Trifas® 20 ampuły

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku TRIFAS® 20 AMPUŁY (TRIFAS® 20 AMPOULES)

Skład:

substancja czynna: torasemid;

1 ampułka (4 ml) roztworu do wstrzykiwań zawiera 21,262 mg sodu torasemidu (co odpowiada 20 mg torasemidu);

substancje pomocnicze: sodu hydroxidum, trometamolum, polietylenglikol 400, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór zawierający praktycznie brak wtrąceń mechanicznych. pH Trifas®20 ampułki 8,5–9,5.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki moczopędne. Moczniki o wysokiej aktywności.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Torasemid działa jako środek moczopędny, a jego działanie związane jest z hamowaniem nerkowego wchłaniania jonów sodu i chlorkowych w odcinku wspominającym pętli Henlego.

Skutki farmakodynamiczne

U człowieka efekt moczopędny szybko osiąga maksimum w ciągu pierwszych 2–3 godzin po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio i utrzymuje się stabilny przez około 12 godzin. U zdrowych ochotników w zakresie dawek 5–100 mg obserwowano proporcjonalny do logarytmu dawki wzrost diurezy (aktywność pętlowa diuretyku). Wzrost diurezy obserwowano również w przypadkach, gdy inne środki moczopędne, np. działające dystalnie diuretyki tiazydowe, już nie wykazywały wymaganego efektu, np. przy niewydolności nerek. Dzięki takiemu mechanizmowi działania torasemid prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i końcowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład

Wiązanie torasemidu z białkami osocza krwi wynosi ponad 99%, metabolitów M1, M3 i M5 – odpowiednio 86%, 95% i 97%. Widoczny wolum rozkładu (Vz) wynosi 16 l.

Biotransformacja

W organizmie człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstaniem trzech metabolitów M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1 i M5 powstają w wyniku stopniowego utleniania metylowej grupy przyłączonej do pierścienia fenylowego do kwasu karboksylowego, metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia. U człowieka nie wykryto metabolitów M2 i M4, które zostały znalezione w eksperymentach na zwierzętach.

Wydalanie

Ostateczny czas połowicznego wydalenia (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ochotników wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. U zdrowych ochotników około 80% podanej dawki wydala się z moczem w postaci torasemidu i jego metabolitów w następujących średnich proporcjach: torasemid – około 24%, metabolit M1 – około 12%, metabolit M3 – około 3%, metabolit M5 – około 41%. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego, a udział działających metabolitów M1 i M3 razem wziętych stanowi około 10% całkowitego działania farmakokinetycznego. Przy niewydolności nerek całkowity klirens i okres połowicznego wydalenia torasemidu nie zmieniają się, natomiast okres połowicznego wydalenia M3 i M5 się wydłuża. Jednakże właściwości farmakodynamiczne pozostają niezmienione, a stopień nasilenia niewydolności nerek nie wpływa na czas trwania działania. Torasemid i jego metabolity praktycznie nie są wydalane podczas hemodializy i hemofiltraции.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca okres połowicznego wydalenia torasemidu i metabolitu M5 nieznacznie się wydłuża, a ilość substancji wydalanej z moczem jest niemal całkowicie równa ilości wydalanej u zdrowych ochotników, dlatego nie dochodzi do kumulacji torasemidu i jego metabolitów.

Liniowość

Farmakokinetyka torasemidu i jego metabolitów charakteryzuje się zależnością liniową. Oznacza to, że jego maksymalne stężenie w osoczu krwi oraz pole pod krzywą stężenia w osoczu krwi zwiększa się proporcjonalnie do dawki.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca, gdy konieczne jest dożylne stosowanie leku, np. w przypadku obrzęku płucnego spowodowanego ostrą niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, leki z grupy sulfonamidów oraz na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Niewydolność nerek z anurią.

Wątrobową śpiączka lub stan przedśpiączkowy.

Hipotensja tętnicza.

Hipowolemia.

Hiponatremia.

Hipokaliemia.

Ostre zaburzenia mikcji, np. spowodowane przerośnięciem gruczołu krokowego. Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zalecane połączenia

Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie oto- i nefrotoksyczne aminoglikozydów, np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny oraz leków przeciwnowotworowych – pochodnych platyny, a także działanie nefrotoksyczne cefalosporyn.

W przypadku jednoczesnego stosowania torasemidu i leków litu możliwe jest wzrost stężenia litu we krwi, co może prowadzić do nasilenia działania i efektów niepożądanych litu.

Połączenia leków, których stosowanie wymaga ostrożności

Torasemid nasila działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas jednoczesnego stosowania. W przypadku jednoczesnego stosowania torasemidu i leków z grupy glikozydów nasercowych niedobór potasu spowodowany stosowaniem diuretyków może prowadzić do nasilenia działania niepożądanego obu leków. Torasemid może obniżać skuteczność leków przeciwcukrzycowych. Probenecyd i niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować działanie moczopędne i przeciwciśnieniowe torasemidu. W przypadku leczenia salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilić ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Torasemid może nasilać działanie teofiliny, a także wpływ leków o działaniu kurarepodobnym na rozluźnienie mięśni. Leki przeczyszczające, a także mineralokortykoidy i glukokortykoidy mogą nasilać utratę potasu wywołaną przez torasemid. Torasemid może osłabiać działanie zwężające naczynia catecholamin, np. adrenaliny i noradrenaliny.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Nie należy stosować torasemidu w następujących przypadkach:

• podagra;
• zaburzenia rytmu serca, np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• patologiczne zmiany równowagi kwasowo-zasadowej;
• leczenie wspomagające z zastosowaniem leków litowych, aminoglikozydów lub cefalosporyn;
• patologiczne zmiany obrazu krwi, np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek;
• zaburzenia czynności nerek spowodowane substancjami nefrotoksycznymi;
• dzieci i nastolatkowie w wieku do 18 lat.

Ze względu na możliwość wystąpienia podczas leczenia torasemidem podwyższonego stężenia glukozy we krwi, pacjentom z cukrzycą ukrytą lub wyraźną należy regularnie kontrolować metabolizm węglowodanów. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy hemokoncentracji oraz objawy utraty elektrolitów, zwłaszcza na początku leczenia i u pacjentów w starszym wieku. Przy długotrwałym stosowaniu torasemidu konieczna jest regularna kontrola równowagi elektrolitowej, w szczególności stężenia potasu w surowicy. Należy również regularnie kontrolować poziom glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i lipidów we krwi. Ponadto należy regularnie kontrolować ogólny obraz krwi (erytrocyty, leukocyty, trombocyty).

Skutki nieprawidłowego stosowania jako środka dopingującego

Stosowanie leku Trifas® 20 ampuły może być przyczyną uzyskania pozytywnego wyniku testu dopingowego. Nie można przewidzieć wpływu na stan zdrowia, jeśli lek Trifas® 20 ampuły został zastosowany nieprawidłowo, tj. w celach dopingowych – w takim przypadku nie można wykluczyć szkodliwego wpływu na zdrowie.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w 1 ampułce, co oznacza, że można uznać, iż lek ten praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na kobiety w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Leku Trifas® 20 ampuły nie zaleca się stosować w czasie ciąży, a także kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują środków antykoncepcyjnych. Z uwagi na powyższe, torasemid stosuje się w okresie ciąży wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych i w minimalnej dawce skutecznej. Diuretyki nie są odpowiednie do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego ani obrzęków u ciężarnych, ponieważ mogą obniżać perfuzję przez barierę łożyskową i wywoływać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się w leczeniu ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, konieczna jest staranna kontrola poziomu elektrolitów i hematokrytu, a także obserwacja rozwoju płodu.

Okres laktacji. Obecnie nie ustalono, czy torasemid lub jego metabolity przenikają do mleka matki u zwierząt lub u ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci niemowlęcych. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odwołaniu/zakończeniu stosowania leku Trifas® 20 ampuły należy podejmować, uwzględniając korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność. Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi. Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu torasemidu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nawet przy prawidłowym stosowaniu torasemid może negatywnie wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych. Dotyczy to przede wszystkim początku leczenia, okresu zwiększania dawki leku, zmiany leku, stosowania terapii wspomagającej oraz spożycia alkoholu. Dlatego podczas stosowania torasemidu należy zachować szczególną ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Obrzęki i/lub wylewy spowodowane niewydolnością serca.

Leczenie należy rozpocząć od zastosowania dawki pojedynczej 2 ml leku Trifas® 20 ampuły, co odpowiada 10 mg torasemidu na dobę. Jeśli efekt będzie niewystarczający, dawkę pojedynczą można zwiększyć do 4 ml leku Trifas® 20 ampuły, co odpowiada 20 mg torasemidu. Jeśli efekt nadal będzie niewystarczający, można zastosować krótkotrwałą terapię (nie dłużej niż przez 3 doby) z podaniem dawki dobowej 8 ml leku Trifas® 20 ampuły, co odpowiada 40 mg torasemidu.

Ostry obrzęk płuc.

Leczenie należy rozpocząć od wstrzyknięcia dożylnego dawki pojedynczej 4 ml leku Trifas® 20 ampuły, co odpowiada 20 mg torasemidu. W zależności od efektu, dawkę tę można powtórzyć w odstępach 30 minut. Nie wolno przekraczać maksymalnej dawki dobowej 20 ml leku Trifas® 20 ampuły, co odpowiada 100 mg torasemidu.

Grupy pacjentów szczególne

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie jest wymagane specjalne dobrać dawki. Nie przeprowadzono jednak badań porównujących działanie leku u młodych i u pacjentów w wieku podeszłym.
Pacjenci z niewydolnością wątroby. Torasemid jest przeciwwskazany u pacjentów z wątrobowym śpiączką lub przedśpiączką (patrz dział „Przeciwwskazania”). Leczenie tej kategorii pacjentów należy prowadzić ostrożnie, ponieważ możliwe jest podwyższenie stężenia torasemidu w osoczu krwi (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania

Roztwór do wstrzykiwań podaje się dożylnie powoli. Wstrzykiwać wyłącznie czysty, klarowny roztwór. Zakazane jest podawanie roztworu do naczyń tętniczych. Leku Trifas® 20 ampuły nie wolno stosować, jeśli występują oznaki rozpadu roztworu (np. obecność zawiesiny w roztworze) lub w przypadku uszkodzenia ampułki. Jedna ampułka przeznaczona jest do jednorazowego użycia. Pozostałą ilość roztworu należy natychmiast zutylizować zgodnie z wymogami lokalnego przepisu prawa. Leku Trifas® 20 ampuły nie wolno mieszać z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji (patrz dział „Niezgodność”). Przy długotrwałym stosowaniu podawanie dożylne należy jak najszybciej zastąpić podawaniem doustnym, ponieważ stosowanie torasemidu dożylne nie powinno trwać dłużej niż 7 dni.

Postępowanie z ampułkami otwieranymi w jednym punkcie.

Obrócić ampułkę tak, aby punkt był u góry. Poklepać ampułkę i potrząsnąć nią, aby roztwór znajdujący się w szyjce ampułki spłynął w dół.

Obrócić ampułkę tak, aby punkt był u góry. Trzymać ampułkę pod niewielkim kątem. Ruchem skierowanym w dół odłamać szyjkę ampułki.

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Trifas® 20 ampuły u dzieci i młodzieży do 18. roku życia nie zostały ustalone. W związku z tym torasemid nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy zatrucia

Typowa symptomatologia nie jest znana. Przedawkowanie może spowodować silny efekt moczowy, w tym ryzyko nadmiernych utrat wody i elektrolitów, senność, zespół dezorientacji, hipotensję tętniczą objawową, kolaps cyrkulacyjny oraz zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nieznany jest specyficzny antydot. Objawy zatrucia ustępują zazwyczaj po zmniejszeniu dawki i odstawieniu leku oraz odpowiedniej suplementacji płynów i elektrolitów (konieczna kontrola!). Torasemid nie jest usuwany z krwi za pomocą hemodializy.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków potasu.

Leczenie w przypadku kolapsu cyrkulacyjnego: ułożyć pacjenta w pozycji leżącej, a w razie potrzeby zastosować terapię objawową.

Anafilaktyczny wstrząs (natychmiastowe działania).

W przypadku pierwszych objawów reakcji skórnych (np. pokrzywki lub zaczerwienienie skóry), pobudzenia pacjenta, bólu głowy, potów, nudności, cyjanotyczności należy wykonać katetryzację żyły; ułożyć pacjenta w pozycji poziomej, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby należy dalej stosować środki terapii intensywnej (w tym podanie adrenaliny, glikokortykosteroidów oraz uzupełnienie objętości krwi krążącej).

Niepożądane działania.

Poniżej przedstawiono niepożądane działania, które mogą wystąpić podczas leczenia lekiem Trifas® 20 ampuły.

Do oceny częstości występowania niepożądanych działań zastosowano następujące kryteria:

bardzo często: ≥1/10,

często: ≥1/100–<1/10,

rzadko: ≥1/1000–<1/100,

nietypowo: ≥1/10000–<1/1000,

bardzo rzadko: <1/10000,

częstość nieznana: nie można określić na podstawie dostępnych danych.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu krążenia. Bardzo rzadko: hemokoncentracja, trombocytopenia, erytropenia i/lub leukopenia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu immunologicznego. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne. Po podaniu dożylnym mogą wystąpić ostre, potencjalnie zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości (szok anafilaktyczny), wymagające natychmiastowej pomocy medycznej.

Metabolizm/elektrolity. Często: nasilenie się alkalozy metabolicznej, hiperkaliemia, hipokaliemia przy diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia możliwe są zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia). Czasem: parestezje. Bardzo rzadko: omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Ze strony narządu wzroku. Bardzo rzadko: zaburzenia widzenia.

Ze strony narządu słuchu i labiryntu. Bardzo rzadko: szumy w uszach, utrata słuchu.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego. Bardzo rzadko: niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmia, dławica serca, ostry zawał mięśnia sercowego.

Ze strony układu naczyniowego. Bardzo rzadko: powikłania zakrzepowo-zatorowe, hipotensja tętnicza, zaburzenia krążenia w sercu oraz zaburzenia krążenia ogólnego.

Ze strony przewodu pokarmowego. Często: zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (np. brak apetytu, ból żołądka, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), szczególnie na początku leczenia. Czasem: kserostomia. Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych. Często: podwyższenie stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gamma-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, fotosensybilizacja), ciężkie reakcje skórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Ze strony nerek i dróg moczowych. Czasem: przy zaburzeniach oddawania moczu (np. przy przerostcie gruczołu krokowego) zwiększone wydzielanie moczu może towarzyszyć zatrzymaniu moczu i rozciąganiu pęcherza moczowego.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku. Często: zwiększona zmęczalność, osłabienie ogólnie (szczególnie na początku leczenia).

Dane badań laboratoryjnych. Często: podwyższenie stężenia kwasu moczowego oraz lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Czasem: podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku „korzyść/ryzyko” leku. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszystkie możliwe niepożądane działania.

Okres ważności. 3 lata. Po pierwszym otwarciu ampułki roztwór należy natychmiast zastosować.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać Trifas® 20 ampułek z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji.

Opakowanie. 4 ml w ampułce, 5 ampułek w opakowaniu konturowym w pudełku tekturowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

A. Menarini Manufacturing Logistics and Services S.r.l.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Via Sette Santi 3, 50131 Florencja (FI), Włochy.

Wniosek.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Adres wnioskodawcy i miejsce prowadzenia działalności.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg, Luksemburg.