Valsartan H

do stosowania leku Valsartan H

Skład:

substancja czynna: valsartan/hydrochlorothiazid;

1 tabletka zawiera 80 mg valsartanu i 12,5 mg zmikronizowanego hydrochlorothiazidu lub 160 mg valsartanu i 12,5 mg zmikronizowanego hydrochlorothiazidu lub 160 mg valsartanu i 25 mg zmikronizowanego hydrochlorothiazidu;

substancje pomocnicze:

Valsartan H 80/12,5 mg: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, hydroksypropyloceluloza, talk, makrogol 8000, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172);

Valsartan H 160/12,5 mg: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, hydroksypropyloceluloza, talk, makrogol 8000, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172);

Valsartan H 160/25 mg: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, hydroksypropyloceluloza, talk, makrogol 4000, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Valsartan H 80/12,5 mg: jasnopomarańczowe, owalne, o lekko wypukłej powierzchni, z odbiciem (wytłoczeniem) „HGH” po jednej stronie i „CG” po drugiej stronie;

Valsartan H 160/12,5 mg: ciemnoczerwone, owalne, o lekko wypukłej powierzchni, z odbiciem (wytłoczeniem) „HНH” po jednej stronie i „CG” po drugiej stronie;

Valsartan H 160/25 mg: brązowopomarańczowe, owalne, lekko wypukłe, o lekko wypukłej powierzchni, z odbiciem (wytłoczeniem) „HХH” po jednej stronie i „NVR” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagoniści angiotensyny II i diuretyki.

Kod ATC C09D A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) jest angiotensyna II, powstająca z angiotensyny I za pomocą enzymu konwertującego angiotensynę (ECA). Angiotensyna II wiąże się z receptorami specyficznymi, zlokalizowanymi w błonach komórkowych różnych tkanek. Wykazuje szeroki zakres działania fizjologicznego, w tym bezpośredni i pośredni udział w regulacji ciśnienia tętniczego. Jako silna substancja zwężająca naczynia, angiotensyna II wywiera bezpośredni efekt wazopresyjny. Ponadto sprzyja zatrzymaniu sodu i stymuluje wydzielanie aldosteronu.

Walzartan jest aktywnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II przeznaczonym do stosowania doustnego. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za działanie angiotensyny II. Zwiększone stężenia angiotensyny II wskutek blokady receptorów AT1 przez walzartan mogą stymulować wolne receptory AT2, co równoważy działanie receptorów AT1. Walzartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1 i ma znacznie większą (około 20000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walzartan nie hamuje ECA, znanego również jako kininaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i rozkłada bradykininę. Nie obserwuje się żadnych działań niepożanych związanych z bradykininą. W badaniach klinicznych, w których walzartan porównywano z inhibitorem ECA, częstość występowania suchego kaszlu była istotnie niższa (p < 0,05) u pacjentów leczonych walzartanem w porównaniu z pacjentami przyjmującymi inhibitor ECA (2,6 % w porównaniu do 7,9 % odpowiednio). U pacjentów, którzy wcześniej leczeni byli inhibitorem ECA i rozwijali suchy kaszel, podczas leczenia walzartanem powikłanie to odnotowano w 19,5 % przypadków, a podczas leczenia diuretykiem tiazydowym – w 19 % przypadków, podczas gdy w grupie pacjentów leczonych inhibitorem ECA kaszel występował w 68,5 % przypadków (p < 0,05). Walzartan nie wchodzi w interakcje i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych, które odgrywają istotną rolę w regulacji funkcji układu sercowo-naczyniowego.

W kontrolowanych badaniach klinicznych częstość występowania kaszlu u pacjentów przyjmujących kombinację walzartanu i hydrochlorotiazydu wynosiła 2,9 %.

Stosowanie leku u pacjentów z nadciśnieniem prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego, ale nie wpływa na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu doustnej pojedynczej dawki początek działania przeciwhipertensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4–6 godzin. Działanie przeciwhipertensyjne utrzymuje się ponad 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki. Przy regularnym stosowaniu leku maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie w trakcie długotrwałej terapii. Kombinacja z hydrochlorotiazydem skuteczniej obniża ciśnienie tętnicze.

Przestanie stosowania walzartanu nie prowadzi do nawrotu nadciśnienia tętniczego ani innych działań niepożądanych.

Walzartan nie wpływa na poziom całkowitego cholesterolu, trójglicerydów, glukozy w surowicy krwi ani kwasu moczowego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Miejscem działania diuretyków tiazydowych jest korowa część dystalnych kanalików nerkowych, gdzie zlokalizowane są receptory o wysokiej wrażliwości na działanie diuretyków i gdzie zachodzi hamowanie transportu jonów Na i Cl. Mechanizm działania tiazydów związany jest z hamowaniem pompy Na+Cl-, co najprawdopodobniej zachodzi poprzez konkurencję o miejsca transportu Cl-. W wyniku tego wydalanie jonów sodu i chloru zwiększa się w przybliżeniu w jednakowym stopniu. Wskutek działania moczopędnego obserwuje się zmniejszenie objętości krążącej osocza, co prowadzi do wzrostu aktywności reniny, sekrecji aldosteronu, wydalania potasu z moczem i w konsekwencji do obniżenia stężenia potasu w surowicy krwi. Związek między reniną a aldosteronem jest pośredniczony przez angiotensynę II, dlatego stosowanie antagonisty receptorów angiotensyny II zmniejszy utratę potasu związaną z zastosowaniem diuretyku tiazydowego.

Nieczerniakowy rak skóry (NCRK)

Dostępne dane badań epidemiologicznych wskazują na skumulowaną zależność dawkowo-efektową między ekspozycją na hydrochlorotiazyd a rozwojem NCRK. Jedno badanie obejmowało 71533 przypadki raka komórkowego podstawnego i 8629 przypadków raka płaskokomórkowego, odpowiadających odpowiednio 1430833 i 172462 osobom w grupie kontrolnej. Wysokie dawkowanie hydrochlorotiazydu (≥50000 mg skumulowane) było związane ze skorygowanym stosunkiem szans (OR) 1,29 (95 % CI: 1,23–1,35) dla raka komórkowego podstawnego i 3,98 (95 % CI: 3,68–4,31) dla raka płaskokomórkowego. Obserwowano skumulowaną zależność dawkowo-efektową zarówno dla raka komórkowego podstawnego, jak i dla raka płaskokomórkowego. Inne badanie wykazało możliwy związek między rakiem warg a stosowaniem hydrochlorotiazydu: 633 przypadki raka warg porównano z 63067 grupami kontrolnymi populacyjnymi, stosując strategię doboru ryzyka. Skumulowana zależność dawkowo-efektowa została wykazana ze skorygowanym OR 2,1 (95 % CI: 1,7–2,6), zwiększającym się do OR 3,9 (3,0–4,9) dla wysokiej dawki (~25000 mg) i OR 7,7 (5,7–10,5) dla najwyższej dawki (~100000 mg). Na przykład, skumulowana dawka 100000 mg odpowiada codziennemu stosowaniu dawki ustalonej 25 mg przez okres dłuższy niż 10 lat.

Farmakokinetyka.

Walzartan. Po przyjęciu doustnie leku wchłanianie walzartanu i hydrochlorotiazydu następuje szybko, jednak stopień wchłaniania waha się w szerokich granicach. Średnia wartość absolutnej biodostępności leku Valsartan H wynosi 23 % (zakres 23 ± 7). Krzywa farmakokinetyczna walzartanu ma charakter wielu wykładniczy (t1/2α < 1 godzina i t1/2β wynosi około 9 godzin).

W zakresie badanych dawek kinetyka walzartanu ma charakter liniowy. Przy powtarzanym stosowaniu leku nie zaobserwowano zmian parametrów kinetycznych. Przy przyjmowaniu leku raz dziennie akumulacja jest nieznaczna. Stężenia leku w osoczu krwi u kobiet i mężczyzn były takie same. Walzartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami surowicy krwi (94–97 %), głównie z albuminą. Objętość rozprzestrzenienia w okresie stanu równowagi jest niska (około 17 l). W porównaniu z przepływem wątrobowym (około 30 l/godzina), klirens osoczowy walzartanu zachodzi stosunkowo wolno (około 2 l/godzina). Ilość walzartanu wydalanego z kałem wynosi 70 % (względem przyjętej dawki doustnej), a niemal 30 % wydala się z moczem, głównie w niezmienionej formie.

W przypadku przyjmowania walzartanu z posiłkiem pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) zmniejsza się o 48 %, jednak począwszy od około 8 godziny po przyjęciu leku, stężenie leku w osoczu krwi zarówno po przyjęciu na czczo, jak i z posiłkiem, jest takie samo. Zmniejszenie AUC nie towarzyszy istotnemu obniżeniu efektu terapeutycznego.

Hydrochlorotiazyd. Wchłanianie hydrochlorotiazydu po przyjęciu doustnym następuje szybko (tmax – około 2 godziny). Farmakokinetyka leku w fazach rozprzestrzenienia i eliminacji ogólnie opisana jest krzywą dwuwykładniczą; okres półtrwania fazy końcowej wynosi 6–15 godzin. W zakresie terapeutycznym dawek średnie AUC wzrasta wprost proporcjonalnie do wzrostu dawki. Przy powtarzanym stosowaniu farmakokinetyka hydrochlorotiazydu nie zmienia się, przy stosowaniu raz dziennie akumulacja jest nieznaczna.

Absolutna biodostępność hydrochlorotiazydu po przyjęciu doustnym wynosi 70 %. Wydalanie następuje z moczem: ponad 95 % dawki wydala się w niezmienionej formie, a około 4 % – w formie produktu hydrolizy – 2-amino-4-chloro-m-benzosulfonamidu.

Przy jednoczesnym stosowaniu hydrochlorotiazydu z posiłkiem obserwowano zarówno wzrost, jak i spadek jego biodostępności systemowej w porównaniu z przyjęciem na czczo. Zakres tych zmian jest niewielki i nie ma znaczenia klinicznego.

Walzartan/hydrochlorotiazyd. Przy jednoczesnym stosowaniu z walzartanem systemowa biodostępność hydrochlorotiazydu zmniejsza się o około 30 %. Z kolei jednoczesne stosowanie hydrochlorotiazydu nie wywiera istotnego wpływu na kinetykę walzartanu. Jednak interakcja ta nie wpływa na skuteczność połączonego stosowania walzartanu i hydrochlorotiazydu. W kontrolowanych badaniach klinicznych stwierdzono wyraźny efekt przeciwhipertensyjny tej kombinacji, który przewyższał efekt każdego składnika oddzielnie, a także efekt placebo.

Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym. U niektórych pacjentów w wieku podeszłym systemowe działanie walzartanu było nieco bardziej wyrażone niż u pacjentów młodszych, jednak nie miało to znaczenia klinicznego.

Niektóre dane pozwalają przypuszczać, że u pacjentów w wieku podeszłym, zarówno zdrowych, jak i cierpiących na nadciśnienie tętnicze, systemowy klirens hydrochlorotiazydu jest niższy niż u zdrowych młodych ochotników.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z klirensiem kreatyniny 30–70 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) i pacjentów poddawanych hemodializie. Walzartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza krwi i nie jest usuwany podczas hemodializy; hydrochlorotiazyd, przeciwnie, jest usuwany z organizmu podczas hemodializy.

W obecności dysfunkcji nerek średnie stężenia szczytowe w osoczu krwi i wartości AUC hydrochlorotiazydu wzrastają, a poziom wydalania z moczem obniża się. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek średni okres półtrwania prawie się podwaja ze względu na wyraźne zmniejszenie klirensu nerkowego.

Wydalanie hydrochlorotiazydu przez nerki odbywa się drogą filtracji pasywnej i aktywnej sekrecji do światła kanalików nerkowych. Stan funkcji nerek odgrywa dużą rolę w farmakokinetyce hydrochlorotiazydu, ponieważ lek ten wydala się wyłącznie drogą nerkową.

W obecności niewydolności nerek średnie stężenia szczytowe w osoczu krwi i wartości AUC hydrochlorotiazydu wzrastają, a poziom wydalania z moczem obniża się. U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek obserwuje się trzykrotne zwiększenie AUC hydrochlorotiazydu. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek odnotowano ośmiokrotne zwiększenie AUC. Hydrochlorotiazyd jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Zaburzenia funkcji wątroby. Systemowe działanie walzartanu u pacjentów z łagodnymi (n = 6) i umiarkowanymi (n = 5) zaburzeniami funkcji wątroby było dwa razy większe niż u zdrowych ochotników. Brak danych dotyczących stosowania walzartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Choroby wątroby nie wpływają istotnie na farmakokinetykę hydrochlorotiazydu, dlatego nie jest wymagane zmniejszenie jego dawki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane w monoterapii.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na którykolwiek z składników leku lub na inne pochodne sulfonamidów.
• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, marskość wątroby i cholestaza.
• Anuria, ciężkie zaburzenia funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).
• Odporna hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia, objawowa hiperurykemia.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARA), w tym walosartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²).
• Dziedziczny obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk naczynioruchowy podczas poprzedniego stosowania inhibitorów ACE lub ARA.
• Przeciwwskazane w ciąży oraz u kobiet planujących zajść w ciążę (patrz rozdział „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje związane zarówno z walosartanem, jak i z hydrochlorotiazydem

Stosowanie jednoczesne nie jest zalecane

Lit. Odwracalne zwiększenie stężenia litu w osoczu krwi oraz objawy toksyczności zaobserwowano przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE i tiazydów, w tym hydrochlorotiazydu. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem walosartanu i litu, kombinacja ta nie jest zalecana. W razie konieczności zastosowania takiej kombinacji zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu krwi.

Stosowanie jednoczesne wymaga ostrożności

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Lek Valsartan H może nasilać działanie innych leków o działaniu przeciwnadciśnieniowym (np. guanetydyna, metylozapina, rozszerzające naczynia środki, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny, beta-blokery, blokery kanałów wapniowych, bezpośrednie inhibitory reniny oraz inhibitory zwrotnego wychwytu dopaminy).

Aminy presorowe (np. noradrenalina, adrenalina)

Możliwe zmniejszenie reakcji na aminy presorowe, takie jak noradrenalina, jednak nie jest to na tyle znaczne, aby wykluczyć ich stosowanie.

Nielsteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę oraz nieselektywne NSAID

NSAID mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe zarówno antagonistów angiotensyny II, jak i hydrochlorotiazydu przy jednoczesnym stosowaniu. Ponadto jednoczesne przyjmowanie
Valsartan H i NSAID może prowadzić do zaburzeń funkcji nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi. W związku z tym zaleca się kontrolę funkcji nerek na początku leczenia oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

U starszych pacjentów, u osób z obniżoną objętością (w tym tych, którzy otrzymują terapię moczopędną) lub z dysfunkcją nerek jednoczesne stosowanie NSAID (lub inhibitorów cyklooksygenazy-2 (COX-2)) z ARA II zwiększa ryzyko zaburzeń funkcji nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Stosowanie tych leków w połączeniu wymaga ostrożności i monitorowania funkcji nerek.

Interakcje związane z walosartanem

Podwójna blokada RAAS, ARA, inhibitorami ACE lub aliskirenem

W przypadku jednoczesnego stosowania ARA, w tym walosartanu, z innymi lekami blokującymi RAAS, takimi jak inhibitory ACE lub aliskiren, należy zachować ostrożność.

Związane jest to z większą częstością występowania hipotensji, utraty przytomności, hiperkaliemii i dysfunkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. W związku z tym nie zaleca się podwójnej blokady RAAS poprzez skojarzone stosowanie inhibitorów ACE, leków blokujących receptory angiotensyny lub aliskirenu. Jeżeli podwójna blokada RAAS jest uznawana za absolutnie niezbędną, leczenie powinno odbywać się wyłącznie pod nadzorem specjalisty i wraz z monitorowaniem funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Jednoczesne stosowanie ARA, w tym walosartanu, lub inhibitorów ACE z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub niefropatią cukrzycową, zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Stosowanie jednoczesne nie jest zalecane

Diuretyki zatrzymujące potas, suplementy diety zawierające potas, leki zastępcze zawierające potas oraz inne leki mogące zwiększać stężenie potasu

W razie konieczności zastosowania leku wpływającego na poziom potasu w połączeniu z walosartanem zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi.

Przy jednoczesnym stosowaniu ARA II z innymi lekami zdolnymi do zwiększania zawartości potasu w surowicy krwi (np. diuretyki zatrzymujące potas, leki zawierające potas, heparyna) zwiększa się ryzyko rozwoju hiperkaliemii. W takich przypadkach Valsartan H, zawierający walosartan, należy stosować z ostrożnością i prowadzić monitorowanie poziomu potasu.

Transportery

Otrzymane dane in vitro wskazują, że walosartan jest substratem transportera wchłaniania wątrobowego OATP1B1/OATP1B3 oraz transportera eflluksowego wątrobowego MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych nie zostało ostatecznie ustalone. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wchłaniania (np. ryfampicyna, cyklosporyna) lub transportera eflluksu (np. rytonawir) może prowadzić do zwiększenia ekspozycji systemowej na walosartan. Przy rozpoczynaniu lub kończeniu jednoczesnego leczenia takimi lekami zaleca się zachować ostrożność.

Nie wykazano klinicznie istotnych interakcji walosartanu z następującymi lekami: cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna.

Brak interakcji

W badaniach interakcji lek-lek nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji walosartanu z żadnym z poniższych leków: cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna, cyklosporyna. Cyklosporyna i cyklosporyna mogą oddziaływać na składnik hydrochlorotiazydowy leku Valsartan H (patrz „Interakcje związane z hydrochlorotiazydem”).

Interakcje związane z hydrochlorotiazydem

Stosowanie jednoczesne wymagające ostrożności

Leki, których stosowanie wiąże się z utratą potasu i hipokaliemią Efekt hipokaliemiczny hydrochlorotiazydu może być nasilany przy jednoczesnym stosowaniu moczopędnych wydzielających potas, kortykosteroidów, środków przeczyszczających, hormonu adrenokortykotropowego, amfoterycyny, karbenoksolonu, penicyliny G, kwasu salicylowego i jego pochodnych oraz leków przeciwarytmicznych.

Jeśli istnieje potrzeba przepisania tych leków w połączeniu z kombinacją hydrochlorotiazydu i walosartanu, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu krwi.

Leki mogące indukować tachyarytmię komorową typu torsade de pointes

Z uwagi na ryzyko hipokaliemii, hydrochlorotiazyd należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami mogące indukować tachyarytmię komorową typu torsade de pointes, w szczególności z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III oraz z niektórymi lekami przeciwpadaczkowymi.

Leki wpływające na poziom sodu w surowicy krwi

Efekt hiponatremiczny diuretyków może być nasilany przy jednoczesnym przyjmowaniu takich leków jak antydepresanty, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwpadaczkowe. W przypadku długotrwałego stosowania tych leków zaleca się zachować ostrożność.

Leki mogące wywoływać dwunaprawioną tachykardię (torsades de pointes)

• Leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid).

• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylyd).

• Niektóre neuroleptyki (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyamemazyna, sulpiryd, sulpryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperidol, droperydol).

• Inne (np. beprydyl, cysapryd, difemanil, erytromycyna dożylne, halofantryna, ketanseryna, mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winokamin dożylne).

Z uwagi na ryzyko rozwoju hipokaliemii hydrochlorotiazyd należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami, które mogą wywołać dwunaprawioną tachykardię (torsades de pointes).

Glikozydy naparstnicy

Indukowana przez tiazydy hipokaliemia lub hipomagnezemia może wystąpić jako niepożądany efekt prowadzący do rozwoju arytmii serca indukowanej lekami naparstnicy.

Sole wapnia i witamina D

Stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, jednoczesne z witaminą D lub solami wapnia może sprzyjać podwyższeniu stężenia wapnia w osoczu krwi. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych z solami wapnia może powodować hiperkalcemię u pacjentów skłonnych do hiperkalcemii (np. u pacjentów z nadczynnością przytarczyc, nowotworami złośliwymi lub stanami pośredniczonymi przez witaminę D), z powodu wzmocnienia resorpcji kanalikowej wapnia.

Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina)

Leczenie tiazydami może wpływać na tolerancję glukozy. Może być konieczna korekta dawki leku przeciwcukrzycowego.

Metforminę należy stosować z ostrożnością ze względu na ryzyko kwasicy mlekowej, indukowanej możliwą niewydolnością nerek związaną z hydrochlorotiazydem.

Blokery beta i diazoksyd

Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, z blokerami beta zwiększa ryzyko hiperglikemii. Diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, mogą nasilać hiperglikemiczny efekt diazoksydu.

Leki stosowane w leczeniu padaczki (probencyd, sulfinpirazon i allopurinol)

Może wystąpić potrzeba korekty dawki leków sprzyjających wydaleniu kwasu moczowego, ponieważ hydrochlorotiazyd może podnosić poziom kwasu moczowego w osoczu krwi. Może wystąpić potrzeba zwiększenia dawki probencydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, może zwiększyć częstość reakcji nadwrażliwości na allopurinol.

Leki antycholinergiczne (np. atropina, biperidyna)

Biologiczna dostępność diuretyków tiazydowych może być zwiększona przez leki antycholinergiczne, najprawdopodobniej z powodu zmniejszenia motoryki przewodu pokarmowego i szybkości opróżniania żołądka. Z kolei można oczekiwać, że leki prokinetyczne, takie jak cyzapyd, mogą zmniejszać biologiczną dostępność diuretyków tiazydowych.

Amantadyna

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, zwiększają ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wywołanych amantadyną.

Diazoksyd

Diuretyki tiazydowe mogą nasilać hiperglikemiczny efekt diazoksydu.

Żywice jonowymienne

Wchłanianie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, jest zmniejszane pod wpływem cholestyraminy lub kolestypolu. Może to prowadzić do efektów subterapeutycznych diuretyków tiazydowych. Jednak przesunięcie w czasie przyjmowania hydrochlorotiazydu i żywicy w taki sposób, aby hydrochlorotiazyd przyjmować nie wcześniej niż 4 godziny przed lub 4–6 godzin po przyjęciu żywicy, minimalizuje ryzyko interakcji.

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat)

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać wydalanie z nerkami leków cytotoksycznych i nasilać ich działanie mielosupresyjne.

Niedepolaryzujące relaksanty mięśni szkieletowych (np. tubokuraryna)

Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają działanie takich relaksantów mięśni szkieletowych jak pochodne kurary.

Cyklosporyna

Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną zwiększa ryzyko hiperurykemii i powikłań przypominających podagrę.

Alkohol, środki znieczulające i leki uspokajające

W przypadku jednoczesnego stosowania diuretyków tiazydowych z lekami, które mogą również obniżać ciśnienie tętnicze (np. poprzez obniżenie aktywności układu współczulnego ośrodkowego lub bezpośrednie działanie rozszerzające naczynia), możliwe jest nasilenie hipotensji ortostatycznej.

Metildopa

Otrzymano pojedyncze doniesienia o zespole hemolitycznym u pacjentów stosujących jednocześnie metyldopę i hydrochlorotiazyd.

Karbamazepina

U pacjentów otrzymujących hydrochlorotiazyd jednoczesnie z karbamazepiną może rozwinąć się hiponatremia. Takich pacjentów należy poinformować o możliwej reakcji hiponatremicznej i odpowiednio obserwować ich stan.

Substancje kontrastowe zawierające jod

W przypadku odwodnienia spowodowanego przez diuretyk istnieje zwiększone ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy wysokich dawkach leku zawierającego jod. Należy przeprowadzić odpowiednie uzupełnienie utraty płynu u pacjenta przed podaniem leku.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Potas

Diuretyki tiazydowe mogą powodować hipokaliemię lub nasilać istniejącą hipokaliemię.

Zaleca się korektę hipokaliemii przed rozpoczęciem terapii tiazydami. Hipomagnezemia współwystępująca z hipokaliemią może utrudniać jej korekcję. Ponieważ Valsartan H zawiera antagonistę receptorów angiotensyny II, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tego leku z solami potasu, diuretykami zatrzymującymi potas, substytutami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą zwiększać stężenie potasu (np. heparyną). Opisywano przypadki hipokaliemii podczas leczenia diuretykami tiazydowymi. U pacjentów z chorobami powodującymi nasilone utraty potasu zaleca się częste monitorowanie stężenia potasu w osoczu.

Należy regularnie kontrolować poziom potasu i magnezu. U wszystkich pacjentów przyjmujących diuretyki tiazydowe należy kontrolować równowagę elektrolitów.

Leczenie diuretykami tiazydowymi często wiąże się z wystąpieniem hiponatremii lub nasileniem istniejącej hiponatremii oraz zasadowicy hipochlorymicznej. Może to towarzyszyć objawom neurologicznym (wymioty, dezorientacja, apatia). Diuretyki tiazydowe należy stosować wyłącznie po skorygowaniu hiponatremii. Należy regularnie kontrolować stężenie sodu w osoczu krwi.

Tiazydy zwiększają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi obiegowej (OKO)

U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub OKO, np. u osób przyjmujących wysokie dawki diuretyków, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu terapii lekiem Valsartan H może wystąpić hipotensja objawowa. Dlatego przed rozpoczęciem stosowania tego leku należy skorygować poziom sodu i/lub OKO.

W przypadku wystąpienia hipotensji pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej, a w razie potrzeby podać wlew dożylny roztworu soli fizjologicznej. Leczenie można kontynuować natychmiast po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego.

Wapń

Diuretyki tiazydowe zmniejszają wydalanie wapnia z moczem i mogą powodować wzrost stężenia wapnia w osoczu krwi. Diuretyki tiazydowe należy stosować wyłącznie po skorygowaniu hiperkalcemii lub leczeniu stanów, które ją powodują. Należy regularnie kontrolować stężenie wapnia w osoczu krwi.

Pacjenci z ciężką przewlekłą niewydolnością serca lub innymi stanami z nadaktywnością RAAS

U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności RAAS (np. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE wiąże się z oligurią i/lub postępującą azotemią, rzadziej – z ostrą niewydolnością nerek. Stosowanie Valsartanu H u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością serca nie jest uzasadnione. Ponieważ nie można wykluczyć, że hamowanie RAAS może również prowadzić do zaburzeń czynności nerek, lek ten nie powinien być stosowany u tych pacjentów.

Stenoza tętnicy nerkowej. Valsartan H należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z jednostronną lub obustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą spowodowaną przez jedyną nerkę, ponieważ u tych pacjentów może wzrosnąć stężenie mocznika i kreatyniny w osoczu krwi.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Nie należy stosować Valsartanu H u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem, ponieważ ich układ renina-angiotensyna nie jest aktywny.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, przerostowa kardiomiopatia z przeszkodą (HOCM)

Stosowanie leków rozszerzających naczynia u pacjentów ze stenozą zastawek aortalnej i mitralnej lub przerostową kardiomiopatią z przeszkodą (HOCM) wymaga szczególnej ostrożności.

Zaburzenia czynności nerek. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny > 30 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min). Diuretyki tiazydowe mogą wywoływać azotemię u pacjentów z przewlekłymi zaburzeniami czynności nerek. Są one nieskuteczne jako monoterapia przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), ale mogą być stosowane z należytą ostrożnością w połączeniu z diuretykami pętlowymi nawet u pacjentów z klirens kreatyniny < 30 ml/min. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) jednoczesne stosowanie leków – antagonistów receptorów angiotensyny, w tym Valsartanu H lub inhibitorów ACE, z aliskirenem jest przeciwwskazane.

Brak doświadczeń dotyczących stosowania walzartanu u pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) lub u pacjentów poddawanych dializie.

Przeszczepienie nerki

Do tej pory nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerki.

Zaburzenia czynności wątroby. Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z niewielkimi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby bez obturacji żółci nie jest wymagana korekta dawki. Jednak Valsartan H należy stosować z ostrożnością. Choroby wątroby nie wpływają istotnie na parametry farmakokinetyczne hydrochlorotiazydu.

Tiazydy mogą powodować zaburzenia elektrolitów, encefalopatię wątrobowa i zespół hepatorenalny. Dlatego Valsartan H należy przepisywać tym pacjentom wyłącznie po ocenie stosunku ryzyka do korzyści oraz monitorowania wskaźników klinicznych i laboratoryjnych. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z marskością wątroby żółciowej lub obturacją żółci.

Systemowy toczeń rumieniowaty. Opisywano przypadki nasilenia lub aktywacji objawów systemowego toczenia rumieniowatego pod wpływem diuretyków tiazydowych.

Inne zaburzenia metaboliczne. Diuretyki tiazydowe mogą zmieniać tolerancję na glukozę oraz zwiększać stężenie cholesterolu, trójglicerydów i kwasu moczowego w osoczu krwi, mogą również nasilać hiperurykemię i prowadzić do podagry. Dlatego Valsartan H nie jest zalecany pacjentom z hiperurykemią i/lub podagrą. U pacjentów z cukrzycą może być konieczna korekta dawki insuliny lub doustnych leków hipoglikemicznych. Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem i powodować niestałe i nieznaczne podwyższenie stężenia wapnia w osoczu przy braku zaburzeń metabolizmu wapnia. Znaczna hiperkalcemia może wskazywać na istniejące u pacjenta nadczynność przytarczyc. Należy przerwać stosowanie tiazydów przed wykonaniem testów oceniających czynność gruczołów przytarczycznych.

Wrażliwość na światło

Opisywano przypadki reakcji nadwrażliwości na światło podczas stosowania diuretyków tiazydowych. Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja nadwrażliwości na światło, zaleca się przerwanie stosowania leku. Jeśli ponowne zastosowanie leku moczopędnego jest uznane za konieczne, zaleca się ochronę odsłoniętych części skóry przed promieniowaniem słonecznym lub sztucznym ultrafioletowym.

Ogólne zalecenia

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem podwyższonej wrażliwości na inne inhibitory receptorów angiotensyny II. Reakcje nadwrażliwości na hydrochlorotiazyd są bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą.

Obrzęk naczynioruchowy

Wystąpienie obrzęku Quinckego (w tym obrzęku krtani i fałdów głosowych prowadzącego do obturacji dróg oddechowych oraz obrzęku twarzy, warg, gardła, języka) obserwowano u pacjentów przyjmujących walzartan; niektórzy z nich mieli w wywiadzie obrzęk Quinckego po stosowaniu innych leków, w tym innych antagonistów receptorów angiotensyny II, w tym inhibitorów ACE. W przypadku rozwoju obrzęku Quinckego leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać. Powtórne stosowanie leku jest przeciwwskazane.

Ostra jaskra z zamkniętym kątem

Stosowanie hydrochlorotiazydu, jako sulfonamidu, wiązano z wystąpieniem reakcji idiosynkratycznej, która może prowadzić do ostrej przejściowej krótkowzroczności i ostrej jaskry z zamkniętym kątem. Obserwuje się ostre zmniejszenie ostrości wzroku lub ból w oku. Objawy te zwykle trwają od kilku godzin do tygodnia po rozpoczęciu stosowania leku. Nieleczona jaskra może prowadzić do nieodwracalnej utraty wzroku.

Należy jak najszybciej przerwać stosowanie leku. Może być konieczne leczenie farmakologiczne lub chirurgiczne. Czynnikiem ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem jest reakcja alergiczna na stosowanie sulfonamidu lub penicyliny.

Leki zawierające sulfonamid lub pochodne sulfonamidu mogą wywoływać reakcję idiosynkratyczną, prowadzącą do wypotu choroidei z defektem pola widzenia, przejściowej krótkowzroczności i ostrej jaskry z zamkniętym kątem. Objawy obejmują nagłe wystąpienie zmniejszenia ostrości wzroku lub ból w oku i zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin lub tygodni od rozpoczęcia stosowania leku.

Nieleczona ostra jaskra z zamkniętym kątem może prowadzić do trwałej utraty wzroku. Podstawowym leczeniem jest jak najszybsze przerwanie stosowania leków. Jeśli ciśnienie wewnątrzgałkowe pozostaje niekontrolowane, może być konieczne stosowanie leków lub leczenie chirurgiczne. Czynnikami ryzyka rozwoju ostrej jaskry z zamkniętym kątem może być alergia na sulfonamid lub penicylinę w wywiadzie.

Pacjenci z niewydolnością serca, po przebytym zawałcie mięśnia sercowego

U pacjentów, u których funkcja nerek zależy od aktywności RAAS (np. pacjentów z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE lub ARB może wiązać się z oligurią i/lub postępującą azotemią, a w pojedynczych przypadkach – z ostrą niewydolnością nerek i skutkiem śmiertelnym. Ocena stanu pacjentów z niewydolnością serca lub po zawałcie mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę czynności nerek.

Nowotwory skóry niezłośliwe (NMSC)

Podwyższone ryzyko NMSC (rak podstawnokomórkowy i rak płaskokomórkowy), rosnące wraz z kumulacyjną dawką hydrochlorotiazydu, obserwowano w dwóch badaniach epidemiologicznych opartych na duńskim krajowym rejestrze nowotworów. Działanie fotouczulające hydrochlorotiazydu może stanowić potencjalny mechanizm rozwoju NMSC.

Pacjenci przyjmujący hydrochlorotiazyd powinni być poinformowani o ryzyku NMSC, zaleca się im regularne badanie skóry pod kątem nowych zmian i natychmiastowe zgłaszanie wszelkich podejrzanych zmian. Możliwe są działania zapobiegawcze mające na celu minimalizację ryzyka rozwoju nowotworu skóry, takie jak ograniczenie narażenia na promienie słoneczne i promienie ultrafioletowe oraz stosowanie odpowiedniej ochrony podczas ekspozycji na światło słoneczne. Podejrzane zmiany skóry należy natychmiast zbadać, w tym przeprowadzić badania histologiczne biopsji. Stosowanie hydrochlorotiazydu powinno być ponownie ocenione u pacjentów, którzy przebyli NMSC.

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Hydrochlorotiazyd może obniżać poziom jodu związanej z białkami w osoczu krwi. Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie wolnego bilirubiny w osoczu krwi.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Walzartan

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży i u kobiet planujących zajść w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia tym lekiem, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II w II i III trymestrze powoduje fetotoksyczność (obniżenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja, hiperkaliemia).

Jeśli stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II miało miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się przeprowadzenie ultrasonograficznego monitorowania czynności nerek i czaszki.

Noworodki matek przyjmujących antyagonistów receptorów angiotensyny II wymagają dokładnego monitorowania pod kątem hipotensji.

Hydrochlorotiazyd

Doświadczenie zastosowania hydrochlorotiazydu w czasie ciąży jest ograniczone, szczególnie w I trymestrze. Badania na zwierzętach są niewystarczające. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko. Stosowanie hydrochlorotiazydu w II i III trymestrze ciąży może prowadzić do zaburzeń krążenia fetoplacentalnego i powodować u płodu i noworodka takie działania niepożądane, jak żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i trombocytopenia.

Lekarz przepisujący lek działający na RAAS powinien poinformować kobietę o potencjalnych ryzykach w czasie ciąży.

Z uwagi na mechanizm działania antagonistów receptorów angiotensyny II nie można wykluczyć ryzyka chorób embrionalnych i płodowych. Zgodnie z danymi retrospektywnymi, stosowanie inhibitorów ACE w trzecim trymestrze wiąże się z potencjalnym ryzykiem wad wrodzonych. Ponadto odnotowano uszkodzenia płodu i skutek śmiertelny związane ze stosowaniem w II i III trymestrze leków bezpośrednio wpływających na RAAS. U ludzi przepływ krwi przez nerki płodu, zależny od rozwoju RAAS, rozpoczyna się w II trymestrze. W związku z tym ryzyko związane z leczeniem walzartanem jest większe w II i III trymestrze. Opisywano przypadki samoistnych poronień, oligohydramniosu i zaburzeń czynności nerek u noworodków, gdy ciężarne kobiety przypadkowo przyjmowały walzartan.

Noworodki narażone na działanie leku wewnątrzmacicznie należy dokładnie badać pod kątem wystarczającej ilości moczu, hiperkaliemii i wskaźników ciśnienia tętniczego. W razie potrzeby należy podjąć odpowiednie działania medyczne (np. nawodnienie), aby usunąć lek z krążenia.

Działanie wewnątrzmaciczne diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, może powodować żółtaczkę lub trombocytopenię u płodu i noworodka lub inne działania niepożądane, które wystąpiły u dorosłych.

Okres karmienia piersią

Jeśli stosowanie leku jest absolutnie konieczne, należy przerwać karmienie piersią. Brak informacji dotyczących stosowania walzartanu w czasie karmienia piersią. Hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i do mleka matki w niewielkich ilościach. Tiazydy w wysokich dawkach powodują działanie moczopędne, które może hamować produkcję mleka. W czasie karmienia piersią zaleca się stosowanie alternatywnych metod leczenia z lepiej ustalonym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w czasie karmienia noworodka lub dziecka przedwczesnego.

Niepłodność

Brak informacji o wpływie walzartanu na płodność człowieka. Badania na szczurach nie wykazały żadnych efektów walzartanu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Na początku stosowania leku (okres ustalany indywidualnie przez lekarza) zabrania się prowadzenia samochodu i wykonywania pracy, która może prowadzić do wypadku, biorąc pod uwagę, że czasem może wystąpić zawroty głowy lub zmęczenie. Późniejszy stopień zakazu określa lekarz.

Sposób stosowania i dawki

Zalecana dawka leku Valsartan H to 1 tabletka 80 mg/12,5 mg raz dziennie. W przypadku niewystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego po 3–4 tygodniach leczenia należy rozważyć kontynuację terapii w dawce 1 tabletka 160 mg/12,5 mg raz dziennie. Tabletki 160 mg/25 mg należy stosować u pacjentów, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tabletek 160 mg/12,5 mg. Jeśli przy stosowaniu tabletek 160 mg/25 mg ciśnienie tętnicze nie obniża się w wystarczającym stopniu, należy rozważyć kontynuację leczenia w dawce 320 mg/12,5 mg. Tabletki 320 mg/25 mg należy stosować u pacjentów, u których nie osiąga się wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego przy stosowaniu tabletek 320 mg/12,5 mg.

Maksymalna dobową dawką jest 320 mg/25 mg.

W przypadku braku efektu po 8 tygodniach stosowania leku należy rozważyć zastosowanie dodatkowego lub alternatywnego środka leczniczego.

Maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy osiągany jest w ciągu 2–4 tygodni. U niektórych pacjentów może być wymagane 4–8 tygodni leczenia.

Lek Valsartan H można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Tabletki należy popijać niewielką ilością wody.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65. roku życia)

Środek leczniczy można stosować u pacjentów w każdym wieku.

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorothiazidu lek jest przeciwwskazany u pacjentów z anurią, a w przypadku stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) wymagana jest szczególna ostrożność.

Brak danych dotyczących stosowania walzartanu u pacjentów z nerek w końcowym stadium niewydolności (klirens kreatyniny < 10 ml/min) oraz u pacjentów poddawanych dializie.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby może być konieczne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość hydrochlorothiazidu lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby. Ze względu na zawartość walzartanu lek jest przeciwwskazany u pacjentów z cirozą żółciową lub cholestazą.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nieżółciowej etiologii i bez cholestazy dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci

Lek Valsartan H nie jest zalecany do stosowania u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie

Przedawkowanie walzartanem może spowodować nasilone hipotensję, która z kolei może prowadzić do osłabienia świadomości, rozwoju niewydolności naczyniowej i/lub szoku.

Przy przedawkowaniu hydrochlorothiazidu mogą wystąpić takie objawy jak: nudności, senność, hipowolemia, zaburzenia równowagi elektrolitowej i jako konsekwencja – arytmia oraz skurcze mięśni. Do najbardziej charakterystycznych objawów przedawkowania należą również tachykardia, hipotensja tętnicza, szok, osłabienie, dezorientacja, zawroty głowy, skurcze mięśni, parestezje, wyczerpanie, zaburzenia świadomości, wymioty, pragnienie, poliuria, oliguria, anuria, alkaloza, podwyższony poziom azotu mocznika we krwi (głównie niewydolność nerek).

We wszystkich przypadkach przedawkowania należy podjąć ogólne środki wspierające, w tym monitorowanie stanu pacjenta oraz działania mające na celu ustabilizowanie czynności sercowo-naczyniowej.

Środki terapeutyczne zależą od czasu, jaki upłynął od przyjęcia dużej dawki leku, oraz od nasilenia objawów; pierwszeństwo ma przywrócenie prawidłowej hemodynamiki.

Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty. Jeśli od przyjęcia leku upłynął dłuższy czas, należy podać pacjentowi odpowiednią ilość węgla aktywnego.

W przypadku hipotensji pacjenta należy ułożyć w pozycji poziomej i natychmiast przywrócić równowagę wodno-elektrolitową poprzez dożylne podanie roztworu izotonicznego.

Walzartanu nie można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy ze względu na jego silne wiązanie z białkami osocza, natomiast hemodializa jest skuteczną metodą usuwania hydrochlorothiazidu z organizmu.

Reakcje niepożądane.

Niepożądane reakcje, o których najczęściej zgłaszano podczas badań klinicznych stosowania walsartanu z hydrochlorotiazydem w porównaniu z placebo oraz w okresie postmarketingowym, wymieniono poniżej według układów narządów.

Częstość niepożądanych reakcji ustalono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy według częstości występowania niepożądane reakcje wymieniono w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

Reakcje niepożądane walsartanu/hydrochlorotiazydu

Zmniejszenie stężenia potasu w surowicy o więcej niż 20 % obserwowano u 3,7 % pacjentów przyjmujących Valsartan H oraz u 3,1 % pacjentów przyjmujących placebo.

Zwiększenie stężenia kreatyniny i azotu mocznika we krwi obserwowano odpowiednio u 1,9 % i 14,7 % pacjentów przyjmujących Valsartan H oraz u 0,4 % i 6,3 % pacjentów przyjmujących placebo w kontrolowanych badaniach klinicznych.

Podczas badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem obserwowano poniższe zjawiska niezależnie od związku przyczynowo-skutkowego z badanym lekiem: hipestezja, grypa, bezsenność, napięcie więzadeł, napięcie mięśni, zatkany nos, rinit faringolaryngologiczny, ból szyi, obrzęk obwodowy, zatory zatok.

Poniżej opisane reakcje były związane z monoterapią walzartanem, ale nie obserwowano ich przy stosowaniu Valsartan H.

W rzadkich przypadkach terapia walzartanem może być związana ze zmniejszeniem stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych istotne (> 20 %) zmniejszenie hematokrytu i stężenia hemoglobiny obserwowano odpowiednio u 0,8 % i 0,4 % pacjentów. U 0,1 % pacjentów przyjmujących placebo obserwowano zmniejszenie hematokrytu lub stężenia hemoglobiny.

Neutropenia występowała u 1,9 % pacjentów przyjmujących walzartan i u 1,6 % pacjentów przyjmujących inhibitory ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych istotne zwiększenie stężenia kreatyniny, potasu i całkowitego bilirubiny w surowicy obserwowano odpowiednio u 0,8 %, 4,4 % i 6 % pacjentów przyjmujących walzartan oraz u 1,6 %, 6,4 % i 12,9 % pacjentów przyjmujących inhibitory ACE.

U pacjentów przyjmujących walzartan rzadko obserwowano podwyższenie wskaźników funkcji wątroby.

Nie ma potrzeby przeprowadzania specjalnego monitorowania badań laboratoryjnych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym leczonych walzartanem.

Poniżej wymienione reakcje obserwowano podczas badań klinicznych u chorych na nadciśnienie tętnicze: ból brzucha w górnej części brzucha, niepokój, artretyzm, ból pleców, zapalenie oskrzeli, ostre zapalenie oskrzeli, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, dyspepsja, duszność, suchość w ustach, krwawienia z nosa, impotencja, gastroenteryt, ból głowy, nadmierne pocenie się, hipestezja, grypa, bezsenność, napięcie więzadeł, skurcze mięśni, napięcie mięśni, nudności, zatkany nos, zatory w zatokach, ból szyi, obrzęk, obrzęk obwodowy, zapalenie ucha środkowego, ból kończyn, przyspieszone bicie serca, ból gardła i krtani, polakiuria, podwyższona temperatura, rinit faringolaryngologiczny, zapalenie zatok, senność, tachykardia, infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje dróg moczowych, zawroty głowy, infekcje wirusowe, zaburzenia wzroku. Nie wiadomo, czy te efekty miały związek przyczynowy z terapią.

W okresie postmarketingowym zgłaszano omdlenia oraz bardzo rzadkie przypadki obrzęku naczynioruchowego, wysypki, utraty przytomności i innych reakcji nadwrażliwości, takich jak niedobór surowicy i zapalenie naczyń, a także przypadki dysfunkcji nerek.

Zgłaszano o bulozowym zapaleniu skóry, częstotliwość występowania którego jest nieznana.

Dodatkowe informacje dotyczące poszczególnych składników

Niepożądane reakcje występujące przy stosowaniu walzartanu i hydrochlorotiazydu oddzielnie mogą być potencjalnymi niepożądanymi efektami również przy stosowaniu Valsartan H, nawet jeśli nie były one obserwowane w badaniach klinicznych lub w okresie postmarketingowym.

Niepożądane reakcje przy stosowaniu walzartanu

Zgłoszono jeden przypadek angioobrzęki.

Reakcje obserwowane podczas badań klinicznych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, niezależnie od związku przyczynowego z badanym lekiem: artralgia, osłabienie, ból pleców, biegunka, zawroty głowy, ból głowy, bezsenność, obniżenie libidum, nudności, obrzęk, zapalenie gardła, zapalenie nosa, zapalenie zatok, infekcje dróg oddechowych górnych, infekcje wirusowe.

Reakcje niepożądane podczas stosowania hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd jest stosowany od wielu lat, często w dawkach wyższych niż te zawarte w Valsartan H. Poniżej wymienione reakcje niepożądane zostały zaobserwowane u pacjentów przyjmujących diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd jako monoterapię:

Z powodu narządów wzroku

Nieznane: wylew w cieczni.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed działaniem światła.

Opakowanie. Tabletki powlekane, 80 mg/12,5 mg lub 160 mg/12,5 mg lub 160 mg/25 mg. Po 14 tabletek w blisterze. Po 1 lub 2 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Lek Farmacevtska kompanija d.d.

lub

Sandoz S.R.L.

lub

Novartis Farma S.p.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzącej działalność.

Verovškova 57, Ljubljana 1526, Słowenia

lub

ul. Livezni, 7A, 540472, Târgu Mureș, okręg Mureș, Rumunia

lub

Via Provinciale Citto, 131, 80058 Torre Annunziata, Włochy.