Trilipix 45 mg

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TRILIPIX 45 MG (TRILIPIX® 45 MG) TRILIPIX 135 MG (TRILIPIX® 135 MG)

Skład:

substancja czynna: cholina fenofibran;

1 kapsułka zawiera cholinę fenofibranu 59,6 mg lub 178,8 mg (przeliczając na kwas fenofibrowy 45 mg lub 135 mg);

substancje pomocnicze: hipromeloza, povidon, hydroksypropyloceluloza, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearylofumaran sodu, dyspersja kopolimeru metakrylanowego (typ C), talk, cytrynian trietylu, woda oczyszczona;

otoczka kapsułki: dla kapsułek 45 mg: tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172), dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna;

dla kapsułek 135 mg: tlenek żelaza żółty (E 172), dwutlenek tytanu (E 171), indygo karmin (E 132), żelatyna;

farba czarna BLACK SW-9008/SW-9009: lak (E 904), etanol bezwodny, alkohol izopropylowy, alkohol butylowy, glikol propylenowy, woda oczyszczona, stężony roztwór amoniaku, wodorotlenek potasu;

farba biała WHITE SB-0007P: lak (E 904), etanol bezwodny, alkohol izopropylowy, alkohol butylowy, glikol propylenowy, wodorotlenek sodu, povidon, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Kapsułki z modyfikowanym uwalnianiem.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

Trilipix 45 mg

Kapsułka o rozmiarze 3 z nieprzezroczystym kapturem o kolorze od czerwonawo-brązowego do pomarańczowo-brązowego i nieprzezroczystym korpusie żółtego koloru. Na kapturek naniesiono korporacyjny logo firmy Abbott farbą białą. Na korpusie kapsułki naniesiono napis „45” farbą czarną.

Trilipix 135 mg

Kapsułka o rozmiarze 0 z nieprzezroczystym kapturem niebieskiego koloru i nieprzezroczystym korpusie żółtego koloru. Na kapturek naniesiono korporacyjny logo firmy Abbott farbą białą. Na korpusie kapsułki naniesiono napis „135” farbą czarną.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki hipolipidemiczne, jednoskładnikowe, fibraty.
Kod ATC C10AB11.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Aktywnym składnikiem Trilipixu jest kwas fenofibrowy. Obserwowane w praktyce klinicznej działanie lipidomodyfikujące kwasu fenofibrowego tłumaczy się aktywacją alfa-receptorów aktywowanych przez proliferatory peroksysomalne (PPARα). Poprzez ten mechanizm kwas fenofibrowy zwiększa lipolizę oraz eliminację z osocza krwi cząstek bogatych w trójglicerydy, aktywując lipoproteinolipazę i obniżając syntezę Apo CIII (inhibitora aktywności lipoproteinolipazy).

Obniżenie poziomu TG, które następuje w wyniku tego procesu, powoduje zmianę rozmiaru i składu LDL z drobnych, gęstych cząstek (uważanych za aterogenne ze względu na podatność na utlenianie) na większe, aktywne cząstki. Te większe cząstki charakteryzują się większym powinowactwem do receptorów cholesterolu i są szybko katabolizowane. Aktywacja PPARα powoduje również zwiększenie syntezy HDL-C oraz Apo AI i AII.

Podwyższone poziomy całkowitego cholesterolu, LDL-C i Apo B oraz obniżone poziomy HDL-C i ich kompleksu transportowego, Apo AI i Apo AII, są czynnikami ryzyka rozwoju miażdżycy u człowieka. Badania epidemiologiczne wykazały, że choroby układu sercowo-naczyniowego i śmiertelność zmieniają się wprost proporcjonalnie do poziomów całkowitego cholesterolu, LDL-C i TG oraz odwrotnie proporcjonalnie do poziomów HDL-C. Nie potwierdzono niezależnego wpływu podwyższenia HDL-C lub obniżenia TG na ryzyko chorób układu sercowo-naczyniowego i śmiertelność.

Farmakokinetyka.

Trilipix zawiera kwas fenofibrowy, który jest jedynym farmakologicznie aktywnym składnikiem krążącym we krwi po doustnym podaniu Trilipixu. Kwas fenofibrowy jest również farmakologicznie aktywnym składnikiem krążącym we krwi po doustnym podaniu fenofibratu, estru kwasu fenofibrowego.

Stężenia kwasu fenofibrowego w osoczu po podaniu 135 mg Trilipixu w kapsułkach z modyfikowanym uwalnianiem są równoważne tym obserwowanym po przyjęciu kapsułki z mikronizowanym fenofibratem 200 mg podawanym po posiłku.

Absorpcja: kwas fenofibrowy jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego. Absolutna biodostępność kwasu fenofibrowego wynosi około 81%.

Maksymalne stężenia kwasu fenofibrowego w osoczu krwi obserwuje się w ciągu 4–5 godzin po jednorazowym podaniu Trilipixu w kapsułkach na czczo.

Ekspozycja na kwas fenofibrowy w osoczu krwi, oceniana na podstawie Cmax i AUC, istotnie się nie różni po jednorazowej dawce Trilipixu 135 mg podanej na czczo lub po posiłku.

Rozkład: po wielokrotnym podawaniu Trilipixu stężenia kwasu fenofibrowego osiągają stan stacjonarny w ciągu 8 dni. Stężenia kwasu fenofibrowego w osoczu krwi w stanie stacjonarnym są nieco wyższe niż podwojona wartość po dawce pojedynczej. U osób z lub bez dyslipidemii wiązanie z białkami surowicy krwi wynosi około 99%.

Metabolizm: kwas fenofibrowy tworzy głównie koniugaty z kwasem glukuronowym, które następnie są wydalane z moczem. Niewielka ilość kwasu fenofibrowego jest redukowana w części karbonylowej do metabolitu benzhydrolu, który z kolei tworzy koniugat z kwasem glukuronowym i jest wydalany z moczem.

Dane dotyczące metabolizmu in vivo uzyskane po podaniu fenofibratu wskazują, że kwas fenofibrowy w znacznym stopniu nie podlega metabolizmowi oksydacyjnemu (np. przez cytochrom P450).

Wydalanie: po wchłonięciu Trilipix jest głównie wydalany z moczem w postaci kwasu fenofibrowego i glukuronidu kwasu fenofibrowego.

Kwas fenofibrowy jest eliminowany z okresem półtrwania wynoszącym około 20 godzin, co pozwala na stosowanie Trilipixu 1 raz na dobę.

Grupy specjalne

Osoby starsze: równoważną dawkę Trilipixu można stosować osobom starszym z prawidłową funkcją nerek bez zwiększenia akumulacji leku lub jego metabolitów.

Naruszenie funkcji nerek: należy unikać stosowania Trilipixu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek; u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek wymagane jest zmniejszenie dawki.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Trilipix 135 mg wskazany jest jako uzupełnienie diety:

• w połączeniu ze statynami w celu obniżenia stężenia trójglicerydów (TG) i podniesienia stężenia cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL-C) u pacjentów z mieszanną dyslipidemią i chorobą niedokrwienną serca (CNS) lub równoważnym ryzykiem CNS (inne kliniczne formy miażdżycy: choroba tętnic obwodowych, tętniak aorty brzusznej i choroba tętnicy szyjnej z objawami; cukrzyca; wiele czynników ryzyka wskazujących na 10-letnie ryzyko CNS > 20%), którzy otrzymują optymalną terapię statynami w celu osiągnięcia docelowej wartości cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL-C);
• w celu obniżenia TG u pacjentów z ciężką hipertrójglicerydemią;
• w celu obniżenia podwyższonego LDL-C, całkowitego cholesterolu, trójglicerydów i apolipoproteiny B oraz zwiększenia HDL-C u pacjentów z pierwotną hiperlipidemią lub mieszaną dyslipidemią.

Przeciwwskazania.

• Ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min);
• choroby wątroby (w tym marskość żółciową i niejasne, trwające zaburzenia funkcji wątroby) oraz niewydolność wątroby;
• choroby pęcherza żółciowego;
• przewlekły lub ostry zapalenie trzustki, z wyjątkiem ostrego zapalenia trzustki spowodowanego ciężką hipertrójglicerydemią;
• znana fotouczulenie lub fototoksyczna reakcja podczas leczenia fibratami lub ketoprofenem;
• nadwrażliwość na substancję czynną (kwas fenofibrowy, cholina fenofibranu), fenofibran lub którykolwiek z substancji pomocniczych;
• wiek dziecięcy (poniżej 18 roku życia).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwpłodne doustne

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu Trilipixu z doustnymi kumarynowymi lekami przeciwpłodnymi. Trilipix może nasilać działanie przeciwkrzepne tych leków, prowadząc do wydłużenia czasu protrombinowego/międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR). Aby zapobiec powikłaniom związanym z krwawieniem, zaleca się częste monitorowanie czasu protrombinowego/INR oraz dostosowanie dawki leku przeciwpłodnego, aż do ustabilizowania się czasu protrombinowego/INR.

Cyklosporyna

Ponieważ cyklosporyna może powodować objawy nefrotoksyczności, takie jak zmniejszenie klirensu kreatyniny i podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy, a także ze względu na to, że wydalanie z moczem jest główną drogą eliminacji leków z grupy fibratów, w tym Trilipixu, istnieje ryzyko, że interakcja może prowadzić do pogorszenia funkcji nerek. Korzyści i ryzyko stosowania Trilipixu z lekami immunosupresyjnymi oraz innymi potencjalnie nefrotoksycznymi lekami powinny być dokładnie rozważone, a należy stosować najniższą skuteczną dawkę.

Statyny

Ryzyko poważnej toksyczności mięśni może wzrosnąć, gdy fenofibran lub kwas fenofibrowy są stosowane jednocześnie z inhibitorami reduktazy HMG-CoA. Takiej terapii skojarzonej należy używać ostrożnie, a pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem możliwych objawów toksyczności mięśni (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Badania specjalne u zdrowych ochotników wykazały brak klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej z lekami obniżającymi poziom lipidów, takimi jak inhibitory reduktazy HMG-CoA (atorwastatyna, flawastatyna, prawastatyna, rosuwastatyna i simwastatyna) oraz ezetymibem, jednak interakcja farmakodynamiczna nie może być wykluczona. W związku z tym nie jest konieczna korekta dawki Trilipixu ani jednoczesnie stosowanych leków.

Peroralne leki hipoglikemiczne

U zdrowych ochotników nie wykazano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych między fenofibranem lub kwasem fenofibrowym a rosiglitazonem, metforminą lub gliemperydem. Korekta dawki Trilipixu ani jednoczesnie stosowanych leków nie jest konieczna.

Glitazony

Opisywano pojedyncze przypadki odwracalnego paradoksalnego obniżenia cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL-C) podczas jednoczesnego stosowania fenofibranu i glitazonów. W takich sytuacjach zaleca się kontrolę poziomu HDL-C i rozważenie przerwania terapii, jeśli poziom HDL-C jest zbyt niski.

Leki przewodu pokarmowego

U zdrowych ochotników nie wykazano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych między fenofibranem lub kwasem fenofibrowym a omeprazolem.

Układ enzymatyczny cytochromu P450

Badania in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka wskazują, że kwas fenofibrowy nie jest inhibitorem izoform cytochromu P450 (CYP) CYP3A4, CYP2D6, CYP2E1 ani CYP1A2. W stężeniach terapeutycznych jest słabym inhibitorem CYP2C8, CYP2C19 i CYP2A6 oraz słabym lub umiarkowanym inhibitorem CYP2C9.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Mięśnie szkieletowe

Monoterapia fibranem lub statyną zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii lub miopatii zapalnej, które mogą prowadzić do rabdomiolizy. Dane uzyskane z badań obserwacyjnych wskazują, że jednoczesne stosowanie fibranów i statyn zwiększa ryzyko rabdomiolizy. Aby uzyskać informacje dotyczące istotnych interakcji lekowych, które mogą prowadzić do zwiększenia stężenia statyn i zwiększenia tego ryzyka, należy zapoznać się z odpowiednią dokumentacją dotyczącą danej statyny. Ryzyko poważnej toksyczności mięśniowej zwiększa się u pacjentów starszych, u osób z cukrzycą, niewydolnością nerek oraz z niedoczynnością tarczycy.

Należy brać pod uwagę możliwość wystąpienia miopatii u każdego pacjenta z rozlanymi bólemi mięśni, bolesnością mięśni lub osłabieniem i/lub znacznym wzrostem stężenia kreatynofosfokinazy (CK). Pacjenci powinni natychmiast zgłaszać nieuzasadniony ból mięśni, bolesność lub osłabienie, szczególnie jeśli objawy te towarzyszą niedomaganiu lub podwyższonej temperaturze ciała. U pacjentów zgłaszających takie objawy należy ocenić poziom CK, a w przypadku znacznego wzrostu stężenia CK (przekroczenie 5-krotnie górnej granicy normy) lub stwierdzenia miopatii lub miopatii zapalnej należy przerwać leczenie preparatem Trilipix i statyną.

Funkcja nerek

Zgłaszano przypadki odwracalnego wzrostu stężenia kreatyniny w surowicy u pacjentów otrzymujących Trilipix jako monoterapię lub w połączeniu ze statyną, jak również u pacjentów przyjmujących fenofibran. Wzrost stężenia kreatyniny w surowicy był zazwyczaj stabilny w czasie, bez oznak ciągłego wzrostu kreatyniny w surowicy podczas długotrwałej terapii i miał tendencję do powrotu do wartości wyjściowych po zakończeniu leczenia. Kliniczne znaczenie tych obserwacji jest nieznane. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przyjmujących Trilipix zaleca się monitorowanie funkcji nerek. Monitorowanie funkcji nerek może być konieczne u pacjentów z wysokim ryzykiem niewydolności nerek (wiek starszy i obecność cukrzycy). W przypadku wzrostu stężenia kreatyniny > 50 % w stosunku do górnej granicy normy leczenie należy przerwać. Zaleca się wykonanie pomiaru stężenia kreatyniny w ciągu pierwszych 3 miesięcy od rozpoczęcia leczenia, a następnie okresowo.

Funkcja wątroby

Stosowanie leku Trilipix w dawce 135 mg raz dziennie, jako monoterapii lub w połączeniu z niskimi lub średnimi dawkami statyn, wiązało się ze wzrostem stężenia transaminaz surowicowych (aspartaminotransferazy (AST) lub alaninaminotransferazy (ALT)). Po ekspozycji trwającej od tygodni do kilku lat zgłaszano przypadki zapalenia wątroby typu hepatocelularnego, przewlekłego aktywnego zapalenia wątroby i zapalenia wątroby typu cholestazowego. Bardzo rzadko zgłaszano przypadki marskości wątroby rozwijającej się w wyniku przewlekłego aktywnego zapalenia wątroby.

Należy regularnie, okresowo monitorować funkcję wątroby, w tym stężenia ALT i AST w surowicy krwi, podczas leczenia Trilipixem, a leczenie należy przerwać, jeśli stężenie enzymów utrzymuje się na poziomie przekraczającym trzykrotnie górną granicę normy.

Zapalenie trzustki

Zgłaszano przypadki zapalenia trzustki u pacjentów przyjmujących leki z grupy fibranów, w tym Trilipix. Te obserwacje mogą odzwierciedlać niewystarczającą skuteczność leków u pacjentów z ciężką hipertriglicerydemią, bezpośredni wpływ leku lub zjawiska wtórne związane z powstawaniem kamieni w przewodach żółciowych lub osadu prowadzącego do obturacji przewodu żółciowego wspólnego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży.

Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały efektów teratogennych.

Zaobserwowano efekty embriotoksyczne przy stosowaniu dawek znajdujących się w zakresie dawek toksycznych dla matki. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Dlatego lek Trilipix należy stosować w czasie ciąży wyłącznie po starannym rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy cholina fenofibran i/lub jej metabolity przenikają do mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia karmionego piersią. Dlatego fenofibran nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Plodność.

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu leku na płodność. U zwierząt obserwowano odwracalne skutki działania na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Trilipix nie wpływa lub wpływa nieznacznie (zawroty głowy) na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwania urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Przed zastosowaniem Trilipixu jako monoterapii lub równocześnie z inhibitorami HMG-CoA reduktazy (statynami) pacjenci powinni być przeniesieni na odpowiednią dietę obniżającą zawartość lipidów i przestrzegać jej w trakcie leczenia.

Kapsułki Trilipix z modyfikowanym uwalnianiem można przyjmować niezależnie od posiłku.

Lipidy surowicy krwi należy okresowo kontrolować.

Maksymalna dawka wynosi 135 mg jeden raz na dobę.

Dorośli

Stosowanie równoczesne z inhibitorami HMG-CoA reduktazy (statynami) w leczeniu mieszanej dyslipidemii.

Trilipix 135 mg może być stosowany razem z inhibitorem HMG-CoA reduktazy (statyną) u pacjentów z mieszaną dyslipidemią. Dla wygody, dobową dawkę Trilipixu można przyjmować jednocześnie ze statyną zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania każdego z leków. Jednoczesnego przyjmowania z maksymalną dawką statyny nie oceniano w badaniach klinicznych i należy go unikać, chyba że oczekuje się, że korzyść przewyższa ryzyko.

Monoterapia

-Ciężka hipertriglicerydemia.

Początkowa dawka Trilipixu wynosi od 45 do 135 mg jeden raz na dobę. Dawkowanie należy dobrać indywidualnie w zależności od odpowiedzi pacjenta i w razie potrzeby dostosować po ponownym oznaczeniu poziomu lipidów po 4–8 tygodniach. Maksymalna dawka wynosi 135 mg jeden raz na dobę.

-Pierwotna hiperlipidemia lub mieszana dyslipidemia.

Dawka Trilipixu wynosi 135 mg jeden raz na dobę.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dawkę u osób w podeszłym wieku należy dobrać w oparciu o funkcję nerek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Leczenie Trilipixem należy rozpocząć od dawki 45 mg jeden raz na dobę u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–80 ml/min), a dawkę można zwiększyć dopiero po ocenie wpływu na funkcję nerek i oznaczeniu poziomu lipidów przy tej dawce. Stosowanie Trilipixu należy unikać u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Pacjentów z chorobami wątroby nie badano.

Dzieci.

Trilipix nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku do 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Nie ma specyficznego leczenia w przypadku przedawkowania Trilipixu. W przypadku przedawkowania wskazane jest ogólne leczenie wspierające pacjenta, w tym monitorowanie podstawowych parametrów życiowych i obserwacja stanu klinicznego. W razie wskazania eliminację niezaabsorbowanego leku można osiągnąć poprzez wywołanie wymiotów lub przepłukanie żołądka; należy zachować standardowe środki ostrożności w celu ochrony dróg oddechowych. Ponieważ Trilipix w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi, hemodializa nie jest wskazana.

Działania niepożądane.

Monoterapia.

Działania niepożądane występujące u 3 % lub więcej pacjentów podczas randomizowanych, kontrolowanych badań leczenia lekiem Trilipix 135 mg, wymieniono w poniższej tabeli [liczba (%)].

Stosowanie jednoczesne ze statynami (podwójnie ślepe, kontrolowane badania)

Działania niepożądane występujące u 3 % lub więcej pacjentów otrzymujących leczenie lekiem Trilipix 135 mg jednocześnie ze statynami podczas randomizowanych, kontrolowanych badań, wymieniono w poniższej tabeli [liczba (%)].

*Statyny w niskiej dawce: rosuvastatyna 10 mg, simvastatyna 20 mg lub atorvastatyna 20 mg.

**Statyny w dawce średniej: rosuvastatyna 20 mg, simvastatyna 40 mg lub atorvastatyna 40 mg.

***Statyny w dawce wysokiej: rosuvastatyna 40 mg, simvastatyna 80 mg lub atorvastatyna 80 mg.

Stosowanie jednoczesne ze statynami (leczenie długoterminowe do 64 tygodni).

Pacjenci, którzy pomyślnie zakończyli jedno z trzech podwójnych, ślepych, kontrolowanych badań, wzięli udział w długoterminowym badaniu trwającym 52 tygodnie, podczas którego przyjmowali Trilipix w połączeniu ze statynami w dawce średniej. Wszyscy pacjenci (2201) otrzymali co najmniej jedną dawkę leku Trilipix w połączeniu ze statyną w ramach podwójnego, ślepego, kontrolowanego badania lub długoterminowego badania, w którym leczenie trwało do 64 tygodni.

Dodatkowe działania niepożądane (nie przedstawione w tabeli), obserwowane u 3 % lub więcej pacjentów leczonych lekiem Trilipix w połączeniu ze statynami, podczas podwójnych, ślepych, kontrolowanych badań lub podczas długotrwałego badania, przedstawiono poniżej.

Infekcje i inwazje: zapalenie oskrzeli, grypa, infekcja dróg moczowych.

Badania: podwyższenie poziomu AST, CK we krwi oraz enzymów wątrobowych.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: ból mięśniowo-szkieletowy.

Zaburzenia psychiczne: bezsenność.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: kaszel, ból gardła i krtani.

Zaburzenia ze strony naczyń: nadciśnienie tętnicze.

Fenofibrat

Kwas fenofibrowy jest aktywnym metabolitem fenofibrynatu. Podczas placebo-kontrolowanych badań klinicznych, podczas stosowania fenofibrynatu (n=2344), zaobserwowano następujące działania niepożądane, których częstość określono następująco: bardzo często (≥1/10); często (>1/100, <1/10); rzadko (>1/1000, <1/100); bardzo rzadko (>1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000), w tym pojedyncze doniesienia.

Zaburzenia ze strony krwi i układu chłonnego: rzadko – obniżenie hemoglobiny, zmniejszenie liczby leukocytów.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość (w tym reakcja anafilaktyczna).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: rzadko – ból głowy.

Zaburzenia ze strony naczyń: rzadko – zatorowość (zatorowość płucna, zakrzepica żył głębokich)* *.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – objawy i dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia); rzadko – zapalenie trzustki*.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższone stężenie transaminaz; rzadko – kamica żółciowa; bardzo rzadko – zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – nadwrażliwość skóry (np. wysypka, swędzenie, pokrzywka); bardzo rzadko – łysienie, reakcje fotouczulenia.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – zaburzenia mięśniowe (np. mialgia, miątwidło, skurcze mięśni, osłabienie).

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – dysfunkcja seksualna.

Badania: bardzo często – podwyższone stężenie homocysteiny we krwi***; rzadko – podwyższone stężenie kreatyniny we krwi; bardzo rzadko – podwyższone stężenie mocznika we krwi.

*W randomizowanym, placebo-kontrolowanym badaniu FIELD, przeprowadzonym u 9795 pacjentów z cukrzycą typu 2, zaobserwowano istotne statystycznie zwiększenie liczby przypadków zapalenia trzustki u pacjentów leczonych fenofibrynianem w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo (0,8 % w porównaniu z 0,5 %; p=0,031);

** doniesiono o istotnym statystycznie zwiększeniu przypadków zatoru płucnego (0,7 % w grupie placebo w porównaniu z 1,1 % w grupie fenofibrynatu; p=0,022) oraz o nieistotnym statystycznie zwiększeniu przypadków zakrzepicy żył głębokich (placebo: 1,0 % [48/4900 pacjentów] w porównaniu z fenofibrynianem 1,4 % [67/4895 pacjentów]; p=0,074);

*** średnie zwiększenie stężenia homocysteiny we krwi u pacjentów leczonych fenofibrynianem wynosiło 6,5 µmol/l i było odwracalne po odstawieniu leczenia fenofibrynianem. Zwiększony ryzyko zdarzeń żylnej tromboembolii może być związane ze zwiększonym stężeniem homocysteiny. Kliniczna istotność tego zjawiska nie jest jasna.

Oprócz zjawisk zgłaszanych podczas badań klinicznych, poniższe działania niepożądane zaobserwowano spontanicznie podczas stosowania fenofibrynatu po wprowadzeniu na rynek. Na podstawie dostępnych danych, dokładne oszacowanie częstości nie jest możliwe, dlatego klasyfikuje się je jako „nieznane”.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia: choroba śródmiąższowa płuc.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rabdomioliza.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: żółtaczka, powikłania kamicy żółciowej (np. zapalenie pęcherza żółciowego, zapalenie dróg żółciowych, kolka żółciowa).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: zmęczenie.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: ciężkie reakcje skórne (np. rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza).

Okres ważności. 2,5 roku.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek w blisterze, 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Mylan Laboratories SAS, Francja/Mylan Laboratories SAS, France.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Rut de Belleville, Lieu-dit Maillard, 01400, Chatillon-sur-Chalaronne, Francja/Route de Belleville, Lieu-dit Maillard, 01400, Chatillon-sur-Chalaronne, France.