INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU VANATEX (VANATEX)

Skład:

substancja czynna: valsartan;

1 tabletka powlekana zawiera 80 lub 160 mg valsartanu;

substancje pomocnicze:

jądro: laktoza jednowodna, sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy, dwutlenek krzemu (bezwodny) koloidalny, stearyna magnezu;

powłoka tabletki 80 mg (Mixture for coating the tablets - Type 2): hydroksypropyloceluloza, glikol polietylenowy, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172);

powłoka tabletki 160 mg (Mixture for coating the tablets - Type 1): hydroksypropyloceluloza, glikol polietylenowy, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki 80 mg: różowe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki z żłobkiem, powlekane;

tabletki 160 mg: jasnobrązowe, owalne, podwójnie wypukłe tabletki z żłobkiem, powlekane.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Proste leki będące antagonistami angiotensyny II. Kod ATC C09C A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Walsartan jest doustnie aktywnym, silnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II (Ang II). Działa selektywnie na podtyp receptorów AT1, odpowiedzialnych za działanie angiotensyny II. Zwiększony poziom Ang II we krwi osoczu po blokadzie receptora AT1 przez walsartan może stymulować niezablokowane receptory AT2, które najprawdopodobniej neutralizują działanie receptorów AT1. Walsartan nie wykazuje częściowej aktywności agonistycznej wobec receptora AT1 i ma znacznie większą (około 20 000-krotną) powinność do receptora AT1 niż do receptora AT2.

Nie wiadomo, czy walsartan wiąże się z innymi receptorami hormonów lub kanałami jonowymi, które odgrywają ważną rolę w regulacji układu sercowo-naczyniowego, czy też blokuje ich działanie.

Walsartan nie hamuje ACE (znanego również jako kinaza II), enzymu przekształcającego Ang I w Ang II i rozkładającego bradykininę. Ponieważ nie występuje wpływ na ACE i nie dochodzi do wzmacniania działania bradykininy ani białek, antagoniści receptora angiotensyny II rzadko powodują kaszel.

Hipertensja tętnicza

Stosowanie walsartanu u pacjentów z hipertensją tętniczą prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość pulsowania.

U większości pacjentów działanie przeciwciśnieniowe pojawia się w ciągu 2 godzin po podaniu dawki doustnej, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4–6 godzin. Działanie hipotensyjne (przeciwhipertensyjne) utrzymuje się przez 24 godziny po przyjęciu leku. Przy wielokrotnym stosowaniu dawek działanie hipotensyjne utrzymuje się głównie przez 2 tygodnie, a maksymalny efekt osiągany jest po 4 tygodniach i utrzymuje się przez dłuższy czas leczenia. W połączeniu z hydrochlorotiazydem osiąga się istotne dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego.

Szybkie odstawienie walsartanu nie wiąże się z „odskokową” hipertensją ani innymi niepożądanymi zjawiskami klinicznymi.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Wyniki badań wykazały, że walsartan, podobnie jak kaptopril, skutecznie zmniejsza całkowitą śmiertelność po zawałach serca. Walsartan okazał się również skuteczny w zmniejszaniu śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego, zmniejszaniu liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca oraz ponownych zawałów serca. Profil bezpieczeństwa walsartanu odpowiada przebiegowi choroby u pacjentów leczonych po potwierdzonym zawałach mięśnia sercowego.

Niewydolność serca

Pacjenci leczeni walsartanem wykazali istotne poprawienie objawów i dolegliwości związanych z niewydolnością serca, w tym duszności, zmęczenia, obrzęków i świstów, w porównaniu z pacjentami leczonymi placebo. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca leczeni walsartanem mieli lepszą jakość życia od punktu wyjściowego do punktu końcowego w porównaniu z pacjentami leczonymi placebo. Frakcja wyrzutu u pacjentów leczonych walsartanem była istotnie większa, a końcowy średnicy rozkurczowy lewej komory istotnie zmniejszył się od punktu wyjściowego do punktu końcowego w porównaniu z pacjentami leczonymi placebo.

Dzieci

Działanie przeciwciśnieniowe walsartanu oceniano w 4 randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Zaburzenia nerek i dróg moczowych oraz otyłość były najczęstszymi stanami medycznymi wywołującymi nadciśnienie tętnicze u dzieci włączonych do tych badań.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania u dzieci w wieku od 6 lat

W trakcie badania klinicznego z udziałem 261 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat pacjenci o masie ciała < 35 kg otrzymywali 10, 40 lub 80 mg walsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie), pacjenci o masie ciała ≥ 35 kg otrzymywali 20, 80 i 160 mg walsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie). Na końcu 2 tygodnia walsartan obniżał ciśnienie skurczowe i rozkurczowe zależnie od dawki. Ogólnie trzy poziomy dawek walsartanu (niski, średni i wysoki) istotnie obniżały ciśnienie skurczowe o 8, 10 i 12 mm Hg od wartości wyjściowych odpowiednio.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania u dzieci do 6 roku życia

Walsartan nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki walsartanu maksymalne stężenia walsartanu we krwi osoczu osiągane są po 2–4 godzinach. Średnia absolutna biodostępność wynosi 23%. Pokarm zmniejsza wpływ walsartanu (określony jako średnie stężenie w moczu/AUC) o około 40%, a maksymalne stężenie we krwi osoczu (Cmax) – o około 50%, choć około 8 godzin po przyjęciu dawki stężenie walsartanu we krwi osoczu jest podobne w grupie pacjentów przyjmujących lek z posiłkiem i w grupie pacjentów przyjmujących lek na czczo. Jednakże takie zmniejszenie średniego stężenia w moczu nie wiąże się z klinicznie istotnym zmniejszeniem efektu terapeutycznego, dlatego walsartan można przyjmować zarówno z posiłkiem, jak i na czczo.

Rozkład

Objętość rozkładu walsartanu w stanie równowagi po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów, co wskazuje, że walsartan nie rozkłada się intensywnie w tkankach. Walsartan silnie wiąże się z białkami surowicy krwi (94–97%), głównie z albuminą surowiczną.

Biotransformacja

Walsartan nie ulega pełnej biotransformacji, ponieważ tylko około 20% dawki odnajdywane jest w postaci metabolitów. Metabolit hydroksylowy występuje we krwi osoczu w niskich stężeniach (poniżej 10% średniego stężenia walsartanu w moczu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie

Walsartan wykazuje kinetykę wielu faz wydalenia (t½α < 1 godz., t½β około 9 godzin). Walsartan wydzielany jest głównie drogą żółciową z kałem (około 83% dawki) oraz przez nerki z moczem (około 13% dawki), głównie w niezmienionej formie. Po podaniu dożylnym klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy wynosi 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca

Średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia i okres półtrwania walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca jest podobny do obserwowanego u zdrowych ochotników. Wartości AUC i Cmax walsartanu są niemal proporcjonalne (równe) przy dawkach przekraczających zakres dawek klinicznych (od 40 do 160 mg dwa razy dziennie). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Jawny klirens walsartanu po przyjęciu doustnym wynosi około 4,5 l/h. Wiek nie wpływa na jawny klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci starsi

Nieco większy wpływ systemowy walsartanu obserwowano u niektórych pacjentów starszych w porównaniu z młodymi osobami; jednakże nie miało to żadnego znaczenia klinicznego.

Zaburzenia funkcji nerek

Zgodnie z oczekiwaniami dla substancji, której klirens nerkowy stanowi tylko 30% całkowitego klirensu osocza, nie stwierdzono związku między funkcją nerek a wpływem systemowym walsartanu. Dlatego nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny > 10 ml/min). Obecnie brak jest doświadczenia w bezpiecznym stosowaniu u pacjentów z klirens kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walsartan należy stosować z dużą ostrożnością u tych pacjentów. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza krwi i prawdopodobnie nie może być usuwany za pomocą dializy.

Niewydolność wątroby

Około 70% zaabsorbowanej dawki wydalane jest drogą żółciową, głównie w niezmienionej formie. Walsartan nie ulega istotnej biotransformacji. Dwa razy większe działanie (AUC) obserwowano u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby w porównaniu z zdrowymi ochotnikami.

Nie zaobserwowano jednak związku między stężeniem walsartanu we krwi osoczu a stopniem dysfunkcji wątroby. Walsartan nie był badany u pacjentów z ciężką dysfunkcją wątroby.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Hipertensja tętnicza

Leczenie hipertensji tętniczej u dorosłych oraz dzieci w wieku od 6 lat.

Stan po zawale serca

Leczenie klinicznie stabilnych pacjentów dorosłych z niewydolnością serca objawową lub bezobjawową dysfunkcją oskrzelową lewej komory serca po niedawno (12 godzin – 10 dni) przebytym zawałcie mięśnia sercowego.

Niewydolność serca

Leczenie niewydolności serca objawowej u pacjentów dorosłych, gdy nie można stosować inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), lub jako terapia wspomagająca przy stosowaniu IEK, gdy nie można stosować blokerów kanałowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych.

Ciężka niewydolność wątroby, cyroz żółciowy oraz cholestaza.

Ciąża lub planowanie zajścia w ciążę (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) lekami z grupy ARB, IEK lub aliskirenu

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków z grupy ARB z innymi lekami blokującymi RAAS, takimi jak leki z grupy IEK lub aliskiren, ze względu na potencjalne ryzyko zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym walzartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit

O opisach odwracalnego zwiększenia stężenia litu w osoczu i toksyczności meldowano podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów IEK. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem walzartanu i litu, taka kombinacja nie jest zalecana. Jeżeli kombinacja ta uznana zostanie za niezbędną, zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu krwi.

Potas

Diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne leki, które mogą zwiększać stężenie potasu (heparyna) mogą prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w osoczu krwi, a u pacjentów z niewydolnością serca – do podwyższenia stężenia kreatyniny.

Jeśli stosowanie leku wpływającego na stężenie potasu w połączeniu z walzartanem uznane zostanie za konieczne, zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi.

Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu

Leki przeciwwirusowe niesteroidowe (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę oraz nieselektywne NLPZ

Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II z NLPZ może wystąpić osłabienie efektu przeciwciśnieniowego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ może prowadzić do pogorszenia czynności nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę czynności nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Transportery

Zgodnie z wynikami badań in vitro, walzartan jest substancją podstawową dla wątrobowego transportera pobierania OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydalenia MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera pobierania (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera wydalenia (np. rytonawiru) może zwiększyć ekspozycję ogólnoustrojową na walzartan. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności na początku lub na końcu współstosowania tych leków.

Inne

W trakcie badań interakcji leków z walzartanem nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji z walzartanem ani z żadną z następujących substancji: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Dzieci

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu walzartanu i innych substancji hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron u dzieci i młodzieży z hipertensją tętniczą, które mogą zwiększyć stężenie potasu w osoczu krwi. Należy dokładnie monitorować czynność nerek oraz stężenie potasu w osoczu krwi.

Особliwości stosowania.

Hipokaliemia

Jednoczesne stosowanie suplementów potasu, moczopędnych zatrzymujących potas, zamienników soli zawierających potas lub innych leków mogących podnieść stężenie potasu (heparyna) nie jest zalecane. W razie potrzeby należy kontrolować stężenie potasu.

Zaburzenia funkcji nerek.

Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirem kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializę, dlatego walzartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny > 10 ml/min nie wymaga się dostosowania dawki.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby. Walzartan należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu bez cech cholestazy.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OBKK). U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej, np. u tych leczonych wysokimi dawkami moczopędnych, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu leczenia walzartanem może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Przed rozpoczęciem terapii walzartanem należy skorygować poziom sodu i/lub objętość krwi krążącej, np. poprzez zmniejszenie dawki moczopędnego.

Stenoza tętnicy nerkowej. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania antagonistów receptora angiotensyny u pacjentów z dwustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą tętnicy jedynego nerki. Krótkotrwałe stosowanie walzartanu u 12 pacjentów z nadciśnieniem wazorenalnym wtórnym do jednostronnej stenozy tętnicy nerkowej nie powodowało istotnych zmian parametrów hemodynamicznych nerek, stężenia kreatyniny w surowicy ani azotu moczanego we krwi. Ponieważ inne leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) mogą podnosić stężenie mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy u pacjentów z jednostronną stenozą tętnicy nerkowej, w celu zapewnienia bezpieczeństwa zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas leczenia walzartanem.

Przeszczepienie nerki

Obecnie nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania walzartanu u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Nie należy stosować walzartanu pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem, ponieważ u nich nie jest aktywowany układ renina-angiotensyna.

Stenoza zastawki aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, lek należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej lub z obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Ciąża

Nie należy przepisywać antagonistów receptora angiotensyny II w czasie ciąży. Jeżeli kontynuacja leczenia lekiem jest uznawana za niezbędną, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy zmienić lek na alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. Jeżeli potwierdzono ciążę, leczenie należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywne.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Kombinacja kaptoprilu i walzartanu nie wykazała dodatkowego efektu klinicznego, natomiast zwiększyła ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji w porównaniu z leczeniem odpowiednimi lekami. W związku z tym nie zaleca się stosowania walzartanu w połączeniu z inhibitorem ACE.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego. Ocena pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Stosowanie walzartanu u pacjentów po zawale mięśnia sercowego często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, ale zazwyczaj nie ma potrzeby przerywania terapii z powodu utrzymującej się objawowej hipotensji tętniczej, pod warunkiem przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność serca

U pacjentów z niewydolnością serca trójpotrójna kombinacja inhibitora ACE, blokera beta i antagonisty receptora angiotensyny (ARA) nie wykazała żadnych efektów klinicznych. Kombinacja ta prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia niepożądanych działań, dlatego nie jest zalecana. Należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością serca i zawsze ocenić funkcję nerek.

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny u pacjentów z niewydolnością serca często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, ale zazwyczaj nie ma potrzeby przerywania terapii z powodu utrzymującej się objawowej hipotensji tętniczej, pod warunkiem przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania.

U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE wiąże się z oligurią i/lub postępującą azotemią oraz w pojedynczych przypadkach z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkiem śmiertelnym. Ponieważ walzartan jest antagonistą angiotensyny II, nie można wykluczyć, że jego stosowanie może być związane z zaburzeniem funkcji nerek.

Zespół Quinckego w wywiadzie

Podczas stosowania walzartanu zgłaszano rozwój u pacjentów zespołu Quinckego, w tym obrzęku krtani i szczeliny głosowej prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka; u niektórych z tych pacjentów wcześniej występował zespół Quinckego podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. W przypadku wystąpienia zespołu Quinckego należy natychmiast przerwać stosowanie Vanateksu i nie należy ponownie przepisywać walzartanu.

Obrzęk jelita (angioedema)

Zgłaszano przypadki obrzęku jelita u pacjentów leczonych antagonistami receptora angiotensyny II, w tym walzartanem (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po przerwaniu stosowania antagonistów receptora angiotensyny II. Jeżeli rozpoznano obrzęk jelita, należy przerwać przyjmowanie walzartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie aż do całkowitego ustąpienia objawów.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Jednoczesne stosowanie leków z grupy ARA z innymi lekami oddziałującymi na RAAS wiąże się ze zwiększeniem częstości występowania hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek w porównaniu z monoterapią. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji nerek oraz elektrolitów u pacjentów otrzymujących walzartan i inne leki oddziałujące na RAAS.

Dzieci

Zaburzenia funkcji nerek

Nie prowadzono badań dotyczących stosowania u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializę, dlatego walzartan nie jest zalecany u tych pacjentów. U dzieci z klirem kreatyniny > 30 ml/min nie wymaga się dostosowania dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek i stężenie potasu w surowicy podczas leczenia walzartanem. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy walzartan stosuje się w obecności innych stanów (wysoka temperatura, odwodnienie), które mogą zaburzać funkcję nerek.

Zaburzenia funkcji wątroby

Walzartan jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z zastoinowym marskością wątroby i u pacjentów z cechami cholestazy. Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania walzartanu u dzieci z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub zespolem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (ARA II) jest przeciwwskazane w całym okresie ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka wpływu teratogennego wynikającego ze stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży są niejednoznaczne, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ brak jest kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka stosowania antagonistów receptora angiotensyny II, ryzyko wpływu teratogennego może istnieć również dla tej grupy leków. Z wyjątkiem przypadków, gdy kontynuacja terapii jest uznawana za niezbędną, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przepisać alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. Jeżeli potwierdzono ciążę, leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywne.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje fetotoksyczność u ludzi (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli ARA II były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego w celu oceny funkcji nerek i stanu kości czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały ARA II, należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Ze względu na brak informacji dotyczących stosowania walzartanu w okresie karmienia piersią, Vanateks nie jest zalecany w tym okresie.

Plodność

Walzartan w dawkach do 200 mg/kg/dobę nie powodował niepożądanych efektów na funkcję rozrodczą u szczurów. Dawkę tę 200 mg/kg/dobę przekracza ona 6-krotnie maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka przeliczoną na mg/m² (obliczenia przeprowadzono dla doustnej dawki 320 mg/dobę u pacjenta o masie ciała 60 kg).

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność kierowania pojazdami. Podczas kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub zmęczenia.

Sposób stosowania i dawki.

Walsartan można przyjmować niezależnie od posiłku, popijając wodą.

Hipertensja tętnicza

Zalecana dawka początkowa walsartanu wynosi 80 mg (1 tabletka Vanateksu 80 mg lub ½ tabletki Vanateksu 160 mg) 1 raz dziennie. Efekt hipotensyjny osiąga się w ciągu pierwszych 2 tygodni, a maksymalny efekt po 4 tygodniach.

U niektórych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest wystarczająco kontrolowane, dawkę można zwiększyć do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg.

Walsartan można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwhypertensyjnymi.

Dodanie środka moczopędnego, takiego jak hydrochlorotiazyd, jeszcze bardziej obniża ciśnienie tętnicze u tych pacjentów.

Stan po zawale serca

Leczenie klinicznie stabilnych pacjentów można rozpocząć stosując walsartan już 12 godzin po przebytym zawałach mięśnia sercowego. Po dawce początkowej 20 mg 2 razy dziennie, dawkę walsartanu należy zwiększyć do 40 mg, 80 mg i 160 mg 2 razy dziennie w ciągu kilku następnych tygodni. Lek Vanateks nie jest wskazany do leczenia wstępnego. W celu zastosowania niższych dawek (20 mg, 40 mg) należy użyć leku w innej postaci leku.

Docelowa maksymalna dawka wynosi 160 mg 2 razy dziennie. Ogólnie zaleca się osiągnięcie dawki 80 mg 2 razy dziennie po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i maksymalnej dawki 160 mg 2 razy dziennie po 3 miesiącach, z uwzględnieniem tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej lub dysfunkcji nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Walsartan można stosować pacjentom, którzy przyjmowali inne leki po przebytym zawałach mięśnia sercowego, takie jak leki trombolityczne, kwas acetylosalicylowy, blokery beta, statyny i środki moczopędne. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z inhibitorem ACE.

Ocena stanu pacjentów po przebytym zawałach mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować badanie funkcji nerek.

Niewydolność serca

Zalecana dawka początkowa walsartanu wynosi 40 mg 2 razy dziennie. Lek Vanateks nie jest wskazany do leczenia wstępnego. W celu zastosowania niższej dawki (40 mg) należy użyć leku w innej postaci leku.

Dawkę należy zwiększać do 80 mg i 160 mg 2 razy dziennie z odstępami co najmniej 2-tygodniowymi, z uwzględnieniem tolerancji leku przez pacjenta. Należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki współistniejących środków moczopędnych. Maksymalna dzienna dawka, którą stosowano, wynosiła 320 mg i była podzielona na kilka dawek.

Walsartan można przyjmować wraz z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca.

Jednakże nie zaleca się trójnej kombinacji inhibitora ACE, blokera beta i walsartanu.

Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca powinna zawsze obejmować badanie funkcji nerek.

Stosowanie w określonych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek

Dorosłym pacjentom z klirensem kreatyniny > 10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

<Cukrzyca

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

<Niewydolność wątroby

Antagoniści receptora angiotensyny są przeciwwskazani pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą wątrobą i cholestazą. U pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu łagodnym i umiarkowanym bez cholestazy dawka walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci.

Walsartan stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku od 6 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania antagonistów receptora angiotensyny u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone. Lek nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu po zawale serca u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

<Nadciśnienie tętnicze u dzieci

Dzieci od 6 roku życia

Dawka początkowa wynosi 40 mg 1 raz dziennie u dzieci o masie ciała poniżej 35 kg oraz 80 mg 1 raz dziennie u dzieci o masie ciała 35 kg i więcej. Lek Vanateks nie jest wskazany do leczenia wstępnego. W celu zastosowania niższej dawki (40 mg) należy użyć leku w innej postaci leku.

Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki badane w badaniach klinicznych podano w poniższej tabeli.

Dawek wyższych niż podane nie badano.

Masa ciała	Maksymalna dawka walzartanu przebadana podczas badań klinicznych
Od ≥ 18 kg do < 35 kg	80 mg
Od ≥ 35 kg do < 80 kg	160 mg
Od ≥ 80 kg do ≤ 160 kg	320 mg

Dzieci w wieku do 6 lat

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności antagonistów receptora angiotensyny u dzieci w wieku od 1 do 6 lat.

Stosowanie u dzieci w wieku od 6 lat z niewydolnością nerek

Nie badano stosowania u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie, dlatego walfarpan nie powinien być stosowany tym pacjentom. U dzieci z klirem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Konieczne jest staranne monitorowanie czynności nerek oraz poziomów potasu w osoczu.

Stosowanie u dzieci w wieku od 6 lat z niewydolnością wątroby

Antagoniści receptora angiotensyny są przeciwwskazane u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą biloną i u pacjentów z obtorem żółciowym. Doświadczenie kliniczne stosowania antagonistów receptora angiotensyny u dzieci z niewydolnością wątroby w stopniu lekkim i umiarkowanym jest ograniczone. Dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Niewydolność serca i niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego u dzieci

Antagoniści receptora angiotensyny nie są zalecane w leczeniu niewydolności serca ani niedawno przebytego zawału mięśnia sercowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Objawy

Przedawkowanie walzartanem może prowadzić do wyraźnej hipotensji tętniczej, która może skutkować osłabieniem świadomości, kolapsem naczyniowym i/lub wstrząsem.

Leczenie

Zabiegi terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia oraz rodzaju i ciężkości objawów; podstawowe znaczenie ma ustabilizowanie krążenia. W przypadku hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy przeprowadzić korektę objętości krwi krążącej.

Mało prawdopodobne, że walzartan jest usuwany podczas hemodializy.

Efekty uboczne.

Podczas kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość występowania efektów ubocznych przy stosowaniu placebo była porównywalna do takiej przy stosowaniu walosartanu. Stwierdzono, że częstość występowania efektów ubocznych nie była związana z dawką ani długością leczenia, a także nie stwierdzono związku z płcią, wiekiem czy rasą pacjenta.

Efekty uboczne zarejestrowane podczas badań klinicznych, badań pozarejestrowych oraz badań laboratoryjnych wymieniono poniżej według klas układów narządów.

Częstość występowania efektów ubocznych oceniano w następujący sposób, począwszy od najczęściej występujących: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (> 1/10000, < 1/1000), nieznane: rzadkość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych. W każdej grupie częstości efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Do wszystkich niepożądanych efektów ubocznych zgłaszanych podczas badań pozarejestrowych i badań laboratoryjnych nie można zastosować żadnej z powyższych częstości, a ich częstość oznaczono jako „nieznana”.

Nadciśnienie tętnicze

Ze strony krwi i układu limfatycznego

Nieznana: obniżenie hemoglobiny, obniżenie hematokrytu, neutropenia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego

Nieznana: podwyższona wrażliwość, w tym choroba surowicza.

Ze strony metabolizmu i trawienia

Nieznana: wzrost stężenia potasu w osoczu, hiponatremia.

Ze strony narządów słuchu i labiryntu

Rzadko: zawroty głowy.

Ze strony naczyń

Nieznana: zapalenie naczyń.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i narządów śródpiersia

Rzadko: kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego

Bardzo rzadko: angioobrzęk jelita.

Rzadko: ból brzucha.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych

Nieznana: podwyższenie wskaźników funkcji wątroby, w tym podwyższenie stężenia bilirubiny w osoczu.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Rzadko: angioobrzęk, wysypka, świąd.

Nieznana: dermopatia pęcherzowa.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Nieznana: miągłość.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Nieznana: niewydolność nerek i zaburzenia funkcji nerek, podwyższenie stężenia kreatyniny w osoczu.

Ogólne zaburzenia

Rzadko: zwiększona zmęczliwość.

Reakcje obserwowane podczas badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, niezależnie od związku przyczynowego z badanym lekiem: artrologia, osłabienie, ból pleców, biegunka, zawroty głowy, ból głowy, bezsenność, obniżenie libidum, nudności, obrzęki, zapalenie gardła, zapalenie nosa, zapalenie zatok, infekcje dróg oddechowych górnych, infekcje wirusowe.

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze

Efekt przeciw nadciśnieniowy walosartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych (każde z dalszym kontynuowaniem lub badaniem) u 711 dzieci w wieku od 6 do 18 lat, z których 560 pacjentów otrzymywało walosartan. Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (takich jak ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy nie stwierdzono istotnych różnic w zakresie rodzaju, częstości i nasilenia niepożądanych reakcji między profilem bezpieczeństwa dla dzieci w wieku od 6 do 18 lat a wcześniej zarejestrowanym profilem bezpieczeństwa dla dorosłych pacjentów.

Ocena neurokognitywna oraz ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazała klinicznie istotnych ogólnych negatywnych skutków po leczeniu walosartanem trwającym do 1 roku.

W podwójnym ślepym randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, które kontynuowano jako badanie otwarte trwające jeden rok, odnotowano dwa przypadki śmiertelne oraz pojedyncze przypadki znacznego wzrostu transaminaz wątrobowych.

Te przypadki wystąpiły w populacji z istotnymi chorobami współistniejącymi. Związek przyczynowo-skutkowy z walosartanem nie został potwierdzony. W drugim badaniu, w którym uczestniczyło 75 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, nie obserwowano istotnego wzrostu transaminaz wątrobowych ani przypadków śmiertelnych podczas leczenia walosartanem.

Hipokaliemia była częściej obserwowana u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z przewlekłymi chorobami nerek.

Przeprowadzono analizę połączoną 560 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym dzieci (w wieku 6–17 lat), którzy otrzymywali monoterapię walosartanem [n=483] lub kombinowaną terapię przeciw nadciśnieniową zawierającą walosartan [n=77]. Spośród 560 pacjentów 85 (15,2%) miało przewlekłą niewydolność nerek (CKD) (początkowy poziom GFR <90 ml/min/1,73 m²). Ogółem 45 (8,0%) pacjentów przerwało badanie z powodu niepożądanych zdarzeń. Ogółem u 111 (19,8%) pacjentów wystąpił efekt uboczny leku, przy czym najczęściej występujące to ból głowy (5,4%), zawroty głowy (2,3%) i hiperkaliemia (2,3%). U pacjentów z CKD najczęściej występującymi efektami ubocznymi były hiperkaliemia (12,9%), ból głowy (7,1%), wzrost stężenia kreatyniny w osoczu (5,9%) i nadciśnienie tętnicze (4,7%). U pacjentów bez CKD najczęściej występującymi efektami ubocznymi były ból głowy (5,1%) i zawroty głowy (2,7%). Efekty uboczne występowały częściej u pacjentów, którzy otrzymywali walosartan w połączeniu z innymi lekami przeciw nadciśnieniowymi, niż przy monoterapii walosartanem.

Profil bezpieczeństwa obserwowany podczas kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u chorych z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z chorobą współistniejącą. Efekty uboczne obserwowane u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca wymieniono poniżej.

Po przebytym zawałemięśnia sercowego i/lub niewydolności serca

Ze strony krwi i układu limfatycznego

Nieznana: trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego

Nieznana: podwyższona wrażliwość, w tym choroba surowicza.

Ze strony metabolizmu i trawienia

Rzadko: hiperkaliemia.

Nieznana: wzrost stężenia potasu w osoczu, hiponatremia.

Ze strony układu nerwowego

Często: zawroty głowy, zawroty głowy ortostatyczne.

Rzadko: omdlenia, ból głowy.

Ze strony narządów słuchu i labiryntu

Rzadko: zawroty głowy.

Ze strony serca

Rzadko: niewydolność serca.

Ze strony naczyń

Często: hipotensja tętnicza, hipotensja ortostatyczna.

Nieznana: zapalenie naczyń.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i narządów śródpiersia

Rzadko: kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego

Rzadko: nudności, biegunka.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych

Nieznana: podwyższenie wskaźników funkcji wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: angioobrzęk.

Nieznana: wysypka, świąd.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Nieznana: miągłość.

Ze strony nerek i dróg moczowych

Często: niewydolność nerek i zaburzenia funkcji nerek.

Rzadko: ostra niewydolność nerek, podwyższenie stężenia kreatyniny w osoczu.

Nieznana: wzrost stężenia azotu mocznika we krwi.

Ogólne zaburzenia

Rzadko: osłabienie, zwiększona zmęczliwość.

Okres ważności. 4 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w suchym, chronionym przed światłem miejscu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 14 tabletek w blisterze, 2 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Zakład Farmaceutyczny „POLPHARMA” S.A.

Pharmaceutical Works „POLPHARMA” S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Pelplińska 19, 83-200, Starogard Gdański, Polska /
19, Pelplinska Str., 83-200 Starogard Gdanski, Poland.