Valsar-Am

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Valsar-Am (VALSAR-AM)

Skład:

Substancje czynne: amlodypiny bazyłat i walzartan;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera amlodypiny bazyłatu 6,934 mg, co odpowiada 5 mg amlodypiny oraz 160 mg walzartanu lub amlodypiny bazyłatu 13,868 mg, co odpowiada 10 mg amlodypiny oraz 160 mg walzartanu;

Substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; sodu skrobioglikolan; powidon; skrobia prażelatynizowana; stearynian magnezu; Opadry 03F82429 Żółty (hydroksypropylohomeluloza, talk, polietylenoglikol (makrogol), dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172)) [wyłącznie dla tabletek o dawce 5 mg/160 mg]; Opadry 03F82428 Żółty (hydroksypropylohomeluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol (makrogol), talk, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172)) [wyłącznie dla tabletek o dawce 10 mg/160 mg].

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki o dawce 5 mg/160 mg: żółte, owalne, dwuwypukłe tabletki o zaokrąglonych krawędziach, powlekane powłoką filmową, oznaczone tłoczonym znakiem „J” na jednej stronie i „37” na drugiej;

tabletki o dawce 10 mg/160 mg: jasnożółte, owalne, dwuwypukłe tabletki o zaokrąglonych krawędziach, powlekane powłoką filmową, oznaczone tłoczonym znakiem „J” na jednej stronie i „38” na drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki kombinowane – inhibitory angiotensyny II.

Kod ATC C09D B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika

Valsar-Am zawiera dwa składniki przeciwciśnieniowe o dodatkowych mechanizmach kontroli ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym: amlodypinę należącą do klasy antagonistów kanałów wapniowych oraz walzartan należący do klasy antagonistów angiotensyny II. Kombinacja tych składników wykazuje addytywny efekt przeciwciśnieniowy, obniżając ciśnienie tętnicze w większym stopniu niż każdy z tych składników stosowany oddzielnie.

Amlodypina

Amlodypina hamuje przenikanie jonów wapnia przez błony komórkowe do mięśni gładkich serca i naczyń. Mechanizm działania przeciwciśnieniowego amlodypiny wynika z bezpośredniego rozluźnienia mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co prowadzi do zmniejszenia oporu obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego. Dane doświadczalne potwierdzają, że amlodypina wiąże się w miejscach wiązania dihydropirydynowych i nie-dihydropirydynowych. Procesy kurczliwości mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń zależą od napływu wapnia z zewnątrz komórki przez specyficzne kanały jonowe.

Po podaniu dawek terapeutycznych pacjentom z nadciśnieniem tętniczym amlodypina powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej i stojącej. Takie obniżenie ciśnienia tętniczego nie wiąże się ze znaczącą zmianą częstości skurczów serca ani poziomów katecholamin w osoczu krwi podczas długotrwałego stosowania.

Efekt koreluje z stężeniami w osoczu krwi u młodszych pacjentów i pacjentów starszych.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek dawki terapeutyczne amlodypiny prowadzą do zmniejszenia oporu naczyniowego nerek, zwiększenia filtracji kłębuszkowej oraz skutecznego przepływu osocza przez nerki bez zmiany frakcji filtracji ani bez obecności białkomoczu.

Podobnie jak w przypadku innych blokerów kanałów wapniowych, badania hemodynamiczne funkcji serca w spoczynku i podczas wysiłku (lub chodzenia) u pacjentów z prawidłową funkcją komory serca leczonych amlodypiną wykazały ogólnie niewielki wzrost indeksu minutowego bez istotnego wpływu na dP/dt, ciśnienie końcowe w diastoli ani objętość lewej komory. W badaniach hemodynamicznych amlodypina nie wykazywała negatywnego efektu inotropowego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u zdrowych zwierząt i ludzi, nawet przy jednoczesnym podawaniu beta-blokerów.

Amlodypina nie zmienia funkcji węzła zatokowego przedsionkowego ani przewodnictwa przedsionkowo-komorowego u zdrowych zwierząt ani u ludzi. W badaniach klinicznych, w których amlodypina była stosowana w połączeniu z beta-blokerami u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową, nie zaobserwowano zmian parametrów elektrokardiogramu.

Zauważono pozytywne efekty kliniczne amlodypiny u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, dławicą naczynioruchową i chorobą niedokrwienną potwierdzoną angiograficznie.

Zastosowanie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym

Zrandomizowane, podwójne ślepe badanie dotyczące zachorowań i śmiertelności – Badanie Terapii Przeciwciśnieniowej i Hipolipidemicznej w Profilaktyce Zawału Serca [Antihypertensive and Lipid-Lowering treatment to prevent Heart Attack Trial] (ALLHAT) – miało na celu porównanie nowych metod terapii: stosowanie amlodypiny w dawce 2,5–10 mg na dobę (bloker kanałów wapniowych) lub lizynoprylu w dawce 10–40 mg na dobę (inhibitor ACE) jako terapii pierwszego rzutu w porównaniu ze stosowaniem diuretyku tiazydowego chlortalidonu w dawce 12,5–25 mg na dobę w przypadku lekkiego i umiarkowanego nadciśnienia tętniczego.

Zrandomizowano łącznie 33357 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 55 lat, z dalszą obserwacją przez średni czas 4,9 roku. Każdy pacjent miał co najmniej jeden dodatkowy czynnik ryzyka rozwoju choroby niedokrwiennej serca, w tym zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu w wywiadzie (> 6 miesięcy przed włączeniem do badania) lub potwierdzoną dokumentacyjnie inną chorobę układu sercowo-naczyniowego z objawami miażdżycy (łącznie 51,5 %), cukrzycę typu II (36,1 %), stężenie cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości < 35 mg/dl lub < 0,906 mmol/l (11,6 %), przerost lewej komory serca zdiagnozowany za pomocą EKG lub echokardiografii (20,9 %), palenie tytoniu w momencie włączenia do badania (21,9 %).

Pierwotnym punktem końcowym była choroba niedokrwienna serca zakończona zgonem lub niemortalnym zawałem mięśnia sercowego. Nie zaobserwowano istotnych różnic w pierwotnym punkcie końcowym przy porównywaniu terapii amlodypiną i chlortalidone: stosunek ryzyka (SR) wyniósł 0,98, 95 % przedział ufności (PU) (0,90–1,07), p = 0,65. Wśród wtórnych punktów końcowych liczba przypadków rozwoju niewydolności serca (składnik złożonego punktu końcowego wpływu na układ sercowo-naczyniowy) była istotnie większa w grupie stosującej amlodypinę w porównaniu z grupą stosującą chlortalidon (10,2 % w porównaniu z 7,7 %, SR = 1,38, 95 % PU (1,25–1,52), p < 0,001). Jednak nie zaobserwowano istotnych różnic w śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych między grupami stosującymi amlodypinę i chlortalidon, SR = 0,96, 95 % PU (0,89–1,02), p = 0,20.

Walzartan

Walzartan jest doustnie stosowanym aktywnym, silnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, które są rzadko rozmieszczone i odpowiadają za działanie angiotensyny II. Zwiększone stężenia angiotensyny II w wyniku blokady receptorów AT1 przez walzartan mogą stymulować wolne receptory AT2, co równoważy działanie receptorów AT1. Walzartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej receptorów AT1 i ma znacznie większą (około 20000 razy) powinowactwo do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walzartan nie hamuje ACE, znanego również jako kininaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i niszczy bradykininę. Ze względu na brak wpływu na ACE i brak wzmacniania aktywności bradykininy lub substancji P, stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II zazwyczaj nie wiąże się z kaszlem. W badaniach klinicznych, w których walzartan porównywano z inhibitory ACE, częstość występowania suchego kaszlu była istotnie mniejsza (p < 0,05) u pacjentów leczonych walzartanem niż u pacjentów przyjmujących inhibitor ACE (2,6 % w porównaniu z 7,9 % odpowiednio). U pacjentów, którzy wcześniej leczono inhibitory ACE, rozwijał się suchy kaszel. Podczas leczenia walzartanem to powikłanie występowało w 19,5 % przypadków, a podczas leczenia diuretykiem tiazydowym – w 19 % przypadków, podczas gdy w grupie chorych leczonych inhibitory ACE kaszel występował w 68,5 % przypadków (p < 0,05). Walzartan nie wchodzi w interakcje ani nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych, które odgrywają istotną rolę w regulacji funkcji układu sercowo-naczyniowego.

Stosowanie leku pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu doustnej pojedynczej dawki leku początek działania przeciwciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4–6 godzin.

Działanie przeciwciśnieniowe utrzymuje się ponad 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki. W przypadku regularnego stosowania leku maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie podczas długotrwałej terapii. Nagłe odstawienie walzartanu nie prowadzi do nawrotu nadciśnienia tętniczego ani innych niepożądanych objawów klinicznych.

Stwierdzono, że walzartan istotnie zmniejsza liczbę hospitalizacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (klasa NYHA II–IV). Większy efekt obserwowano u pacjentów, którzy nie przyjmowali inhibitorów ACE ani beta-blokerów. Stwierdzono również, że walzartan zmniejsza śmiertelność sercowo-naczyniową u klinicznie stabilnych pacjentów z patologią lewej komory serca lub dysfunkcją lewej komory po zawałach mięśnia sercowego.

Inne badania: podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

W dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach (ONTARGET – Globalne Badanie Trwające z Oceny Punktów Końcowych przy stosowaniu telmisartanu jako monoterapii i w połączeniu z ramiprylem [ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial]) oraz (VA NEPHRON-D – Badanie Nefropatii w Cukrzycy, finansowane przez Departament Spraw Weteranów [The Veterans Affairs Nephropathy in Diabetes]) badano stosowanie kombinacji inhibitora ACE i ARB.

Badanie ONTARGET prowadzono u pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową lub mózgowo-naczyniową lub cukrzycą typu II z potwierdzonym uszkodzeniem narządów docelowych w wywiadzie. Badanie VA NEPHRON-D prowadzono u pacjentów z cukrzycą typu II i nefropatią cukrzycową.

W tych badaniach nie stwierdzono istotnych różnic w działaniu na nerki i/lub układ sercowo-naczyniowy oraz śmiertelność w porównaniu z monoterapią, natomiast stwierdzono zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji. Ze względu na podobieństwo właściwości farmakokinetycznych, wyniki te są również istotne dla innych inhibitorów ACE i ARB.

W związku z tym nie należy stosować inhibitorów ACE i ARB jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

ALTITUDE (Badanie z Oceny Punktów Końcowych Chorób Sercowo-Naczyniowych i Chorób Nerek przy stosowaniu aliskirenu u pacjentów z Cukrzycą Typu II [Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints]) – badanie, którego celem było wykrycie korzyści z dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitorami ACE lub ARB u pacjentów z cukrzycą typu II i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub kombinacją tych stanów. Badanie zostało przerwane na wczesnym etapie z powodu zwiększonego ryzyka powikłań terapii. Śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych i udary były liczbowo częstsze w grupie stosującej aliskiren niż w grupie placebo, a także częściej zgłaszano niepożądane zdarzenia i poważne niepożądane zdarzenia szczególnej wagi (hiperkaliemia, hipotensja i zaburzenia funkcji nerek) w grupie stosującej aliskiren w porównaniu z grupą placebo.

Walzartan/amlodypina

Kombinacja amlodypiny i walzartanu zapewnia zależne od dawki addytywne obniżenie ciśnienia tętniczego w całym zakresie dawek terapeutycznych. Działanie hipotensyjne po podaniu pojedynczej dawki kombinacji utrzymuje się przez 24 godziny.

Ponad 1400 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stosowało walzartan/amlodypinę raz dziennie w dwóch badaniach kontrolowanych placebo.

Walzartan/amlodypina był badany w dwóch badaniach kontrolowanych placebo u pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym pierwotnym lekkiego lub umiarkowanego stopnia (średnie ciśnienie rozkurczowe w pozycji siedzącej ≥ 95 i < 110 mmHg).

Wykluczono pacjentów z wysokim ryzykiem zaburzeń sercowo-naczyniowych: niewydolnością serca, cukrzycą typu I i słabo kontrolowaną cukrzycą typu II, z wywiadem zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu w ciągu ostatniego roku.

W wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnym ślepym, aktywnie kontrolowanym badaniu z równoległymi grupami stwierdzono normalizację ciśnienia tętniczego (do osiągnięcia ciśnienia rozkurczowego < 90 mmHg na końcu badania) u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie było odpowiednio kontrolowane monoterapią walzartanem w dawce 160 mg. Ciśnienie tętnicze zostało znormalizowane u 75 % pacjentów stosujących 10 mg/160 mg amlodypiny/walzartanu, u 62 % pacjentów stosujących 5 mg/160 mg amlodypiny/walzartanu, w porównaniu z 53 % pacjentów stosujących 160 mg walzartanu. Dodanie 10 mg i 5 mg amlodypiny powodowało dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego/rozkurczowego o 6/4,8 mmHg i 3,9/2,9 mmHg odpowiednio w porównaniu z samym 160 mg walzartanu.

W wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnym ślepym, aktywnie kontrolowanym badaniu z równoległymi grupami stwierdzono normalizację ciśnienia tętniczego (do osiągnięcia ciśnienia rozkurczowego < 90 mmHg na końcu badania) u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie było odpowiednio kontrolowane monoterapią amlodypiną w dawce 10 mg. Ciśnienie tętnicze zostało znormalizowane u 78 % pacjentów stosujących 10 mg/160 mg amlodypiny/walzartanu, w porównaniu z 67 % pacjentów, którzy kontynuowali stosowanie tylko 10 mg amlodypiny. Dodanie 160 mg walzartanu powodowało dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego/rozkurczowego o 2,9/2,1 mmHg w porównaniu z samym 10 mg amlodypiny.

Walzartan/amlodypina był badany w badaniu aktywnie kontrolowanym z udziałem 130 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym, ze średnim ciśnieniem rozkurczowym w pozycji siedzącej ≥ 110 mmHg i < 120 mmHg. W tym badaniu (początkowe ciśnienie tętnicze 171/113 mmHg) stosowanie walzartanu/amlodypiny w dawkach od 5 mg/160 mg do 10 mg/160 mg obniżało stabilne ciśnienie tętnicze o 36/29 mmHg w porównaniu z 32/28 mmHg przy stosowaniu lizynoprylu/hydrochlorotiazydu w dawkach od 10 mg/12,5 mg do 20 mg/12,5 mg.

W dwóch długotrwałych badaniach wykazano, że efekt walzartanu/amlodypiny utrzymywał się ponad rok. Nagłe odstawienie leku nie prowadziło do szybkiego wzrostu ciśnienia tętniczego.

U pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest odpowiednio kontrolowane przez amlodypinę, ale występują niepożądane obrzęki, terapia kombinowana może zapewnić podobny poziom kontroli ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym zmniejszeniu obrzęków.

Wiek, płeć, rasa i wskaźnik masy ciała (≥ 30 kg/m², < 30 kg/m²) pacjenta nie wpływały na kliniczną odpowiedź na stosowanie walzartanu/amlodypiny.

Badania walzartanu/amlodypiny u innych populacji oprócz pacjentów z nadciśnieniem tętniczym nie były prowadzone. Istnieją badania walzartanu u pacjentów z niewydolnością serca i w okresie popołowym. Przeprowadzono badania amlodypiny u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, dławicą naczynioruchową i angiograficznie potwierdzoną chorobą niedokrwienną serca.

Farmakokinetyka

Linowość

Walzartan i amlodypina wykazują liniowość farmakokinetyki.

Amlodypina

Wchłanianie Po doustnym podaniu terapeutycznych dawek amlodypiny osiąga się maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu krwi w ciągu 6–12 godzin. Obliczona absolutna biodostępność wynosi od 64 do 80 %. Spożycie posiłku nie wpływa na biodostępność amlodypiny.

Rozkład Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. W badaniach in vitro wykazano, że u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym około 97,5 % krążącego leku wiąże się z białkami osocza krwi.

Biodegradacja Amlodypina jest intensywnie (około 90 %) metabolizowana w wątrobie do metabolitów nieaktywnych.

Eliminacja Eliminacja amlodypiny z osocza ma charakter dwufazowy, z okresem półtrwania wynoszącym około 30–50 godzin. Stężenia równowagowe w osoczu krwi osiągane są po stałym podawaniu w ciągu 7–8 dni. 10 % początkowej amlodypiny i 60 % jej metabolitów wydzielane są z moczem.

Walzartan

Wchłanianie Po doustnym podaniu leku Cmax walzartanu w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 2–4 godzin. Średnia wartość absolutnej biodostępności leku wynosi 23 %. Spożycie posiłku zmniejsza ekspozycję, jak wskazuje AUC (stężenie w osoczu krwi – czas), walzartanu o około 40 %, a Cmax – o 50 %, mimo że po 8 godzinach stężenie walzartanu w osoczu krwi jest takie samo dla grupy przyjmującej lek na czczo i grupy pacjentów przyjmujących lek po posiłku. Zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym zmniejszeniem efektu terapeutycznego, dlatego walzartan można przyjmować niezależnie od posiłku.

Rozkład Objętość rozkładu walzartanu w stanie równowagi po podaniu dożylnej wynosi około 17 l, co wskazuje na słabe rozprzestrzenienie się walzartanu w tkankach. Walzartan dobrze wiąże się z białkami osocza krwi (94–97 %), głównie z albuminą surowicy.

Biodegradacja Walzartan w znacznym stopniu nie ulega transformacji, ponieważ tylko 20 % dawki przechodzi w metabolity. W osoczu krwi w niskich stężeniach (poniżej 10 % AUC walzartanu) zidentyfikowano metabolit hydroksylowy, który jest farmakologicznie nieaktywny.

Eliminacja Walzartan charakteryzuje się wieloekspotencjalną kinetyką eliminacji (czas półtrwania T1/2α < 1 godzina i T1/2β około 9 godzin). Walzartan jest wydalany głównie w formie niezmienionej z kałem (około 83 % dawki) i moczem (około 13 % dawki). Po podaniu dożylnej klirens walzartanu w osoczu krwi wynosi około 2 l/h, a klirens nerkowy – około 0,62 l/h (około 30 % całkowitego klirensu). Czas półtrwania walzartanu wynosi 6 godzin.

Walzartan/amlodypina

Po doustnym podaniu walzartanu/amlodypiny Cmax walzartanu i amlodypiny w osoczu krwi osiągane jest odpowiednio po 3 i 6–8 godzinach. Szybkość i stopień wchłaniania amlodypiny/walzartanu są równoważne biodostępności walzartanu i amlodypiny przy ich stosowaniu jako monopreparatów.

Osobliwe populacje

Dzieci

Brak danych dotyczących farmakokinetyki leku u dzieci.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

Czas osiągnięcia Cmax amlodypiny w osoczu krwi jest podobny u młodszych pacjentów i pacjentów starszych. U pacjentów starszych klirens amlodypiny ma tendencję do obniżenia, co prowadzi do wzrostu AUC i wydłużenia czasu półtrwania. Średnia systemowa AUC walzartanu u osób starszych jest o 70 % wyższa niż u młodszych pacjentów, dlatego należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki.

Niewydolność nerek

Zaburzenia funkcji nerek nie wpływają istotnie na farmakokinetykę amlodypiny. Jak oczekiwano dla związku, którego klirens nerkowy stanowi tylko 30 % całkowitego klirensu osoczowego, nie zaobserwowano korelacji między stanem funkcji nerek a systemową ekspozycją walzartanu.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby zmniejsza się klirens amlodypiny, co prowadzi do wzrostu AUC o około 40–60 %. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi przewlekłymi chorobami wątroby ekspozycja (określona jako AUC) walzartanu jest średnio dwukrotnie wyższa niż u zdrowych ochotników (dobranych pod względem wieku, płci i masy ciała). Pacjenci z chorobami wątroby powinni zachować ostrożność przy stosowaniu leku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest kontrolowane za pomocą monoterapii amlodypiną lub walzartanem.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną, pochodne dihydropirydyny lub którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku.

• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, zespół żółtaczkowy wątrobowy lub cholestaza.

• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARA), w tym walzartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK) z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eSzF < 60 ml/min/1,73 m²).

• Ciąża i planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

• Ciężka hipotensja.

• Szok (w tym szok kardiogenny).

• Zator odpływu z lewej komory serca (np. przerostowa kardiomiopatia zastawkowa i ciężki zwężenie aorty).

• Niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje międzylekowe

Badania interakcji międzylekowych amlodypiny/walzartanu z innymi lekami nie były prowadzone.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inne leki obniżające ciśnienie tętnicze

Często stosowane leki obniżające ciśnienie tętnicze (np. blokery alfa, diuretyki) oraz inne leki, które mogą powodować wystąpienie niepożądanych zjawisk hipotensyjnych (np. trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, blokery alfa stosowane w leczeniu łagodnego przerośnięcia prostaty), mogą nasilać działanie hipotensyjne tej kombinacji.

Interakcje związane z amlodypiną

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Grapefruit lub sok grejpfrutowy

Nie zaleca się stosowania amlodypiny z sokiem grejpfrutowym lub grejpfurtem, ponieważ u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia biodostępności, co prowadzi do nasilenia działania hipotensyjnego leku.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silniejszymi lub słabszymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitorami proteazy, azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi, makrolidami, takimi jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamilem lub dyltiazemem) może prowadzić do istotnego nasilenia ogólnoustrojowego działania amlodypiny. Objawy kliniczne takich zmian farmakokinetycznych mogą być nasilone u pacjentów starszych. Może być konieczny monitoring kliniczny i dostosowanie dawki.

Induktory CYP3A4 (lek przeciwpadaczkowy (np. karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, fosfenoitoina, primidon), ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum))

Przy jednoczesnym stosowaniu znanych induktorów CYP3A4 stężenie amlodypiny we krwi może się zmieniać. Należy monitorować ciśnienie tętnicze i dostosowywać dawkowanie podczas i po jednoczesnym stosowaniu, szczególnie w przypadku silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyny, Hypericum perforatum).

Symwastatyna

Wielokrotne stosowanie 10 mg amlodypiny z 80 mg symwastatyny prowadzi do zwiększenia ekspozycji na symwastatynę o 77% w porównaniu z samym stosowaniem symwastatyny. Zaleca się obniżenie dobowej dawki symwastatyny do 20 mg u pacjentów stosujących amlodypinę.

Dantrolen (infuzje)

U zwierząt obserwowano śmiertelne przypadki migotania komór i kolapsu układu krążenia związane z hiperkaliemią po wewnątrzżylnej aplikacji werapamilu i dantrolenu. Z uwagi na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów skłonnych do rozwoju złośliwego hipertermii oraz w leczeniu złośliwych hipertermii.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inne

W trakcie badań klinicznych amlodypina nie wpływała na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny, warfaryny ani cyklosporyny.

Interakcje związane z walzartanem

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lity

Przy jednoczesnym stosowaniu litu z inhibitorami konwertującego enzymu angiotensyny (IEK) lub antagonistami receptora angiotensyny II, w tym walzartanem, obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu we krwi i jego toksyczność. Jednoczesne stosowanie walzartanu i litu nie jest zalecane. Jeśli jednak konieczne jest zastosowanie tej kombinacji, należy dokładnie monitorować stężenie litu we krwi. Ryzyko zwiększenia toksyczności litu może być dalej zwiększone przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny/walzartanu i diuretyków.

Suplementy potasu, diuretyki zatrzymujące potas, substytuty soli zawierające potas lub inne leki, które mogą podnosić poziom potasu

Jeśli leki wpływające na kanały potasowe są stosowane w połączeniu z walzartanem, należy przewidzieć częste monitorowanie stężenia potasu we krwi.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Leki przeciwwzapalne niesteroidowe (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) i nieselektywne NSAID

Przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów angiotensyny II i NSAID możliwe jest osłabienie działania hipotensyjnego. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NSAID może również zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek i podwyższenia stężenia potasu we krwi. Dlatego na początku leczenia zaleca się monitorowanie funkcji nerek oraz zapewnienie odpowiedniego nawodnienia organizmu pacjenta.

Inhibitory przenośnika akumulującego (ryfampicyna, cyklosporyna) lub przenośnika eflluksowego (rytonawir)

Wyniki badań in vitro z tkanką wątroby człowieka wykazały, że walzartan jest substancją przenośnika akumulującego wątrobowego OATP1B1 oraz przenośnika eflluksowego wątrobowego MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów przenośnika akumulującego (ryfampicyna, cyklosporyna) lub przenośnika eflluksowego (rytonawir) może zwiększać ogólnoustrojową ekspozycję na walzartan.

Podwójna blokada UKRA z ARA, inhibitorami IEK lub aliskirenu

Wyniki badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada UKRA przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów IEK, ARA lub aliskirenu prowadzi do zwiększenia częstości występowania takich niepożądanych zjawisk jak hipotensja, hiperkaliemia i obniżenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z leczeniem jednym lekiem wpływającym na UKRA. Dlatego jednoczesne stosowanie ARA – w tym walzartanu – lub inhibitorów IEK z aliskirenu jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eSzF < 60 ml/min/1,73 m²).

Inne

Przy monoterapii walzartanem nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji lekowych z następującymi lekami: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Особliwości stosowania.

Bezpieczeństwo i skuteczność amlodypiny w leczeniu nadciśnienia ostrego nie zostały ustalone.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętością krążącą.

W ramach badań placebo-kontrolowanych u pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym (0,4%) obserwowano nadmierną hipotensję podczas leczenia amlodypiną/walsartanem. U pacjentów z aktywowanym układem renina-angiotensyna (z obniżoną zawartością sodu i/lub objętością krążącą oraz u osób otrzymujących wysokie dawki diuretyków), przyjmujących blokerów receptorów angiotensyny, może wystąpić hipotensja objawowa. Zalecane jest skorygowanie tego stanu przed zastosowaniem amlodypiny/walsartanu lub staranne monitorowanie medyczne na początku terapii.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej podczas stosowania amlodypiny/walsartanu pacjenta należy ułożyć na plecach i, jeśli konieczne, przeprowadzić wewnątrzwenną infuzję roztworu fizjologicznego. Po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego leczenie można kontynuować.

Hipokaliemia.

Należy ostrożnie stosować leczenie wspomagające potasem, diuretyki zatrzymujące potas, substytuty soli zawierające potas lub inne leki, które mogą podnosić poziom potasu (heparyna itp.), a także konieczna jest częsta kontrola zawartości potasu.

Stenoza tętnicy nerkowej.

Walsar-Am należy stosować z ostrożnością w leczeniu nadciśnienia u pacjentów z jednostronną lub dwustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą jedynego nerki, ponieważ poziomy mocznika i kreatyniny w surowicy mogą wzrastać.

Przeszczepienie nerki.

Brak doświadczenia w bezpiecznym stosowaniu Walsar-Am u pacjentów po niedawnym przeszczepieniu nerki.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Walsartan jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania amlodypiny jest wydłużony, a wartość AUC (stężenie w osoczu – czas) podwyższona u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby; zalecenia dotyczące dawkowania nie zostały ustalone. Szczególna ostrożność jest wymagana przy stosowaniu Walsar-Am u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego lub umiarkowanego stopnia lub z chorobami obturacyjnymi pęcherzyka żółciowego.

Maksymalna zalecana dawka dla pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby bez cholestazy wynosi 80 mg walsartanu.

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (GFR > 30 ml/min/1,73 m²) nie jest wymagana korekta dawki. W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności nerek zaleca się kontrolować poziomy potasu i kreatyniny we krwi.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny, w tym walsartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Pierwotny hiperaldosteronizm.

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie powinni przyjmować antagonisty angiotensyny II walsartanu, ponieważ ich układ renina-angiotensyna jest zaburzony z powodu choroby podstawowej.

Obrzęk naczynioruchowy.

Obrzęk Quinckego, w tym obrzęk krtani i szpary głosowej, który może prowadzić do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka, obserwowano u pacjentów stosujących walsartan. Niektórzy z tych pacjentów mieli w wywiadzie obrzęk Quinckego podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Stosowanie Walsar-Am należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia obrzęku Quinckego; ponowne stosowanie nie jest zalecane.

Obrzęk naczynioruchowy jelita.

Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelita u pacjentów stosujących blokery receptorów angiotensyny II, w tym walsartan (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustąpiły po odstawieniu blokerów receptorów angiotensyny II. Jeśli rozpoznany zostanie obrzęk naczynioruchowy jelita, należy przerwać stosowanie walsartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie aż do całkowitego zniknięcia objawów.

Niewydolność serca/stan po przebytym zawałcie mięśnia sercowego.

Ze względu na hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS), u wrażliwych pacjentów możliwe są zaburzenia czynności nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których czynność nerek może zależeć od aktywności RAAS, stosowanie inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) i antagonistów receptorów angiotensyny prowadziło do rozwoju oligurii i/lub postępującej azotemii, a także (rzadko) ostrej niewydolności nerek i/lub skutku śmiertelnego. Podobne wyniki odnotowano przy stosowaniu walsartanu. U pacjentów z niewydolnością serca lub po przebytym zawałcie mięśnia sercowego należy ocenić czynność nerek.

W długoterminowym, placebo-kontrolowanym badaniu (PRAISE-2) amlodypiny u pacjentów z niewydolnością serca nieischemicznego pochodzenia klasy III i IV wg klasyfikacji NYHA (New York Heart Association), przy stosowaniu amlodypiny częstotliwość występowania obrzęku płuc była wyższa w porównaniu z placebo, jednak nie stwierdzono istotnej różnicy w pojawianiu się lub nasilaniu się niewydolności serca. Pacjentom z niewydolnością serca zastoinową blokery kanałów wapniowych, w tym amlodypina, należy stosować z ostrożnością, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonów.

Stenoza aorty i zastawki mitralnej.

Tak jak przy leczeniu innymi lekami rozszerzającymi naczynia, należy szczególnie ostrożnie postępować u pacjentów z rozpoznaną stenozą zastawki mitralnej lub wyraźną stenozą aorty niskiego stopnia.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS).

Istnieją dane, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, ARA lub aliskirenu zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii i obniżenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego nie zaleca się podwójnej blokady RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, ARA lub aliskirenu.

Jeśli podwójna blokada jest absolutnie konieczna, należy ją przeprowadzać wyłącznie pod nadzorem specjalisty z częstym i starannym monitorowaniem czynności nerek, stężenia elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ACE i ARA u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Nie badano stosowania amlodypiny/walsartanu u pacjentów z innymi chorobami poza nadciśnieniem tętniczym.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany w ciąży lub u kobiet planujących zajść w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia tym lekiem, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogennego po ekspozycji na inhibitory ACE w I trymestrze ciąży nie były przekonujące; jednakże niewielki wzrost ryzyka nie może być wykluczony. Choć brakuje danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych antagonistów receptorów angiotensyny II (ARA II), podobne ryzyko może wystąpić przy stosowaniu leków tej klasy.

Ekspozycja na ARA II w II i III trymestrze ciąży wiadomo, że ma toksyczny wpływ na płód u ludzi (obniżenie czynności nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli ARA II były stosowane od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie ultrasonografii oceniającej czynność nerek i kości czaszki płodu.

Noworodki matek, które przyjmowały ARA II, powinny być poddane starannemu nadzorowi pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Okres karmienia piersią

Amlodypina przenika do mleka matki. Część dawki matki otrzymywana przez niemowlę szacuje się na zakres międzykwartylowy 3–7%, maksymalnie 15%. Wpływ amlodypiny na niemowlęta jest nieznany.

Ponieważ brakuje informacji o stosowaniu amlodypiny/walsartanu w okresie karmienia piersią, lek nie jest zalecany w tym okresie; zaleca się stosowanie alternatywnych leków o dobrze poznanych profilach bezpieczeństwa, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodków lub niemowląt przedwczesnych.

Fertylność

Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących wpływu na płodność.

Walsartan

Walsartan nie powodował niepożądanych reakcji ze strony układu rozrodczego u samców i samic szczurów po doustnym podaniu w dawkach do 200 mg/kg/dzień. Ta dawka jest

6 razy wyższa niż maksymalna zalecana dawka dla człowieka, przeliczona na mg/m² (w obliczeniach wykorzystano dawkę 320 mg/dzień doustnie dla pacjenta o masie ciała 60 kg).

Amlodypina

U niektórych pacjentów leczonych blokerami kanałów wapniowych zgłaszano przypadki odwracalnych zmian biochemicznych w głowicach plemników. Dane kliniczne dotyczące wpływu amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym z badań na szczurach stwierdzono niepożądane reakcje ze strony płodności samców.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów silnikowych lub pracy z innymi mechanizmami.

U pacjentów stosujących Walsar-Am może wystąpić zawroty głowy lub uczucie osłabienia po przyjęciu leku, dlatego powinni oni brać to pod uwagę podczas prowadzenia pojazdów silnikowych i pracy z potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami.

Amlodypina może słabo lub umiarkowanie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów silnikowych lub pracy z innymi mechanizmami. Podczas stosowania amlodypiny u pacjentów mogą wystąpić takie objawy jak zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub nudności, które mogą wpływać na szybkość reakcji.

Sposób stosowania i dawki

Pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane przez monoterapię amlodypiną lub walzartanem, można przełożyć na terapię kombinowaną lekiem Valsar-Am. Zalecana dawka to 1 tabletka na dobę. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku. Zaleca się przyjmowanie Valsar-Am, popijając go niewielką ilością wody.

Pacjentów przyjmujących walzartan i amlodypinę oddzielnie można przełożyć na lek Valsar-Am zawierający te same dawki składników.

Przed przejściem na kombinację dawek stałych zaleca się dobór indywidualnej dawki dla poszczególnych składników (czyli amlodypiny i walzartanu). W przypadku klinicznej potrzeby można rozważyć bezpośrednią zamianę monoterapii na kombinację o stałych dawkach.

Zalecana maksymalna dawka dzienna to 1 tabletka leku Valsar-Am 5 mg/160 mg lub 1 tabletka Valsar-Am 10 mg/160 mg (maksymalne dopuszczalne dawki składników leku to 10 mg amlodypiny i 320 mg walzartanu).

Dawkowanie dla określonych grup pacjentów

Zaburzenia funkcji nerek

Brak dostępnych danych dotyczących stosowania kombinacji amlodypiny i walzartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek zaleca się kontrolę stężenia potasu i kreatyniny we krwi.

Jednoczesne stosowanie amlodypiny i walzartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (eSzP < 60 ml/min/1,73 m²).

Cukrzyca

Jednoczesne stosowanie amlodypiny i walzartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą.

Zaburzenia funkcji wątroby

Lek Valsar-Am jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Valsar-Am należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub chorobami obturacyjnymi dróg żółciowych. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby bez cholestazy maksymalna zalecana dawka wynosi 80 mg walzartanu. Nie opracowano zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby. Przy przełożeniu takich pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Wskazania”) i zaburzeniem funkcji wątroby na amlodypinę lub Valsar-Am należy przepisać najniższą z zalecanych dawek amlodypiny w monoterapii lub w ramach terapii kombinowanej.

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia)

Dla pacjentów w wieku podeszłym zalecane są standardowe schematy dawkowania.

Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki leku u pacjentów w wieku podeszłym.

Przy przełożeniu takich pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Wskazania”) i zaburzeniem funkcji wątroby na amlodypinę lub Valsar-Am należy przepisać najniższą z zalecanych dawek amlodypiny w monoterapii lub w ramach terapii kombinowanej.

Populacje pediatryczne

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amlodypiny i walzartanu u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały zbadane. Brak danych.

Dzieci

Nie przeprowadzono badań leczenia tym lekiem dzieci (do 18 roku życia). Dlatego do uzyskania pełniejszych informacji lek Valsar-Am nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci.

Przedawkowanie

Objawy

Do tej pory brak doświadczeń dotyczących przedawkowania amlodypiny i walzartanu. Głównym objawem przedawkowania walzartanu będzie prawdopodobnie nasilona hipotensja tętnicza z zawrotami głowy. Przedawkowanie amlodypiny może prowadzić do nasilającej się wazodilatacji obwodowej i ewentualnie do tachykardii odruchowej. Opisano istotne i potencjalnie przedłużone hipotensje systemowe, aż do szoku i skutku śmiertelnego.

Rzadko opisano niekardiogenny obrzęk płuc jako następstwo przedawkowania amlodypiny, którego początek może być opóźniony (24–48 godzin po przyjęciu) i który może wymagać sztucznej wentylacji płuc. Wczesne działania resuscytacyjne (w tym nadmierna nawadnianie organizmu) w celu utrzymania perfuzji i rzutu serca mogą być czynnikami wyzwalającymi.

Leczenie

Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty lub przepłukać żołądek. Wchłanianie amlodypiny znacząco zmniejsza się po zastosowaniu węgla aktywowanego natychmiast lub w ciągu 2 godzin od przyjęcia amlodypiny.

Klinicznie istotna hipotensja tętnicza spowodowana przedawkowaniem amlodypiny i walzartanu wymaga aktywnej pomocy w funkcji układu sercowo-naczyniowego, w tym częstego monitorowania czynności serca i oddechowej, uwagi na objętość krwi krążącej oraz wydalanie moczu. Pacjent powinien być ułożony w pozycji leżącej z uniesionymi kończyniami. W celu przywrócenia tonusu naczyniowego i ciśnienia tętniczego można zastosować lek zwężający naczynia, o ile nie ma przeciwwskazań do jego stosowania. W przypadku trwałego obniżenia ciśnienia tętniczego będącego skutkiem blokady kanałów wapniowych, wskazane może być dożylne podanie glukonianu wapnia.

Wydalanie walzartanu i amlodypiny za pomocą hemodializy jest mało prawdopodobne.

Niepożądane działania.

Bezpieczeństwo amlodypiny/walsartanu oceniano w ramach 5 kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 5175 pacjentów, z których 2613 otrzymywało walsartan w połączeniu z amlodypiną. Najczęściej obserwowane lub istotne/ ciężkie niepożądane działania to: zapalenie nosa i gardła, grypa, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenia, hipotensja ortostatyczna, obrzęki, obrzęki tkanek miękkich, obrzęki twarzy, obrzęki obwodowe, zwiększona zmęczalność, zaczerwienienie twarzy, osłabienie i napoty cieplne.

Do oceny częstości występowania niepożądanych działań zastosowano następujące kryteria: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); niezbyt często (≥1/10 000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); nieznana (częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

* Przede wszystkim związane z obturacyjnym zapaleniem wątroby.

Dodatkowe informacje dotyczące kombinacji

Obrzęki obwodowe, znane jako skutek uboczny amlodypiny, występowały u pacjentów przyjmujących kombinację amlodypina/walsartan ogólnie rzadziej niż przy stosowaniu samej amlodypiny. W trakcie podwójnych, ślepych, kontrolowanych badań klinicznych średnia częstość występowania obrzęków obwodowych, równomiernie rozłożona w całym przedziale dawek, wynosiła 5,1% dla kombinacji amlodypina/walsartan.

Dodatkowe informacje dotyczące składników leku.

Niepożądane reakcje, które wcześniej obserwowano przy stosowaniu jednego ze składników leku (amlodypiny lub walsartanu), mogą również występować przy stosowaniu kombinacji amlodypina/walsartan, nawet jeśli nie zostały one odnotowane w trakcie badań klinicznych lub w okresie postmarketingowym.

Amlodypina.

Zgłaszano pojedyncze przypadki zespołu pozapiramidowego.

Walzartan.

Poniżej wymienione dodatkowe działania niepożądane obserwowano podczas badań klinicznych z monoterapią walzartanem, niezależnie od związku przyczynowo-skutkowego z badanym lekiem.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności produktu leczniczego za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu chronionym przed wilgocią i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletów w blistrze; 3 blistery w kartoniku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Aurubindo Pharma Limited – Jednostka VII, Indie / Aurobindo Pharma Limited – Unit VII, India.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącego działalność.

Strefa Ekonomiczna, TSIIC, działka nr S1, Sy. nr 411/P, 425/P, 434/P, 435/P i 458/P, Green Industrial Park, wieś Polepally, Jedcherla Mandal, dystrykt Mahabubnagar, stan Telangana, 509302, Indie / Special Economic Zone, TSIIC, Plot No. S1, Sy. Nos. 411/P, 425/P, 434/P, 435/P and 458/P, Green Industrial Park, Polepally Village, Jedcherla Mandal, Mahabubnagar District, Telangana State, 509302, India.

Data ostatniego przeglądu.