Trimek

INSTRUKCJA stosowania leku do celów medycznych TRIMEK (TRYMEK)

Skład:

substancja czynna: ceftriaxon;

1 fiolka zawiera ceftriaksonu sodu odpowiadającego ceftriaksonowi 1000 mg.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek od białego do żółto-pomarańczowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryksone hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez przyłączanie się do białek wiążących penicylinę. W efekcie zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryksone może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim zakresie działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżonej powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryksone;
• nieprzenikalności zewnętrznej błony cytoplazmatycznej u bakterii Gram-ujemnych;
• bakteryjnego pompy wypompowującej (efluksowej).

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego wzrost (MIC) zostały określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c. Rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym granice wrażliwości. W przypadku takiego zjawiska należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać do laboratorium referencyjnego.

d. Granice wartości odnoszą się do dobowej dawki wewnątrzżylnej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie Gramem bakterie tlenowe

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, bakterie koagulazo-ujemne (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne Gramem bakterie tlenowe

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporność

Dodatnie Gramem bakterie tlenowe

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+

Ujemne Gramem bakterie tlenowe

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens

Beztlenowce

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Wstępnie oporne mikroorganizmy

Dodatnie Gramem bakterie tlenowe

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes

Ujemne Gramem bakterie tlenowe

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia

Beztlenowce

Clostridium difficile

Inne:

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum

£ Wszystkie metycylinoodporne bakterie są oporne na ceftryksone.

• Częstotliwość oporności > 50% co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Podanie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie maksymalne stężenie ceftryksone w osoczu krwi wynosi około połowy wartości obserwowanej po wstrzyknięciu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu krwi po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie – czas” w osoczu krwi po wstrzyknięciu do mięśnia jest równe polu po wstrzyknięciu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylnie

Po dożylnej iniekcji ceftryksone w dawce 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryksone w osoczu krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryksone w dawce 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryksone w osoczu krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryksone wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia w osoczu krwi o 8–15% (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryksone przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryksone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryksone w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftryksone przenika przez barierę łożyskową, oczekuje się jego obecności w małych stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryksone wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane i stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu krwi 300 mg/l).

Biopretransformacja

Ceftryksone nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod działaniem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryksone (związanego i nieswiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryksone wydalone jest w niezmienionej formie przez nerki, głównie poprzez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryksone u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryksone zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia się wiązania z białkami i odpowiednim zwiększeniem się klirensu pozanerkowego ogólnego ceftryksone.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryksone nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie się klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia się frakcji wolnej ceftryksone w osoczu krwi, co powoduje paradoksalne zwiększenie się ogólnego klirensu leku wraz ze zwiększeniem się objętości rozkładu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku 75 lat i starszych średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryksone jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryksone może dalej wzrastać w wyniku takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryksone są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Linowość/nielinowość

Farmakokinetyka ceftryksone jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nielinowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego dotyczy to ogólnego ceftryksone w osoczu krwi, ale nie dotyczy formy wolnej (niespolaryzowanej).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niespolaryzowane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryksone dla poszczególnych gatunków docelowych (czyli %T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zastosowanie ceftryaksonu w leczeniu poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków donoszonych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym nefryt);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• gonoreja;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Ceftryakson może być stosowany w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a [wczesnej (etap II) i późnej (etap III)] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków w wieku od 15 dni;
• profilaktyce przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczeniu chorych z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu chorych z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Ceftryakson należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli możliwy zakres bakteryjnych patogenów nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryakson lub inny antybiotyk z grupy cefalosporyn. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na inne leki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryakson jest przeciwwskazany:

• u wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;
• u noworodków donoszonych (w wieku ≤ 28 dni):
  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteinemią lub acidозą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewidywane jest konieczność) wstrzykiwania wewnętrznożylnego leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryakson może wypierać bilirubinę z jej wiązania z albuminą surowicy krwi, co może prowadzić do rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem domięśniowym ceftryaksonu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona używana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz instrukcja do stosowania medycznego lidokainy, w szczególności przeciwwskazania).

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie należy stosować rozwiązań zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rekonstytucji leku Trimek w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do wstrzykiwania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksonu nie można podawać jednocześnie z roztworami do wstrzykiwań dożylnych zawierającymi wapń, w tym z roztworami do długotrwałych infuzji zawierającymi wapń, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak wszystkim pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu roztworem zgodnym między infuzjami. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie leku w połączeniu z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po leczeniu ceftryaksonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz czynności nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem stosowanym domięśniowo a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryakson możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozurii.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu oznaczanie glukozy w moczu należy przeprowadzać metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń czynności nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksonu i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Podczas leczenia ceftryaksonem odnotowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych: szybko postępujące, nasilone wysypki z pęcherzami, możliwe w okolicy ust, lub odłamywanie się skóry (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella / toksyczny nekrolioza epidermy) oraz reakcje lekowe z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS), które mogą zagrozić życiu. Częstość występowania tych zjawisk jest jednak nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W przypadku wystąpienia takich objawów jak wysypka, zaczerwienienie skóry, pęcherze na wargach, oczach lub w okolicy ust, łuszczenie się skóry, wysoka temperatura ciała, objawy grypowe, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych we krwi, zwiększenie jednego z typów leukocytów (eozynofilia) lub powiększenie węzłów chłonnych (objawy ciężkich reakcji skórnych) (patrz „Działania niepożądane”), należy natychmiast powiadomić lekarza.

Połączenie kilku z tych objawów: rozlana wysypka, wysoka temperatura ciała, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, zaburzenia krwi (eozynofilia), powiększenie węzłów chłonnych oraz uszkodzenia narządów (reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS)) lub zespół nadwrażliwości na leki.

Reakcja Jarischa-Herxheimera.

U niektórych pacjentów z infekcjami wywołanymi przez spiralnie, takimi jak choroba Leśniowskiego, krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksonem może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera (gorączka, dreszcze, ból głowy, ból mięśni i wysypka na skórze). Reakcja ta zazwyczaj ustępuje sama, ale czasem może wymagać leczenia objawowego. Jeśli wystąpi reakcja Jarischa-Herxheimera, nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Współdziałanie z lekami zawierającymi wapń.

U wcześniaków i u niemowląt urodzonych w terminie w wieku poniżej 1 miesiąca obserwowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryakson i wapń podano w różnych czasach za pomocą różnych systemów do wlewu dożylnego. Według dostępnych danych naukowych nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów, z wyjątkiem przypadków u noworodków, którym podano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki mają wyższe ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Przy stosowaniu ceftryaksonu u pacjentów w każdym wieku nie wolno go mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wstrzykiwania dożylnego zawierającymi wapń, nawet przy użyciu różnych systemów do wlewu lub podawania leków w różnych miejscach infuzji. Jednak pacjentom w wieku od 28 dnia życia ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne w różnych miejscach ciała lub wymiany lub dokładnego przemywania systemu infuzyjnego między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń do żywienia pozajelitowego (TPN), pracownicy medyczni mogą przepisać alternatywne środki przeciwbakteryjne, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia pozajelitowego uznano za konieczne stosowanie ceftryaksonu, roztwory do TPN i ceftryakson można podawać jednocześnie, choćby i przez różne systemy infuzyjne i w różnych miejscach ciała. Można również wstrzymać podawanie roztworów do TPN na czas infuzji ceftryaksonu i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku u noworodków, niemowląt i dzieci zostały ustalone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Lek jest przeciwwskazany u wcześniaków i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów otrzymujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym ceftryakson (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia lekiem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyny i przerwać stosowanie ceftryaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie przeprowadzać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierne rozmnażanie odpornych mikroorganizmów.

Przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego związane z podawaniem leków przeciwbakteryjnych odnotowano podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksonu. Stopień nasilenia tych chorób może wahać się od łagodnego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po zakończeniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Podczas stosowania leków przeciwbakteryjnych mogą wystąpić nadkażenia wywołane mikroorganizmami odpornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku Trimek test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Trimek może również powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na obecność galaktozurii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. Podczas stosowania Trimeku poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sód.

1 gram leku Trimek zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Właściwości przeciwbakteryjne.

Ceftryakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może nie być odpowiedni do monoterapii niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów są mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć stosowność zastosowania dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, lek można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, środki ostrożności oraz inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy nie wolno pod żadnym pozorem podawać dożylnie.

Choroba kamicy żółciowej.

W przypadku obecności cieni na badaniu USG należy wziąć pod uwagę możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu. Cienie, które błędnie uznano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po zakończeniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksonu towarzyszyło objawom. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne. Decyzję o przerwaniu stosowania leku lekarz podejmuje, opierając się na ocenie korzyści/ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

Przypadki zapalenia trzustki, możliwe spowodowane niedrożnością dróg żółciowych, odnotowano u pacjentów otrzymujących ceftryakson (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia jest powstawanie w drogach żółciowych osadów w wyniku stosowania leku Trimek.

Choroba kamicy nerek.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po zakończeniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie korzyści/ryzyka w danym przypadku.

Encefalopatia.

Donoszono o encefalopatii podczas stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego centralnego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksonu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksonu.

Unieszkodliwianie nieużywanego leku lub leku z przeterminowanym terminem ważności.

Należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko zewnętrzne. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwiania należy wykorzystywać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W ciąży, szczególnie w pierwszym trymestrze, ceftryakson można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią. Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybiczej infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu się ze stosowania ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność. W badaniach funkcji rozrodczych nie stwierdzono oznak niepożądanego wpływu na męską lub żeńską płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić takie działania niepożądane jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z złożonymi urządzeniami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność przy prowadzeniu samochodu lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawkę leku dobiera się indywidualnie w zależności od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej podano zalecane dawki dla różnych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci od 12 roku życia (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy dziennie (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci powyżej 12. roku życia (≥ 50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę wstrzykiwaną do mięśnia w dawce 1–2 g leku.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej wcześniejszej terapii ceftryakson może być skuteczny przy wstrzykiwaniu do mięśnia w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Pojedyncza dawka 500 mg wstrzykiwana do mięśnia.

Zastrze

Zalecana dawka to 500 mg – 1 g jeden raz na dobę, z zwiększeniem dawki do 2 g jeden raz na dobę w przypadku zastrzy zakaźnego przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzu, w tym zastrzu zakaźnym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić lokalne wytyczne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a [wczesne (II stadium) i późne (III stadium)]

Po 2 g jeden raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić lokalne wytyczne.

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia (< 50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub więcej należy podać zwykłe dawki stosowane u dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy dziennie (w odstępach 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (< 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

W leczeniu wstępnym ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować pojedynczą dawkę i.m. leku w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu dziecka lub nieskuteczności poprzedniego leczenia ceftryksakson może być skuteczny przy podawaniu i.m. w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzeżenie

Zalecana dawka to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzeżeniu, w tym w zastrzeżeniu nerwowym, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić lokalne wytyczne.

Rozsiane zakażenie borelioza Lyme’a [wczesne (etap II) i późne (etap III)]

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić lokalne wytyczne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Lek jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków z wiekiem po menstruacji do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie wewnątrzmięśniowe leku w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecana dawka to 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w przypadku zastrzykowca, w tym neurosyfilis, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę lokalne wytyczne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu osiągnięcia eradukacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w wieku starszym

Przy dobrej funkcji nerek i wątroby nie jest konieczna korekta dawki u pacjentów w wieku starszym.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona.

Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksonu, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksonu nie powinny przekraczać 2 g.

U pacjentów poddawanych dializie nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego upośledzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie wewnątrzmięśniowe

Lek można podawać w postaci głębokiego wstrzyknięcia wewnątrzmięśniowego. Wstrzyknięcie wewnątrzmięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokainę stosuje się jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się zapoznanie się z instrukcją stosowania lidokainy.

Podanie dożylne

Lek można podawać w postaci dożylnej infuzji trwającej nie krócej niż 30 minut (sposób preferowany) lub powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego dłużej niż 5 minut. Przerwane podawanie dożylne należy przeprowadzać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać metodą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie wewnątrzmięśniowe należy rozważyć wtedy, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni życia), którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) leczenia roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu przeznaczonego do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryaksonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryakson należy podać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom w dawkach podanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa czy dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Niepożądane działania.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane po zastosowaniu ceftryksonu to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji na ceftrykson określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10)

często (≥ 1/100 < 1/10)

nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100)

rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000)

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych)

Infekcje i inwazje: nieczęsto: grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko: kolit pseudobłoniastyb; częstotliwość nieznanaa: superinfekcjeb.

Z zakresu układu krwiotwórczego i chłonnego: często: eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto: granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznanaa: anemia hemolityczna, agranulocytoza.

Z zakresu układu immunologicznego: częstotliwość nieznanaa: szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktykoidne, nadwrażliwośćb, reakcja Jarischa – Herxheimera (patrz „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Z zakresu układu nerwowego: nieczęsto: ból głowy, zawroty głowy; rzadko: encefalopatia; częstotliwość nieznanaa: drgawki.

Z zakresu narządów słuchu i równowagi: częstotliwość nieznanaa: zawroty głowy.

Z zakresu układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy piersiowej: rzadko: skurcz oskrzeli.

Z zakresu przewodu pokarmowego: często: biegunkab, stolec wodnista; nieczęsto: nudności, wymioty; częstotliwość nieznanaa: zapalenie trzustki, stomatyt, glosyt.

Z zakresu układu wątrobowo-żółciowego: często: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznanaa: osady w pęcherzu żółciowymb, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby, cholestazyczne zapalenie wątrobyb,c.

Z zakresu skóry i tkanki podskórnej: często: wysypka; nieczęsto: swędzenie; rzadko: pokrzywka; częstotliwość nieznanaa: zespół Stevensa – Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliozyd, rumień wielopostaciowy, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS) (patrz „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”), ostre ogólnikowe wypryski pęcherzykowe.

Z zakresu nerek i układu moczowego: rzadko: hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznanaa: oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto: zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, gorączka; rzadko: obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: nieczęsto: podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznanaa: fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsab, fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemięb, fałszywie dodatnie wyniki nieenzymatycznych metod oznaczania glukozyb.

a Na podstawie doniesień po marketingu. Ponieważ informacje o tych reakcjach są przekazywane dobrowolnie, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstotliwości.

b Patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”.

c Zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu ceftryksonu.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Osady soli wapniowej ceftryksonu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie (w wieku < 28 dni), którym podawano w sposób dożylny ceftrykson i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego okresu półwydalenia ceftryksonu w porównaniu z dorosłymi (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku od 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także posiadały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii oraz znikają po odstawieniu ceftryksonu (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa.

U dzieci, na podstawie danych z badań prospektywnych, częstotliwość powstawania osadów po dożylnej podaniu leku była różna – w niektórych badaniach przekraczała 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstotliwość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest towarzyszone objawami, ale rzadko pojawiały się takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksonu osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze pokojowej oraz nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

Niezgodność.

Ceftryksona nie wolno mieszać z amsakrynom, wancomycyną, flukonazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, oprócz tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksona nie wolno mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryksona nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu” oraz „Niepożądane działania”).

W przypadku połączeń z innymi antybiotykami należy stosować oddzielne strzykawki lub roztwory.

Opakowanie. Proszek w fiolkach szklanych. Po 1 fiolce lub po 25 fiolach, lub po 50 fiolkach w pudełku kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „AWANT”, Ukraina.

(opakowanie z formy in bulk firmy- producenta NSPS Hebei Huamin Pharmaceutical Company Limited, Chiny)

Miejsce położenia producenta oraz jego adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 03057, miasto Kijów, ul. Antonia Cedyka 14.

Tel./faks: 044 496 19 94, e-maі1: [email protected]