Trivonor

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TRIVONOR (TRIVONOR)

Skład:

substancja czynna: paroksetyna;

1 tabletka zawiera paroksetyny mezylanu 25,83, co odpowiada paroksetynie 20 mg;

substancje pomocnicze: wodorofosforan wapnia bezwodny, skrobioglikolan sodu, stearyna magnezu;

skład powłoki: laktoza jednowodna, hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 4000, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, od barwy żółtej do pomarańczowej, o kształcie owalnym lub okrągłym. Tabletki mają tłoczenie „POT 20” po jednej stronie. Tabletki mają rowek po obu stronach.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Kod ATC N06A B05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika

Paroksetyna to silny, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu 5-hydroksytriptaminy (5-HT, serotoninu). Działanie przeciwdepresyjne oraz skuteczność w leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych i zaburzeń paniki wynikają ze specyficznego hamowania wychwytu 5-hydroksytriptaminy przez neurony mózgu. Paroksetyna różni się strukturą chemiczną od leków trój- i czteropierścieniowych oraz innych znanych leków przeciwdepresyjnych.

Preparat charakteryzuje się niskim powinowactwem do muszynowych receptorów cholinergicznych. W przeciwieństwie do trój pierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, paroksetyna wykazuje niewielkie powinowactwo do receptorów α1-, α2- i β-adrenergicznych, receptorów dopaminowych (D2), receptorów typu 5-HT1, 5-HT2 oraz histaminowych (H1); nie wpływa na funkcje psychomotoryczne i nie nasila działania depresyjnego etanolu.

Paroksetyna nie wpływa na czynność układu sercowo-naczyniowego, nie powoduje klinicznie istotnych zmian ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca ani parametrów EKG. W porównaniu z lekami przeciwdepresyjnymi hamującymi wychwyt noradrenaliny, paroksetyna w znacznie mniejszym stopniu wpływa na działanie hipotensyjne guanetydyny.

Farmakokinetyka

Po podaniu doustnym paroksetyna jest szybko wchłaniana i ulega przemianie w wątrobie. Głównymi metabolitami paroksetyny są polarne i skonjugowane produkty utleniania i metylacji, które są szybko wydalane z organizmu.

Około 64% podanej dawki paroksetyny wydalane jest z moczem, przy czym ilość niezmienionej substancji czynnej wynosi mniej niż 2%. Około 36% przyjętej dawki paroksetyny wydalane jest z kałem w postaci metabolitów. Metabolity paroksetyny są wydalane w dwóch etapach – najpierw poprzez metabolizm przy pierwszym przejściu przez wątrobę, a następnie poprzez systemowe wydalanie paroksetyny. Okres półtrwania wynosi średnio około 1 doby. Stałe stężenie we krwi osiągane jest po 7–14 dniach od rozpoczęcia leczenia. W dalszym trakcie długotrwałego leczenia farmakokinetyka leku prawie się nie zmienia.

Nie stwierdzono korelacji między stężeniem paroksetyny w osoczu krwi a efektem klinicznym (skutecznością i reakcjami niepożądanymi).

Dzięki rozkładowi leku w wątrobie ilość paroksetyny krążącej we krwi jest mniejsza niż ilość wchłonięta z przewodu pokarmowego. Wzrost pojedynczej dawki lub wielokrotne dawkowanie prowadzą do efektu częściowego nasycenia szlaku metabolicznego przy pierwszym przejściu przez wątrobę i obserwuje się obniżenie klirensu osoczowego. Powoduje to nieliniowy wzrost stężenia paroksetyny w osoczu krwi oraz zmianę parametrów farmakokinetycznych, co prowadzi do zależności nieliniowej. Jednakże taka nieliniowość jest zazwyczaj niewielka i obserwuje się ją jedynie u pacjentów, u których przy stosowaniu niskich dawek osiąga się niskie stężenie leku w osoczu krwi.

Paroksetyna szeroko rozprowadza się w tkankach organizmu. Wartości wyliczonych parametrów farmakokinetycznych wskazują, że we krwi pozostaje jedynie 1% podanej dawki.

W przypadku stosowania terapeutycznych stężeń około 95% paroksetyny wiąże się z białkami osocza krwi.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u chorych z niewydolnością nerek lub wątroby obserwuje się zwiększenie stężenia paroksetyny w osoczu krwi, jednakże nie wykracza ono poza granice zmienności stężeń u zdrowych ochotników dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorosli.

Zaburzenie depresyjne uogólnione. Leczenie zaburzenia depresyjnego uogólnionego.

Zaburzenie obsessyjno-kompulsyjne. Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom zaburzenia obsessyjno-kompulsyjnego.

Zaburzenie lękowe. Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom zaburzenia lękowego z towarzyszącą agorafobią lub bez niej.

Fobie społeczne/zaburzenia lękowe społeczne. Leczenie fobii społecznych/zaburzeń lękowych społecznych.

Uogólnione zaburzenie lękowe. Leczenie objawów oraz zapobieganie nawrotom uogólnionego zaburzenia lękowego.

Zaburzenie pourazowe stresowe. Leczenie zaburzenia pourazowego stresowego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na paroksetynę lub na inne składniki leku. Trivonor nie należy stosować jednocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym z linezolidem – antybiotykiem będącym odwracalnym nieselektywnym inhibitory MAO, oraz z chlorkiem metyleniotioninium (niebieskim metylenowym), ani wcześniej niż po upływie 2 tygodni od przerwania leczenia inhibitorami MAO.

Analogicznie nie należy stosować inhibitorów MAO wcześniej niż po upływie 2 tygodni od przerwania leczenia paroksetyną (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Trivonor nie można stosować w połączeniu z tiorydazyną, ponieważ, podobnie jak inne leki hamujące enzym wątrobowy CYP450 2D6, paroksetyna może podnosić stężenia tiorydazyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Stosowanie tiorydazyny może powodować wydłużenie odcinka QT z towarzyszącą ciężką arytmią komorową (np. torsades de pointes) i nagłą śmiercią.

Trivonor nie można stosować w połączeniu z pimozydem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Preparaty serotonergiczne.

Tak jak przy stosowaniu innych selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi może prowadzić do efektu związanego z 5-HT (zespół serotoniny).

Paroksetynę należy stosować z ostrożnością i koniecznością dokładnego monitorowania stanu klinicznego pacjenta w połączeniu z takimi lekami serotonergicznymi, jak L-tryptofan, triptany, tramadol, inne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, lity, fentanyl oraz zioło Hypericum perforatum. Jednoczesne stosowanie paroksetyny z inhibitorami MAO, w tym z linezolidem – antybiotykiem będącym odwracalnym nieselektywnym inhibitory MAO, oraz z chlorkiem metyleniotioninium (niebieskim metylenowym) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pimozyd.

Badania dotyczące jednoczesnego stosowania niskiej dawki pimozydu (2 mg) i paroksetyny wykazały zwiększenie stężenia pimozydu. Zjawisko to wyjaśniono znanymi właściwościami paroksetyny jako inhibitora CYPD26. Ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozydu oraz jego zdolność do wydłużania odcinka QT jednoczesne stosowanie pimozydu i paroksetyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Enzymy biorące udział w metabolizmie leków.

Metabolizm i parametry farmakokinetyczne paroksetyny mogą ulec zmianie pod wpływem indukcji lub inhibicji enzymów biorących udział w metabolizmie leków. W przypadku jednoczesnego stosowania paroksetyny z lekami, które są inhibitorami enzymów, zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek. W przypadku jednoczesnego stosowania z lekami, które indukują enzymy (karbamazepina, ryfampicyna, fenylobarbital, fenytoina), nie ma potrzeby zmiany początkowej dawki paroksetyny. Dawkę należy dostosowywać w trakcie dalszej terapii w zależności od efektu klinicznego (przewidywalność i skuteczność).

Relaksujące mięśnie.

SSRI mogą obniżać aktywność cholinesterazy osocza, co prowadzi do wydłużenia blokady nerwowo-mięśniowej miwakurium i sukcylocholiny.

Fosamprinawir/rytonawir.

Jednoczesne stosowanie fosamprinawiru/rytonawiru z paroksetyną istotnie zmniejsza stężenie paroksetyny w osoczu. Dawkę należy dostosowywać w trakcie dalszego leczenia w zależności od efektu klinicznego (przewidywalność i skuteczność).

Procyklidyna.

Codzienne stosowanie paroksetyny istotnie zwiększa stężenie procyklidyny w surowicy. W przypadku wystąpienia efektów antycholinergicznych należy zmniejszyć dawkę procyklidyny.

Leki przeciwpadaczkowe.

Karbamazepina, fenytoina, sód waleproinian. Nie obserwuje się żadnego wpływu na farmakokinetykę/farmakodynamikę leku u chorych na padaczkę przy jednoczesnym stosowaniu z tymi lekami.

Zdolność paroksetyny do hamowania enzymu CYP2D6.

Paroksetyna, podobnie jak inne antydepresanty będące inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny, spowalnia aktywność enzymu CYP2D6 układu cytochromu P450. Hamowanie CYP2D6 może prowadzić do zwiększenia stężenia w osoczu leków podawanych jednocześnie, które są metabolizowane przez ten enzym. Do takich leków należą niektóre trójcykliczne antydepresanty (np. amitryptyna, nortryptyna, imipramina i desipramina), fenytoazynowe neuroleptyki (np. perfenazyna i tiorydazyna), rysperydon, atomoksetyna, niektóre leki przeciwarytmiczne typu 1c (np. propafenon i flekainid) oraz metoprolol.

Tamoksyfen ma ważny aktywny metabolit endoksyfen, który jest produkowany przez CYP2D6 i stanowi istotny składnik skuteczności tamoksyfenu. Nieodwracalne hamowanie CYP2D6 przez paroksetynę prowadzi do obniżenia stężenia endoksyfenu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

CYP3A4.

W badaniach in vivo jednoczesne stosowanie paroksetyny i terfenadyny – substratu enzymu CYP3A4 – przy osiągnięciu stężenia ustalonego nie było towarzyszone wpływem paroksetyny na farmakokinetykę terfenadyny. Analogiczne badanie in vivo nie wykazało żadnego wpływu leku na farmakokinetykę alprazolaminy i na odwrót. Jednoczesne podawanie paroksetyny i terfenadyny, alprazolaminy oraz innych leków, które są substratami CYP3A4, nie powinno być niebezpieczne. Wiadomo, że w badaniach klinicznych stwierdzono, że wchłanianie lub farmakokinetyka paroksetyny nie są wpływowane lub prawie nie są wpływowane (czyli nie wymagają zmiany dawkowania) przez takie czynniki: pokarm, leki przeciwwątrobowe, cyfoksynę, propranolol, alkohol. Lek Trivonor nie nasila zaburzeń reakcji umysłowych i ruchowych spowodowanych działaniem alkoholu, jednak spożywanie napojów alkoholowych podczas leczenia paroksetyną nie jest zalecane.

Leki przeciwpakrzewicze doustne.

Przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwpakrzewiczych doustnych i paroksetyny może wystąpić interakcja farmakodynamiczna, która może prowadzić do zwiększenia aktywności przeciwpakrzewiczej i ryzyka krwawień. Dlatego paroksetynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom leczonym doustnymi lekami przeciwpakrzewiczymi.

Leki przeciwzapalne niesteroidowe, kwas acetylosalicylowy i leki przeciwzakrzepowe.

Przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzapalnych niesteroidowych/kwasu acetylosalicylowego i paroksetyny może wystąpić interakcja farmakodynamiczna, która może prowadzić do zwiększenia ryzyka krwawień. Paroksetynę należy przepisywać z ostrożnością w połączeniu z lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi lub zwiększającymi ryzyko krwawień.

Prawastatyna.

Interakcja między paroksetyną a prawastatyną obserwowana w badaniach wskazuje, że jednoczesne stosowanie paroksetyny i prawastatyny może prowadzić do zwiększenia stężenia glukozy we krwi. Pacjentom z cukrzycą, którzy otrzymują zarówno paroksetynę, jak i prawastatynę, może być potrzebna korekta dawkowania doustnych środków hipoglikemicznych i/lub insuliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Pogorszenie stanu klinicznego i ryzyko samobójstwa.

Młodsi pacjenci w wieku dorosłym, szczególnie ci z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi, mogą mieć zwiększony ryzyko zachowań samobójczych podczas leczenia paroksetyną. U pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi objawy depresji mogą się nasilać i/lub mogą pojawiać myśli i zachowania samobójcze, niezależnie od przyjmowania leków przeciwdepresyjnych. Ryzyko to utrzymuje się aż do znaczącej remisji. Ryzyko samobójstw może wzrastać w wczesnych stadiach poprawy.

Inne zaburzenia psychiczne, w leczeniu których stosuje się paroksetynę, mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych i mogą również współwystępować z ciężkimi zaburzeniami depresyjnymi. Pacjenci z historią zachowań samobójczych i myśli samobójczych, młodzi pacjenci oraz pacjenci z trwającym nastawieniem samobójczym przed rozpoczęciem leczenia należą do grupy podwyższonego ryzyka prób samobójczych i myśli samobójczych. Wszyscy pacjenci powinni być dokładnie monitorowani pod kątem pogorszenia stanu klinicznego (w tym pojawienia się nowych objawów) oraz zachowań samobójczych podczas leczenia, szczególnie na początku terapii lub podczas zmiany dawki (zarówno zwiększenia, jak i zmniejszenia). Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy poinformować o konieczności ciągłego obserwowania nasilenia stanu pacjenta (w tym pojawienia się nowych objawów) i/lub pojawienia się myśli/powinności samobójczych lub myśli o zranieniu siebie oraz o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku ich wystąpienia.

Należy pamiętać, że pojawienie się niektórych objawów, takich jak niepokój, akatyzja lub mania, może być związane zarówno z przebiegiem choroby, jak i z kursem leczenia (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

U pacjentów z pogorszeniem stanu klinicznego (w tym pojawieniem się nowych objawów) i/lub pojawieniem się myśli/zachowań samobójczych, szczególnie jeśli objawy te są ciężkie, pojawiają się nagle lub wcześniej nie występowały u pacjenta, należy zmienić tryb przyjmowania leku, aż do jego całkowitego odstawienia.

Akatyzja.

Stosowanie paroksetyny lub innych SSRI może wiązać się z rozwojem akatyzji – stanu charakteryzującego się uczuciem wewnętrznego niepokoju i pobudzenia psychoruchowego, takiego jak niemożność siedzenia lub stania, w połączeniu z subiektywnym uczuciem dyskomfortu. Prawdopodobieństwo wystąpienia tego stanu jest największe w pierwszych tygodniach leczenia.

Zespół serotonergiczny/zespół neuroleptyczny złośliwy.

W pojedynczych przypadkach leczenie paroksetyną może wiązać się z rozwojem zespołu serotonergicznego lub zespołu neuroleptycznego złośliwego, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotonergicznych i/lub neuroleptyków. W przypadku wystąpienia takich objawów jak hipertermia, sztywność, mioklonus, niestabilność autonomiczna z szybkimi wahnięciami podstawowych parametrów funkcji życiowych organizmu, zmiany stanu psychicznego, w tym dezorientacja, drażliwość, silny niepokój postępujący do delirium i śpiączki, należy natychmiast przerwać leczenie paroksetyną (ponieważ objawy te stanowią zagrożenie dla życia) i rozpocząć leczenie wspierające objawowe. Paroksetyny nie należy stosować w połączeniu z prekursorami serotoniny (takimi jak L-tryptofan, oksytryptan) ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotonergicznego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Mania i zaburzenia dwubiegunowe.

Ciężki epizod depresyjny może być początkowym objawem zaburzenia dwubiegunowego. Ogólnie przyjmuje się, że leczenie takich epizodów wyłącznie lekami przeciwdepresyjnymi może zwiększać prawdopodobieństwo przyspieszonego pojawienia się epizodów mieszanych/mania w pacjentach z podwyższonym ryzykiem rozwoju zaburzenia dwubiegunowego. Przed rozpoczęciem leczenia lekami przeciwdepresyjnymi pacjentów należy dokładnie przebadać w celu wykrycia ryzyka wystąpienia zaburzenia dwubiegunowego. Badanie to powinno obejmować szczegółowe przebadanie historii choroby pacjenta, w tym występowanie prób samobójczych, zaburzeń dwubiegunowych i depresji u członków rodziny. Należy pamiętać, że paroksetyna nie jest stosowana w leczeniu depresji w zaburzeniach dwubiegunowych. Paroksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem epizodów manii.

Tamoksyfen.

Badania wykazały, że skuteczność tamoksyfenu, mierzoną ryzykiem nawrotu raka piersi/szczególnych przypadków śmiertelnych, może być zmniejszona przy jednoczesnym stosowaniu z paroksetyną, ponieważ paroksetyna jest nieodwracalnym inhibitorem CYP2D6 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Ryzyko to wzrasta wraz z dłuższym czasem jednoczesnego stosowania. W leczeniu raka piersi tamoksyfenem pacjentowi należy przepisać alternatywny lek przeciwdepresyjny o niewielkim lub całkowicie braku inhibicji CYP2D6.

Złamania kości.

Badania dotyczące ryzyka złamań kości przy stosowaniu niektórych leków przeciwdepresyjnych, w tym SSRI, wykazały związek z tymi złamaniami. Ryzyko pojawia się podczas leczenia i jest największe na wczesnych etapach terapii. Przy leczeniu paroksetyną należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia złamań kości. Inhibitory monoaminooksydazy.

Leczenie paroksetyną należy rozpoczynać z ostrożnością, nie wcześniej niż po 2 tygodniach od przerwania stosowania inhibitorów MAO; dawkę należy zwiększać stopniowo – aż do osiągnięcia optymalnej odpowiedzi.

Niewydolność nerek/wątroby.

Zaleca się stosowanie z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub wątroby.

Cukrzyca.

U pacjentów z cukrzycą leczenie inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny może zmieniać profil glikemiczny, dlatego dawkę insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemizujących należy dostosować. Ponadto, znane badania kliniczne wskazują, że wzrost poziomu glukozy we krwi może występować przy jednoczesnym leczeniu paroksetyną i prawastatyną.

Epilepsja.

Trivonor, podobnie jak inne leki przeciwdepresyjne, należy stosować z ostrożnością w leczeniu pacjentów z epilepsją.

Udar.

U pacjentów leczonych paroksetyną ogólna częstość napadów jest mniejsza niż 0,1%. W przypadku wystąpienia u pacjenta napadów należy przerwać stosowanie leku Trivonor.

Terapia elektrowstrząsowa.

Dostępny jest jedynie niewielki doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania paroksetyny w połączeniu z terapią elektrowstrząsową.

Zielonkowie.

Trivonor, podobnie jak inne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, może powodować midryzę, dlatego należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z kątowym zamknięciem w przebiegu jaskry.

Hiponatremia.

Czasami obserwowano przypadki rozwoju hiponatremii, głównie u pacjentów w starszym wieku. Po przerwaniu stosowania paroksetyny objawy hiponatremii znikają w większości przypadków.

Krwiaki.

Po leczeniu paroksetyną obserwowano krwawienia do skóry i błon śluzowych (w tym krwawienia przewodu pokarmowego i ginekologiczne). Dlatego paroksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którym jednocześnie przepisano leki zwiększające ryzyko krwawień, a także u pacjentów z częstymi krwawieniami w wywiadzie lub z tendencją do nich. Pacjenci w starszym wieku mogą mieć zwiększone ryzyko wystąpienia krwawień niezwiązanych z miesiączkowaniem.

Choroby serca.

Przy leczeniu pacjentów z chorobami współistniejącymi serca należy przestrzegać standardowych środków ostrożności.

Dysfunkcja seksualna.

SSRI mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W niektórych przypadkach objawy te utrzymują się po zakończeniu leczenia. Objawy występujące po odstawieniu paroksetyny.

Pojawienie się objawów po odstawieniu leku nie jest analogiczne do sytuacji, w której powstaje uzależnienie lub uzależnienie od leku w przypadku jego nadużycia.

Zgłaszano takie objawy jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie uderzenia prądem i szum w uszach), zaburzenia snu (w tym intensywne sny), niepokój lub lęk, nudności, drżenie, skurcze, nadmierna potliwość, ból głowy, biegunka. Ogólnie objawy te są łagodne lub umiarkowane, choć u niektórych pacjentów mogą być intensywniejsze. Pojawiają się one zazwyczaj w ciągu pierwszych kilku dni po odstawieniu leku, choć pojedyncze przypadki wystąpienia tych objawów opisywano u pacjentów, którzy przypadkowo pominięli jedną dawkę. Zazwyczaj objawy te ustępują samorzutnie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów proces ten może trwać dłużej (2–3 miesiące i dłużej). Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki przy odstawianiu paroksetyny przez kilka tygodni lub miesięcy, w zależności od indywidualnych cech pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

• Ten lek zawiera 5,95 mg sodu w 1 tabletce, co oznacza praktycznie brak sodu.
• Jeśli masz stwierdzoną nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed przyjmowaniem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Płodność.

Wiadomo, że w badaniach klinicznych wykazano, że SSRI, w tym paroksetyna, mogą wpływać na jakość nasienia. Uważa się, że te zjawiska ustępują po zakończeniu leczenia. Zmiany jakościowych cech nasienia mogą wpływać na płodność niektórych mężczyzn.

Ciąża.

Efekt teratogenny lub embriotoksyczny paroksetyny nie został wykazany w badaniach na zwierzętach.

Według danych z badań wyników ciąży u kobiet leczonych lekami przeciwdepresyjnymi w I trymestrze ciąży, zgłaszano zwiększone ryzyko wrodzonych wad rozwojowych, głównie sercowo-naczyniowych (np. wady przegrody międzykomorowej lub międzykomorowej), związanych z przyjmowaniem paroksetyny. Według tych danych można założyć, że ryzyko urodzenia noworodka z wadą serca u kobiet leczonych paroksetyną w czasie ciąży wynosi około 1 na 50, w porównaniu do oczekiwanego ryzyka wystąpienia takiej wady w populacji ogólnej, które wynosi około 1 na 100.

Lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwość zastosowania alternatywnego leczenia u ciężarnej lub kobiety planującej zajście w ciążę i przepisać paroksetynę tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Istnieją doniesienia o przedwczesnym porodzie dzieci u kobiet leczonych paroksetyną lub innymi SSRI, choć nie stwierdzono przyczynowych powiązań z przyjmowaniem leku. Należy przeprowadzić badanie noworodków, jeśli ciężarna kontynuowała przyjmowanie paroksetyny w III trymestrze ciąży, ponieważ istnieją doniesienia o powikłaniach u noworodków przy leczeniu matki paroksetyną lub innymi SSRI w tym okresie, choć nie stwierdzono przyczynowo-skutkowych powiązań z przyjmowaniem leku. Zgłaszano takie efekty: duszność, sinica, apnea, drgawki, wahania temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie, nadreaktywność, drżenie, pobudzenie, osłabienie, ciągły płacz i senność. Czasami te objawy wiąże się z odstawieniem leku. W większości przypadków pojawiają się one natychmiast lub wkrótce po porodzie (<24 godziny).

Według danych z badań, stosowanie SSRI (w tym paroksetyny) u ciężarnych, szczególnie w późnych stadiach ciąży, wiązało się ze zwiększonym ryzykiem trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków. U kobiet stosujących inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny w późnych stadiach ciąży ryzyko to było 4–5 razy większe w porównaniu z ogólną grupą pacjentów.

Okres karmienia piersią.

Niewielka ilość paroksetyny wydostaje się do mleka matki. Nie stwierdzono żadnych objawów wpływu leku na noworodki, jednak paroksetyny nie należy stosować w okresie karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Doświadczenie z klinicznego stosowania paroksetyny wskazuje, że lek nie wpływa na funkcje poznawcze ani reakcje psychomotoryczne.

Jednakże, podobnie jak w przypadku innych leków psychoaktywnych, pacjentów należy uprzedzić o możliwym zaburzeniu zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami podczas leczenia. Paroksetyna nie nasila zaburzeń reakcji poznawczych i motorycznych spowodowanych alkoholem, jednak jednoczesnego stosowania paroksetyny i alkoholu nie zaleca się.

Sposób stosowania i dawki.

Ogólne zalecenia.

Lek Trivonor należy stosować doustnie, zaleca się przyjmować 1 raz dziennie rano, podczas posiłku. Tabletkę należy połknąć, nie żując.

Tak jak w przypadku wszystkich innych leków przeciwdepresyjnych, dawkę należy starannie dobrać indywidualnie w ciągu pierwszych 2–3 tygodni leczenia, a następnie dostosować ją w zależności od objawów klinicznych.

Leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić ustąpienie objawów. Okres ten może trwać kilka miesięcy podczas leczenia depresji, a w zaburzeniach obsesyjno-kompulsyjnych i lękach paniki – jeszcze dłużej. Tak jak przy stosowaniu innych leków stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych, należy unikać nagłego odstawienia leku. Zaburzenie depresyjne. Zalecana dawka to 20 mg na dobę. U niektórych pacjentów może być konieczne zwiększenie dawki. Należy to robić stopniowo, zwiększając dawkę o 10* mg (maksymalnie do 50* mg na dobę) w zależności od skuteczności klinicznej leczenia.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne. Zalecana dawka to 40 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 20 mg i stopniowo zwiększać dawkowanie o 10* mg co tydzień. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do maksymalnej dawki 60 mg.

Zaburzenie lękowe paniki. Zalecana dawka wynosi 40 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 10* mg na dobę, a następnie co tydzień zwiększać ją o 10* mg, w zależności od efektu klinicznego. U niektórych pacjentów poprawa stanu następuje dopiero po zastosowaniu maksymalnej dawki 60 mg na dobę.

W celu zmniejszenia ryzyka możliwego nasilenia objawów zaburzenia lękowego paniki, które często występuje na początku leczenia tej choroby, zaleca się rozpoczęcie leczenia od niskiej dawki leku.

Zaburzenia lękowe społeczne/fobie społeczne. Zalecana dawka to 20 mg na dobę. U niektórych pacjentów dawkę można stopniowo zwiększać o 10* mg na dobę – w zależności od efektu klinicznego leczenia, aż do 50* mg na dobę. Odstęp między zwiększeniem dawki powinien wynosić co najmniej 1 tydzień.

Uogólnione zaburzenie lękowe. Zalecana dawka to 20 mg na dobę.

U niektórych pacjentów z niewystarczającą skutecznością przyjmowania 20 mg dawkę można stopniowo zwiększać o 10* mg na dobę, w zależności od efektu klinicznego, do 50* mg na dobę.

Zespół stresu pourazowego. Zalecana dawka to 20 mg na dobę.

U niektórych pacjentów z niewystarczającą skutecznością przyjmowania 20 mg dawkę można stopniowo zwiększać o 10* mg na dobę, w zależności od efektu klinicznego, do 50* mg na dobę.

Przestawienie stosowania Trivonoru.

Tak jak przy stosowaniu innych leków stosowanych w leczeniu chorób psychicznych, należy unikać nagłego przestawienia leku. Można zastosować tryb stopniowego zmniejszania dawki leku, obejmujący zmniejszanie dawki dobowej o 10* mg na dobę z odstępem tygodniowym. Po osiągnięciu dawkowania 20 mg na dobę pacjenci przyjmują lek w tej dawce jeszcze przez tydzień przed całkowitym odstawieniem. W przypadku pojawienia się bardzo wyraźnych objawów podczas zmniejszania dawki lub po odstawieniu leczenia, należy rozważyć wznowienie leczenia w poprzedniej dawce. Później można kontynuować zmniejszanie dawki, ale w wolniejszym tempie.

Pacjenci w wieku podeszłym. Leczenie należy rozpocząć od zastosowania zwykłej początkowej dawki dla dorosłych, którą następnie można stopniowo zwiększać do 40 mg na dobę. Zanotowano przypadki podwyższonych stężeń paroksetyny w osoczu krwi u pacjentów w wieku podeszłym, jednak zakres stężeń w tej grupie pacjentów pokrywa się z odpowiednim zakresem u pacjentów młodszych.

Dzieci. Trivonor nie jest wskazany w leczeniu dzieci.

Niewydolność nerek i wątroby. U pacjentów z wyraźną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny – poniżej 30 ml/min) lub niewydolnością wątroby obserwuje się podwyższenie stężenia paroksetyny w osoczu krwi. Dlatego u takich pacjentów dawkę należy zmniejszyć do dolnej granicy zakresu dawkowania.

* stosować leki zawierające paroksetynę w odpowiednim dawkowaniu.

Dzieci.

Trivonor nie jest wskazany w leczeniu dzieci. Wiadomo, że wyniki kontrolowanych badań klinicznych nie wykazały skuteczności ani nie dostarczyły potwierdzających danych dotyczących stosowania paroksetyny w leczeniu dzieci chorych na depresję.

Przedawkowanie.

Objawy. W przypadku przedawkowania paroksetyną, oprócz objawów wymienionych w sekcji „Działania niepożądane”, obserwowano podwyższenie temperatury ciała, zmiany ciśnienia tętniczego, mimowolne skurcze mięśni, niepokój i tachykardię. Wszystkie te efekty u pacjentów w większości przypadków ustępują bez powikłań nawet po przyjęciu dawki 2000 mg. Czasem obserwowano śpiączkę lub zmiany parametrów EKG, bardzo rzadko odnotowano skutki śmiertelne, ale w większości takich przypadków paroksetynę stosowano razem z innymi lekami psychotropowymi lub alkoholem.

Nieznany jest specyficzny antydotum.

Leczenie. Leczenie przedawkowania powinno obejmować ogólne środki terapeutyczne, takie same jak przy przedawkowaniu innymi lekami przeciwdepresyjnymi. Wskazane jest prowadzenie terapii wspomagającej przy jednoczesnym monitorowaniu wskaźników życiowych i starannym obserwowaniu stanu pacjenta w warunkach szpitalnych.

Działania niepożądane.

Poniższe działania niepożądane zostały sklasyfikowane według narządów i układów oraz częstości występowania. Częstość występowania określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100,<1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (≤1/10000), w tym pojedyncze przypadki; częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: rzadko – zwiększone krwawienie, głównie skóry i błon śluzowych (w tym ekchymozy i krwawienia ginekologiczne); leukopenia; bardzo rzadko – trombocytopenia.

Ze strony układu immunologicznego: bardzo rzadko – ciężkie i potencjalnie śmiertelne reakcje alergiczne (w tym reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy).

Ze strony układu endokrynnego: bardzo rzadko – zespół spowodowany niedostateczną sekrecją hormonu antydiuretycznego.

Ze strony metabolizmu i odżywiania: często – wzrost poziomu cholesterolu, zmniejszenie apetytu; rzadko – doniesienia o zmienionym profilu glikemii u pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); bardzo rzadko – hiponatremia. Hiponatremia występuje głównie u pacjentów starszych i czasem wiąże się z zespołem spowodowanym niedostateczną sekrecją hormonu antydiuretycznego. Zaburzenia psychiczne: często – senność, bezsenność, niepokój, niepokojące sny (w tym koszmary); rzadko – dezorientacja, halucynacje; bardzo rzadko – reakcje maniakalne, niepokój, depersonalizacja, ataki paniki, akatyzja; częstość nieznana – myśli samobójcze, zachowania samobójcze i agresja. Objawy te mogą być również spowodowane podstawową chorobą.

Ze strony układu nerwowego: często – zawroty głowy, drżenie, ból głowy; rzadko – zaburzenia ekstrapiramidowe; bardzo rzadko – drgawki, akatyzja, zespół niespokojnych nóg; bardzo rzadko – zespół serotonergiczny (może obejmować niepokój, dezorientację, potliwość, halucynacje, nadmierną refleksyjność, mioklonus, tachykardię i drżenie). Zaburzenia ekstrapiramidowe, w tym dystonia oro-facjalna, obserwuje się u pacjentów z zaburzeniami ruchowymi lub u pacjentów leczonych neuroleptykami.

Ze strony narządu wzroku: często – nieostre widzenie; rzadko – midriaza (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); bardzo rzadko – ostra jaskra.

Ze strony narządu słuchu: częstość nieznana – dzwonienie w uszach.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: rzadko – tachykardia zatokowa, hipotensja ortostatyczna, przejściowe podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego; bardzo rzadko – bradykardia.

Ze strony układu oddechowego: często – ziewanie.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – nudności; często – zaparcia, biegunka, wymioty, suchość w ustach; bardzo rzadko – krwawienia przewodu pokarmowego; częstość nieznana – mikroskopowe zapalenie okrężnicy.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: bardzo rzadko – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; bardzo rzadko – zaburzenia ze strony wątroby (takie jak zapalenia wątroby, czasem z żółtaczką i/lub niewydolnością wątroby). Istnieją doniesienia o podwyższeniu poziomu enzymów wątrobowych. Rzadko zgłaszano również działania niepożądane ze strony wątroby (takie jak zapalenia wątroby, czasem związane z żółtaczką i/lub niewydolnością wątroby). Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia paroksetyną, jeśli podwyższenie wyników badań wątrobowych utrzymuje się.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – zwiększone potnienie; rzadko – wysypka skórna, świąd; bardzo rzadko – ciężkie skórne działania niepożądane (w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz), pokrzywka, reakcje fotouczulenia.

Ze strony układu moczowego: rzadko – zatrzymanie mikcji, nietrzymanie moczu.

Ze strony układu rozrodczego: bardzo często – zaburzenia seksualne; bardzo rzadko – hiperprolaktynemia/galaktoreja, zaburzenia menstruacyjne (w tym menorygia, metrorragia, amenoreja, opóźnione i nieregularne miesiączkowanie); bardzo rzadko – zaburzenia erekcji.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: bardzo rzadko – ból stawów, ból mięśni. Badania epidemiologiczne przeprowadzone głównie wśród pacjentów powyżej 50 roku życia wskazują na zwiększone ryzyko złamań u pacjentów przyjmujących SSRI i trójpierścieniowe leki przeciwdziałające depresji. Mechanizm prowadzący do tego ryzyka jest nieznany.

Zaburzenia ogólne: często – osłabienie, przyrost masy ciała; bardzo rzadko – obrzęki obwodowe.

Objawy związane z odstawieniem leku: często – zawroty głowy, zaburzenia czucia, zaburzenia snu, niepokój, ból głowy; rzadko – niepokój, nudności, drżenie, dezorientacja, zwiększona potliwość, biegunka, niestabilność emocjonalna, zaburzenia widzenia, kołatanie serca, pobudzenie. Podobnie jak przy stosowaniu innych leków stosowanych w leczeniu zaburzeń psychicznych, odstawienie Trivonoru (szczególnie nagłe) może prowadzić do wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie prądu elektrycznego i dzwonienie w uszach), zaburzenia snu (w tym intensywne sny), niepokój lub lęk, nudności, ból głowy, drżenie, dezorientacja, biegunka, zwiększona potliwość, kołatanie serca, pobudzenie, niestabilność emocjonalna, zaburzenia widzenia. U większości pacjentów objawy te są łagodne lub umiarkowane i ustępują bez leczenia. Nie istnieje szczególna grupa ryzyka pod względem występowania tych objawów, dlatego w razie konieczności odstawienia leczenia paroksetyną dawkę należy zmniejszać stopniowo (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Przekazywanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Przekazywanie informacji o podejrzewanych działaniach niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym elementem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

14 tabletów powlekanych, w blisterze; 2 blistry w pudełku tekturowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Sintón Hiszpania, S.L.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. C/Castelló, n°1, Sant Boi de Llobregat, Barcelona, 08830, Hiszpania

Data ostatniego przeglądu.