Tulikson-TZ 1125 mg

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Tulikson-TZ 1125 mg (Tulixone-TZ 1125 mg)

Skład:

substancje czynne: ceftriaxone, tazobactam;

1 fiolka zawiera ceftriaksonu sodu odpowiadającego ceftriaksonowi 1,0 g, tazobaktamu sodu odpowiadającego tazobaktamowi 0,125 g.

Postać farmaceutyczna. Proszyk do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: krystaliczny proszek od białego do żółto-pomarańczowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson, kombinacje. Kod ATX J01D D54.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

„Tulikson-TZ 1125 mg” – lek przeciwbakteryjny, stała kombinacja antybiotyku cephalosporynowego III pokolenia do stosowania parenteralnego – ceftryaksone sodium oraz inhibitorem β-laktamaz – tazobaktamu sodium.

Ceftryaksone to parenteralny antybiotyk z grupy cephalosporyn III pokolenia o przedłużonym działaniu. Działa bakteriobójczo poprzez hamowanie syntezy błon komórkowych. Ceftryaksone jest aktywne in vitro wobec większości bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Ceftryaksone jest odporny na działanie większości β-laktamaz (zarówno penicylinaz, jak i cefalosporynaz) bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Ceftryaksone wykazuje aktywność in vitro wobec następujących mikroorganizmów:

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę), koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus, Streptococcus pyogenes (β-hemolityczny, grupa A), Streptococcus agalactiae (β-hemolityczny, grupa B), większość innych gatunków β-hemolitycznych streptokoków, Streptococci grupy viridans, Streptococcus pneumoniae.

Uwaga. Staphylococcus spp. oporne na metycylinę są oporne na cefalosporyny, w tym na ceftryaksone. Ponadto Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium oraz Listeria monocytogenes są oporne na ceftryaksone.

Bakterie tlenowe Gram-ujemne: Acinetobacter lwoffii, Acinetobacter anitratus (głównie A. baumanii)*, Aeromonas hydrophila, Alcaligenes faecalis, Alcaligenes odorans, Borrelia burgdorferi, Capnocytophaga spp., Citrobacter diversus (w tym C. amalonaticus), Citrobacter freundii*, Escherichia coli, Enterobacter aerogenes*, Enterobacter cloacae, Enterobacter spp. (inne)*, Haemophilus ducreyi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Hafnia alvei, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae**, Moraxella catarrhalis (wcześniej nazywane Branhamella catarrhalis), Moraxella osloensis, Moraxella spp. (inne), Morganella morganii, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Pasteurella multocida, Plesiomonas shigelloides, Proteus mirabilis, Proteus penneri*, Proteus vulgaris*, Pseudomonas fluorescens*, Pseudomonas spp. (inne)*, Providentia rettgeri*, Providentia spp. (inne), Salmonella typhi, Salmonella spp. (netyfoidalne), Serratia marcescens*, Serratia spp. (inne)*, Shigella spp., Vibrio spp., Yersinia enterocolitica, Yersinia spp. (inne).

* Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryaksone, głównie z powodu wytwarzania chromosomowo kodowanych β-laktamaz.

** Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryaksone z powodu wytwarzania szeregu plazmidowo pośrednionych β-laktamaz.

Uwaga. Wiele szczepów wymienionych wyżej mikroorganizmów, które są oporne na takie antybiotyki jak aminopenicyliny i ureidopenicyliny, cefalosporyny I i II generacji, aminoglikozydy, jest wrażliwych na ceftryaksone, z wyjątkiem klinicznych szczepów P. aeruginosa opornych na ceftryaksone. Treponema pallidum jest wrażliwa na ceftryaksone in vitro oraz w badaniach na zwierzętach.

Anaeroby: Bacteroides spp. (wrażliwe na żółć)*, Clostridium spp. (z wyjątkiem C. difficile), Fusobacterium nucleatum, Fusobacterium spp. (inne), Gaffkia anaerobica (wcześniej nazywana Peptococcus), Peptostreptococcus spp.

* Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryaksone, głównie z powodu wytwarzania β-laktamaz;

** Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryaksone z powodu wytwarzania β-laktamaz.

Uwaga. Wiele szczepów Bacteroides spp., które wytwarzają β-laktamazy (w szczególności B. fragilis), jest opornych na ceftryaksone. Clostridium difficile jest oporne.

Tazobaktam to inhibitor β-laktamaz klasy III Richmonda-Sykiesa: penicylinaz i cefalosporynaz. Jest pochodną „jądra penicylinowego”, kwasu sulfo-penicylanowego. Tazobaktam nieodwracalnie hamuje większość β-laktamaz produkowanych przez klinicznie istotne bakterie tlenowe i beztlenowe Gram-dodatnie i Gram-ujemne, wiążąc się kowalencyjnie z ich enzymami. W szczególności tazobaktam charakteryzuje się wysokim stopniem powinowactwa do wiązania z plazmidowo pośredniczonymi β-laktamazami, które często są przyczyną rozwoju oporności na antybiotyki penicylinowe i cefalosporynowe.

Tazobaktam nie hamuje aktywności enzymów klasy A.

Ponadto tazobaktam nie hamuje aktywności β-laktamaz takich jak:

• enzymy β-laktamazy typu AmpC (produkowane przez enterobakterie);
• karbapenemazy oparte na serynie (np. karbapenemazy produkowane przez Klebsiella pneumoniae);
• metalo-β-laktamazy (np. nowodelijska metalo-β-laktamaza);
• β-laktamazy Emblera klasy D (oksa-karbapenemazy).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Wprowadzenie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie stężenie ceftryaksone w osoczu krwi wynosi około połowy stężenia obserwowanego po dożylnej iniekcji równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu krwi po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie – czas” w osoczu krwi po wstrzyknięciu do mięśnia jest równe polu po dożylnej iniekcji równoważnej dawki.

Wprowadzenie dożylne

Po dożylnej iniekcji ceftryaksone w dawce 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w osoczu krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksone w dawce 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksone w osoczu krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryaksone wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące większość istotnych patogenów infekcji wykrywane są w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, секрécie prostaty. Po ponownym podaniu obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia w osoczu krwi o 8–15 % (Cmax); stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryaksone przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25 % stężenia w osoczu, w porównaniu do 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryaksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po dożylnej iniekcji. Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową, a także w małych stężeniach wykrywane jest w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryaksone odwracalnie wiąże się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu w osoczu krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie jest nasycalne, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu w osoczu krwi 300 mg/l).

Biotransformacja

Ceftryaksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryaksone (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryaksone wydalane jest w niezmienionej postaci przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50 % – w niezmienionej postaci z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z upostępnieniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksone zmienia się nieznacznie, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim upośledzeniem funkcji nerek.

Względne umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy upośledzeniu funkcji nerek wyjaśniane jest kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia pozanerkowego klirensu ogólnego ceftryaksone.

U pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryaksone w osoczu krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu leku przy jednoczesnym zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryaksone jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksone może dalej wzrastać w wyniku działania takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryaksone są wyższe u dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego dotyczy ona ogólnego ceftryaksone w osoczu krwi, ale nie dotyczy ceftryaksone wolnego (niezwiązanego).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Tak jak u innych β-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryaksone dla poszczególnych docelowych gatunków (tj. %T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Zakażenia dolnych dróg oddechowych;
• ostry bakteryjny zapalenie ucha środkowego;
• zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• powikłane zakażenia dróg moczowych;
• zakażenia kości i stawów;
• gonoreja;
• sepsa;
• zakażenia jamy brzusznej;
• oponiak.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub inhibitory β-laktamaz, albo na antybiotyki należące do grupy cefalosporyn i penicylin. W przypadku występowania u chorego podwyższonej wrażliwości na penicylinę należy wziąć pod uwagę możliwość krzyżowej reakcji alergicznej.

Wywiad wskazujący na ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne leki β-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy); choroby przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie niespecyficzny wrzodziejący zapalenie okrężnicy, enteropatia lub zapalenie okrężnicy związane z zastosowaniem antybiotyków.

Ceftryksymon jest przeciwwskazany:

u noworodków przedwczesnych w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem czasu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

u noworodków dojrzałych (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipalbuminemią lub kwasowością, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) wstrzykiwania wewnętrznowożnego leków zawierających wapń lub infuzji roztworów zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksymonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryksymon może wypierać bilirubinę z połączenia z albuminą surowicy krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryksymonu do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz instrukcja do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania).

Roztworów ceftryksymonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać w sposób wewnątrzwennie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryksymonu w fiolkach ani do rozcieńczania przygotowanego roztworu do podania wewnątrzwennego ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksymonu. Powstawanie osadów soli wapniowej ceftryksymonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryksymonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania wewnątrzwennego. Ceftryksymonu nie wolno jednocześnie podawać w sposób wewnątrzwenny z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami wapniowymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryksymon i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną z obydwoma lekami.

Opisano niewielką liczbę przypadków śmiertelnych spowodowanych powstawaniem osadów soli wapniowej ceftryksymonu w płucach i nerkach noworodków. W niektórych przypadkach dostęp do żył oraz czas podania ceftryksymonu i roztworów zawierających wapń były różne.

Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki mają zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksymonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie leku w połączeniu z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryksymonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich stosowaniu razem z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

Ceftryksymonu nie wolno mieszać z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Przy jednoczesnym stosowaniu wysokich dawek ceftryksymonu i silnych moczopędnych, takich jak furosemid, nie zaobserwowano zaburzeń funkcji nerek.

Ceftryksymon zawiera grupę N-metylotetrazolową, która może powodować nietolerancję etanolu oraz krwawienia, charakterystyczne dla niektórych innych cefalosporyn.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryksymonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie ma doniesień o interakcji między ceftryksymonem a produktami spożywanymi doustnie zawierającymi wapń, ani o interakcji między ceftryksymonem podawanym do mięśni a produktami zawierającymi wapń (wstrzykniętymi wewnętrznowo lub doustnie).

U pacjentów stosujących ceftryksymon możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryksymon, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niestosującymi enzymów wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryksymonu oznaczanie glukozy w moczu należy przeprowadzać metodami enzymatycznymi.

Środki bakteriostatyczne mogą wpływać na działanie bakteriobójcze cefalosporyn.

Ceftryksymon może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych hormonalnych. Z tego powodu zaleca się stosowanie dodatkowych (niehormonalnych) metod antykoncepcji podczas leczenia i przez 1 miesiąc po jego zakończeniu.

Probenecyd nie wpływa na wydalanie ceftryksymonu.

Alkohol. Podczas leczenia i przez 5 dni po zakończeniu leczenia cefoperazonem obserwowano takie reakcje jak zaczerwienienie twarzy, nadmierne pocenie się, ból głowy, tachykardię. Po spożyciu alkoholu bezpośrednio po podaniu ceftryksymonu nie zaobserwowano efektów podobnych do działania disulfiramu (teturamu). Analogiczne reakcje obserwowano również przy stosowaniu innych cefalosporyn. Pacjenci powinni zachować ostrożność przy spożyciu napojów alkoholowych podczas leczenia „Tulikson-TZ 1125 mg”. Przy stosowaniu żywienia sztucznego (doustnego lub pozajelitowego) nie należy stosować roztworów zawierających etanol.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Podobnie jak przy stosowaniu innych cefalosporyn zawierających ceftriakson, donoszono o przypadkach reakcji anafilaktycznych (w tym wstrząs anafilaktyczny) zakończonych śmiercią, nawet jeśli w szczegółowej wywiadzie nie stwierdzono odpowiednich informacji.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftriakson, inne cefalosporyny lub inne typy leków beta-laktamowych. Ceftriakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych lek należy natychmiast odstawić i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Prawdopodobieństwo reakcji anafilaktycznych wzrasta u chorych z wywiadem anafilaksji oraz u osób cierpiących na reakcje nadwrażliwości na różne alergeny; należy stosować z ostrożnością u pacjentów z tendencją do alergicznego diatezy.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella/ toksycznego epidermalnego nekrolizy); jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Lek może wydłużać czas protrombinowy. Z tego powodu w przypadku podejrzenia niedoboru witaminy K należy oznaczyć czas protrombinowy.

Kolit / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Podczas stosowania praktycznie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym ceftriaksonu i tazobaktamu, możliwe jest wystąpienie biegunki związanej z Clostridium difficile, od łagodnego stopnia do kolitu zakończonego śmiercią. Leki przeciwbakteryjne zmieniają normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu Clostridium difficile. Clostridium difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi biegunki związanej z Clostridium difficile. Szczepy Clostridium difficile nadproducentów toksyn powodują zwiększone zachorowanie i śmiertelność, ponieważ te infekcje mogą być oporne na środki przeciwbakteryjne i wymagać kolektomii. Biegunkę związaną z Clostridium difficile należy wykluczyć u wszystkich pacjentów podczas stosowania antybiotyków. Należy zebrać szczegółowy wywiad medyczny, ponieważ biegunka związana z Clostridium difficile może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Należy rozważyć przerwanie terapii lekiem i zastosowanie odpowiednich środków przeciw Clostridium difficile. Leków hamujących perystaltykę nie należy stosować.

Podobnie jak przy stosowaniu innych leków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

W zależności od wskazań klinicznych należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów, suplementy białkowe, antybiotykoterapię skuteczną wobec Clostridium difficile oraz przeprowadzić badanie chirurgiczne.

Podczas długotrwałego stosowania ceftriaksonu możliwe są trudności w kontrolowaniu mikroorganizmów opornych na lek. Z tego powodu wymagana jest staranna opieka nad pacjentami. W przypadku wystąpienia nadkażenia należy podjąć odpowiednie działania.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftriakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewystarczający do monoterapii w przypadku niektórych typów infekcji, z wyjątkiem sytuacji, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku wystąpienia infekcji polimikrobowych, w których wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftriakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Choroba kamicy żółciowej.

W przypadku obecności cieni na USG należy wziąć pod uwagę możliwość powstawania precpitatów soli wapniowej ceftriaksonu.

Zacienienia błędnie interpretowane jako kamienie żółciowe obserwowano na USG pęcherzyka żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftriaksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie precpitaty znikają po odstawieniu terapii ceftriaksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie precpitatów soli wapniowej ceftriaksonu towarzyszyło objawom. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o odstawieniu leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Staz żółciowy.

U pacjentów, którym podawano ceftriakson, opisano pojedyncze przypadki zapalenia trzustki, które mogło się rozwinąć w wyniku obturacji dróg żółciowych. Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka stazu w drogach żółciowych, takie jak wcześniejsze leczenie, rozwój cholestazy i powstawanie mułu żółciowego, np. poprzednie intensywne leczenie, ciężka choroba i całkowite żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie precpitatów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftriaksonu/tazobaktamu.

Choroba kamicy nerek.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po odstawieniu ceftriaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerek lub hiperkalciurią podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym ceftriakson. Zarejestrowano przypadki ciężkiej anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftriaksonem. Jeśli podczas stosowania ceftriaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i odstawić ceftriakson do ustalenia etiologii choroby.

Leczenie długotrwałe.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Ceftriaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, nawet przy podawaniu leków przez różne systemy infuzyjne. Opisano przypadki powstawania precpitatów soli wapniowej ceftriaksonu w płucach i nerkach noworodków urodzonych w terminie i przedterminowych w wieku poniżej 1 miesiąca, co prowadziło do śmierci, przy jednoczesnym podawaniu ceftriaksonu i leków wapniowych. Raportowano również przypadki powstawania precpitatów wewnątrznaczyniowych u pacjentów z innych grup wiekowych po jednoczesnym stosowaniu ceftriaksonu z dożylnymi roztworami zawierającymi wapń. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftriakson i wapń podawano w różnym czasie i przez różne systemy dożylne. Z tego powodu nie wolno stosować roztworów zawierających wapń do wstrzykiwania dożylnego noworodkom i pacjentom z innych grup wiekowych co najmniej przez 48 godzin po podaniu ostatniej dawki leku „Tulikson-TZ 1125 mg” (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie zarejestrowano potwierdzonych przypadków powstawania precpitatów wewnątrznaczyniowych, z wyjątkiem noworodków, którym podawano ceftriakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. W badaniach in vitro wykazano, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania precpitatów soli wapniowej ceftriaksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Przy stosowaniu ceftriaksonu pacjentom w każdym wieku lek nie może być mieszany ani podawany jednocześnie z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych. Jednak pacjentom w wieku od 28 dni ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub starannego przemywania systemu infuzyjnego między podaniem tych leków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu precpitatów. Pacjentom wymagającym ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń do całkowitego żywienia dożylnego (CŻD), personel medyczny może przepisać alternatywne leki przeciwbakteryjne, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania precpitatów. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uznano za konieczne stosowanie ceftriaksonu, roztwory CŻD i ceftriakson można podawać jednocześnie, ale przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również wstrzymać podawanie roztworów CŻD na czas infuzji ceftriaksonu i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” i „Niezgodność”).

Dzieci.

Ceftriakson, będący składnikiem leku, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza. Z tego powodu stosowanie ceftriaksonu jest przeciwwskazane u noworodków przedwcześnie urodzonych i urodzonych w terminie z hiperbilirubinemią, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zalecane jest staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

U chorych z zaburzoną funkcją nerek, przy zachowanej normalnej funkcji wątroby, nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftriaksonu/tazobaktamu. W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dawka dobowa ceftriaksonu nie powinna przekraczać 2 g.

U chorych z zaburzoną funkcją wątroby, przy zachowanej funkcji nerek, nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftriaksonu/tazobaktamu.

W przypadkach jednoczesnego występowania ciężkiej patologii wątroby i nerek stężenie ceftriaksonu w osoczu należy regularnie kontrolować. U chorych poddawanych hemodializie nie ma potrzeby zmiany dawki leku po przeprowadzeniu tej procedury.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu ceftriaksonu u chorych z niewydolnością nerek, którzy jednocześnie otrzymują aminoglikozydy i diuretyki.

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

W pojedynczych przypadkach podczas leczenia „Tuliksonem-TZ 1125 mg” u pacjentów mogą występować fałszywie pozytywne wyniki testu Coombsa. Podobnie jak inne antybiotyki, „Tulikson-TZ 1125 mg” może powodować fałszywie pozytywne wyniki testu na galaktozemię. Fałszywie pozytywne wyniki mogą również wystąpić przy oznaczaniu glukozy w moczu, dlatego podczas leczenia „Tuliksonem-TZ 1125 mg” glukozurię, w razie potrzeby, należy oznaczać wyłącznie metodą enzymatyczną.

U chorych poddawanych hemodializie nie ma potrzeby zmiany dawki leku po przeprowadzeniu tej procedury, jednak należy kontrolować stężenie leku w osoczu, ponieważ szybkość jego wydalania u tych chorych może być skrócona.

Sód.

1 gram leku zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę, jeśli pacjent przestrzega diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftriakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylowo.

Unieszkodliwianie nieużywanego leku i leku z przeterminowanym terminem ważności: należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków i odpadów komunalnych. Do unieszkodliwiania należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftriakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftriaksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W okresie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftriakson można stosować wyłącznie wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftriakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odmowie stosowania ceftriaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Płodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Brak danych dotyczących wpływu ceftriaksonu na szybkość reakcji, jednak w przypadku wystąpienia zawrotów głowy należy unikać prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z złożonymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować dożylnie lub wewnątrzmięśniowo.

Dawkowanie

Dawkę leku dobiera się w zależności od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniższe dawki są ogólnie zalecanymi dawkami dla wskazanych stanów. W przypadkach szczególnie ciężkich należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci powyżej 12 roku życia (≥ 50 kg): 1–2 g (w przeliczeniu na ceftryaksone) preparatu Tulikson-TZ 1125 mg raz na dobę (co 24 godziny). W przypadkach ciężkich lub infekcji wywołanych drobnoustrojami o umiarkowanej wrażliwości na lek, dawkę dobową można zwiększyć do 4 g (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Wskazania u dorosłych i dzieci powyżej 12 roku życia (≥ 50 kg), wymagające specjalnych schematów leczenia:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową 1–2 g leku Tulikson-TZ 1125 mg (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej wcześniejszej terapii, Tulikson-TZ 1125 mg może być skuteczny przy wewnątrzmięśniowym podawaniu w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Gonoreja

W leczeniu gonorei zaleca się jednorazową dawkę 500 mg (w przeliczeniu na ceftryaksone) podawaną wewnątrzmięśniowo.

Dzieci

Noworodki (do 14 dni życia) (dawki podano w przeliczeniu na ceftryaksone): 20–50 mg/kg masy ciała raz na dobę. Dawka dobowa nie powinna przekraczać 50 mg/kg masy ciała. Przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków z wiekiem pomenstrualnym poniżej 41 tygodni (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wewnątrzmięśniową iniekcję leku w dawce 50 mg/kg.

Dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg): 50–100 mg/kg masy ciała raz na dobę.

Infekcje dolnych dróg oddechowych: 50–80 mg/kg raz na dobę.

Infekcje jamy brzusznej: 50–80 mg/kg raz na dobę.

Złożone infekcje dróg moczowych: 50–80 mg/kg raz na dobę.

Infekcje skóry i tkanek miękkich: 50–100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g w przeliczeniu na ceftryaksone) raz na dobę.

Infekcje kości i stawów: 50–100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g w przeliczeniu na ceftryaksone) raz na dobę.

W przypadku bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u noworodków i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia leczenie należy rozpocząć od dawki 80–100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g w przeliczeniu na ceftryaksone) raz na dobę. Gdy tylko zostanie zidentyfikowany patogen i ustalona jego wrażliwość, dawkę można odpowiednio zmniejszyć.

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (< 50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wewnątrzmięśniową iniekcję leku w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznej wcześniejszej terapii, Tulikson-TZ 1125 mg może być skuteczny przy wewnątrzmięśniowym podawaniu w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg przepisuje się dawki stosowane u dorosłych. Ogólna dobową dawkę dla dzieci nie powinna przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Dawki dożylne 50 mg/kg lub wyższe należy podawać za pomocą infuzji przez co najmniej 30–60 minut.

Trwałość leczenia

Trwałość leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, stosowanie leku należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy zachowaniu odpowiedniej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest upośledzona.

Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U chorych z upośledzeniem funkcji nerek w stopniu lekkim lub umiarkowanym nie ma potrzeby zmniejszania dawki.

Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Pacjenci z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnej ciężkiej niewydolności nerek i wątroby należy regularnie oznaczać stężenie ceftryaksonu w osoczu krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę leku.

W przypadku jednoczesnego ciężkiego upośledzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne kliniczne monitorowanie bezpieczeństwa i skuteczności leku.

U pacjentów poddawanych hemodializie nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryaksone nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne kliniczne monitorowanie bezpieczeństwa i skuteczności leku. Należy jednak kontrolować stężenie ceftryaksonu w surowicy krwi w celu możliwego dostosowania dawki, ponieważ u tych chorych może obniżać się szybkość wydalania. Dobowa dawka Tulikson-TZ 1125 mg u pacjentów poddawanych hemodializie nie powinna przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Przygotowanie roztworów

Roztwory należy przygotowywać bezpośrednio przed ich zastosowaniem.

Iniekcja wewnątrzmięśniowa

Do iniekcji wewnątrzmięśniowej zawartość fiolki należy rozpuścić w 3,5 ml 1 % roztworu lidokainy; iniekcję należy wykonać głęboko w mięsień pośladkowy. Tulikson-TZ 1125 mg można podawać drogą głębokiej iniekcji wewnątrzmięśniowej. Iniekcję wewnątrzmięśniową należy wykonywać w centralną część stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się nie podawać więcej niż 1 g w jednym miejscu (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymanego roztworu nigdy nie wolno podawać dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się zapoznanie się z instrukcją stosowania medycznego lidokainy.

Iniekcja dożylna

Do iniekcji dożylnej zawartość jednej fiolki Tulikson-TZ 1125 mg należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań.

Wlewanie dożylne

Do przygotowania roztworu do wlewania zawartość fiolki Tulikson-TZ 1125 mg należy rozpuścić w 40 ml jednego z poniższych roztworów do wlewania, pozbawionych jonów wapnia: 0,9 % chlorek sodu, 0,45 % chlorek sodu + 2,5 % glukoza, 5 % glukoza, 10 % glukoza, 6 % dekstran w 5 % roztworze glukozy, woda do wstrzykiwań. Ze względu na możliwą niestabilność, roztworów zawierających Tulikson-TZ 1125 mg nie wolno mieszać z roztworami zawierającymi inne antybiotyki, zarówno podczas przygotowywania, jak i podawania. Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania Tulikson-TZ 1125 mg w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Powstawanie osadu soli wapniowych ceftryaksonu może również zachodzić podczas mieszania Tulikson-TZ 1125 mg z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie do wlewania dożylnego. Dlatego Tulikson-TZ 1125 mg nie można podawać dożylnie jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Niezgodność”), w tym z roztworami do długotrwałych infuzji zawierającymi wapń, np. żywienie pozajelitowe (patrz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Tulikson-TZ 1125 mg można podawać drogą dożylnej infuzji trwającą co najmniej 30 minut (preferowana droga) lub drogą powolnej iniekcji dożylnej trwającej dłużej niż 5 minut. Przerwane podawanie dożylne należy przeprowadzać w ciągu 5 minut, zazwyczaj do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg lub wyższe należy podawać drogą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać przez 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Pytanie o podawanie wewnątrzmięśniowe należy rozważać, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Tulikson-TZ 1125 mg jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni życia), jeśli wymagane jest (lub przewidywane będzie) leczenie roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadu soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

*Tulikson-TZ 1125 mg jest przeciwwskazany do stosowania u noworodków w wieku ≤ 28 dni w przypadku potrzeby (lub przewidywanej potrzeby) leczenia roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym wlewami dożylnymi zawierającymi wapń, np. żywieniem pozajelitowym, ze względu na ryzyko powstawania osadu soli wapniowych ceftryaksonu (patrz „Sposób stosowania i dawki”).

Opisano przypadki powstawania osadów w płucach i nerkach, prowadzące do skutków śmiertelnych u noworodków i wcześniaków po jednoczesnym podawaniu ceftryaksonu i leków wapniowych. W niektórych z tych przypadków stosowano ten sam system do wlewania dożylnego do podawania Tulikson-TZ 1125 mg i roztworów zawierających wapń, a w niektórych systemach do wlewania dożylnego obserwowano powstawanie osadu.

Przedawkowanie.

Objawy: ograniczona informacja o przypadkach przedawkowania leku u ludzi.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Wysokie stężenia antybiotyków β-laktamowych w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą powodować reakcje neurologiczne, w tym napady drgawkowe.

Leczenie: nadmiernych stężeń ceftryaksonu w osoczu krwi nie można zmniejszyć za pomocą hemodializy ani dializy otrzewnowej. Nie istnieje specyficzny antydot. W leczeniu przypadków przedawkowania zaleca się leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

Zakażenia i inwazje: kandydoza, mikozę dróg rodnych, wtórne infekcje grzybicze oraz infekcje wywołane przez mikroorganizmy oporne, superinfekcje.

Zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: eozynofilia, neutropenia (związana z długotrwałym stosowaniem, odwracalna), leukopenia, leukocytoza, limfopenia, granulocytopenia, anemia, w tym anemia hemolityczna, trombocytopenia, trombocytoza, bazofilia, wydłużenie/skrócenie czasu protrombinowego, zaburzenia krzepnięcia, hipoprotrombinemia, agranulocytoza (poniżej 500/mm³), głównie po podaniu dawki całkowitej 20 g. Przy długotrwałym leczeniu należy regularnie kontrolować obraz krwi.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: stolica wodnista, biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, stomatyt, zaburzenia smaku, glosyt; zapalenie trzustki, które mogło rozwinąć się wskutek obturacji dróg żółciowych, krwawienie z przewodu pokarmowego. Nie można wykluczyć roli precpitatów w rozwoju zapalenia trzustki, które powstały pod wpływem ceftryksanonu w drogach żółciowych; donoszono o pseudobłoniastym zapaleniu jelita.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: fałszywy kamica pęcherza żółciowego, precpitaty soli wapniowej ceftryksanonu w pęcherzu żółciowym z odpowiednimi objawami u dzieci, odwracalna kamica żółciowa u dzieci, podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych i fosfatazy zasadowej, hiperbilirubinemia, żółtaczka jądrowa.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypki skórne; zapalenie skóry alergiczne; świąd; pokrzywka; obrzęki, w tym obrzęk naczynioruchowy; ostra ogólnoustrojowa pustulopatia egzantematyczna, egzantema; wyprysk wielopostaciowy egzudatywny; zespół Stevensa-Johnsona; toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (zespołu Lyella).

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, oliguria, hematuria, glukozuria; cylindruria, nefryt śródmiąższowy.

Zaburzenia neurologiczne: ból głowy, zawroty głowy, drżenie, drgawki.

Zaburzenia serca: podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego, uczucie kołatania serca.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: duszność, skurcz oskrzeli.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne lub anafilakto-idne, wstrząs anafilaktyczny, nadwrażliwość.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Zaburzenia ogólne: dreszcze, oznębienie, choroba surowicza, obrzęki, krwawienia z nosa, osłabienie.

Reakcje miejscowe: przy podaniu dożylnym – zapalenie żył, ból, zgrubienie wzdłuż żyły; przy podaniu domięśniowym – ból w miejscu wstrzyknięcia. Iniekcja domięśniowa bez zastosowania lidokainy jest bolesna.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi. W pojedynczych przypadkach podczas leczenia preparatem u chorych mogą występować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa. Jak i inne antybiotyki, preparat może powodować fałszywie dodatni wynik próby na galaktozemię. Fałszywie dodatnie wyniki mogą również wystąpić przy oznaczaniu glukozy w moczu, dlatego podczas leczenia ceftryksanem/tazobaktamem glukozurię należy w razie potrzeby oznaczać wyłącznie metodą enzymatyczną.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksanonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Precypitaty soli wapniowej ceftryksanonu.

Rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończone śmiercią, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano dożylne ceftryksanony i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto precpitaty soli wapniowej ceftryksanonu. Wysokie ryzyko powstawania precpitatów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półwylęgania ceftryksanonu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania precpitatów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe preparatu (≥ 80 mg/kg na dobę) lub dawki kumulacyjne powyżej 10 g, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (ograniczone spożycie płynów, leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania precpitatów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych w stanie odwodnienia. Powstawanie precpitatów w nerkach może przebiegać bezobjawowo lub klinicznie, może prowadzić do niewydolności nerek, która ustępuje po zakończeniu leczenia ceftryksanem.

Zarejestrowano przypadki powstawania precpitatów soli wapniowej ceftryksanonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym podawano preparat w dawkach wyższych niż standardowa zalecana dawka. Według danych z badań prospektywnych u dzieci częstość powstawania precpitatów przy podaniu dożylnym była różna – w niektórych badaniach powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu preparatu (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania precpitatów wydaje się niższa. Powstawanie precpitatów zazwyczaj nie jest towarzyszone objawami, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po zakończeniu stosowania ceftryksanonu precpitaty zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Odtworzony roztwór pozostaje stabilny przez 6 godzin w temperaturze pokojowej lub 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

„Tulikson-TZ 1125 mg” nie może być mieszany z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, w tym roztworami do żywienia dojelitowego, ze względu na możliwość powstawania precpitatów.

Ceftryksanon jest niezgodny z amzakryną, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami, innymi antybiotykami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań po 1125 mg, 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria recepturowa.

Na receptę.

Producent.

Zeiss Pharmaceuticals Pvt. Ltd.;

Swiss Parenterals Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Plot No. 72, EPIP, Phase-I, Jharmajri, Baddi, Distt. Solan, (H. P.), India;

Unit II, Plot No. 402, 412-414 Kerala Industrial Estate, GIDC, Near Bavla, Ahmedabad, Gujarat, 382220, India