludzkich będące skutkiem PE;
• niewystarczająca kontrola nad momentem ejakulacji;
• dane anamnestyczne dotyczące PE podczas większości prób współżycia seksualnego w ciągu ostatnich 6 miesięcy.

Lek Vander® należy przyjmować w razie potrzeby, wyłącznie jako leczenie przed przewidywanym współżyciem. Leku nie należy stosować mężczyznom niezdiagnozowanym z PE w celu opóźnienia ejakulacji.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy leku.
• Ciężkie zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak niewydolność serca (klasy II–IV wg NYHA).
• Zaburzenia przewodnictwa, takie jak blok AV lub zespół słabości węzła zatokowego.
• Ciężka choroba niedokrwienna serca.
• Ciężkie wady zastawkowe serca.
• Wywiad upadków.
• Wywiad manii lub ciężkiej depresji.
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (inhibitory MAO) lub w ciągu 14 dni od zakończenia ich przyjmowania. Stosowanie leku Vander® należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii inhibitorami MAO (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie tiorydazyny lub w ciągu 14 dni po jej odstawieniu. Stosowanie leku Vander® należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii tiorydazyną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny-noradrenaliny (SNRI), trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe (TCA)) lub innych leków/produktów roślinnych o działaniu serotonergicznym (takich jak L-tryptofan, tryptany, tramadol, linezolid, lity, dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum)) lub w ciągu 14 dni po odstawieniu tych leków/produktów roślinnych. Należy unikać stosowania tych leków/produktów roślinnych przez 7 dni po zakończeniu przyjmowania leku Vander® (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, saquinawir, telitromycyna, nefazodon, nelfinawir, atazanawir itp. (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Umieranie funkcji wątroby średniego lub ciężkiego stopnia.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Interakcje farmakodynamiczne

Możliwa interakcja z inhibitorami MAO

W przypadku stosowania SSRI w połączeniu z inhibitorami MAO opisywano poważne reakcje, czasem zakończone śmiercią, obejmujące hipertermię, sztywność, mioklonie, zaburzenia układu autonomicznego z możliwymi szybkimi zmianami funkcji życiowych oraz zaburzenia stanu psychicznego, w tym silne pobudzenie przechodzące w delirium i śpiączkę. Takie reakcje opisywano również u pacjentów, którzy niedawno zakończyli przyjmowanie SSRI i rozpoczęli terapię inhibitorami MAO. Były pojedyncze przypadki z objawami przypominającymi zespół neuroleptyczny złośliwy. Dane z badań na zwierzętach wskazują, że te leki mogą działać synergistycznie, zwiększając ciśnienie tętnicze i powodując pobudzenie. Dlatego lek Vander® jest przeciwwskazany w połączeniu z inhibitorami MAO lub w ciągu 14 dni po ich odstawieniu. Inhibitory MAO są przeciwwskazane w ciągu 7 dni po zakończeniu przyjmowania leku Vander® (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Możliwa interakcja z tiorydazyną

Tiorydazyna wydłuża interwał QTc, co wiąże się z występowaniem ciężkich arytmii komorowych. Leki zawierające dapoksetynę i hamujące izoenzym CYP2D6 prawdopodobnie hamują metabolizm tiorydazyny. Oczekuje się, że podwyższony poziom tiorydazyny spowoduje silniejsze wydłużenie interwału QTc. Lek Vander® nie powinien być stosowany w połączeniu z tiorydazyną lub w ciągu 14 dni po jej odstawieniu. Tiorydazyna jest przeciwwskazana w ciągu 7 dni po zakończeniu przyjmowania leku Vander® (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Leki/produkty roślinne o działaniu serotonergicznym
Tak jak w przypadku SSRI, jednoczesne stosowanie leków/produktów roślinnych o mechanizmie działania serotonergicznym (w tym inhibitory MAO, L-tryptofan, tryptany, tramadol, linezolid, SSRI, SNRI (selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny-noradrenaliny), lity i preparaty z dziurawca (Hypericum perforatum)) może zwiększyć częstość występowania efektów serotonergicznych. Lek Vander® jest przeciwwskazany w połączeniu z innymi SSRI, inhibitorami MAO lub innymi lekami/produktami roślinnymi o mechanizmie działania serotonergicznym lub w ciągu 14 dni po ich odstawieniu.

Wymienione wyżej leki i produkty roślinne są przeciwwskazane w ciągu 7 dni po zakończeniu przyjmowania leku Vander® (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Leki działające na OUN

Systematycznej oceny jednoczesnego przyjmowania dapoksetyny z lekami działającymi na OUN (takimi jak leki przeciwpadaczkowe, antydepresanty, leki przeciwpsychotyczne, anksjolityki, leki nasenne o działaniu uspokajającym) u pacjentów z PE nie przeprowadzono. Dlatego w razie konieczności jednoczesnego przepisania dapoksetyny i tych leków zaleca się zachowanie ostrożności.

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych leków stosowanych jednocześnie na farmakokinetykę dapoksetyny

Badania in vitro tkanek wątroby, nerek człowieka oraz mikrosomów jelitowych wykazały, że dapoksetyna metabolizowana jest głównie przez CYP2D6, CYP3A4 i flawinomonooksygenazę 1 (FMO1). Dlatego inhibitory tych enzymów mogą zmniejszyć klirens dapoksetyny.

Inhibitory CYP3A4

Silne inhibitory CYP3A4. Stosowanie ketokonazolu (200 mg 2 razy dziennie przez 7 dni) zwiększa Cmax i AUCinf dapoksetyny (dawka jednorazowa 60 mg) odpowiednio o 35 % i 99 %. W odniesieniu do rozkładu wolnej dapoksetyny i jej aktywnej frakcji (DED), Cmax aktywnej frakcji może wzrosnąć o około 25 %, a AUC aktywnej frakcji może wzrosnąć dwukrotnie przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4.

Zwiększenie Cmax i AUC aktywnej frakcji może być znaczne u pacjentów z niedostatecznością funkcjonalnego enzymu CYP2D6, w szczególności u pacjentów z powolnym metabolizmem zależnym od CYP2D6 lub przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP2D6.

Dlatego jednoczesne stosowanie dapoksetyny i silnych inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, saquinawir, telitromycyna, nefazodon, nelfinawir i atazanawir, jest przeciwwskazane. Sok grejpfrutowy jest również silnym inhibitorem CYP3A4, dlatego należy unikać jego spożycia przez 24 godziny przed przyjęciem leku Vander® (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inhibitory CYP3A4 o średnim działaniu

Jednoczesne stosowanie dapoksetyny i inhibitorów CYP3A4 o średnim działaniu (takich jak erytromycyna, klaritromycyna, fluconazol, amprenawir, fosfamprenawir, aprepitant, werapamil, diltiazem) może również prowadzić do wyraźnego zwiększenia ekspozycji na dapoksetynę i DED, szczególnie u pacjentów z powolnym metabolizmem zależnym od CYP2D6. Przy jednoczesnym stosowaniu z którymkolwiek z tych leków maksymalna dawka dapoksetyny powinna wynosić 30 mg (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Dotyczy to wszystkich pacjentów, z wyjątkiem tych, którzy na podstawie wyników genotypowania lub fenotypowania zostali sklasyfikowani jako szybcy metabolizatorzy CYP2D6. Pacjentom z grupy szybkich metabolizatorów CYP2D6 zaleca się maksymalną dawkę dapoksetyny 30 mg przy jednoczesnym stosowaniu silnego inhibitora CYP3A4. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu dapoksetyny w dawce 60 mg i inhibitora CYP3A4 o średnim działaniu.

Silne inhibitory CYP2D6

Cmax i AUCinf dapoksetyny (dawka jednorazowa 60 mg) wzrastają odpowiednio o 50 % i 88 % przy jednoczesnym stosowaniu fluoksetyny (60 mg/dzień przez 7 dni). W odniesieniu do rozkładu wolnej dapoksetyny i DED, Cmax aktywnej frakcji może wzrosnąć o około 50 %, a AUC aktywnej frakcji może wzrosnąć dwukrotnie przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP2D6. Takie zwiększenie Cmax i AUC aktywnej frakcji jest analogiczne do oczekiwanego u pacjentów z powolnym metabolizmem zależnym od CYP2D6 i może prowadzić do zwiększenia częstości i nasilenia reakcji niepożądanych zależnych od dawki (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Inhibitory PDE5

Pacjentom przyjmującym inhibitory PDE5 nie należy podawać dapoksetyny ze względu na możliwą obniżoną tolerancję ortostatyczną (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). Przeprowadzono ocenę farmakokinetyki dapoksetyny (60 mg) w połączeniu z tadalafilą (20 mg) i sildenafilem (100 mg) w badaniu krzyżowym z jednorazowym podaniem leków. Tadalafil nie wpływał na farmakokinetykę dapoksetyny. Sildenafil powodował lekkie zmiany farmakokinetyki dapoksetyny (zwiększenie AUCinf o 22 % i Cmax o 4 %), które prawdopodobnie nie mają znaczenia klinicznego.

Jednoczesne stosowanie dapoksetyny i inhibitorów PDE5 może powodować ortostatyczną hipotensję (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania dapoksetyny u pacjentów z PE i zaburzeniami erekcji, którzy jednocześnie przyjmują dapoksetynę i inhibitory PDE5, nie są ustalone.

Wpływ dapoksetyny na farmakokinetykę innych leków stosowanych jednocześnie

Tamsulozyna
Jednoczesne stosowanie jednorazowej lub wielokrotnej dawki dapoksetyny (30 mg lub 60 mg) u pacjentów przyjmujących tamsulozynę w dawce dobowej (0,4 mg) nie powoduje zmian farmakokinetyki tego ostatniego. Jednoczesne stosowanie dapoksetyny i tamsulozyny nie powoduje zmian w profilu ortostatycznym ani zmian efektów ortostatycznych w porównaniu z przyjmowaniem tamsulozyny samodzielnie lub w połączeniu z dapoksetyną w dawce 30 mg lub 60 mg. Jednak u pacjentów przyjmujących antagoniści alfa-adrenoreceptorów należy zachować ostrożność ze względu na możliwą obniżoną tolerancję ortostatyczną (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Leki metabolizowane przez CYP2D6

Jednoczesne wielokrotne stosowanie dapoksetyny (60 mg/dzień przez 6 dni) i jednorazowego przyjęcia 50 mg dezypiraminy prowadziło do wzrostu średniej Cmax i AUCinf dezypiraminy odpowiednio o 11 % i 19 % w porównaniu z przyjmowaniem samej dezypiraminy. Dapoksetyna może powodować podobny wzrost stężenia w osoczu innych leków metabolizowanych przez CYP2D6. Prawdopodobnie nie ma to istotnego znaczenia klinicznego.

Leki metabolizowane przez CYP3A4

Wielokrotne stosowanie dapoksetyny (60 mg/dzień przez 6 dni) prowadziło do zmniejszenia AUCinf midazolamu (jednorazowa dawka 8 mg) o około 20 % (zakres od 60 do +18 %). Prawdopodobnie dla większości pacjentów ten efekt nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Zwiększenie aktywności CYP3A może mieć znaczenie kliniczne u niektórych pacjentów przyjmujących jednocześnie lek metabolizowany głównie przez CYP3A i mający wąski zakres działania terapeutycznego.

Leki metabolizowane przez CYP2C19

Wielokrotne stosowanie dapoksetyny (60 mg/dzień przez 6 dni) nie prowadziło do hamowania metabolizmu przy jednorazowym przyjęciu 40 mg omeprazolu. Prawdopodobnie dapoksetyna nie wpływa na farmakokinetykę innych substratów CYP2C19.

Leki metabolizowane przez CYP2C9

Wielokrotne stosowanie dapoksetyny (60 mg/dzień przez 6 dni) nie wpływało na farmakokinetykę ani farmakodynamikę przy jednorazowym przyjęciu 5 mg glibenklamidu. Prawdopodobnie dapoksetyna nie wpływa na farmakokinetykę innych substratów CYP2C9.

Warfaryna i leki wpływające na krzepnięcie krwi i/lub funkcję płytek krwi
Brak danych oceniających wpływ regularnego przyjmowania warfaryny i dapoksetyny, dlatego zaleca się zachowanie ostrożności przy stosowaniu dapoksetyny u pacjentów stale przyjmujących warfarynę (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). W badaniu farmakokinetycznym przyjmowanie dapoksetyny (60 mg/dzień przez 6 dni) nie wpływało na farmakokinetykę ani farmakodynamikę warfaryny (test protrombinowy (PT) lub międzynarodowy wskaźnik znormalizowany (INR)) przy jednorazowym przyjęciu 25 mg tego ostatniego.

Opisywano krwawienia związane ze stosowaniem SSRI (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Alkohol (etanol)

Jednoczesne przyjmowanie etanolu w dawce jednorazowej 0,5 g/kg (średnio 2 drinki) nie wpływało na farmakokinetykę dapoksetyny (przy jednorazowym przyjęciu 60 mg leku), jednak dapoksetyna w połączeniu z etanolem nasila senność i znacznie osłabia czujność. Pomiar farmakodynamiczny zaburzeń funkcji poznawczych (test szybkości uwagi cyfrowej, test zastępowania symboli cyfrowych) wykazał również efekt addytywny przy jednoczesnym przyjmowaniu dapoksetyny i etanolu. Jednoczesne przyjmowanie alkoholu i dapoksetyny zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia lub nasilenie reakcji niepożądanych, takich jak zawroty głowy, senność, spowolnienie refleksu lub zaburzenia zdolności oceny sytuacji. Połączenie alkoholu i dapoksetyny może nasilić te efekty związane z przyjmowaniem alkoholu, a także zwiększyć ryzyko wystąpienia takiego niepożądanego zjawiska neurokardiogennego jak omdlenie, zwiększając tym samym ryzyko urazu przypadkowego. Biorąc pod uwagę powyższe, pacjentom należy zalecać nie spożywać alkoholu podczas stosowania leku Vander® (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów”).

Szczególne wskazania

Ogólne zalecenia

Lek Vander® należy przepisywać wyłącznie mężczyznom z PE (patrz sekcja „Wskazania”). Nie należy przepisywać leku mężczyznom, u których nie zdiagnozowano PE. Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania oraz wpływu na opóźnienie ejakulacji u mężczyzn, którzy nie cierpią na PE.

Inne formy zaburzeń seksualnych

Przed rozpoczęciem leczenia pacjenci z innymi formami zaburzeń seksualnych, w tym z dysfunkcją erektilną (ED), powinni zostać dokładnie przebadani przez lekarza. Leku Vander® nie należy stosować mężczyznom z ED, którzy przyjmują inhibitory PDE5 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Hipotonia ortostatyczna (hipotensja)

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Vander® konieczne jest dokładne badanie pacjenta przez lekarza, w tym zebranie wywiadu dotyczący występowania przypadków hipotensji ortostatycznej. Należy również wykonać test ortostatyczny (ciśnienie tętnicze i częstość pulsu w pozycji leżącej na plecach i stojącej) przed rozpoczęciem leczenia dapoksetyną. W przypadku obciążonego wywiadu dotyczący przypadków hipotensji ortostatycznej lub podejrzenia możliwości jej wystąpienia, należy unikać stosowania dapoksetyny.

W badaniach klinicznych zgłaszano przypadki hipotensji ortostatycznej. Lekarz powinien wcześniej poinstruować pacjenta, że w przypadku wystąpienia objawów prodromalnych hipotensji ortostatycznej (zawroty głowy po zmianie pozycji ciała z poziomej na pionową) powinien natychmiast zmienić pozycję ciała (położyć się tak, aby głowa była niżej niż pozostałe części ciała, lub usiąść tak, aby głowa była między kolanami) i czekać, aż objawy miną. Pacjentowi nie należy szybko wstawać po dłuższym leżeniu lub siedzeniu.

Samobójstwo / myśli samobójcze

Dane wskazują, że leki przeciwdepresyjne, w tym SSRI, zwiększają ryzyko wystąpienia myśli samobójczych i zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi i innymi zaburzeniami psychicznymi.

Krótkoterminowe stosowanie leków przeciwdepresyjnych nie wiązało się ze zwiększeniem ryzyka skłonności do samobójstwa u dorosłych w wieku 24 lat. Stosowanie dapoksetyny w leczeniu PE nie wiązało się ze wzrostem skłonności do samobójstwa, ocenianej odpowiednimi skalami (C-CASA (Kolumbijska Klasyfikacja Oceny Samobójstwa), skala Montgomery-Asberga oraz skala Becka-II do oceny depresji).

Omdlenia (syncope)

Pacjentów należy uprzedzić, aby unikali sytuacji, które mogą prowadzić do urazów, w tym prowadzenia pojazdów lub obsługi niebezpiecznych urządzeń, ponieważ podczas terapii dapoksetyną może dojść do omdleń lub objawów im towarzyszących (nudności, zawroty głowy / stan przedomdleniowy i nadmierne pocenie się). (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W badaniach klinicznych przypadki omdleń charakteryzowały się utratą przytomności przy bradykardii lub zatrzymaniu aktywności węzła zatokowego. Takie przypadki obserwowano u pacjentów noszących monitor Holtera EKG i uznaje się je za mające etiologię wazowaginalną, jednak większość przypadków omdleń odnotowano w ciągu pierwszych 3 godzin po przyjęciu pierwszej dawki dapoksetyny lub były one związane z procedurami badawczymi w warunkach klinicznych (np. pobieranie krwi, procedury ortostatyczne, pomiar ciśnienia tętniczego). Możliwe są objawy prodromalne, takie jak nudności, zawroty głowy, stan przedomdleniowy, kołatanie serca, osłabienie, dezorientacja i pocenie się, które zazwyczaj pojawiały się w ciągu pierwszych 3 godzin po podaniu dawki, często poprzedzając omdlenie. Pacjentów należy poinformować o możliwym wystąpieniu omdleń (z lub bez objawów prodromalnych) w dowolnym czasie podczas leczenia lekiem Vander®. Lekarz powinien poinstruować pacjentów o znaczeniu utrzymania odpowiedniego nawodnienia organizmu i o tym, jak rozpoznać objawy prodromalne, aby zmniejszyć ryzyko doznania poważnych urazów związanych z upadkiem w wyniku utraty przytomności. Jeśli pacjent odczuwa objawy prodromalne, powinien natychmiast zmienić pozycję ciała (położyć się tak, aby głowa była niżej niż pozostałe części ciała, lub usiąść tak, aby głowa była między kolanami) i czekać, aż objawy miną. Pacjenci powinni unikać sytuacji, w tym prowadzenia pojazdów lub obsługi niebezpiecznych urządzeń, ponieważ może dojść do omdleń lub innych działań ze strony OUN (patrz sekcja „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń technicznych”).

Pacjenci z czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego

Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego byli wykluczeni z badań klinicznych fazy 3. Ryzyko niekorzystnych skutków sercowo-naczyniowych w wyniku utraty przytomności (omdlenia sercowe i omdlenia z innych przyczyn) wzrasta u chorych z organicznymi chorobami układu sercowo-naczyniowego (takimi jak potwierdzone dokumentacją trudności odpływu, wady zastawek serca, zwężenie tętnicy szyjnej i choroba niedokrwienna serca). Brakuje wystarczającej ilości danych, aby potwierdzić związek pomiędzy ryzykiem omdleń wazowaginalnych a obecnością chorób układu sercowo-naczyniowego.

Stosowanie z lekami rekreacyjnymi

Pacjentom należy zalecić nie stosować dapoksetyny w połączeniu z lekami rekreacyjnymi. Stosowanie dapoksetyny z lekami rekreacyjnymi (narkotykami) o działaniu serotonergicznym (takimi jak ketamina, metylenodioksymetyloamfetamina (MDMA) i dietyloamid kwasu lizerginowego (LSD)) może prowadzić do ciężkich poważnych działań niepożądanych, takich jak arytmia, hipertermia i zespół serotoniny. Stosowanie leku Vander® z lekami rekreacyjnymi o działaniu sedytywnym (takimi jak narkotyki i benzodiazepiny) może nasilić senność i zawroty głowy.

Alkohol (etanol)

Pacjentom należy zalecić nie spożywać alkoholu podczas leczenia dapoksetyną, ponieważ ich połączenie może nasilić efekty neurokognitywne, a także może prowadzić do nasilenia niepożądanych zjawisk neurokardiogennych, takich jak omdlenia, zwiększając tym samym ryzyko doznania przypadkowych urazów; dlatego pacjentom należy zalecić nie spożywać alkoholu podczas leczenia lekiem Vander® (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń technicznych”).

Leki o działaniu wazodylatacyjnym

Leku Vander® należy przepisywać z ostrożnością pacjentom przyjmującym leki o działaniu wazodylatacyjnym (np. antagonistów alfa-adrenergicznych receptorów i nitratów) ze względu na możliwy spadek tolerancji ortostatycznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Umiarkowane inhibitory CYP3A4

Dapoksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących umiarkowane inhibitory CYP3A4, z ograniczeniem dawki do 30 mg (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Sposób stosowania i dawki”).

Silne inhibitory CYP2D6

Przy zwiększeniu dawki do 60 mg zaleca się ostrożne stosowanie leku u pacjentów przyjmujących silne inhibitory CYP2D6 lub posiadających genotyp powolnego enzymu CYP2D6, ponieważ może to zwiększyć ekspozycję na lek i prowadzić do wzrostu częstości i nasilenia działań niepożądanych zależnych od dawki (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Sposób stosowania i dawki”).

Zespół maniakalny

Dapoksetyny nie należy przepisywać pacjentom, u których w wywiadzie występuje zespół maniakalny / hipomanię lub dwubiegunowe zaburzenie afektywne. Należy przerwać przyjmowanie leku Vander®, jeśli pojawiają się objawy tych zaburzeń.

Atak padaczkowy

Ze względu na właściwości SSRI obniżające próg padaczkowy, u każdego pacjenta należy przerwać przyjmowanie leku Vander®, jeśli wystąpi atak padaczkowy. Pacjentom z niestabilną padaczką należy unikać stosowania dapoksetyny. Pacjentów z kontrolowaną padaczką należy dokładnie obserwować podczas leczenia dapoksetyną.

Depresja i/lub zaburzenia psychiczne

Mężczyźni z istniejącymi objawami i objawami depresji powinni otrzymać konsultację medyczną przed rozpoczęciem leczenia dapoksetyną, aby wykluczyć niezdiagnozowane zaburzenia depresyjne. Leczenie kombinowane dapoksetyną z lekami przeciwdepresyjnymi, w tym SSRI i SNRI, jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Nie zaleca się przerywania leczenia przewlekłej depresji lub lęku w celu rozpoczęcia przyjmowania dapoksetyny w leczeniu PE. Dapoksetyna nie jest zalecana w leczeniu zaburzeń psychicznych, nie należy jej stosować mężczyznom z takimi zaburzeniami jak schizofrenia lub cierpiącym na hipochondrię, ponieważ pogorszenie objawów związanych z depresją nie może być wykluczone. Może to być wynikiem podstawowego zaburzenia psychicznego lub skutkiem terapii dapoksetyną. Lekarze powinni ostrzegać pacjentów o konieczności zgłaszania wszelkich niepokojących myśli lub uczuć w dowolnym czasie. Jeśli objawy i objawy depresji pojawiają się podczas leczenia, należy przerwać przyjmowanie leku Vander®.

Krwawienie

Istnieją doniesienia o zaburzeniach hemostazy przy stosowaniu SSRI. Należy stosować dapoksetynę z ostrożnością, szczególnie równocześnie z lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (takimi jak atypowe neuroleptyki i fenytozyny, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, leki przeciwzakrzepowe), lub z lekami przeciwkrzepłymi (np. z warfaryną), a także w przypadku występowania w wywiadzie krwawień lub zaburzeń krzepnięcia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Niewydolność nerek

Dapoksetyna nie jest zalecana w stosowaniu u chorych z ciężką niewydolnością nerek, a także lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Sposób stosowania i dawki”).

Zespół odstawienia leku

Nagłe przerwanie długotrwałego stosowania SSRI w leczeniu przewlekłych zaburzeń depresyjnych może prowadzić do pojawienia się takich objawów: zaburzenia dysforyczne, drażliwość, pobudzenie, zawroty głowy, zaburzenia czucia (np. parestezje typu uczucia działania prądu elektrycznego), niepokój, dezorientacja, ból głowy, osłabienie, niestabilność emocjonalna, bezsenność i hipomanię.

W trakcie badań klinicznych dawki 60 mg dapoksetyny z udziałem pacjentów z PE zgłaszano lekkie objawy odstawienia z nieco wyższym wskaźnikiem przypadków bezsenności i zawrotów głowy u pacjentów, którzy zostali przeniesieni na placebo po przyjmowaniu dawki dziennej.

Choroby narządów wzroku

Stosowanie dapoksetyny wiązano z działaniami niepożądanymi ze strony narządów wzroku, takimi jak midriaza i ból oczu. Leku Vander® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub z ryzykiem wystąpienia jaskry z zamkniętym kątem przesączania.

Substancje pomocnicze

Preparat zawiera laktozę. W przypadku stwierdzenia nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Preparat Vander nie jest przeznaczony dla kobiet.

Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie lub pośrednie niebezpieczne skutki dotyczące rozrodczości, ciąży lub rozwoju embrionu/łopatki.

Nie wiadomo, czy dapoksetyna lub jej metabolity wydzielają się w mleku matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń technicznych

Dapoksetyna ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń technicznych. Podczas przyjmowania dapoksetyny zgłaszano występowanie zawrotów głowy, zaburzeń uwagi, omdleń, rozmazanego widzenia i senności. Dlatego pacjentów należy uprzedzić o konieczności unikania sytuacji narażających na urazy, w tym prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Połączenie alkoholu z dapoksetyną może nasilić efekty neurokognitywne związane z alkoholem. Mogą również nasilić się neurokardiogenne działania niepożądane, takie jak omdlenia, zwiększając tym samym ryzyko przypadkowych urazów. Dlatego pacjentom należy zalecać unikanie spożywania alkoholu podczas przyjmowania Vander® (patrz sekcje „Szczególne wskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie

Odmładzcy mężczyźni w wieku od 18 do 64 lat

Zalecana dawka początkowa dla pacjentów w wieku od 18 do 64 lat to 30 mg, którą należy przyjmować 1–3 godziny przed przewidywanym stosunkiem seksualnym. Leczenie lekiem Vander® nie powinno być rozpoczynane od dawki 60 mg.

Lek Vander® nie jest przeznaczony do stałego, codziennego stosowania. Środek należy przyjmować tylko w przypadku przewidywanego stosunku seksualnego. Nie należy przyjmować leku częściej niż co 24 godziny.

Jeśli odpowiedź indywidualna na dawkę 30 mg jest niewystarczająca, a u pacjenta nie wystąpiły działania niepożądane o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu, ani objawy wskazujące na możliwość wystąpienia omdlenia, dawkę można zwiększyć do maksymalnej zalecanej dawki 60 mg, którą należy przyjmować w razie potrzeby około 1–3 godziny przed stosunkiem seksualnym. Częstość i nasilenie działań niepożądanych wzrasta przy dawce 60 mg.
Jeśli u pacjenta wystąpiły reakcje ortostatyczne po przyjęciu leku w dawce początkowej, nie zaleca się zwiększania dawki do 60 mg (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Konieczna jest staranne przeanalizowanie korzyści i możliwego ryzyka po czterech tygodniach leczenia (lub przynajmniej po przyjęciu pierwszych 6 dawek), aby określić, czy kontynuowanie terapii jest uzasadnione.

Dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania dapoksetyny przez ponad 24 tygodnie są ograniczone. Kliniczna potrzeba kontynuowania leczenia oraz stosunek ryzyka do korzyści z terapii dapoksetyną powinny być przekazywane co najmniej co 6 miesięcy.

Pacjenci w wieku starszym (od 65 roku życia)

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania dapoksetyny nie zostały ustalone u pacjentów w wieku od 65 roku życia (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Zaburzenia funkcji nerek

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu dapoksetyny u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim lub umiarkowanym nasileniu. Stosowanie leku Vander® nie jest zalecane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia funkcji wątroby

Dapoksetyna jest przeciwwskazana u pacjentów z niewydolnością wątroby o umiarkowanym lub ciężkim nasileniu (klasyfikacja Childa-Pugha, klasa B i C) (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z potwierdzonym powolnym metabolizmem CYP2D6 lub pacjenci leczeni silnymi inhibitorami CYP2D6

Należy ostrożnie zwiększać dawkę do 60 mg u pacjentów z potwierdzonym genotypem powolnego metabolizmu enzymu CYP2D6 lub u pacjentów jednoczesnie leczonych silnymi inhibitorami CYP2D6 (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjenci przyjmujący inhibitory CYP3A4 o średnim nasileniu działania lub silne inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 jest przeciwwskazane. Pacjenci jednoczesnie przyjmujący inhibitory CYP3A4 o średnim nasileniu działania powinni zachować ostrożność i nie przekraczać dawki 30 mg (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sposób stosowania

Lek jest przeznaczony do doustnego przyjmowania. Aby uniknąć gorzkiego smaku, tabletki należy połykać całe. Tabletki należy przyjmować, popijając co najmniej jednym pełnym szklankiem wody. Vander® można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Ostrzeżenia przed zastosowaniem lub przepisaniem leku

Przed rozpoczęciem leczenia należy zapoznać się z informacjami dotyczącymi hipotensji ortostatycznej w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Dzieci

Lek nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia.

Przedawkowanie

Nie zgłaszano przypadków przedawkowania.

Nie zaobserwowano nieprzewidywalnych działań niepożądanych przy stosowaniu dapoksetyny w dawce dobowej do 240 mg (lek w dwóch dawkach po 120 mg przyjętych w odstępie 3 godzin). Ogólnie objawy przedawkowania SSRI obejmują działania niepożądane pośredniczone przez serotoniny, takie jak senność, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, nudności i wymioty, tachykardię, drżenie, pobudzenie i zawroty głowy.

Leczenie. W przypadku przedawkowania leczenie może być objawowe i wspierające. Ze względu na wysoki stopień wiązania z białkami i duży objętość rozprzędu dapoksetyny hydrochloranu mało prawdopodobne jest, że przyniesie korzyść wymuszone moczowanie, dializa, hemoperfuzja czy wymienna transfuzja krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum.

Niepożądane działania

Niepożądane działania według klas narządów i częstości występowania

Opis poszczególnych działań niepożądanych

W badaniach klinicznych obserwowano omdlenia związane z bradykardią lub z zahamowaniem aktywności węzła zatokowego, występujące u pacjentów noszących monitor Holtera, po przyjęciu leku. Większość przypadków miała miejsce w ciągu pierwszych 3 godzin po podaniu leku, po podaniu pierwszej dawki lub była związana z procedurami przeprowadzanymi w warunkach klinicznych (takimi jak pobieranie krwi do analizy, testy ortostatyczne, pomiar ciśnienia tętniczego). Omdleniom często poprzedzały objawy prodromalne (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Występowanie omdleń oraz możliwe objawy prodromalne zależą od dawki – częstsze przypadki obserwowano u pacjentów otrzymujących dawki wyższe niż zalecane w badaniach klinicznych fazy 3.

W badaniach klinicznych obserwowano ortostatyczną hipotensję (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Częstość omdleń opisywanych jako utrata przytomności w programie badań klinicznych dapoksetyny różniła się w zależności od badanej populacji i wynosiła od 0,06 % (30 mg) do 0,23 % (60 mg) u pacjentów włączonej do fazy 3 badania placebo-kontrolowanego, aż do 0,64 % (wszystkie dawki połączone) w badaniu fazy 1 z udziałem zdrowych ochotników.

Inne szczególne populacje

Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki do 60 mg u pacjentów przyjmujących silne inhibitory CYP2D6 lub u pacjentów z genotypem powolnych metabolizatorów CYP2D6 (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne środki ostrożności”).

Zespół odstawienia leku

Nagłe zakończenie długotrwałego stosowania SSRI w leczeniu przewlekłych zaburzeń depresyjnych może prowadzić do wystąpienia takich objawów jak: zaburzenia dysforyczne, drażliwość, pobudzenie, zawroty głowy, zaburzenia wrażliwości (np. parestezje, takie jak uczucie uderzenia prądem elektrycznym), niepokój, dezorientacja, ból głowy, osłabienie, niestabilność emocjonalna, bezsenność i hipomania.

Wyniki badań bezpieczeństwa stosowania leku wykazały częstsze występowanie lekkich lub umiarkowanych objawów bezsenności i zawrotów głowy u pacjentów, którzy po 62 dniach codziennego przyjmowania leku przeszli na placebo.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Po 1 lub po 4 tabletce w blisterze; po 1 blisterze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania

Na receptę.

Producent

KUSUM HEALTHCARE PVT LTD.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.