Tritace®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TRITACE® (TRITACE®)

Skład:

substancja czynna: ramipril;

1 tabletka 5 mg zawiera 5 mg ramiprilu;

substancje pomocnicze: hipromeloza, skrobia prażelatynizowana, celuloza mikrokryształowa, tlenek żelaza czerwony (E 172), stearylofumaran sodu;

1 tabletka 10 mg zawiera 10 mg ramiprilu;

substancje pomocnicze: hipromeloza, skrobia prażelatynizowana, celuloza mikrokryształowa, stearylofumaran sodu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg: blade różowe, owalne tabletki z ryflowaną linią po obu stronach; górny stemplek: 5 i logo firmy*, dolny stemplek: 5 i HMP* (kolejność stempli może się różnić);

tabletki 10 mg: białe lub prawie białe, owalne tabletki z ryflowaną linią po obu stronach; górny stemplek: HMP/HMP.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Inhibitory ACE – pojedyncze składniki. Ramipril. Kod ATC C09A A05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Mechanizm działania. Ramiprylat, aktywny metabolit leków proleczkowych – ramiprylu, jest inhibitorem enzymu dipeptydylocarbopeptydazy I (synonimy: enzym konwertujący angiotensynę; kinaza II). W osoczu i tkankach enzym ten katalizuje przekształcenie angiotensyny I w angiotensynę II (aktywną substancję zwężającą naczynia) oraz rozszczepienie aktywnego wazodylatacyjnego bradykininy. Zmniejszenie powstawania angiotensyny II i hamowanie rozszczepiania bradykininy prowadzi do rozszerzenia naczyń. Ponieważ angiotensyna II stymuluje również uwalnianie aldosteronu, ramiprylat powoduje zmniejszenie sekrecji aldosteronu. Odpowiedź na monoterapię inhibitorem ACE była średnio mniej wyrażona u pacjentów rasy niegroidalnej (pochodzenia afro-karaibskiego) z nadciśnieniem tętniczym (populacja charakteryzująca się niskim poziomem reniny przy nadciśnieniu tętniczym) niż u pacjentów należących do innych ras.

Właściwości przeciw nadciśnieniowe. Stosowanie ramiprylu prowadzi do istotnego zmniejszenia obwodowego oporu tętniczego. Zazwyczaj nie występuje istotna zmiana przepływu osoczowego przez nerki ani szybkości filtracji kłębuszkowej. Podawanie ramiprylu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej, bez towarzyszącego kompensacyjnego wzrostu częstości skurczów serca.

U większości pacjentów efekt przeciw nadciśnieniowy pojawia się w ciągu 1–2 godzin po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki leku. Maksymalny efekt po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki występuje zazwyczaj po 3–6 godzinach. Efekt przeciw nadciśnieniowy po przyjęciu jednorazowej dawki utrzymuje się zazwyczaj przez 24 godziny.

Przy długotrwałym leczeniu ramiprylem maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy rozwija się po 3–4 tygodniach. Udowodniono, że przy długotrwałym leczeniu efekt przeciw nadciśnieniowy utrzymuje się przez 2 lata.

Nagłe przerwanie przyjmowania ramiprylu nie powoduje szybkiego i nadmiernego wzrostu ciśnienia tętniczego (efekt odbicia).

Niewydolność serca. Udowodniono, że ramipryl stosowany jako dodatek do tradycyjnej terapii diuretykami oraz, jeśli to konieczne, glikozydami nasercowymi, jest skuteczny u pacjentów z niewydolnością serca w klasach czynnościowych II–IV wg NYHA. Lek wykazuje korzystny wpływ na hemodynamikę serca (obniżenie ciśnienia napełnienia lewej i prawej komory serca, ogólnego obwodowego oporu naczyniowego, zwiększenie wyrzutu serca i poprawę wskaźnika sercowego). Ramipryl zmniejsza również aktywację układu neuroendokrynnego.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych / ochrona nerek.

Przeprowadzono badanie zapobiegawcze z randomizacją i kontrolą placebo (badanie HOPE) z udziałem ponad 9 200 pacjentów, którzy oprócz standardowej terapii otrzymywali ramipryl. W badaniu uczestniczyli pacjenci z wysokim ryzykiem wystąpienia choroby sercowo-naczyniowej po przebytym chorobie sercowo-naczyniowym aterotrombotycznym (z potwierdzoną w wywiadzie chorobą niedokrwienną serca, udarem mózgu lub chorobą naczyń obwodowych) lub pacjenci z cukrzycą, którzy mieli co najmniej jeden dodatkowy czynnik ryzyka (dokumentalnie potwierdzona mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, podwyższony poziom cholesterolu ogólnego, cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości lub palenie tytoniu).

Badanie to wykazało, że ramipryl istotnie statystycznie zmniejsza częstość występowania zawału mięśnia sercowego, śmierci sercowo-naczyniowej oraz udaru mózgu zarówno osobno, jak i w połączeniu (pierwotny punkt końcowy kombinowany).

Tabela 1. Badanie HOPE: główne wyniki

W trakcie badania MICRO-HOPE, którego przeprowadzenie było wcześniej zaplanowane w ramach badania HOPE, oceniano działanie dodania ramiprilu w dawce 10 mg do istniejącej terapii w porównaniu z placebo u 3577 pacjentów w wieku powyżej 55 lat (bez górnego ograniczenia wieku) z prawidłowym lub podwyższonym ciśnieniem tętniczym, z których większość cierpiała na cukrzycę typu 2 (i miała co najmniej jeden czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych).

Wyniki analizy pierwotnej wykazały, że u 117 (6,5 %) uczestników badania otrzymujących ramipril oraz u 149 (8,4 %) uczestników otrzymujących placebo rozwinęła się zaawansowana nefropatia, co odpowiada względnemu zmniejszeniu ryzyka o 24 %; 95 % CI [3–40], p = 0,027.

Badanie REIN, wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo, prowadzone w grupach równoległych, miało na celu ocenę wpływu leczenia ramiprilem na tempo spadku szybkości filtracji kłębuszkowej (GFR) u 352 pacjentów z prawidłowym lub podwyższonym ciśnieniem tętniczym (w wieku 18–70 lat), u których występowała łagodna (średnia wydzielona z moczem ilość białka > 1 i < 3 g/dobę) lub ciężka proteinuria (≥ 3 g/dobę) spowodowana przewlekłą, niecukrzycową nefropatią. Obie podgrupy zostały prospektywnie zstratifikowane.

Wyniki analizy głównej dotyczącej pacjentów z najcięższą proteinurią (podgrupa, której udział w badaniu został przedwcześnie zakończony, ponieważ wykazano korzyść z leczenia w grupie ramiprilu) wykazały, że średnie tempo spadku GFR było niższe przy stosowaniu ramiprilu niż przy stosowaniu placebo: −0,54 (0,66) w porównaniu z −0,88 (1,03) ml/min/miesiąc, p = 0,038. Różnica międzygrupowa wyniosła zatem 0,34 [0,03–0,65] ml/min/miesiąc, co odpowiada około 4 ml/min/rok; 23,1 % pacjentów z grupy ramiprilu osiągnęło złożony wtórny punkt końcowy – podwojenie stężenia kreatyniny w osoczu i/lub końcowy etap choroby nerek (konieczność przeprowadzenia dializy lub przeszczepienia nerki) – w porównaniu z 45,5 % w grupie placebo (p = 0,02).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). W dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badaniach [ONTARGET (badanie wpływu telmisartanu jako monoterapii i w połączeniu z ramiprilem na ogólny punkt końcowy) i VA NEPHRON-D (badanie nefropatii cukrzycowej u weteranów)] oceniano stosowanie kombinacji inhibitora ACE z antagonistą receptora angiotensyny II.

Badanie ONTARGET prowadzono u pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową lub mózgowo-naczyniową w wywiadzie lub z cukrzycą typu 2 z powikłaniami narządów docelowych. W badaniu VA NEPHRON-D wzięli udział pacjenci z cukrzycą typu 2 i nefropatią cukrzycową.

Badania te nie wykazały istotnych korzyści z terapii skojarzonej w odniesieniu do skutków nerek i/lub serca i naczyń oraz śmiertelności, natomiast stwierdzono zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrej niewydolności nerek i/lub hipotensji tętniczej w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobne właściwości farmakodynamiczne tych leków, wyniki te mają zastosowanie również do innych inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II.

Zatem inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II nie należy stosować jednocześnie pacjentom z nefropatią cukrzycową.

Badanie ALTITUDE (badanie wpływu aliskiren na pacjentów z cukrzycą typu 2 z wykorzystaniem sercowo-naczyniowych i nerkowych punktów końcowych) oceniało korzyści wynikające z dodania aliskiren do standardowej terapii inhibitora ACE lub antagonisty receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub obiema chorobami. Badanie to zostało zakończone przedwcześnie z powodu zwiększonego ryzyka niepożądanych skutków klinicznych. W grupie przyjmującej aliskiren w porównaniu z grupą przyjmującą placebo zaobserwowano większą częstość zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych i udarów mózgu, a także zwiększoną częstość poważnych niepożądanych zdarzeń, które stanowiły szczególną troskę (hiperkaliemia, hipotensja tętnicza i zaburzenia czynności nerek).

Wtórna profilaktyka po przebytym ostrym zawałcie mięśnia serca. W badaniu AIRE wzięło udział ponad 2000 pacjentów z przemijającymi/trwałymi objawami niewydolności serca po przebytym zawałcie mięśnia serca. Leczenie ramiprilem rozpoczynano 3–10 dni po wystąpieniu ostrego zawału mięśnia serca. Badanie to wykazało, że po zakończeniu okresu dalszej obserwacji, który wyniósł średnio 15 miesięcy, śmiertelność w grupie otrzymującej ramipril wyniosła 16,9 %, a w grupie placebo – 22,6 %. Oznacza to absolutne zmniejszenie śmiertelności o 5,7 % oraz względne zmniejszenie ryzyka o 27 % (95 % CI [11–40 %]).

Populacja pediatryczna. W trakcie randomizowanego, podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo badania klinicznego z udziałem 244 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (u 73 % z nich stwierdzono pierwotne nadciśnienie tętnicze) w wieku 6–16 lat, uczestnicy otrzymywali niskie, średnie lub wysokie dawki ramiprilu w celu osiągnięcia u nich stężeń ramiprilatu w osoczu odpowiadających zakresowi dawek dla dorosłych 1,25 mg; 5 mg i 20 mg, przeliczonych na masę ciała. Po zakończeniu okresu 4 tygodni wykazano, że ramipril był nieskuteczny w odniesieniu do punktu końcowego – obniżenie ciśnienia tętniczego skurczowego, jednak obniżał ciśnienie rozkurczowe przy stosowaniu najwyższej dawki z badanego zakresu. Wykazano, że zarówno dawki średnie, jak i wysokie ramiprilu obniżają ciśnienie skurczowe i rozkurczowe o wartość statystycznie istotną u dzieci z potwierdzonym nadciśnieniem tętniczym.

Takiego efektu nie zaobserwowano w trakcie 4-tygodniowego, randomizowanego, podwójnie ślepego badania z zwiększaniem dawki, w którym oceniano efekt odstawienia leku i w którym wzięło udział 218 pacjentów pediatrycznych w wieku 6–16 lat (u 75 % z nich stwierdzono pierwotne nadciśnienie tętnicze). W trakcie tego badania po odstawieniu leku obserwowano umiarkowane odbicie wzrostu zarówno ciśnienia rozkurczowego, jak i skurczowego, jednak nie było ono statystycznie istotne dla powrotu ciśnienia do poziomu wyjściowego we wszystkich grupach dawek z badanego zakresu ramiprilu [niskie dawki (0,625 mg – 2,5 mg), średnie dawki (2,5 mg – 10 mg) lub wysokie dawki (5 mg – 20 mg)] przeliczonych na masę ciała. W badanej populacji pediatrycznej ramipril nie wykazywał liniowego zależnego od dawki efektu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu ramipril jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osoczowej osiąga się w ciągu 1 godziny. Ze względu na ilość substancji wykrytej w moczu, stopień wchłaniania wynosi co najmniej 56 % i nie jest istotnie wpływowany przez obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym. Bioavailability aktywnego metabolitu ramiprilatu po doustnym podaniu ramiprilu w dawce 2,5 mg i 5 mg wynosi 45 %.

Maksymalne stężenie ramiprilatu, jedynego aktywnego metabolitu ramiprilu, we krwi osoczowej osiąga się 2–4 godziny po podaniu ramiprilu. Po podawaniu zwykłych dawek ramiprilu raz na dobę stężenie równowagowe ramiprilatu we krwi osoczowej osiąga się około 4. dnia leczenia.

Rozkład. Wiązanie ramiprilu z białkami osocza wynosi około 73 %, a ramiprilatu – 56 %.

Metabolizm. Ramipril jest niemal całkowicie metabolizowany do ramiprilatu, estru diketopiperazynowego, kwasu diketopiperazynowego oraz glukuronidów ramiprilu i ramiprilatu.

Wydalanie. Wydalanie metabolitów odbywa się głównie przez nerki. Spadek stężenia ramiprilatu we krwi osoczowej ma charakter wielofazowy. Ze względu na silne nasycenie wiązania z ACE i powolną dysocjację z enzymem, ramiprilat ma przedłużoną terminalną fazę wydalania przy bardzo niskich stężeniach we krwi osoczowej.

Po podawaniu powtarzanych dawek ramiprilu raz na dobę efektywny okres półtrwania wynosi 13–17 godzin dla dawek 5–10 mg i więcej dla niższych dawek (1,25–2,5 mg). Różnica ta wynika z faktu, że zdolność enzymu do wiązania z ramiprilatem jest nasycalna.

Po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki leku ani ramipril, ani jego metabolit nie były wykrywane w mleku matki. Nie wiadomo jednak, jaki jest efekt przyjmowania powtarzanych dawek.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób zastrzyku i dawki”). U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek wydalanie ramiprilatu z moczem jest obniżone, a klirens nerkowy ramiprilatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Powoduje to zwiększenie stężenia ramiprilatu we krwi osoczowej, które maleje wolniej niż u osób z prawidłową funkcją nerek.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Sposób zastrzyku i dawki”). U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby metabolizm ramiprilu prowadzący do powstania ramiprilatu był spowolniony z powodu obniżonej aktywności wątrobowych esteraz, a stężenia ramiprilu we krwi osoczowej u tych pacjentów były podwyższone. Jednak maksymalne stężenia ramiprilatu u tych pacjentów nie różniły się od stężeń u osób z prawidłową funkcją wątroby.

Karmienie piersią. Po podaniu jednorazowej dawki ramiprilu doustnie stężenia ramiprilu w mleku matki były poniżej granicy wykrywalności. Jednak efekt przy wielokrotnym podawaniu nie jest znany.

Populacja pediatryczna. Profil farmakokinetyczny ramiprilu badano u 30 pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym w wieku 2–16 lat z masą ciała >10 kg. Po podaniu dawek od 0,05 do 0,2 mg/kg ramipril był szybko i w znacznym stopniu metabolizowany do ramiprilatu. Maksymalne stężenie ramiprilatu we krwi osoczowej osiągano po 2–3 godzinach. Klirens ramiprilatu istotnie korelował z logarytmem masy ciała (p<0,01), a także z dawką leku (p<0,001). Klirens i objętość rozkładu zwiększały się wprost proporcjonalnie do wieku dzieci w każdej grupie dawkowania. Po zastosowaniu dawki 0,05 mg/kg u dzieci osiągnięto poziomy ekspozycji porównywalne z ekspozycją u dorosłych po podaniu dawki 5 mg ramiprilu. W wyniku zastosowania dawki 0,2 mg/kg u dzieci osiągnięto poziomy ekspozycji wyższe niż po zastosowaniu maksymalnej zalecanej dawki 10 mg na dobę u dorosłych.

Dane doksyczności przedkliniczne. Po doustnym podaniu ramipril nie wywoływał ostrych objawów toksycznych u gryzoni i psów. Badania z długotrwałym doustnym podawaniem leku prowadzono na szczurach, psach i małpach. U wszystkich trzech gatunków zwierząt obserwowano zmiany równowagi elektrolitowej i obrazu krwi. U psów i małp otrzymujących lek w dawce 250 mg/kg masy ciała na dobę zaobserwowano istotne zwiększenie aparatu juxtaglomerularnego, co jest przejawem farmakodynamicznej aktywności ramiprilu. Szczury, psy i małpy tolerowały dobowe dawki leku wynoszące odpowiednio 2; 2,5 i 8 mg/kg masy ciała na dobę. W tym przypadku nie wystąpiły żadne niepożądane efekty.

Badania toksyczności reprodukcyjnej przeprowadzone na szczurach, królikach i małpach nie wykazały żadnych właściwości teratogennych leku. Nie obserwowano negatywnego wpływu na płodność zarówno u samców, jak i u samic szczurów.

Podawanie ramiprilu samicom szczurów w czasie ciąży i laktacji prowadziło do nieodwracalnego uszkodzenia nerek (rozwarstwienie miedniczki nerkowej) u potomstwa przy zastosowaniu dawek 50 mg/kg masy ciała na dobę i wyższych.

Liczne badania mutagennego działania z wykorzystaniem różnych systemów testowych nie wykazały mutagennych ani genotoksycznych właściwości ramiprilu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie nadciśnienia tętniczego.

Profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego: zmniejszenie zachorowalności i śmiertelności sercowo-naczyniowej u pacjentów z:

• istotnymi chorobami sercowo-naczyniowymi o podłożu aterotrombotycznym (w wywiadzie choroba niedokrwienna serca, udar mózgu lub choroba naczyń obwodowych);
• cukrzycą, którzy mają co najmniej jeden czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Leczenie choroby nerek:

• wczesna cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, o czym świadczy obecność mikroalbuminurii;
• zaawansowana cukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, o czym świadczy obecność makroproteinurii, u pacjentów, którzy mają co najmniej jeden czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”);
• zaawansowana niecukrzycowa nefropatia kłębuszkowa, o czym świadczy obecność makroproteinurii ≥ 3 g/24 h (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Leczenie niewydolności serca towarzyszącej objawom klinicznym.

Profilaktyka wtórna po przebytym ostrym zawałcie mięśnia serca: zmniejszenie śmiertelności w ostrym okresie zawału mięśnia serca u pacjentów z objawami klinicznymi niewydolności serca, pod warunkiem rozpoczęcia leczenia ponad 48 godzin po wystąpieniu ostrego zawału mięśnia serca.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku, lub na inne inhibitory ACE (enzymu konwertującego angiotensynę) (patrz sekcja „Skład”).

W wywiadzie występowanie obrzęku naczynioruchowego (dziedzicznego, idiopatycznego lub wcześniej przebywanego na tle stosowania inhibitorów ACE lub antagonistów receptorów angiotensyny II).

Jednoczesne stosowanie z sakubitrylem/valsartanem (patrz sekcje „Szczególne uwagi dotyczące stosowania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”).

Istotne dwustronne zwężenie tętnic nerkowych lub zwężenie tętnicy nerkowej przy obecności jednej funkcjonującej nerki.

Ciąża i planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży i karmienia piersią”).

Ramipryl nie powinien być stosowany u pacjentów z hipotensją tętniczą lub hemodynamicznie niestabilnym stanem.

Jednoczesne stosowanie leku Tritace® z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań” i „Farmakodynamika”).

Należy unikać jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i metod leczenia pozajelitowego prowadzących do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań.

Dane badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) poprzez stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu w połączeniu wiąże się z większą częstością występowania niepożądanych zjawisk, takich jak hipotensja tętnicza, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z monoterapią jednym lekiem oddziałującym na RAAS (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne uwagi dotyczące stosowania” i „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazane kombinacje.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększony ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne uwagi dotyczące stosowania”). Leczenie ramiprylem należy rozpoczynać dopiero po 36 godzinach od ostatniej dawki sakubitrilu/valsartanu. Leczenie sakubitrylem/valsartanem należy rozpoczynać dopiero po 36 godzinach od ostatniej dawki ramiprylu.

Metody terapii pozajelitowej, w których dochodzi do kontaktu krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku, takie jak dializa lub hemofiltracja z użyciem niektórych membran o wysokiej intensywności przepływu (np. membrany z poliakrylonitrylu) oraz afereza lipoprotein o niskiej gęstości z zastosowaniem dekstranu siarczanu, ze względu na zwiększony ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli takie leczenie jest konieczne, należy rozważyć użycie innej membrany dializacyjnej lub zastosowanie leku z innej grupy antyhipertensyjnej.

Kombinacje wymagające środków ostrożności.

Sole potasu, heparyna, moczopędne zatrzymujące potas oraz inne substancje czynne zwiększające stężenie potasu w osoczu (w tym antagoniści angiotensyny II, trimetoprymina i jej stałe kombinacje z sulfametoksazolem, takrolimus, cyklosporyna). Może wystąpić hiperkaliemia, dlatego należy dokładnie monitorować stężenie potasu w osoczu.

Leki obniżające ciśnienie tętnicze (np. diuretyki) oraz inne substancje mogące obniżać ciśnienie tętnicze (np. nitraty, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, środki znieczulające, alkohol, baklofen, alfuzosyna, doksyazosyna, prazozyna, tamsulozyna, terazozyna). Należy oczekiwać zwiększonego ryzyka hipotensji tętniczej (patrz sekcja „Szczególne uwagi dotyczące stosowania” w odniesieniu do diuretyków).

Sympatomymetiki zwiększające ciśnienie (np. izoprenol, dobutamina, dopamina, adrenalina), które mogą zmniejszać działanie przeciwciśnieniowe leku Tritace®. Zaleca się dokładne monitorowanie ciśnienia tętniczego.

Allopurinol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid, cytostatyki oraz inne substancje mogące wpływać na obraz krwi. Zwiększona możliwość wystąpienia reakcji hematologicznych (patrz sekcja „Szczególne uwagi dotyczące stosowania”).

Sole litu. Inhibitory ACE mogą zmniejszać wydalanie litu, co może prowadzić do zwiększenia jego toksyczności. Należy dokładnie monitorować stężenie litu.

Leki przeciwcukrzycowe, w tym insulina. Może wystąpić hipoglikemia. Zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy. Oczekiwane jest osłabienie działania przeciwciśnieniowego leku Tritace®. Ponadto jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NLPZ może wiązać się z zwiększonym ryzykiem pogorszenia czynności nerek i podwyższeniem stężenia potasu we krwi.

Sól. Przy nadmiernym spożyciu soli możliwe jest osłabienie działania hipotensyjnego leku.

Specyficzna hiposensytyzacja. Z powodu hamowania ACE zwiększa się prawdopodobieństwo i ciężkość reakcji anafilaktycznych i anafilaktycznopodobnych na jad owadów. Uważa się, że taki efekt może również występować w odniesieniu do innych alergenów.

Inhibitory celu rapamycyny u ssaków (mTOR) lub wilda gliptyna. Możliwe jest zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego u pacjentów jednoczesnie otrzymujących leki takie jak inhibitory mTOR (np. temsirolimus, ewerolimus, sirolimus) lub wilda gliptynę. Rozpoczęcie takiej terapii należy prowadzić ostrożnie (patrz sekcja „Szczególne uwagi dotyczące stosowania”).

Inhibitory neprylizyny. Zgłaszano potencjalne zwiększenie ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE i inhibitora NEP (neutralnej endopeptydazy), np. raczekadotrilu (patrz sekcja „Szczególne uwagi dotyczące stosowania”).

Sakubitryl/valsartan. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększony ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego.

Szczególne kwestie stosowania.

Grupy pacjentów szczególnej uwagi

Ciąża. Leczenia inhibitorami ACE ani antagonistami receptorów angiotensyny II nie należy rozpoczynać w okresie ciąży. Z wyjątkiem sytuacji, w których kontynuacja leczenia inhibitorem ACE/antagonistą receptorów angiotensyny II jest absolutnie konieczna, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy zmienić lek na inny lek przeciwhypertensyjny, uznany za bezpieczny w okresie ciąży. Gdy tylko potwierdzono ciążę, leczenie inhibitorami ACE/antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać, a w razie potrzeby rozpocząć leczenie innym lekiem (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). Istnieją dane potwierdzające, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskireny zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz pogorszenia funkcji nerek (w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek). Z tego powodu nie zaleca się podwójnej blokady RAAS poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptorów angiotensyny II lub aliskireny (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Farmakodynamika”).

Jeśli terapia w formie takiej podwójnej blokady jest uznawana za absolutnie niezbędną, powinna być stosowana wyłącznie pod opieką specjalisty i przy częstym oraz dokładnym monitorowaniu czynności nerek, stężenia elektrolitów i poziomu ciśnienia tętniczego.

Nie można jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i antagonistów receptorów angiotensyny II pacjentom z nerczycą cukrzycową.

Pacjenci, u których istnieje szczególne ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej.

Pacjenci z istotnie podniesioną aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). U pacjentów z istotnie podniesioną aktywnością RAAS istnieje ryzyko nagłego, znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego i pogorszenia czynności nerek w wyniku hamowania ACE, szczególnie gdy inhibitor ACE lub towarzyszący mu środek moczopędny jest stosowany po raz pierwszy lub gdy po raz pierwszy zwiększono dawkę. Istotnego podniesienia aktywności RAAS, wymagającego opieki medycznej, w tym stałego monitorowania ciśnienia tętniczego, można oczekiwać np. u pacjentów:

• z ciężką nadciśnieniem tętniczym;
• z niestabilną niewydolnością serca;
• z hemodynamicznie istotnym przeszkodzeniem dopływu lub odpływu krwi z lewej komory (np. z zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej);
• z jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej przy obecności drugiej funkcjonującej nerki;
• u których występuje lub może się rozwinąć niedobór płynów lub elektrolitów (w tym u osób przyjmujących środki moczopędne);
• z marskością wątroby i/lub wodobrzuszem;
• u których przeprowadza się duże zabiegi chirurgiczne lub podczas znieczulenia lekami powodującymi hipotensję tętniczą.

Ogólnie zaleca się korekcję odwodnienia, hipowolemii lub niedoboru elektrolitów przed rozpoczęciem leczenia (jednak u pacjentów z niewydolnością serca takie działania korygujące należy dokładnie ocenić pod kątem ryzyka przeciążenia objętościowego).

Przejściowa lub utrzymująca się niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego.

Pacjenci, u których istnieje ryzyko wystąpienia niedokrwienia serca lub mózgu w przypadku ostrej hipotensji tętniczej. W wczesnej fazie leczenia wymagana jest szczególna opieka medyczna.

Pacjenci w podeszłym wieku. Patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”.

Zabiegi chirurgiczne. Jeśli to możliwe, leczenie inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę, takimi jak ramipryl, należy przerwać jeden dzień przed przeprowadzeniem zabiegu chirurgicznego.

Monitorowanie czynności nerek. Czynność nerek należy ocenić przed i podczas leczenia oraz dostosować dawkę, szczególnie w pierwszych tygodniach leczenia. Szczególnie staranne monitorowanie jest wymagane u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Istnieje ryzyko pogorszenia czynności nerek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca, po przeszczepieniu nerki, a także w przypadku uszkodzenia naczyń nerkowych, w tym u pacjentów z hemodynamicznie istotnym jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej.

Angioobrzęk. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym ramipryl, obserwowano angioobrzęk (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko angioobrzęku zwiększa się u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki mogące wywołać angioobrzęk, takie jak inhibitory celu rapamycyny u ssaków (mTOR) (np. temsirolimus, everolimus, sirolimus) lub wilda gliptynę lub inhibitory neprylizyny (NEP) (takie jak raczekadotryl).

Kombinacja ramiprylu z sakubitrylem/valsartanem jest przeciwwskazana ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju angioobrzęku (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku rozwoju angioobrzęku należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku Tritace®. Należy rozpocząć natychmiastową terapię. Pacjent powinien pozostawać pod opieką medyczną przez co najmniej 12–24 godziny i może zostać wypisany dopiero po całkowitym ustąpieniu objawów.

U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym Tritace®, obserwowano przypadki angioobrzęku jelita (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci ci skarżyli się na ból brzucha (z nudnościami/wymiotami lub bez nich).

Reakcje anafilaktyczne podczas dezynsensybilizacji. Stosowanie inhibitorów ACE zwiększa prawdopodobieństwo i ciężkość reakcji anafilaktycznych i anafilakto-idowych na jad owadów i inne alergeny. Przed przeprowadzeniem dezynsensybilizacji należy tymczasowo przerwać przyjmowanie leku Tritace®.

Kontrola równowagi elektrolitowej. Hiperkaliemia. U niektórych pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, w tym lek Tritace®, obserwowano wystąpienie hiperkaliemii. Do grupy ryzyka wystąpienia hiperkaliemii należą pacjenci z niewydolnością nerek, pacjenci w wieku powyżej 70 lat, pacjenci z niekontrolowaną cukrzycą, pacjenci przyjmujący sole potasu, oszczędzające potas środki moczopędne, a także inne substancje czynne zwiększające stężenie potasu we krwi, lub pacjenci ze stanami takimi jak odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna. Jeśli jednoczesne stosowanie powyższych leków uznaje się za wskazane, zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu we krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Kontrola równowagi elektrolitowej. Hiponatremia. U niektórych pacjentów przyjmujących ramipryl obserwowano zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego z późniejszym rozwojem hiponatremii. Zaleca się regularne monitorowanie stężenia sodu w surowicy u osób w podeszłym wieku oraz u innych pacjentów z ryzykiem rozwoju hiponatremii.

Neutropenia/agranulocytoza. Rzadko obserwowano przypadki neutropenii/agranulocytozy, a także trombocytopenii i anemii. Zgłaszano również hamowanie funkcji szpiku kostnego. W celu wykrycia możliwej leukopenii zaleca się kontrolę liczby białych krwinek we krwi. Częstsze badania są wskazane na początku leczenia oraz u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, współistniejącym kolagenozą (np. toczeniem układowym lub twardziną układową) lub u tych, którzy przyjmują inne leki mogące powodować zmiany w obrazie krwi (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Działania niepożądane”).

Różnice etniczne. Inhibitory ACE częściej powodują angioobrzęk u pacjentów czarnoskórych niż u przedstawicieli innych ras. Jak i inne inhibitory ACE, działanie hipotensyjne ramiprylu może być mniej wyrażone u pacjentów czarnoskórych w porównaniu do przedstawicieli innych ras. Może to wynikać z faktu, że u pacjentów czarnoskórych z nadciśnieniem tętniczym częściej występuje nadciśnienie tętnicze z niską aktywnością reniny.

Kaszel. Podczas stosowania inhibitorów ACE zgłaszano występowanie kaszlu. Charakterystyczny jest to, że kaszel jest nieproduktywny, trwały i ustępuje po przerwaniu terapii. W diagnostyce różnicowej kaszlu należy pamiętać o możliwości jego wystąpienia w wyniku stosowania inhibitorów ACE.

Zawartość sodu. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Lek jest przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli ciąża zostanie stwierdzona podczas terapii, należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku i, jeśli konieczne, zastąpić go innym lekiem dozwolonym w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Ze względu na brak informacji dotyczącej stosowania ramiprylu w okresie karmienia piersią (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) nie zaleca się przepisywania tego leku kobietom karmiącym piersią, a należy preferować inne leki, których stosowanie w okresie laktacji jest bezpieczniejsze, szczególnie podczas karmienia noworodków lub wcześniaków.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów samochodowych lub pracy z innymi mechanizmami. Niektóre działania niepożądane (np. objawy obniżenia ciśnienia tętniczego, takie jak zawroty głowy) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i zmniejszać szybkość jego reakcji, co stanowi ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami).

Zjawisko to zazwyczaj występuje na początku leczenia lub przy przejściu z terapii innymi lekami na leczenie lekiem Tritace®. Po przyjęciu pierwszej dawki lub dalszego zwiększenia dawki nie zaleca się prowadzenia pojazdów ani pracy z innymi mechanizmami przez kilka godzin.

Sposób stosowania i dawki.

Lek do stosowania doustnego.

Preparat Tritace® zaleca się przyjmować codziennie o tej samej porze. Preparat można przyjmować przed, podczas i po posiłku, ponieważ przyjmowanie posiłku nie wpływa na biodostępność leku. Tabletki Tritace® należy połykać całkowicie, popijając wodą. Nie wolno je żuć ani rozdrabniać.

W przypadku niemożności przyjęcia zaleconej dawki należy stosować ramipril w odpowiedniej dawce.

Dorośli.

Pacjenci stosujący diuretyki. Na początku leczenia preparatem Tritace® może wystąpić hipotensja tętnicza, której rozwój jest bardziej prawdopodobny u pacjentów jednocześnie przyjmujących diuretyki. W takich przypadkach zaleca się ostrożność, ponieważ u tych pacjentów możliwe jest obniżenie OVW i/lub stężenia elektrolitów.

Jeśli to możliwe, zaleca się przerwanie stosowania diuretyku 2–3 dni przed rozpoczęciem leczenia preparatem Tritace® (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których nie można odstawić diuretyku, leczenie preparatem Tritace® należy rozpocząć od dawki 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce). Należy dokładnie kontrolować funkcję nerek oraz stężenie potasu we krwi. Dalsze dawkowanie preparatu Tritace® należy dostosować w zależności od docelowego poziomu ciśnienia tętniczego.

Nadciśnienie tętnicze.

Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od cech stanu pacjenta (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”) oraz wyników kontrolnych pomiarów ciśnienia tętniczego. Tritace® można stosować jako monoterapię lub w połączeniu z innymi klasami leków przeciwnadciśnieniowych (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Farmakodynamika”).

Dawka początkowa. Leczenie preparatem Tritace® należy rozpoczynać stopniowo, począwszy od zalecanej dawki początkowej 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce) na dobę.

U pacjentów z wyraźnie zwiększoną aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron po przyjęciu dawki początkowej może wystąpić znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego. U takich pacjentów zalecana dawka początkowa wynosi 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce), a leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem medycznym (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Dozowanie i dawka utrzymująca. Dawkę można podwajać co 2–4 tygodnie aż do osiągnięcia docelowego poziomu ciśnienia tętniczego; maksymalna dawka preparatu Tritace® wynosi 10 mg na dobę. Zwykle lek przyjmuje się 1 raz na dobę.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa preparatu Tritace® wynosi 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce) 1 raz na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. W zależności od indywidualnej tolerancji leku dawkę należy stopniowo zwiększać. Zaleca się podwojenie dawki po 1–2 tygodniach leczenia, a następnie – po kolejnych 2–3 tygodniach – zwiększenie jej do docelowej dawki utrzymującej 10 mg 1 raz na dobę.

Leczenie choroby nerek.

Pacjenci z cukrzycą i mikroalbuminurią.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa preparatu Tritace® wynosi 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce) 1 raz na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. W zależności od indywidualnej tolerancji leku w dalszym leczeniu dawkę zwiększa się. Po 2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie dawki do 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce), a następnie – po kolejnych 2 tygodniach leczenia – do 5 mg.

Pacjenci z cukrzycą i co najmniej jednym czynnikiem ryzyka sercowo-naczyniowego.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa preparatu Tritace® wynosi 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce) 1 raz na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. W zależności od indywidualnej tolerancji leku w dalszym leczeniu dawkę zwiększa się. Po 1–2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie dawki preparatu Tritace® do 5 mg, a następnie – po kolejnych 2–3 tygodniach leczenia – do 10 mg. Docelowa dawka dobową wynosi 10 mg.

Pacjenci z niecukrzycową nefropatią, o czym świadczy występowanie makroproteinurii ≥ 3 g/na dobę.

Dawka początkowa. Zalecana dawka początkowa preparatu Tritace® wynosi 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce) 1 raz na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. W zależności od indywidualnej tolerancji leku u pacjenta w dalszym leczeniu dawkę zwiększa się. Po 2 tygodniach leczenia zaleca się podwojenie dawki do 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce), a następnie – po kolejnych 2 tygodniach leczenia – do 5 mg.

Niewydolność serca z objawami klinicznymi.

Dawka początkowa. U pacjentów, których stan ustabilizował się po leczeniu diuretykami, zalecana dawka początkowa wynosi 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce) na dobę.

Dozowanie i dawka utrzymująca. Dawkę preparatu Tritace® dozuje się poprzez jej podwajanie co 1–2 tygodnie aż do osiągnięcia maksymalnej dawki dobowej 10 mg. Zaleca się podzielenie dawki na 2 dawki.

Profilaktyka wtórna po przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego u pacjentów z niewydolnością serca.

Dawka początkowa. Pacjentom, których stan jest klinicznie i hemodynamicznie stabilny, 48 godzin po wystąpieniu zawału mięśnia sercowego, przepisuje się dawkę początkową 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce) 2 razy na dobę przez 3 dni. Jeśli dawka początkowa 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce) jest źle tolerowana, należy stosować dawkę 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce) 2 razy na dobę przez 2 dni, a następnie stopniowo zwiększyć do 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce) i 5 mg 2 razy na dobę. Jeśli nie można zwiększyć dawki do 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce) 2 razy na dobę, leczenie należy odstawić.

Dozowanie i dawka utrzymująca. Następnie dawkę dobową zwiększa się poprzez jej podwajanie co 1–3 dni aż do osiągnięcia docelowej dawki utrzymującej 5 mg 2 razy na dobę.

Jeśli to możliwe, zaleca się podzielenie dawki utrzymującej na 2 dawki.

Jeśli nie można zwiększyć dawki do 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce) 2 razy na dobę, leczenie należy odstawić. Doświadczenie w leczeniu pacjentów z ciężką (klasa czynnościowa IV wg klasyfikacji New York Heart Association, NYHA) niewydolnością serca bezpośrednio po zawałcie mięśnia sercowego jest wciąż niewystarczające. Jeśli jednak podjęto decyzję o leczeniu takich pacjentów tym preparatem, zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce) 1 raz na dobę, a każdą jej zwiększenie należy prowadzić z nadzwyczajną ostrożnością.

Kategorie specjalne pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. Dawka dobową u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek należy dostosować w zależności od wartości klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”):

• jeśli klirens kreatyniny wynosi ≥ 60 ml/min, nie ma potrzeby korygowania dawki początkowej (2,5 mg/dobę (stosować ramipril w odpowiedniej dawce)), a maksymalna dawka dobową wynosi 10 mg;
• jeśli klirens kreatyniny wynosi 30–60 ml/min, nie ma potrzeby korygowania dawki początkowej (2,5 mg/dobę (stosować ramipril w odpowiedniej dawce)), a maksymalna dawka dobową wynosi 5 mg;
• jeśli klirens kreatyniny wynosi 10–30 ml/min, dawka początkowa wynosi 1,25 mg/dobę (stosować ramipril w odpowiedniej dawce), a maksymalna dawka dobową wynosi 5 mg;
• pacjenci z nadciśnieniem tętniczym poddawani hemodializie: podczas hemodializy ramipril jest usuwany w niewielkim stopniu; dawka początkowa wynosi 1,25 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce), a maksymalna dawka dobową wynosi 5 mg; lek należy przyjmować kilka godzin po zakończeniu sesji hemodializy.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”). Leczenie preparatem Tritace® u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym, a maksymalna dawka dobową w takich przypadkach powinna wynosić 2,5 mg (stosować ramipril w odpowiedniej dawce).

Pacjenci w wieku starszym. Dawka początkowa powinna być niższa, a dalsze dozowanie dawki należy prowadzić bardziej stopniowo ze względu na większe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, szczególnie u bardzo starych i osłabionych pacjentów. W takich przypadkach należy przepisać niższą dawkę początkową – 1,25 mg ramiprilu (stosować ramipril w odpowiedniej dawce).

Zobacz również powyższe informacje dotyczące dawkowania preparatu u pacjentów przyjmujących diuretyki.

Dzieci. Preparatu Tritace® nie zaleca się stosować dzieciom (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa tego leku u takich pacjentów są niewystarczające.

Przedawkowanie.

Objawami związanymi z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą być nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych (z nasilonym obniżeniem ciśnienia tętniczego, wstrząsem), bradykardia, zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz niewydolność nerek. Należy dokładnie obserwować stan pacjenta i prowadzić leczenie objawowe i wspomagające. Do proponowanych działań terapeutycznych należą wczesna dezintoksykacja (przemywanie żołądka, podanie sorbentów) oraz działania skierowane na przywrócenie stabilności hemodynamicznej, w tym podanie agonistów α-1-adrenoreceptorów lub angiotensyny II (angiotensynamide). Ramiprilat, aktywny metabolit ramiprilu, słabo usuwa się z krwiobiegu ogólnego podczas hemodializy.

Niepożądane reakcje.

Profil bezpieczeństwa leku Tritace® obejmuje dane dotyczące trwałego kaszlu oraz reakcji spowodowanych hipotensją tętniczą. Do poważnych niepożądanych reakcji należą obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, zaburzenia czynności wątroby lub nerek, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje ze strony skóry oraz neutropenia/agranulocytoza.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1 000 do < 1/100); niezwykle rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie niepożądane zdarzenia są uporządkowane według malejącego stopnia ich powagi.

Tabela 2.

Populacja pediatryczna. Bezpieczeństwo stosowania ramiprilu oceniano u 325 dzieci i młodzieży w wieku od 2 do 16 lat w ramach dwóch badań klinicznych. Według wyników, charakter i nasilenie niepożądanych reakcji u dzieci były podobne do tych obserwowanych u dorosłych, jednak częstość występowania niektórych reakcji była u dzieci wyższa niż u dorosłych, a mianowicie:

Tachykardia, zatkanie nosa i katar: często (czyli od ≥ 1/100 do < 1/10) w populacji pediatrycznej oraz rzadko (czyli od ≥ 1/1000 do < 1/100) u pacjentów dorosłych.

Zapalenie spojówek: często (czyli od ≥ 1/100 do < 1/10) w populacji pediatrycznej oraz rzadko (czyli od ≥ 1/10 000 do < 1/1000) u pacjentów dorosłych.

Drgawki i pokrzywka: rzadko (czyli od ≥ 1/1000 do < 1/100) w populacji pediatrycznej oraz bardzo rzadko (czyli od ≥ 1/10 000 do < 1/1000) u pacjentów dorosłych.

Ogólny profil bezpieczeństwa ramiprilu u dzieci i dorosłych nie różni się istotnie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym działaniem. Pozwala ono na dalsze monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania danego leku.

Personel medyczny powinien zgłaszać przypadki wszystkich działań niepożądanych za pomocą systemu farmakonadzoru Ukrainy.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC.

Opakowanie. Nr 28 (14x2): po 14 tabletek w blisterze; po 2 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. SANOFI S.R.L.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

S.S. 17 KM 22, SCOPPITO (AQ), 67019, Włochy