INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU WALSARTAN (VALSARIYA)

Skład:

substancja czynna: valsartan;

1 tabletka zawiera 80 mg lub 160 mg valsartanu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, krosplawidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172) – wyłącznie dla tabletek 160 mg.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Walsarīya 80 mg: blade czerwone tabletki o kształcie okrągłym, powlekane, z zaokrąglonymi krawędziami, z rowkiem po jednej stronie, z oznaczeniem (drukiem) „D” po jednej stronie rowka i „V” – po drugiej oraz oznaczeniem (drukiem) „NVR” na odwrocie tabletu;

Walsarīya 160 mg: szaro-pomarańczowe tabletki o kształcie owalnym, powlekane, nieco wypukłe, z rowkiem po jednej stronie, z oznaczeniem (drukiem) „DX” po jednej stronie rowka i „DX” – po drugiej oraz oznaczeniem (drukiem) „NVR” na odwrocie tabletu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki będące antagonistami angiotensyny II.

Kod ATC C09CA03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Valsartan jest doustnie stosowanym, aktywnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II. Działa selektywnie na podtyp receptora AT1, odpowiedzialny za znane efekty angiotensyny II. Zwiększone stężenia angiotensyny II w osoczu krwi po blokacie receptorów AT1 przez valsartan mogą stymulować niezablokowane receptory AT2, które równoważą działanie receptora AT1. Valsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptora AT1, ale ma znacznie większą (około 20 000 razy) powinowactwo do receptora AT1 niż do receptora AT2.

Valsartan nie hamuje ACE (enzymu konwertującego angiotensynę), znanego również jako kinaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość pulsu.

Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, maksimum – w ciągu 4–6 godzin po przyjęciu doustnie; trwałość działania – ponad 24 godziny. Maksymalny efekt terapeutyczny rozwija się po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Stosowanie w połączeniu z hydrochlorotiazydem osiąga istotne dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego.

Nagłe odstawienie leku nie wiąże się z rozwojem zespołu odstawienia.

Przy długotrwałym stosowaniu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stwierdzono, że lek nie miał istotnego wpływu na poziom całkowitego cholesterolu, kwasu moczowego, a przy stosowaniu na czczo – na stężenie trójglicerydów i glukozy w osoczu krwi.

Stosowanie leku zmniejsza liczbę przypadków hospitalizacji z powodu niewydolności serca, spowalnia postęp niewydolności serca, poprawia klasę czynnościową według klasyfikacji New York Heart Association, zwiększa frakcję wyrzutową, a także osłabia objawy niewydolności serca i poprawia jakość życia w porównaniu z placebo.

Valsartan był również skuteczny w zmniejszaniu liczby śmiertelnych skutków chorób układu sercowo-naczyniowego i przypadków hospitalizacji z powodu niewydolności serca, a także nawrotowego zawału mięśnia sercowego. Valsartan pozytywnie wpływał na taki parametr, jak czas od wystąpienia ostrego zawału mięśnia sercowego do pierwszych objawów choroby układu sercowo-naczyniowego prowadzącej do skutku śmiertelnego.

Dzieci

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych oraz otyłość były najczęstszymi podstawowymi stanami medycznymi powodującymi nadciśnienie tętnicze u dzieci podczas badań.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania u dzieci w wieku od 6 lat

Trzy dawki valsartanu (niska, średnia i wysoka) istotnie obniżały ciśnienie skurczowe o 8, 10, 12 mm Hg od poziomu wyjściowego odpowiednio.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania u dzieci w wieku do 6 lat

Valsartan nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym podaniu valsartanu w postaci tabletek maksymalne stężenia w osoczu krwi osiągane są po 2–4 godzinach, w postaci roztworu – po 1–2 godzinach. Średnia absolutna biodostępność tabletek i roztworu leku wynosi odpowiednio 23% i 39%. Pokarm zmniejsza ekspozycję (określoną jako AUC) valsartanu o około 40% i maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) o około 50%, mimo to stężenia valsartanu w osoczu krwi od około 8 godzin po podaniu leku są podobne w grupach przyjmujących lek na czczo i po posiłku. Jednak zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym zmniejszeniem efektu terapeutycznego, dlatego valsartan można przyjmować zarówno podczas spożywania pokarmu, jak i na czczo.

Rozkład

Objętość rozkładu valsartanu w stanie równowagi po podaniu dożylnym wynosi około 17 l, co wskazuje, że valsartan nie jest szeroko rozprowadzany w tkankach. Valsartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (94–97%), głównie z albuminą osocza krwi.

Biotransformacja

Valsartan nie jest znacznie metabolizowany, ponieważ tylko około 20% dawki wydalane jest w postaci metabolitów. Hydroksymetabolit został zidentyfikowany w osoczu krwi w niskich stężeniach (mniej niż 10% AUC valsartanu). Ten metabolit jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie

Krzywa farmakokinetyczna valsartanu ma charakter wielokrotnie eksponencjalny (T½α < 1 godzina i T½ß około 9 godzin). Valsartan wydalany jest głównie drogą żółciową z kałem (około 83% dawki) i nerkami z moczem (około 13% dawki), głównie w niezmienionej formie. Po wstrzyknięciu dożylnym klirens osoczowy valsartanu wynosi około 2 l/godz, a klirens nerkowy – 0,62 l/godz (około 30% całkowitego klirensu). Okres półwydalenia valsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca

Średni czas osiągnięcia Cmax i okres półwydalenia valsartanu u pacjentów z niewydolnością serca i u zdrowych ochotników jest podobny. Wartości AUC i Cmax valsartanu są prawie proporcjonalne do wzrostu dawki powyżej zakresu klinicznego dawkowania od 40 (w tym przypadku należy stosować valsartan w innej postaci leku umożliwiającej niższe dawkowanie) do 160 mg 2 razy na dobę. Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Przewidywany klirens valsartanu po podaniu doustnym wynosi około 4,5 l/godz. Wiek nie wpływa na przewidywany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. U niektórych pacjentów w podeszłym wieku ogólny wpływ valsartanu był nieco bardziej wyrażony niż u pacjentów młodszych, jednak nie wykazano klinicznej istotności tego zjawiska.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek. Nie wykazano korelacji między funkcją nerek a ogólnym wpływem valsartanu. Dlatego u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny > 10 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki leku. Obecnie nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z klirens kreatyniny < 10 ml/min i u pacjentów poddawanych dializie, dlatego valsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Valsartan ma wysoki stopień wiązania z białkami osocza krwi, a jego wydalanie podczas hemodializy jest mało prawdopodobne.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby. Oколо 70% ilości leku, który został wchłonięty, wydalane jest z żółcią, głównie w niezmienionej formie. Valsartan nie podlega znacznej biotransformacji i, jak można się spodziewać, ogólny wpływ valsartanu nie koreluje ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby nieżółciowej etiologii i przy braku cholestazy nie jest wymagana korekta dawki valsartanu. Wykazano, że u pacjentów z zastoinowym marskością wątroby lub obturacją dróg żółciowych AUC valsartanu zwiększa się około dwukrotnie.

Dzieci

Podczas badania z udziałem dzieci z nadciśnieniem tętniczym, które otrzymywały pojedynczą dawkę zawiesiny valsartanu (średnia dawka 0,9–2 mg/kg, maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/godz/kg) valsartanu w całym zakresie wieku od 1 do 16 lat był porównywalny z takim u dorosłych.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek

Stosowanie leku dzieciom z klirens kreatyniny < 30 ml/min i dzieciom poddawanym dializie nie było badane, dlatego valsartan nie jest zalecany tym pacjentom. Dzieciom z klirens kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek i poziom potasu w osoczu krwi.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Hipertensja tętnicza.

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci od 6. roku życia.

Stan po zawale serca.

Leczenie klinicznie stabilnych pacjentów dorosłych z niewydolnością serca lub bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory po niedawno (12 godzin – 10 dni) przebytym zawałie mięśnia sercowego.

Niewydolność serca.

Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, gdy nie można stosować inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z IEK, gdy nie można stosować blokerów kanałów wapniowych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na valsartan lub którykolwiek z substancji pomocniczych.
• Ciężka niewydolność wątroby, cyroz żółciowe i cholestaza.
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartan, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²).
• Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min).
• Wrodzony obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk rozwinięty podczas poprzedniego leczenia inhibitorem IEK lub antagonistą receptora angiotensyny II.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) lekami z grupy BRA, IEK lub aliskirenu

Stosowanie leków z grupy BRA, w tym Valsartan, w połączeniu z innymi lekami działającymi na RAAS wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Podwójna blokada RAAS w związku z połączonym stosowaniem IEK, BRA lub aliskirenu nie jest zatem zalecana. Jeżeli terapia podwójną blokadą RAAS jest uznawana za absolutnie niezbędną, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku dokładnego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów oraz ciśnienia krwi.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartan, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie BRA, w tym Valsartan, lub IEK z aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2.

Inhibitory IEK, w tym Valsartan, oraz BRA nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z cukrzycową chorobą nerek.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit

Odwracalne podwyższenie stężenia litu w surowicy i toksyczność obserwowano podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów IEK. Ze względu na brak doświadczenia w jednoczesnym stosowaniu valsartanu i litu, taka kombinacja nie jest zalecana. Jeżeli kombinacja ta uznana zostanie za niezbędną, zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu w surowicy krwi.

Podczas jednoczesnego stosowania diuretyków ryzyko toksyczności litu może wzrosnąć w wyniku przyjmowania valsartanu.

Diuretyki zatrzymujące potas, suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne substancje mogące podwyższać poziom potasu

Jednoczesne stosowanie diuretyków zatrzymujących potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementów diety zawierających potas lub substytutów soli zawierających potas może prowadzić do istotnego podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi, a u pacjentów z niewydolnością serca – do wzrostu stężenia kreatyniny surowicy.

W przypadku stosowania leku wpływającego na poziom potasu w połączeniu z valsartanem zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi.

Podczas jednoczesnego stosowania wymagana ostrożność

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę oraz nieselektywne NSAID

Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II z NSAID może wystąpić osłabienie działania przeciwciśnieniowego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NSAID zwiększa ryzyko pogorszenia funkcji nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w surowicy krwi. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Transportery

Wyniki badań in vitro wskazują, że valsartan jest substancją podstawową dla wątrobowego transportera wychwytu OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera wydzielania (np. rytonawiru) może zwiększyć ekspozycję ogólnoustrojową na valsartan. Należy zachować ostrożność na początku i na końcu jednoczesnego stosowania tych leków.

Inne

W badaniach interakcji leków z valsartanem nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji z valsartanem ani z żadną z następujących substancji: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Ponieważ valsartan jest jedynie w niewielkim stopniu metabolizowany, nie obserwowano klinicznie istotnych interakcji lekowych w postaci indukcji lub hamowania układu cytochromu P450 podczas współstosowania z valsartanem. Pomimo że valsartan wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza, badania in vitro nie wykazały żadnych interakcji na tym poziomie z szeregiem cząsteczek, które również charakteryzują się wysokim stopniem wiązania z białkami, tj. diklofenak, furosemid i warfaryna.

Dzieci

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu valsartanu i innych substancji hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron u dzieci z nadciśnieniem tętniczym, co może zwiększyć stężenie potasu w surowicy krwi. Konieczna jest dokładna kontrola funkcji nerek oraz stężenia potasu w surowicy krwi.

Особливости stosowania.

Hiperkaliemia

Jednoczesne stosowanie suplementów potasu, moczarek zatrzymujących potas, zastępców soli zawierających potas lub innych środków, które mogą podnieść stężenie potasu (heparyna itp.), nie jest zalecane. W razie potrzeby należy kontrolować poziom potasu.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OBK)

U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej, np. u tych, którzy otrzymują wysokie dawki moczarek, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu leczenia Valsartanem może wystąpić hipotensja tętnicza objawowa. Przed rozpoczęciem leczenia Valsartanem należy skorygować zawartość sodu i/lub objętości krwi krążącej, np. poprzez zmniejszenie dawki moczarki.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien zostać ułożony w pozycji poziomej z podniesionymi kończynami dolnymi; w razie potrzeby należy skorygować objętość osocza poprzez podanie roztworu fizjologicznego. Leczenie można kontynuować po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego.

Stenoza tętnicy nerkowej

Bezpieczeństwo stosowania Valsartanu u pacjentów z dwustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą jedynego nerki nie zostało ustalone. Krótkotrwałe stosowanie Valsartanu u 12 pacjentów z nadciśnieniem wazorenalnym wtórnym po jednostronnej stenozie tętnicy nerkowej nie powodowało istotnych zmian parametrów hemodynamicznych nerek, kreatyniny surowicy ani azotu mocznika we krwi. Ponieważ inne leki działające na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), mogą podnosić stężenie mocznika we krwi i kreatyniny surowicy u pacjentów z jedno- lub dwustronną stenozą tętnicy nerkowej, w celu zapewnienia bezpieczeństwa zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas leczenia walzartanem.

Zaburzenia funkcji nerek

Nie ma dotychczas danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirem kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walzartan nie powinien być stosowany tym pacjentom. Dorośli pacjenci z klirem kreatyniny > 10 ml/min nie wymagają korekty dawki.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby

Walzartan jest głównie wydalany w postaci niezmienionej z żółcią, u pacjentów z obturacją dróg żółciowych obserwuje się obniżenie klirensu walzartanu. Lek jest przeciwwskazany w przypadku cholestazy.

Pacjentom z niewydolnością wątroby lekkiego i umiarkowanego stopnia ciężkości bez cholestazy Valsartan należy stosować z ostrożnością.

Przeszczepienie nerki

Obecnie nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Valsartanu u pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerkę.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie należy stosować Valsartanu, ponieważ u nich nie jest aktywny układ renina-angiotensyna.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, lek należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej oraz z obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Ciąża

Antagoniści receptora angiotensyny II są przeciwwskazani w czasie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia lekiem jest uznawana za konieczną, pacjentkom planującym zajście w ciążę, należy zmienić lek na alternatywne środki przeciwciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. Jeśli potwierdzono ciążę, leczenie należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Kombinacja kaptoprilu i walzartanu nie wykazała dodatkowego efektu klinicznego, natomiast ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wzrosło w porównaniu z leczeniem odpowiednimi lekami. W związku z tym kombinacja walzartanu z inhibitorem ACE nie jest zalecana.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawałach serca. Ocena stanu pacjentów po zawale serca powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Stosowanie Valsartanu u pacjentów po zawale serca często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, ale zazwyczaj nie ma potrzeby przerywania terapii z powodu hipotensji objawowej pod warunkiem przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność serca

U pacjentów z niewydolnością serca potrójna kombinacja inhibitora ACE, blokera beta i Valsartanu nie wykazała żadnych efektów klinicznych. Kombinacja ta prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, dlatego nie jest zalecana. Należy zachować ostrożność wobec pacjentów z niewydolnością serca i zawsze oceniać funkcję nerek.

Stosowanie Valsartanu u pacjentów z niewydolnością serca lub zespołem popostinfarktowym często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, ale zazwyczaj nie ma potrzeby przerywania terapii z powodu hipotensji objawowej pod warunkiem przestrzegania zaleceń dotyczących dawkowania.

U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę może spowodować oligurię i/lub postępującą azotemię, a w pojedynczych przypadkach – ostre niewydolność nerek i/lub skutki śmiertelne. Ponieważ walzartan jest antagonistą angiotensyny II, nie można wykluczyć, że stosowanie Valsartanu może być związane z zaburzeniem funkcji nerek.

Angioobrzęk w wywiadzie

Podczas stosowania walzartanu donoszono o rozwoju u pacjentów angioobrzęku, w tym obrzęku krtani i szczeliny głosowej, prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka; u niektórych z tych pacjentów wcześniej rozwijał się angioobrzęk podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. W przypadku rozwoju angioobrzęku u pacjentów należy natychmiast przerwać stosowanie Valsartanu, a ponownego przepisywania Valsartanu nie należy stosować.

Inne stany przy stymulacji układu renina-angiotensyna

U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę wiązano z oligurią i/lub postępującą azotemią oraz w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkami śmiertelnymi. Ponieważ walzartan jest antagonistą angiotensyny II, nie można wykluczyć, że stosowanie Valsartanu może być związane z zaburzeniem funkcji nerek.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA)

Jednoczesne stosowanie leków z grupy ARB, w tym Valsartanu, z innymi lekami działającymi na układ RAA wiąże się ze zwiększonym występowaniem hipotensji, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek w porównaniu z monoterapią. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji nerek oraz elektrolitów u pacjentów otrzymujących Valsartan i inne leki wpływające na układ RAA.

Dzieci

Zaburzenia funkcji nerek

Stosowanie u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie nie było badane, dlatego walzartan nie jest zalecany u tych pacjentów. Dzieciom z klirem kreatyniny > 30 ml/min nie wymaga się korekty dawki. Należy starannie monitorować funkcję nerek i poziom potasu w surowicy podczas leczenia walzartanem. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy walzartan stosuje się w obecności innych stanów (wysoka temperatura, odwodnienie), które mogą prawdopodobnie zaburzać funkcję nerek.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby

Tak jak u dorosłych, Valsartan jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą wątrobową z dróg żółciowych i z cholestazą. Doświadczenie kliniczne z zastosowania Valsartanu u dzieci z niewydolnością wątroby lekkiego i umiarkowanego stopnia ciężkości jest ograniczone. Dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (ARB) jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w wyniku stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące, ale nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ nie ma kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II, ryzyko działania teratogennego może istnieć również dla tej grupy leków. Pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przepisać alternatywne leki przeciwciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. Jeśli stwierdzono ciążę, leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje u człowieka fetotoksyczność (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli od II trymestru ciąży stosowano ARB, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego w celu sprawdzenia funkcji nerek i stanu kości czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały ARB, należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Ze względu na brak informacji o stosowaniu walzartanu w okresie karmienia piersią, Valsartan nie powinien być stosowany w tym okresie; w razie potrzeby leczenia należy przerwać karmienie piersią.

Plodność

Walzartan nie powodował niepożądanych skutków na funkcję rozrodczą samców i samic zwierząt w dawkach do 200 mg/kg/dobę. Dawkę tę przekracza 6-krotnie maksymalna zalecana dawka dla człowieka przeliczona na mg/m² (obliczenia przeprowadzono dla doustnej dawki 320 mg/dobę i pacjenta o masie ciała 60 kg).

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Podczas przyjmowania leku Valsartan zaleca się zachować ostrożność podczas kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub osłabienia.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Valsartan można stosować niezależnie od posiłków, tabletki należy popijać wodą.

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze u dorosłych

Zalecana dawka początkowa Valsartanu to 80 mg raz dziennie. Efekt przeciwnadciśnieniowy osiąga się w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt – w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów z niewystarczająco kontrolowanym ciśnieniem tętniczym dawkę można zwiększyć do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg.

Valsartan można również stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Stosowanie łączone z diuretykami, takimi jak hydrochlorotiazyd, spowoduje dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów.

Nadciśnienie tętnicze u dzieci

Dzieci w wieku od 6 lat

Dawkę początkową 40 mg raz dziennie stosuje się u dzieci o wadze do 35 kg (w tym przypadku należy stosować valsartan w innej postaci leku umożliwiającej niższe dawkowanie), natomiast u dzieci o masie ciała powyżej 35 kg dawkę początkową jest 80 mg raz dziennie. Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki przedstawiono w tabeli 1.

Dawek wyższych niż wskazane nie badano, dlatego nie są one zalecane.

Tabela 1

Dzieci do 6 roku życia

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności Valsartanu u dzieci do 6. roku życia.

Stosowanie dzieciom od 6. roku życia z niewydolnością nerek

Nie badano stosowania u dzieci z kliremsem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie, dlatego Valsartan nie jest zalecany tym pacjentom. U dzieci z kliremsem kreatyniny >30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy.

Stosowanie dzieciom od 6. roku życia z niewydolnością wątroby

Tak jak u dorosłych, Valsartan jest przeciwwskazany dzieciom z ciężką niewydolnością wątroby, z marskością żółciową oraz z obturacją dróg żółciowych. Doświadczenie kliniczne w stosowaniu Valsartanu dzieciom z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka valsartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Niewydolność serca i niedawno przebitego zawału mięśnia sercowego u dzieci

Valsartan nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani niedawno przebitego zawału mięśnia sercowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Stan poposiłkowy u dorosłych

Leczenie można rozpocząć już 12 godzin po zawale mięśnia sercowego u klinicznie stabilnych pacjentów. Po początkowej dawce valsartanu 20 mg 2 razy dziennie dawkę należy zwiększyć do 40 mg 2 razy dziennie (w tym przypadku należy stosować valsartan w innej postaci leku umożliwiającej mniejsze dawkowanie), następnie do 80 mg i 160 mg 2 razy dziennie w ciągu kilku następnych tygodni.

Docelową maksymalną dawką jest 160 mg 2 razy dziennie. Ogólnie zaleca się osiągnięcie dawki 80 mg 2 razy dziennie po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia, a maksymalnej dawki 160 mg 2 razy dziennie po 3 miesiącach, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej lub niewydolności nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Valsartan można stosować pacjentom, którzy byli leczeni innymi lekami po przebytym zawałcie mięśnia sercowego, np. lekami trombolitycznymi, kwasem acetylosalicylowym, beta-blokerami, statynami i diuretykami. Nie zaleca się stosowania w połączeniu z inhibitorem ACE.

Pacjentom po przebytym zawałcie mięśnia sercowego należy stale monitorować funkcję nerek.

Niewydolność serca u dorosłych

Zalecaną dawką początkową Valsartanu jest 40 mg 2 razy dziennie. Stopniowe zwiększanie dawki do 80 mg i 160 mg 2 razy dziennie należy prowadzić w odstępach co najmniej 2 tygodnie, aż do najwyższej dawki, w zależności od tolerancji przez pacjenta. Należy rozważyć zmniejszenie dawki współistniejących diuretyków. Maksymalna dzienna dawka stosowana w badaniach wynosiła 320 mg, podzielona na kilka dawek.

Valsartan można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Jednakże nie zaleca się potrójnej kombinacji inhibitora ACE, beta-blokera i valsartanu.

Pacjentom z niewydolnością serca należy monitorować funkcję nerek.

Stosowanie w wybranych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek

U dorosłych pacjentów z kliremsem kreatyniny > 10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Jednoczesne stosowanie Valsartanu z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Cukrzyca

Jednoczesne stosowanie Valsartanu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

Niewydolność wątroby

Valsartan jest przeciwwskazany pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby, z marskością żółciową oraz z obturacją dróg żółciowych. U pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu bez obturacji dróg żółciowych dawka valsartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci.

Valsartan stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci od 6. roku życia i o masie ciała od 35 kg. Preparat nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu poposiłkowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

W wyniku przedawkowania Valsartanu może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu. Środki terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia oraz rodzaju i nasilenia objawów; najważniejsze jest ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również przeprowadzić korektę objętości krwi.

Mało prawdopodobne, że valsartan można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy.

Niepożądane działania

Hipertensja tętnicza/niewydolność serca/infarkt mięśnia sercowego

W trakcie kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość występowania niepożądanych działań przy stosowaniu placebo była porównywalna do częstości przy stosowaniu walzartanu. Stwierdzono, że częstość występowania niepożądanych działań nie była związana z dawką lub długością trwania leczenia, a także nie zależała od płci, wieku ani rasy pacjenta.

Niepożądane działania zarejestrowane podczas badań klinicznych, badań pogwarancyjnych i badań laboratoryjnych wymieniono poniżej według klas narządów i układów organizmu.

W odniesieniu do niepożądanych działań z kategorii „bardzo rzadko”, „rzadko” i „nieczęsto”, które nie zostały wykryte w ramach badań klinicznych, przeprowadzono kumulatywne wyszukiwanie w systemie danych dotyczących bezpieczeństwa.

Częstość występowania niepożądanych działań szacuje się następująco: bardzo często (> 1/10),
często (> 1/100, < 1/10), nieczęsto (> 1/1000, < 1/100), rzadko (> 1/10000, < 1/1000),
bardzo rzadko (< 1/100000), w tym pojedyncze doniesienia. W każdej grupie częstości działania niepożądane są wymienione według stopnia zmniejszania się ich nasilenia.

Niepożądane działania zarejestrowane podczas badań pogwarancyjnych i badań laboratoryjnych, dla których niemożliwe jest określenie częstości występowania, wymieniono z częstością „nieznana”.

Tabela 2

• zgłaszane przez pacjentów w stanie popoinfarktowym

zgłaszane przez pacjentów z niewydolnością serca

** rzadko zgłaszane przez pacjentów w stanie popoinfarktowym

częściej zgłaszane u pacjentów z niewydolnością serca (często: zawroty głowy, zaburzenia funkcji nerek, hipotensja; rzadko: ból głowy, nudności)

Wyniki badań laboratoryjnych

W pojedynczych przypadkach valsartan powodował obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych u 0,8% i 0,4% pacjentów otrzymujących Valsartan zaobserwowano istotne zmniejszenie (> 20%) odpowiednio liczby hematokrytu i stężenia hemoglobiny. W porównaniu do tego, u 0,1% pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano zmniejszenie obu parametrów – liczby hematokrytu i stężenia hemoglobiny.

W kontrolowanych badaniach klinicznych neutropenia występowała u 1,9% pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6% pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano istotny wzrost stężenia kreatyniny w surowicy, potasu i całkowitego bilirubiny odpowiednio u 0,8%, 4,4% i 6% pacjentów leczonych valsartanem, w porównaniu do 1,6%, 6,4% i 12,9% pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia parametrów funkcji wątroby u pacjentów leczonych valsartanem.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym leczeni valsartanem nie wymagają żadnego specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych.

W przypadku niewydolności serca stężenie kreatyniny w surowicy podnosiło się o więcej niż 50% u 3,9% pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 0,9% pacjentów przyjmujących placebo, a wzrost stężenia potasu w surowicy o więcej niż 20% obserwowano u 10% pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 5,1% pacjentów przyjmujących placebo.

W badaniach dotyczących niewydolności serca zaobserwowano wzrost stężenia mocznika w krwi u 16,6% pacjentów przyjmujących valsartan, w porównaniu do 6,3% pacjentów przyjmujących placebo.

U 4,2% pacjentów otrzymujących valsartan, u 4,8% pacjentów leczonych kombinacją valsartanu i kaptofrilu oraz u 3,4% pacjentów leczonych kaptofrilem w okresie poposiłowym zaobserwowano podwojenie stężenia kreatyniny w surowicy.

Liczba przypadków zaprzestania przyjmowania leku z powodu działań niepożądanych była niższa w grupie leczonej valsartanem w porównaniu z grupą przyjmującą kaptofril (5,8% kontra 7,7% odpowiednio).

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze

Efekt przeciwciśnieniowy valsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (takich jak ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy, nie stwierdzono istotnych różnic pod względem rodzaju, częstości i powagi działań niepożądanych między profilem bezpieczeństwa u dzieci w wieku od 6 do 18 lat a wcześniej zarejestrowanym profilem bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

Ocena neurokognitywna oraz ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazała klinicznie istotnych ogólnych skutków negatywnych po leczeniu Valsartanem trwającym do 1 roku.

W podwójnym ślepych randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, które zostało kontynuowane jako otwarte badanie trwające rok, odnotowano dwa przypadki śmiertelne oraz pojedyncze przypadki znacznego wzrostu transaminaz wątrobowych. Te przypadki występowały w populacji z istotnymi chorobami współistniejącymi. Nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego z Valsartanem. W drugim badaniu, w którym zrandomizowano 75 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, nie obserwowano istotnego wzrostu transaminaz wątrobowych ani przypadków śmiertelnych podczas leczenia valsartanem.

Hipokaliemia występowała częściej u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z podstawowymi przewlekłymi chorobami nerek.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po zawałach mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u chorych z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z chorobą podstawową. Działania niepożądane obserwowane u dorosłych pacjentów po zawałach mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca podano w Tabeli 2.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki powlekane, 80 mg lub 160 mg.

Po 14 tabletek w blisterze. Po 2 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Wydanie serii:

Lek Farmaceutična družba d.d.

oraz

Novartis Pharma S.p.A.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Verovškova 57, Ljubljana 1526, Słowenia.

oraz

Via Provinciale Citto, 131, I-80058 Torre Annunziata, Włochy.