Trifas® COR

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TRIFAS® COR (TRIFAS® COR)

Skład:

substancja czynna: torasemid;

1 tabletka zawiera torasemidu 5 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru, lekko dwuwypukłe, okrągłe, z rowkiem do podziału z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki moczopędne. Diuretyki o wysokiej aktywności.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika

Mechanizm działania.

Torasemid działa jako środek saluretyczny, jego działanie związane jest z hamowaniem nerkowej reabsorpcji jonów sodu i chlorkowych w odcinku wstępującym pętli Henlego.

Skutek farmakodynamiczny.

U człowieka działanie moczopędne leku po podaniu dożylnym oraz doustnym rozwija się dość szybko, osiągając maksimum odpowiednio w ciągu pierwszej godziny oraz po 2–3 godzinach, utrzymując się do 12 godzin.

U zdrowych ochotników obserwowano zwiększenie diurezy proporcjonalne do logarytmu dawki leku w zakresie dawek od 5 mg do 100 mg (działanie pętlowe diuretyku).

Zwiększenie diurezy obserwowano nawet w przypadkach, gdy inne środki moczopędne (np. diuretyki tiazydowe działające w kanalikach dystalnych) już nie wywierały wymaganego efektu, np. przy niewydolności nerek. Dzięki takiemu mechanizmowi działania torasemid prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia przed- i następczego. Po doustnym stosowaniu działanie przeciwciśnieniowe torasemidu rozwija się stopniowo, począwszy od pierwszego tygodnia po rozpoczęciu leczenia. Maksimum działania przeciwciśnieniowego osiągane jest nie później niż po 12 tygodniach. Torasemid obniża ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie obwodowego oporu naczyń. Ten wpływ wyjaśnia się normalizacją zaburzonego równowagi elektrolitowej, głównie poprzez zmniejszenie podwyższonej aktywności wolnych jonów wapnia w komórkach mięśni naczyń tętniczych, co stwierdzono u pacjentów cierpiących na nadciśnienie tętnicze. Prawdopodobnie ten wpływ powoduje obniżenie zwiększonej kurczliwości i/lub wrażliwości naczyń na endogenne substancje wazopresyjne, np. katecholaminy.

Farmakokinetyka.

Absorpcja i rozkład.

Po podaniu doustnym torasemid jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany; maksymalny poziom w osoczu osiągany jest po 1–2 godzinach od przyjęcia. Bio dostępność wynosi około 80–90%; przy warunku pełnego wchłonięcia maksymalna wartość efektu pierwszego przejścia wynosi 10–20%. Dane dwóch badań wykazują, że jedzenie zmniejsza szybkość (składnik dynamiczny) wchłaniania torasemidu (zmniejsza się Cmax i zwiększa tmax), ale nie wpływa na całkowitą absorpcję. Wiązanie torasemidu z białkami osocza krwi przekracza 99%, metabolitów M1, M3 i M5 – odpowiednio 86%, 95% i 97%. Objętość rozkładu (Vz) wynosi 16 l.

Biotransformacja.

U człowieka torasemid ulega metabolizmowi z tworzeniem trzech metabolitów: M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1 i M5 powstają w wyniku utlenienia grupy metylowej pierścienia fenolowego do kwasu karboksylowego. Metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia fenolowego. Metabolity M2 i M4, wykryte w badaniach na zwierzętach, nie zostały wykryte u człowieka.

Wydalanie.

Okres półtrwania (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ochotników wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. Około 80% dawki wydala się w postaci niezmienionego torasemidu (24%) oraz jego metabolitów: M1 (12%), M3 (3%), M5 (41%). Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego, około 10% farmakokinetycznego działania przypada na aktywne metabolity M1 i M3 razem wzięte.

Przy niewydolności nerek całkowity klirens i okres półtrwania torasemidu nie ulegają zmianie, natomiast okres półtrwania metabolitów M3 i M5 wydłuża się. Jednakże profil farmakodynamiczny pozostaje niezmieniony, a stopień ciężkości niewydolności nerek nie wpływa na czas trwania działania.

Torasemid i jego metabolity praktycznie nie są usuwane w wyniku hemodializy ani hemofiltraции. U pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby lub z niewydolnością serca okresy półtrwania torasemidu i metabolitu M5 nieznacznie się wydłużają, a ilość substancji wydalonej z moczem jest niemal równa ilości wydalanej u zdrowych osób, dlatego kumulacja torasemidu i jego metabolitów jest mało prawdopodobna.

Liniowość.

Torasemid i jego metabolity charakteryzują się kinetyką liniową zależną od dawki, tzn. maksymalne stężenie w osoczu krwi oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną zwiększają się proporcjonalnie do dawki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze pierwotne. Leczenie i zapobieganie nawrotom obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną, pochodne sulfonamidu mocznikowego lub dowolny składnik pomocniczy.
• Niewydolność nerek z anurią.
• Wątrobowa śpiączka lub stan poprzedzający śpiączkę.
• Hipotensja tętnicza.
• Arytmia.
• Hipowolemia.
• Hiponatremia. Hipokaliemia.
• Znaczne zaburzenia oddawania moczu (np. w wyniku przerostu gruczołu krokowego).
• Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Niepolecane kombinacje.

Torasemid, szczególnie w dużych dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne antybiotyków aminoglikozydowych (np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny), leków przeciwnowotworowych – aktywnych pochodnych platyny, a także działanie nefrotoksyczne cefalosporyn.

Jednoczesne stosowanie torasemidu i leków litu może zwiększać stężenie litu we krwi, co może prowadzić do nasilenia działania oraz działań niepożądanych litu.

Kombinacje leków wymagające ostrożności.

Torasemid nasila działanie innych leków przeciw nadciśnieniu, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE lub stosowania ich bezpośrednio po leczeniu torasemidem możliwe jest nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego. Jednoczesne stosowanie torasemidu z lekami z grupy digitalis może prowadzić do niedoboru potasu spowodowanego działaniem diuretyku, co może zwiększyć lub nasilić działania niepożądane obu leków.

Torasemid może zmniejszać skuteczność leków przeciwcukrzycowych.

Probenecyd oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą osłabiać działanie moczopędne i obniżające ciśnienie tętnicze torasemidu.

Podczas terapii salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilać ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy.

Torasemid nasila działanie teofiliny oraz miorelaksantów o działaniu kurarepodobnym.

Środki przeczyszczające, a także mineralokortykoidy i glukokortykoidy mogą nasilać utratę potasu wywołaną przez torasemid.

Torasemid może zmniejszać działanie zwężające naczynia katecholamin (np. adrenaliny i noradrenaliny).

Jednoczesne stosowanie z cholestyraminą może zmniejszać wchłanianie torasemidu i tym samym jego skuteczność.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Torasemid nie należy stosować w następujących przypadkach:

• podagra;
• zaburzenia rytmu serca (np. blok przedsionkowo-komorowy I i II stopnia, blok zatokowo-komorowy);
• zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej;
• jednoczesna terapia lekami litu, aminoglikozydami lub cefalosporynami;
• zmiany w obrazie krwi (np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek);
• niewydolność nerek wywołana substancjami nefrotoksycznymi;
• dzieci i młodzież (pacjenci w wieku poniżej 18 lat).

Ze względu na możliwość podwyższenia stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą utajoną lub wyraźną, należy dokładnie monitorować metabolizm węglowodanów. Szczególnie na początku leczenia oraz u pacjentów w podeszłym wieku należy zwracać szczególną uwagę na pojawienie się objawów utraty elektrolitów i zagęszczenia krwi. Przy długotrwałym stosowaniu torasemidu wymagany jest regularny kontrola bilansu elektrolitowego, w szczególności stężenia potasu w surowicy. Należy regularnie kontrolować poziom glukozy, kwasu moczowego, mocznika, kreatyniny i lipidów we krwi, a także obraz krwi (erytrocyty, leukocyty, trombocyty).

Nieprawidłowe stosowanie jako doping.

Podczas leczenia lekiem Trifas® COR możliwe są pozytywne wyniki testów antydopingu.

Nie można przewidzieć wpływu na stan zdrowia, jeśli lek Trifas® COR został nieprawidłowo zastosowany, tj. jako doping – w takim przypadku nie można wykluczyć możliwego szkodliwego wpływu na zdrowie.

Substancje pomocnicze.

Lek Trifas® COR zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Jeżeli u Ciebie stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed zażyciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Nie ma wystarczających danych dotyczących wpływu torasemidu na kobiety w ciąży.

Dostępne są informacje o toksyczności rozrodczej torasemidu uzyskane w badaniach na zwierzętach. W badaniach na zwierzętach wykazano, że torasemid przenikał przez barierę łożyskową. Trifas® COR nie jest zalecany do stosowania w czasie ciąży oraz u kobiet zdolnych do prokreacji, które nie stosują środków antykoncepcyjnych.

Torasemid może być stosowany w czasie ciąży wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych i w minimalnej skutecznej dawce.

Diuretyki nie nadają się do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u kobiet w ciąży, ponieważ mogą obniżać perfuzję przez barierę łożyskową i wywierać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeżeli torasemid stosuje się u ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, należy dokładnie monitorować poziom elektrolitów i hematokryt, a także rozwój płodu.

Karmienie piersią. Nie ustalono, czy torasemid lub jego metabolity przenikają do mleka ludzkiego lub zwierzęcego. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci karmionych piersią. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Decyzja o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odstąpieniu od leczenia lekiem Trifas® COR powinna być podjęta z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność. Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono wpływu torasemidu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nawet przy prawidłowym stosowaniu torasemid może tak zmieniać szybkość reakcji, że pacjent może mieć ograniczoną zdolność uczestnictwa w ruchu drogowym, obsługi mechanizmów lub wykonywania pracy bez zabezpieczenia.

Zmiany te są najbardziej prawdopodobne na początku leczenia, przy zwiększaniu dawki lub zmianie leku, a także przy jednoczesnym stosowaniu innych leków lub spożyciu alkoholu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Hipertensja esencjalna.

Dorośli. Zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę (½ tabletu Trifas® COR). Obniżenie ciśnienia tętniczego następuje stopniowo w ciągu pierwszego tygodnia leczenia i osiąga wartość maksymalną nie później niż po 12 tygodniach.

Jeśli normalizacja ciśnienia tętniczego nie nastąpi po 12 tygodniach leczenia przy dawce 2,5 mg torasemidu dziennie, dawkę dobową można zwiększyć do 1 tabletu leku Trifas® COR, co odpowiada 5 mg torasemidu. Nie należy przekraczać dawki dobowej leku Trifas® COR równej 1 tabletowi (równowartość 5 mg torasemidu), ponieważ nie oczekuje się dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Obrzęki i/lub wycieki spowodowane niewydolnością serca.

Dorośli. Leczenie rozpoczyna się od dawki 5 mg na dobę (1 tablet Trifas® COR). Zazwyczaj dawkę tę uważa się za dawkę utrzymującą.

Tabletkę można podzielić na dwie połowy w następujący sposób:

trzymać tabletę palcami wskazującymi i kciukami obu rąk, z rowkiem dzielącym skierowanym do góry, a następnie naciskając kciukami w dół wzdłuż rowka, złamać tabletę.

W przypadku niewystarczającej skuteczności dawkę dobową można zwiększyć do 20 mg torasemidu, w zależności od ciężkości stanu pacjenta.

Jeśli dawka dobową 5 mg okaże się niewystarczająca, należy zastosować dawkę dobową 10 mg, którą należy podawać codziennie.

Następnie dawkę dobową torasemidu ustala się na poziomie 10 mg. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć do 20 mg, w zależności od ciężkości obrazu klinicznego.

Grupy pacjentów specjalnych.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Nie wymaga się specjalnego doboru dawki. Jednakże brakuje odpowiednich badań porównujących leczenie pacjentów w podeszłym wieku z młodszymi pacjentami.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Torasemid jest przeciwwskazany u pacjentów w stanie śpiączki wątrobowej lub przedśpiączki (patrz dział «Przeciwwskazania»). Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby, ponieważ możliwe jest wzrost stężenia torasemidu w osoczu krwi (patrz dział «Farmakokinetyka»).

Sposób stosowania.

Tabletki należy przyjmować rano, popijając niewielką ilością płynu. Biodostępność torasemidu nie zależy od przyjęcia pokarmu.

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leku Trifas® COR u dzieci i młodzieży do 18 roku życia. Z tego powodu torasemid nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży do 18 roku życia (patrz dział «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»).

Przedawkowanie.

Objawy zatrucia.

Typowy obraz zatrucia nie jest znany. W przypadku przedawkowania może występować wymuszone działanie moczopędne z ryzykiem nadmiernych utrat płynów i elektrolitów. Możliwe są senność, dezorientacja, hipotensja tętnicza, niewydolność sercowo-naczyniowa oraz zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Leczenie w przypadku zatrucia.

Nie zna się specyficznego antydotum. Nasilenie objawów zatrucia zazwyczaj zmniejsza się po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku oraz przy jednoczesnym przywróceniu równowagi wodno-elektrolitowej (należy prowadzić kontrolę!).

Torasemid nie jest usuwany z krwi podczas hemodializy.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podawanie leków potasu.

Leczenie niewydolności sercowo-naczyniowej: leżenie przeciwszokowe pacjenta oraz, w razie potrzeby, terapia objawowa.

Reakcja anafilaktyczna (działania natychmiastowe):

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów szoku (np. reakcje skórne w postaci pokrzywki lub zaczerwienienia skóry, pobudzenie pacjenta, ból głowy, napady potliwości, nudności, cyjanозa) należy:

• zapewnić dostęp do żyły;
• oprócz innych standardowych działań nagłych, położyć pacjenta na plecach z podniesionymi nogami, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen (!);
• w razie potrzeby zastosować środki intensywnej terapii (w tym podanie adrenaliny, roztworów uzupełniających objętość płynów, glukokortykosteroidów).

Niepożądane reakcje.

Poniżej przedstawiono niepożądane reakcje związane z zastosowaniem leku Trifas® COR.

Częstotliwość określono następująco:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 do < 1/10);

rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000);

bardzo rzadko (< 1/10000);

nieznana: częstotliwość nie może być oszacowana ze względu na brak danych.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu krwionośnego.

Bardzo rzadko: sklejenie się krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, erytrocytów i/lub leukocytów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu odpornościowego.

Bardzo rzadko: reakcje alergiczne.

Ze strony przemiany materii i odżywiania.

Często: nasilenie się alkalozy metabolicznej; hiperglikemia, hipokaliemia przy diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u chorych z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia mogą rozwijać się zaburzenia równowagi wodnej i elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu nerwowego.

Często: ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia).

Rzadko: parestezje.

Bardzo rzadko: omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Ze strony narządu wzroku.

Bardzo rzadko: zaburzenia widzenia.

Ze strony narządu słuchu i równowagi.

Bardzo rzadko: szumy w uszach, utrata słuchu.

Ze strony serca.

Bardzo rzadko: niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmia, dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego.

Ze strony układu naczyniowego.

Bardzo rzadko: powikłania zakrzepowo-zatorowe, hipotensja tętnicza, a także zaburzenia krążenia i czynności serca.

Ze strony układu pokarmowego.

Często: zaburzenia trawienia (np. brak apetytu, ból żołądka, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), szczególnie na początku leczenia.

Rzadko: kserostomia.

Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego.

Często: wzrost stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gamma-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Bardzo rzadko: alergiczne reakcje skórne (np. swędzenie, egzantema), reakcje fotosensybilizacji, ciężkie reakcje skórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często: skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Ze strony nerek i dróg moczowych.

Rzadko: u chorych z zaburzeniami oddawania moczu (np. przy przerostcie gruczołu krokowego) zwiększone wytwarzanie moczu może prowadzić do jego zatrzymania i nadmiernego rozciągnięcia pęcherza moczowego.

Objawy ogólne.

Często: zmęczenie, osłabienie (szczególnie na początku leczenia).

Dane badań laboratoryjnych.

Często: wzrost stężenia kwasu moczowego i lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Rzadko: wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych reakcji po rejestracji produktu leczniczego odgrywa ważną rolę. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane niepożądane reakcje.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Nie wymagane są szczególne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistery w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

BERLIN-CHEMIE AG

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Glienicker Weg 125, 12489 Berlin, Niemcy.

Wnioskodawca.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Miejsce położenia wnioskodawcy.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg, Luksemburg.