INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU WALSARTAN (VALSARTAN)

Skład:

substancja czynna: valsartan;

1 tabletka zawiera 40 mg walsartanu;

substancje pomocnicze: manitol, celuloza mikrokryształowa, povidon, sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy, stearyna magnezu, Oparjay żółty 02F52181;

1 tabletka zawiera 80 mg walsartanu;

substancje pomocnicze: manitol, celuloza mikrokryształowa, povidon, sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy, stearyna magnezu, Oparjay różowy 02F54189;

1 tabletka zawiera 160 mg walsartanu;

substancje pomocnicze: manitol, celuloza mikrokryształowa, povidon, sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy, stearyna magnezu, Oparjay żółty 02F52182;

1 tabletka zawiera 320 mg walsartanu;

substancje pomocnicze: manitol, celuloza mikrokryształowa, povidon, sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy, stearyna magnezu, Oparjay purpurowy 02F50107;

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Walsartan 40: dwuwypukłe tabletki żółte, w kształcie kapsułki, powlekane, z rowkiem po jednej stronie, z oznaczeniem „18” po jednej stronie rowka i „2” po drugiej stronie oraz „N” na odwrocie tabletu;

Walsartan 80: dwuwypukłe tabletki okrągłe, różowe, powlekane, z oznaczeniem „183” po jednej stronie i „N” po drugiej stronie;

Walsartan 160: dwuwypukłe tabletki owalne, żółtobrunatne, powlekane, z oznaczeniem „184” po jednej stronie i „N” po drugiej stronie;

Walsartan 320: dwuwypukłe tabletki w kształcie kapsułki, ciemnoszare z odcieniem fioletowym, powlekane, z oznaczeniem „185” po jednej stronie i „N” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki antagonistów angiotensyny II.

Kod ATC C09CA03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Valsartan jest doustnie stosowanym, aktywnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za znane działanie angiotensyny II. Zwiększone stężenia angiotensyny II w osoczu krwi po blokadzie receptorów AT1 przez valsartan mogą stymulować niezablokowane receptory AT2, które równoważą działanie receptorów AT1. Valsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1, natomiast ma znacznie większą (około 20 000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Valsartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), znanego również jako kininaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II oraz niszczy bradykininę. Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość pulsu.

Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, maksimum – w ciągu 4–6 godzin po przyjęciu doustnym; czas trwania działania – ponad 24 godziny. Maksymalny efekt terapeutyczny rozwija się po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Stosowanie w połączeniu z hydrochlorotiazydem osiąga istotne dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego.

Nagłe odstawienie leku nie wiąże się z rozwojem zespołu odstawienia.

Przy długotrwałym stosowaniu leku u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stwierdzono, że nie miał on istotnego wpływu na poziom całkowitego cholesterolu, kwasu moczowego, a także – w badaniach na czczo – na stężenie trójglicerydów i glukozy w osoczu krwi.

Stosowanie leku prowadzi do zmniejszenia liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, spowolnienia postępu niewydolności serca, poprawy klasy funkcjonalnej według klasyfikacji NYHA, zwiększenia frakcji wyrzutowej, a także osłabienia objawów niewydolności serca i poprawy jakości życia w porównaniu z placebo.

Badanie VALIANT wykazało skuteczność valsartanu, podobnie jak kapotrylu, w zmniejszaniu ogólnej śmiertelności po zawałach mięśnia sercowego. Valsartan był również skuteczny w zmniejszaniu śmiertelności z przyczyn kardiologicznych i naczyniowych oraz liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, a także nawrotów zawału mięśnia sercowego. Valsartan pozytywnie wpływał na tzw. czas od ostrego zawału mięśnia sercowego do pierwszych przejawów choroby kardiologicznej i naczyniowej prowadzących do śmiertelnego skutku.

Dzieci

Działanie przeciwciśnieniowe valsartanu oceniano w 4 randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych oraz otyłość były najczęstszymi stanami medycznymi prowadzącymi do nadciśnienia tętniczego u dzieci włączonych do tych badań.

Kliniczne doświadczenie stosowania dzieciom w wieku od 6 lat

W trakcie badania klinicznego z udziałem 261 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat pacjenci o masie ciała < 35 kg otrzymywali 10, 40 lub 80 mg valsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie), pacjenci o masie ciała ≥ 35 kg otrzymywali 20, 80 i 160 mg valsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie). Na końcu 2 tygodnia valsartan obniżał ciśnienie skurczowe i rozkurczowe zależnie od dawki. Ogólnie trzy poziomy dawek valsartanu (niski, średni i wysoki) istotnie obniżały ciśnienie skurczowe o 8, 10, 12 mmHg odpowiednio od poziomu wyjściowego.

Kliniczne doświadczenie stosowania dzieciom do 6 lat

Valsartan nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Po doustnym podaniu valsartanu w postaci tabletek maksymalne stężenia we krwi osoczu osiągane są po 2–4 godzinach, w postaci roztworu – po 1–2 godzinach. Średnia absolutna biodostępność tabletek i roztworu leku wynosi odpowiednio 23% i 39%. Pokarm zmniejsza ekspozycję (określoną jako AUC) valsartanu o około 40% i maksymalne stężenie we krwi osoczu (Cmax) – o około 50%, mimo to stężenia valsartanu we krwi osoczu od około 8 godzin po podaniu leku są podobne w grupach przyjmujących lek na czczo i po posiłku. Jednakże zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym obniżeniem efektu terapeutycznego, dlatego valsartan można przyjmować zarówno podczas, jak i poza posiłkiem.

Rozkład

Objętość rozkładu valsartanu w stanie równowagi po podaniu dożylnym wynosi około 17 l, co wskazuje, że valsartan nie jest szeroko rozprowadzany w tkankach. Valsartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (94–97%), głównie z albuminą osocza.

Biortransformacja

Valsartan nie ulega znacznej metabolizacji, ponieważ około 20% dawki wydzielane jest w postaci metabolitów. W osoczu krwi stwierdzono niskie stężenia metabolitu hydroksy (poniżej 10% AUC valsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie

Krzywa farmakokinetyczna valsartanu ma charakter wielokrotnej ekspozycji (T½α<1 godz. i T½ß około 9 godzin). Valsartan wydzielany jest głównie drogą żółciową z kałem (około 83% dawki) oraz nerkami z moczem (około 13% dawki), głównie w niezmienionej formie. Po wstrzyknięciu dożylnym klirens osoczowy valsartanu wynosi około 2 l/godz., a klirens nerkowy – 0,62 l/godz. (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania valsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca (tabletki 40 mg, 80 mg i 160 mg)

Średni czas osiągnięcia Cmax i okres półtrwania valsartanu u pacjentów z niewydolnością serca i u zdrowych ochotników jest podobny. Wielkości AUC i Cmax valsartanu są prawie proporcjonalne do zwiększenia dawki powyżej klinicznego zakresu dawkowania (od 40 do 160 mg dwa razy dziennie). Średni współczynnik kumulacji wynosi około 1,7. Prognozowany klirens valsartanu po doustnym podaniu wynosi około 4,5 l/godz. Wiek nie wpływa na prognozowany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Pacjenci starsi. U niektórych pacjentów starszych wpływ systemowy valsartanu był nieco większy niż u młodszych pacjentów, jednak nie wykazano klinicznej istotności tej różnicy.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek. Nie stwierdzono korelacji między funkcją nerek a wpływem systemowym valsartanu. Dlatego pacjentom z zaburzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny > 10 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki leku. Obecnie brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z klirens kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego valsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Valsartan ma wysoki stopień wiązania z białkami osocza krwi i jego wydalanie podczas hemodializy jest mało prawdopodobne.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby. Oколо 70% wchłoniętej dawki leku wydzielane jest drogą żółciową, głównie w niezmienionej formie. Valsartan nie ulega znacznej biotransformacji i, jak można się spodziewać, wpływ systemowy valsartanu nie koreluje ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby nieżółciowego pochodzenia i bez żółtaczki mechanicznej nie jest wymagana korekta dawki valsartanu. Wykazano, że u pacjentów z żółciowym marskością wątroby lub obturacją dróg żółciowych AUC valsartanu zwiększa się około dwukrotnie.

Dzieci

W trakcie badania z udziałem 26 dzieci z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16 lat), które otrzymały pojedynczą dawkę zawiesiny valsartanu (średnia dawka 0,9–2 mg/kg, maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/godz./kg) valsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od 1 do 16 lat z analogicznym klirensiem u dorosłych przyjmujących ten sam lek.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek

Stosowanie leku dzieciom z klirens kreatyniny < 30 ml/min oraz dzieciom poddawanym dializie nie zostało zbadane, dlatego valsartan nie jest zalecany tym pacjentom. Dzieciom z klirens kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek i poziom potasu w osoczu krwi.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Hipertensja tętnicza

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci w wieku od 6 do 18 lat.

Stan po zawale serca

Leczenie klinicznie stabilnych dorosłych pacjentów z niewydolnością serca objawową lub bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory po niedawno (12 godzin – 10 dni) przebytym zawałcie mięśnia sercowego.

Niewydolność serca

Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, gdy nie można stosować inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z inhibitorami IEK, gdy nie można stosować blokerów kanałów wapniowych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na valsartan lub którykolwiek z substancji pomocniczych.
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Wrodzony obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk rozwinięty podczas poprzedniego leczenia inhibitorem IEK lub antagonistą receptorów angiotensyny II.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym valsartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typ I lub II) lub zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²).
• Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) lekami z grupy BRA, IEK lub aliskirenem

Stosowanie leków z grupy BRA, w tym valsartanu, łącznie z innymi lekami działającymi na RAAS, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, omdlenia, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Dlatego podwójna blokada RAAS w wyniku łączonego stosowania inhibitorów IEK, BRA lub aliskirenu nie jest zalecana. Jeżeli terapia podwójną blokadą RAAS jest uznawana za absolutnie niezbędną, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy ścisłym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów oraz ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym valsartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie BRA, w tym valsartanu, lub IEK z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu I i II.

Inhibitory IEK, w tym valsartan, oraz BRA nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z niefropatią cukrzycową.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lity

O opisach odwracalnego wzrostu stężenia litu w osoczu i toksyczności meldowano podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów IEK. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem valsartanu i litu, taka kombinacja nie jest zalecana. Jeżeli połączenie jest uznawane za konieczne, zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia litu w osoczu.

Kalium

Diuretyki z zachowaniem potasu (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas oraz inne leki mogące podnosić poziom potasu (heparyna itp.) mogą prowadzić do wzrostu stężenia potasu w osoczu, a u pacjentów z niewydolnością serca – również do wzrostu stężenia kreatyniny.

Jeśli lek wpływający na poziom potasu jest uznawany za konieczny w połączeniu z valsartanem, zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu.

Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę oraz nieselektywne NSAID

Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II z NSAID może prowadzić do osłabienia efektu przeciwciśnieniowego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NSAID zwiększa ryzyko pogorszenia funkcji nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w osoczu. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Transportery

Wyniki badań in vitro wskazują, że valsartan jest substancją oddziałującą na wątrobowy transporter wchłaniania OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowy transporter wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów transportera OATP1B1 (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub MRP2 (np. rytonawiru) może dojść do wzrostu ekspozycji systemowej na valsartan. Należy zachować odpowiednią ostrożność na początku lub na końcu stosowania tych leków łącznie.

Inne

W badaniach interakcji leków z valsartanem nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji z valsartanem ani z żadnym z następujących leków: cyklosporyna, warfaryna, furozemyd, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Dzieci

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu u dzieci z nadciśnieniem tętniczym valsartanu i innych substancji hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, które mogą podnieść poziom potasu w osoczu. Konieczna jest ścisła kontrola funkcji nerek oraz stężenia potasu w osoczu.

Особливости stosowania.

Hipokaliemia

Jednoczesne stosowanie suplementów potasu, moczopochłonnych zatrzymujących potas, zastępców soli zawierających potas lub innych leków, które mogą zwiększyć stężenie potasu (heparyna itp.), nie jest zalecane. W razie potrzeby należy monitorować stężenie potasu.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OBK). U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej, np. u tych leczonych wysokimi dawkami moczopochłonnych, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu terapii Valsartanem może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Przed rozpoczęciem terapii Valsartanem należy skorygować zawartość sodu i/lub objętość krwi krążącej, np. poprzez zmniejszenie dawki moczopochłonnego.

Zespół naczyniowo-nadnerczowy. Bezpieczeństwo stosowania Valsartanu u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jedynego nerki nie zostało ustalone. Krótkotrwałe stosowanie Valsartanu u 12 pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-nadnerczowym wtórnym po jednostronnym zwężeniu tętnicy nerkowej nie powodowało istotnych zmian parametrów hemodynamicznych nerek, kreatyniny surowicy ani azotu mocznika we krwi. Ponieważ inne leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) mogą zwiększać stężenie mocznika we krwi i kreatyniny surowicy u pacjentów z jedno- lub dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, w celu zapewnienia bezpieczeństwa zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas leczenia Valsartanem.

Zaburzenia funkcji nerek. Do tej pory nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirem kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializę, dlatego Valsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny > 10 ml/min korekta dawki nie jest wymagana.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby. Valsartan należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia nasilenia bez obturacji.

Przeszczepienie nerki

Obecnie nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania Valsartanu u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Nie należy stosować Valsartanu pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem, ponieważ u nich nie jest aktywowany układ renina-angiotensyna.

Zwężenie zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia prężna

Tak jak przy stosowaniu innych leków rozszerzających naczynia, Valsartan należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom ze zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią prężną.

Ciąża

Nie należy przepisywać antagonistów receptora angiotensyny II w okresie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia lekiem jest uznawana za niezbędną, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy zmienić lek na alternatywne leki przeciwciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. Jeśli potwierdzono ciążę, leczenie należy natychmiast przerwać i, jeśli konieczne, rozpocząć leczenie alternatywne.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Kombinacja kaptoprilu i Valsartanu nie wykazała dodatkowego efektu klinicznego, natomiast ryzyko wystąpienia działań niepożądanych było większe w porównaniu z leczeniem odpowiednimi lekami. W związku z tym kombinacja Valsartanu z inhibitorem ACE nie jest zalecana.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawałach serca. Ocena stanu pacjentów po zawale serca powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Stosowanie Valsartanu u pacjentów po zawale serca często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, ale zazwyczaj nie ma potrzeby przerywania terapii z powodu trwającej objawowej hipotensji tętniczej, o ile przestrzega się zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność serca

U pacjentów z niewydolnością serca trójstronna kombinacja inhibitora ACE, blokera beta i Valsartanu nie wykazała żadnych efektów klinicznych. Ta kombinacja prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych i dlatego nie jest zalecana. Trójstronna kombinacja inhibitorów ACE, antagonistów receptora mineralokortykoidowego i Valsartanu również nie jest zalecana.

Takie kombinacje można stosować tylko pod nadzorem specjalisty i przy warunku dokładnego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Badania bezpieczeństwa i skuteczności stosowania Valsartanu u dzieci nie były prowadzone.

Przebyty obrzęk naczynioruchowy

Podczas stosowania Valsartanu zgłaszano występowanie u pacjentów obrzęku naczynioruchowego, w tym obrzęku krtani i szpary głosowej prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka; u niektórych z tych pacjentów wcześniej również obserwowano rozwój obrzęku naczynioruchowego podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. W przypadku rozwoju obrzęku naczynioruchowego należy natychmiast przerwać stosowanie Valsartanu i nie należy ponownie przepisywać Valsartanu.

Inne stany przy stymulacji układu renina-angiotensyna

U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę było związane z oligurią i/lub postępującą azotemią oraz w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkiem śmiertelnym. Ponieważ Valsartan jest antagonistą angiotensyny II, nie można wykluczyć, że stosowanie Valsartanu może być związane z zaburzeniami funkcji nerek.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Jednoczesne stosowanie leków z grupy BRA, w tym Valsartanu, z innymi lekami oddziałującymi na RAAS wiąże się ze zwiększeniem częstości występowania hipotensji tętniczej, hipokaliemii i zaburzeń funkcji nerek w porównaniu z monoterapią. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji nerek oraz elektrolitów u pacjentów otrzymujących Valsartan i inne leki oddziałujące na RAAS.

Dzieci

Zaburzenia funkcji nerek

Stosowanie u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializę nie było badane, dlatego Valsartan nie jest zalecany u tych pacjentów. U dzieci z klirem kreatyniny > 30 ml/min korekta dawki nie jest wymagana. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek i poziom potasu w surowicy podczas leczenia Valsartanem. Dotyczy to szczególnie przypadków, gdy Valsartan stosuje się w obecności innych stanów (wysoka temperatura ciała, odwodnienie), które prawdopodobnie zaburzają funkcję nerek.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Valsartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby

Tak jak u dorosłych, Valsartan jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wągrodniczym cyrozem wątroby i z obturacją. Doświadczenie kliniczne z zastosowania Valsartanu u dzieci z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia nasilenia jest ograniczone. Dawka Valsartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (AIIIRA) jest przeciwwskazane w całym okresie ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży są nieprzekonujące, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ nie ma kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II, ryzyko działania teratogennego może istnieć również dla tej grupy leków. O ile kontynuacja terapii nie jest uznawana za niezbędną, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przepisać alternatywne leki przeciwciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. Jeśli w trakcie leczenia lekiem stwierdzono ciążę, należy natychmiast przerwać stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II i, w razie potrzeby, zastąpić je innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje u człowieka fetotoksyczność (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hipokaliemia).

Jeśli AIIIRA były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego w celu sprawdzenia funkcji nerek i stanu kości czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały AIIIRA, należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Ze względu na brak informacji dotyczącej stosowania Valsartanu w okresie karmienia piersią, Valsartan nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Valsartan w dawkach do 200 mg/kg/dzień nie powodował niepożądanych efektów na funkcję rozrodczą u szczurów. Dawka 200 mg/kg/dzień przekracza 6-krotnie maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka przeliczoną na mg/m² (obliczenia wykonano dla doustnej dawki 320 mg/dzień u pacjentów o masie ciała 60 kg).

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwciśnieniowych, należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub osłabienia.

Sposób podania i dawki

Sposób podania

Valsartan można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu; tabletki należy popijać wodą.

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze u dorosłych

Zalecana dawka początkowa Valsartanu to 80 mg jednorazowo na dobę. Efekt przeciwciśnieniowy osiągany jest w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt – w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów z niewystarczająco kontrolowanym ciśnieniem tętniczym dawkę można zwiększyć do 160 mg, a następnie do maksymalnej – 320 mg.

Valsartan można również stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwciśnieniowymi. Stosowanie łącznie z diuretykami, takimi jak hydrochlorotiazyd, będzie dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze u tych pacjentów.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Leczenie można rozpocząć u klinicznie stabilnych pacjentów już 12 godzin po zawałach mięśnia sercowego. Po dawce początkowej Valsartanu 20 mg dwa razy na dobę, dawkę należy stopniowo zwiększyć do 40 mg, 80 mg oraz 160 mg dwa razy na dobę w ciągu kilku kolejnych tygodni. Dawkę początkową należy stosować w postaci tabletki 40 mg, którą można podzielić na dwie równe połowy.

Maksymalna dawka wynosi 160 mg dwa razy na dobę. Ogólnie zaleca się osiągnięcie dawki 80 mg dwa razy na dobę po 2 tygodniach od rozpoczęcia leczenia, a maksymalnej dawki 160 mg dwa razy na dobę – po 3 miesiącach, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej lub zaburzeń czynności nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Valsartan można stosować pacjentom leczonym innymi lekami po przebytym zawałach mięśnia sercowego, np. lekami trombolitycznymi, kwasem acetylosalicylowym, blokerami kanałów wapniowych, statynami i diuretykami. Połączenie z inhibitorami ACE nie jest zalecane.

Pacjentom po przebytym zawałach mięśnia sercowego należy zawsze monitorować czynność nerek.

Niewydolność serca

Zalecana dawka początkowa Valsartanu to 40 mg dwa razy na dobę. Stopniowe zwiększanie dawki do 80 mg oraz 160 mg dwa razy na dobę należy prowadzić z odstępami co najmniej 2-tygodniowymi, aż do osiągnięcia najwyższej dawki, w zależności od tolerancji pacjenta. Należy rozważyć zmniejszenie dawki współistniejących diuretyków. Maksymalna dawka dobową stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg, podzielona na kilka dawek.

Valsartan można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Jednakże potrójne połączenie inhibitora ACE, blokera beta i Valsartanu nie jest zalecane.

Pacjentom z niewydolnością serca konieczny jest monitoring czynności nerek.

Stosowanie w wybranych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek

Dorośli pacjenci z klirensem kreatyniny > 10 ml/min nie wymagają korekty dawki.

Jednoczesne stosowanie Valsartanu z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Cukrzyca

Jednoczesne stosowanie Valsartanu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

Niewydolność wątroby

Valsartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, marskością wątroby żółciową oraz u pacjentów z obturacyjnym zapaleniem wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu bez obturacyjnego zapalenia wątroby dawka Valsartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci

Valsartan stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Valsartanu u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone. Preparat nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu popołowotowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Nadciśnienie tętnicze u dzieci

Dzieci w wieku od 6 lat

Dawka początkowa wynosi 40 mg jednorazowo na dobę u dzieci o masie ciała poniżej 35 kg oraz 80 mg jednorazowo na dobę u dzieci o masie ciała od 35 kg. Dawka powinna być dostosowywana w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki zbadane w badaniach klinicznych przedstawiono w tabeli 1.

Dawek wyższych niż wskazane nie badano, dlatego nie należy ich zalecać.

Tabela 1

Dzieci w wieku do 6 lat

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Valsartanu u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone.

Stosowanie dzieciom w wieku od 6 lat z niewydolnością nerek

Nie badano stosowania leku dzieciom z klirem kreatyniny <30 ml/min oraz dzieciom poddawanym dializie, dlatego Valsartan nie powinien być stosowany tym pacjentom. Dzieciom z klirem kreatyniny >30 ml/min nie wymaga się dostosowania dawki. Należy starannie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy krwi.

Stosowanie dzieciom w wieku od 6 lat z niewydolnością wątroby

Tak jak u dorosłych, Valsartan jest przeciwwskazany dzieciom z ciężką niewydolnością wątroby, z marskością wątroby żółciową oraz z obturacją dróg żółciowych. Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania Valsartanu dzieciom z niewydolnością wątroby w stopniu łagodnym i umiarkowanym jest ograniczone. Dawka Valsartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Niewydolność serca oraz niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego u dzieci

Valsartan nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani niedawno przebytego zawału mięśnia sercowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

W wyniku przedawkowania Valsartanu może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu. Leczenie zależy od czasu przyjęcia leku, rodzaju i ciężkości objawów; pierwszorzędne znaczenie ma ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również przeprowadzić korektę objętości krwi.

Mało prawdopodobne, że Valsartan może być usuwany z organizmu za pomocą dializy krwi.

Działania niepożądane.

Hipertensja tętnicza/niewydolność serca/infarkt mięśnia sercowego

Podczas kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość działań niepożądanych przy stosowaniu placebo odpowiadała częstości przy stosowaniu walzartanu. Stwierdzono, że częstość występowania działań niepożądanych nie była związana z dawką ani długością leczenia, a także wykazano brak związku z płcią, wiekiem lub rasą pacjenta.

Częstość występowania działań niepożądanych szacuje się następująco: bardzo często (>1/10), często (>1/100, <1/10), rzadko (>1/1000, <1/100), bardzo rzadko (>1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/100000), w tym pojedyncze doniesienia. W każdej grupie częstości działania niepożądane są wymienione według malejącej częstości występowania.

Działania niepożądane, dla których niemożliwe jest określenie częstości, oznaczono jako „nieznane”.

Tabela 2

* zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym

zgłaszane przez pacjentów z niewydolnością serca

** rzadko zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym

częściej zgłaszane u pacjentów z niewydolnością serca (często: zawroty głowy, zaburzenia funkcji nerek, hipotensja; rzadziej: ból głowy, nudności).

Wyniki badań laboratoryjnych

W pojedynczych przypadkach walsartan powodował obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych neutropenia występowała u 1,9 % pacjentów leczonych walsartanem, w porównaniu z 1,6 % pacjentów leczonych inhibitory ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano istotne zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy, potasu i bilirubiny ogólnej odpowiednio u 0,8 %, 4,4 % i 6 % pacjentów leczonych walsartanem, w porównaniu z 1,6 %, 6,4 % i 12,9 % pacjentów leczonych inhibitory ACE.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia parametrów czynności wątroby u pacjentów leczonych walsartanem.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym leczeni walsartanem nie wymagają specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych.

W przypadku niewydolności serca stężenie kreatyniny w surowicy podnosiło się o ponad 50 % u 3,9 % pacjentów przyjmujących walsartan, w porównaniu z 0,9 % pacjentów przyjmujących placebo, a stężenie potasu w surowicy podnosiło się o ponad 20 % u 10 % pacjentów przyjmujących walsartan, w porównaniu z 5,1 % pacjentów przyjmujących placebo.

W badaniach dotyczących niewydolności serca zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi obserwowano u 16,6 % pacjentów przyjmujących walsartan, w porównaniu z 6,3 % pacjentów przyjmujących placebo.

Zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi dwukrotnie obserwowano u 4,2 % pacjentów przyjmujących walsartan, u 4,8 % pacjentów leczonych kombinacją walsartanu i kaptoprilu oraz u 3,4 % pacjentów leczonych kaptoprilem w okresie poposiłkowym.

Liczba przypadków przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych była niższa w grupie leczonej walsartanem niż w grupie przyjmującej kaptopril (5,8 % vs. 7,7 % odpowiednio).

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze

Efekt przeciwnadciśnieniowy walsartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (np. ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy nie stwierdzono istotnych różnic co do rodzaju, częstości i nasilenia działań niepożądanych między profilem bezpieczeństwa u dzieci w wieku od 6 lat a wcześniej zarejestrowanym profilem bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

Ocena neurokognitywna oraz ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazała klinicznie istotnych ogólnych skutków negatywnych po leczeniu Valsartanem trwającym do

1 roku.

Hiperkaliemia występowała częściej u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z przewlekłymi chorobami nerek.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u chorych z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z chorobą współistniejącą. Działania niepożądane obserwowane u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca podano w Tabeli 2.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki powlekane, 40 mg, 80 mg, 160 mg, 320 mg, po 10 tabletek w blistrze w pudełku kartonowym; po 30 tabletek w pojemniku w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Data ostatniego przeglądu.