Tricef-TZ

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TRICEF-TZ (TRICEF-TZ)

Skład:

substancje czynne: ceftriakson, tazobaktam;

1 fiolka zawiera ceftriaksonu sodu odpowiadające ceftriaksonowi 1,0 g, tazobaktamu sodu odpowiadające tazobaktamowi 0,125 g.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek od białego do żółto-pomarańczowego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny trzeciej generacji. Ceftriakson, kombinacje.

Kod ATC J01D D54.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Tricef-TZ – lek przeciwbakteryjny, stała kombinacja antybiotyku z grupy cephalosporyn trzeciej generacji do stosowania dożylnego i dożołgowego – ceftryaksjonu sodu oraz inhibitora beta-laktamaz – tazobaktamu sodu.

Mechanizm działania.

Ceftryaksjon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). W efekcie zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Tazobaktam jest inhibitorem beta-laktamaz klasy Richmonda Sykesa III: penicylinaz i cefalosporynaz. Jest pochodną „jądra penicylinowego”, kwasu sulfonopenicylanowego.

Tazobaktam nieodwracalnie hamuje większość beta-laktamaz produkowanych przez klinicznie istotne bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, zarówno tlenowe, jak i beztlenowe, poprzez kowalencyjne wiązanie się z ich enzymami. W szczególności tazobaktam charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z pośrednictwem plazmidowym beta-laktamaz, które często są przyczyną rozwoju oporności na antybiotyki penicylinowe i cefalosporynowe.

Tazobaktam nie hamuje aktywności enzymów klasy A.

Ponadto tazobaktam nie hamuje aktywności beta-laktamaz takich jak:

• enzymy beta-laktamazy typu AmpC (produkowane przez Enterobacter spp.);
• karbapenemazy oparte na serynie (np. karbapenemazy produkowane przez Klebsiella pneumoniae);
• metalo-beta-laktamazy (np. metalo-beta-laktamaza Nowy Delhi);
• beta-laktamazy klasy D Embla (oksa-karbapenemazy).

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksjon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy AmpC, które mogą być indukowane lub trwale produkowane u niektórych bakterii Gram-ujemnych tlenowych;
• obniżonego powinowactwa białek wiążących penicylinę (PBP) do ceftryaksjonu;
• niewłaściwej przepuszczalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych;
• bakteryjnych pomp efliuksowych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego (MIC), określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c. Rzadko występują izolaty z MIC przekraczającymi granice wrażliwości. W takich przypadkach należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać materiał do laboratorium referencyjnego.

d. Granice wartości dotyczą dobowej dawki dożylnej 1 g x 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g x 1.

Skuteczność kliniczna w odniesieniu do określonych patogenów

Zasięg oporności nabytej dla wyodrębnionych gatunków może się różnić w zależności od regionu i czasu, dlatego potrzebna jest lokalna informacja o oporności, szczególnie w przypadku ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, jeśli lokalny zasięg oporności jest taki, że skuteczność leku w leczeniu przynajmniej niektórych typów infekcji jest wątpliwa.

Wrażliwe gatunki

Dodatnie Gramem bakterie tlenowe

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne Gramem bakterie tlenowe

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, u których oporność nabyta może stanowić problem

Dodatnie Gramem bakterie tlenowe

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Ujemne Gramem bakterie tlenowe

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Beztlenowce

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Mikroorganizmy oporne

Dodatnie Gramem bakterie tlenowe

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne Gramem bakterie tlenowe

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Beztlenowce

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie metycylinooporne bakterie z rodzaju Staphylococcus są oporne na ceftryaksone.

• Częstość oporności > 50 % co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Wstrzykiwanie domięśniowe

Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie stężenie maksymalne ceftryaksonu we krwi osiąga około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnej równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi po jednorazowym domięśniowym podaniu 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie – czas” we krwi po podaniu domięśniowym jest równe polu po podaniu dożylnej równoważnej dawki.

Wstrzykiwanie dożylne

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryaksonu w dawce 500 mg i 1 g średnie stężenie maksymalne ceftryaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksonu w dawce 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksonu we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryaksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach oraz w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnej i stawowej. Zauważono wzrost średniego stężenia maksymalnego we krwi o 8–15 % (Cmax) po powtarzanym podawaniu; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryakson przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie stężenie maksymalne ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych osiąga do 25 % stężenia we krwi, w porównaniu do 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po dożylnej iniekcji. Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową i występuje w niewielkich stężeniach w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami

Ceftryakson odwracalnie wiąże się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu we krwi mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane i jego stopień maleje wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Biotransformacja

Ceftryakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod działaniem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryaksonu wydzielane jest w postaci niezmienionej przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50 % – w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczny wzrost okresu półtrwania (mniej niż dwukrotny), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Wzrost okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek jest częściowo kompensowany przez zwiększenie klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia się wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia się klirensu pozanerkowego ogólnego ceftryaksonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksonu nie ulega wydłużeniu dzięki kompensacyjnemu zwiększeniu się klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia się frakcji wolnej ceftryaksonu we krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu się ogólnego klirensu leku przy jednoczesnym zwiększeniu się objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci starsi

U pacjentów w wieku 75 lat i starszych średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryaksonu jest wydłużony u noworodków do 14 dnia życia. Stężenie wolnego ceftryaksonu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryaksonu u dzieci są wyższe niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksonu jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki i maleją w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego dotyczy ona ogólnego ceftryaksonu we krwi, a nie dotyczy wolnej (niezwiązanej) frakcji.

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Tak jak u innych beta-laktamów, wskaźnik farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację ze skutecznością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryakson dla poszczególnych gatunków docelowych (czyli %T > minimalnego stężenia hamującego).

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Tricef-TZ jest wskazany w leczeniu infekcji wywołanych wrażliwymi na lek drobnoustrojami u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków nienarodzonych (od urodzenia):

– zapalenia płuc pozaszpitalne i szpitalne;

– ostre bakteryjne zapalenia ucha środkowego;

– powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;

– powikłane infekcje dróg moczowych;

– infekcje kości i stawów;

– gruźlica;

– bakteriemia wywołana przez wrażliwe bakterie lub podejrzenie takiego związku;

– infekcje jamy brzusznej;

– bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Lek może być stosowany w leczeniu zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub inhibitory beta-laktamaz, lub na antybiotyki należące do grupy cefalosporyn i penicylin. W przypadku wystąpienia u chorego podwyższonej wrażliwości na penicylinę należy uwzględnić możliwość reakcji alergicznej krzyżowej.

W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na inne leki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy); choroby przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie niespecyficzne wrzodziejące zapalenie jelita, enteropatia lub kolitis związane z leczeniem antybiotykami.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany:

– u wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*.

– u noworodków urodzonych w terminie (wiek ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hiperalbuminemią lub acidosem, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) wstrzykiwania wewnętrznie żylne leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania” i „Efekty niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem mięśniowym ceftryaksone należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”, a także instrukcja do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania).

Roztwory ceftryaksone zawierające lidokainę nigdy nie powinny być podawane dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Preparaty wapnia

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksone w fiolkach ani do rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnej ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone. Powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksone może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnej. Ceftryaksone nie może być podawany dożylowo jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami wapniowymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń mogą być podawane kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu cieczą zgodną przed kolejną infuzją.

Opisano niewielką liczbę przypadków śmiertelnych w wyniku powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w płucach i nerkach noworodków. W niektórych przypadkach dostęp do żył i czas podawania ceftryaksone oraz roztworów zawierających wapń były różne.

Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”, „Efekty niepożądane”, „Niezgodność”).

Nie ma doniesień o interakcji między ceftryaksone a produktami doustnymi zawierającymi wapń, ani o interakcji między ceftryaksone podawanym do wstrzykiwania mięśniowego a produktami zawierającymi wapń (dożylne lub doustne).

Antykoagulancy doustne

Wspólne stosowanie leku z antykoagulantami doustnymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawień. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) i odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksone (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Aminoglikozydy

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki w przypadku jednoczesnego stosowania z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (i funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

Ceftryaksone nie może być mieszany z amzakryną, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Moczówki pętlowe

Przy jednoczesnym stosowaniu wysokich dawek ceftryaksone i silnych moczówek, takich jak furosemid, nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek.

Antybiotyki bakteriostatyczne (chloramfenikol)

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksone zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. Środki bakteriostatyczne mogą wpływać na działanie bakteriobójcze cefalosporyn.

Substancje stosowane w badaniach laboratoryjnych

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksone należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Hormonalne doustne środki antykoncepcyjne

Ceftryaksone może zmniejszać skuteczność hormonalnych doustnych środków antykoncepcyjnych. W związku z tym zaleca się stosowanie dodatkowych (niehormonalnych) metod antykoncepcji podczas leczenia i przez 1 miesiąc po zakończeniu leczenia.

Probenecyd

Probenecyd nie wpływa na wydalanie ceftryaksone.

Alkohol

Ceftryaksone nie zawiera grupy N-metylotiotetrazolowej, która mogłaby powodować nietolerancję etanolu, a także krwawienia charakterystyczne dla niektórych innych cefalosporyn.

Podczas przyjmowania alkoholu w trakcie leczenia i przez 5 dni po zakończeniu leczenia ceftryaksone obserwowano reakcje takie jak zaczerwienienie twarzy, nadmierne pocenie, ból głowy, tachykardię. Po spożyciu alkoholu bezpośrednio po podaniu ceftryaksone nie zaobserwowano efektów podobnych do działania disulfiramu (teturamu). Analogiczne reakcje obserwowano również przy stosowaniu innych cefalosporyn. Pacjenci powinni zachować ostrożność przy spożyciu napojów alkoholowych podczas leczenia lekiem Tricef-TZ. Przy stosowaniu żywienia sztucznego (doustnego lub pozajelitowego) nie należy stosować roztworów zawierających etanol.

Особливости stosowania

Reakcje nadwrażliwości

Tak jak w przypadku innych leków zawierających ceftryaksone z grupy cefalosporyn, donoszono o przypadkach reakcji anafilaktycznych (w tym wstrząsu anafilaktycznego) zakończonych śmiercią, nawet u pacjentów bez wcześniejszych odpowiednich wywiadów. Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryaksone, inne cefalosporyny lub inne leki z grupy beta-laktamów. Lek Tricef-TZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych lek należy natychmiast odstawić i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Prawdopodobieństwo reakcji anafilaktycznych zwiększa się u pacjentów z wywiadem anafilaksji oraz u osób z reakcjami nadwrażliwości na różne alergeny; należy zachować ostrożność u pacjentów z predyspozycją do alergicznych diatez.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella/nekrolizy toksycznej) oraz zespołu DRESS (wysypka lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), które mogą stanowić zagrożenie dla życia lub mieć śmiertelny przebieg; jednak częstość tych reakcji jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Lek może wydłużać czas protrombinowy. Z tego powodu w przypadku podejrzenia niedoboru witaminy K należy oznaczyć czas protrombinowy.

Kolit/przerost mikroorganizmów opornych

Podczas stosowania praktycznie wszystkich antybiotyków, w tym ceftryaksone i tazobaktamu, możliwe jest wystąpienie biegunki spowodowanej Clostridium difficile, od lekkiego stopnia ciężkości po kolit zakończony śmiercią. Antybiotyki zmieniają normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu Clostridium difficile. Clostridium difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi biegunki związanej z Clostridium difficile. Szczepy Clostridium difficile nadproducentów toksyn powodują zwiększoną zachorowalność i śmiertelność, ponieważ te infekcje mogą być oporne na środki przeciwbakteryjne i wymagać kolonektomii. Biegunkę związaną z Clostridium difficile należy wykluczyć u wszystkich pacjentów podczas stosowania antybiotyków. Należy zebrać szczegółowy wywiad medyczny, ponieważ biegunka związana z Clostridium difficile może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania antybiotyków. Należy rozważyć przerwanie terapii lekiem i zastosowanie odpowiednich środków przeciw Clostridium difficile. Leków hamujących perystaltykę nie należy stosować.

Tak jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Zakres działania przeciwbakteryjnego

Ceftryaksone ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewystarczający do monoterapii w niektórych typach infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku wystąpienia infekcji wielopatogenowych, w tym z podejrzeniem mikroorganizmów opornych na ceftryaksone, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Kamica żółciowa

W przypadku obecności cieni na USG należy wziąć pod uwagę możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryaksone.

Zacienienia błędnie interpretowane jako kamienie żółciowe obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksone w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie wytrącenia znikają po zakończeniu terapii ceftryaksonem.

W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftryaksone wiązało się z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o odstawieniu leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci

U pacjentów otrzymujących ceftryaksone opisano pojedyncze przypadki zapalenia trzustki, które mogło rozwinąć się wskutek obturacji dróg żółciowych. Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka zastoju w drógach żółciowych, w tym wcześniejsze leczenie i rozwój cholestazy oraz powstawanie błota żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftryaksone/tazobaktamu.

Kamica nerkowa

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które zniknęły po odstawieniu ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerkowej lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Reakcja Jarischa-Herxheima

U niektórych pacjentów z infekcjami wywołanymi przez spiralnie (spirochety) może rozwinąć się reakcja Jarischa-Herxheima krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryaksonem. Reakcja Jarischa-Herxheima jest zwykle stanem samoolimicznym lub może wymagać leczenia objawowego. W przypadku rozwoju takiej reakcji nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Encefalopatia

Opisano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftryaksone, szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek lub zaburzeniami układu nerwowego. W przypadku podejrzenia encefalopatii związanej ze stosowaniem ceftryaksone (np. dezorientacja, zmiany stanu psychicznego, mioklonus, drgawki) należy rozważyć odstawienie leku Tricef-TZ.

Immunooposredniczona anemia hemolityczna

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów otrzymujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym ceftryaksone. Zarejestrowano przypadki ciężkiej anemii hemolitycznej, w tym ze śmiertelnym przebiegiem, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksonem.

W przypadku wystąpienia anemii u pacjenta podczas stosowania ceftryaksone należy rozważyć diagnozę anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i odstawić ceftryaksone do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty badanie krwi.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń

Ceftryaksone nie można mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych.

Opisano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w płucach i nerkach noworodków, urodzonych terminowo i przedterminowo, niemowląt w wieku poniżej 1 miesiąca, zakończone śmiercią, po jednoczesnym podaniu ceftryaksone i leków wapniowych. Donoszono również o przypadkach powstawania osadów wewnątrznaczyniowych u pacjentów innych grup wiekowych po jednoczesnym stosowaniu ceftryaksone z dożylnymi roztworami zawierającymi wapń. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryaksone i wapń podano w różnych czasach i przez różne dożylne systemy infuzyjne. Z tego powodu nie należy stosować dożylnych roztworów zawierających wapń noworodkom i pacjentom innych grup wiekowych co najmniej przez 48 godzin po podaniu ostatniej dawki leku Tricef-TZ (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie zarejestrowano potwierdzonych przypadków powstawania osadów wewnątrznaczyniowych poza przypadkami u noworodków, którym podawano ceftryaksone i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że u noworodków istnieje zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w porównaniu do pacjentów innych grup wiekowych.

Nie można mieszać ani podawać jednocześnie ceftryaksone z żadnymi roztworami dożylnymi zawierającymi wapń u pacjentów w każdym wieku, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzji. Jednak pacjentom w wieku od 28 dni ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub starannego przemywania systemu infuzyjnego między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń do całkowitego żywienia pozajelitowego (CŻP), personel medyczny może przepisać alternatywne środki przeciwbakteryjne, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli stosowanie ceftryaksone u pacjentów wymagających ciągłego żywienia uznano za konieczne, roztwory do CŻP i ceftryaksone można podawać jednocześnie, ale przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również przerwać podawanie roztworów do CŻP na czas infuzji ceftryaksone i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” i „Niezgodność”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ceftryaksone u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone przy dawkach podanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryaksone, będący składnikiem leku, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza. Z tego powodu stosowanie leku Tricef-TZ jest przeciwwskazane u noworodków przedwcześnie urodzonych i urodzonych terminowo z hiperbilirubinemią, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciężka niewydolność nerek i wątroby

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu ceftryaksone u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy jednocześnie otrzymują aminoglikozydy i środki moczopędne.

Wpływ na wyniki badań serologicznych

W pojedynczych przypadkach podczas leczenia lekiem Tricef-TZ u pacjentów mogą występować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa. Tak jak inne antybiotyki, Tricef-TZ może powodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię. Fałszywie dodatnie wyniki mogą również wystąpić przy oznaczaniu glukozy w moczu, dlatego podczas leczenia lekiem Tricef-TZ glikozurię należy oznaczać tylko metodą enzymatyczną, jeśli jest to konieczne.

Obecność ceftryaksone może fałszywie obniżać wynik stężenia glukozy we krwi, jeśli oznacza się go za pomocą niektórych systemów monitorowania stężenia glukozy we krwi. Należy zapoznać się z instrukcjami obsługi każdego zestawu testowego. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody kontroli.

Wapń

1 g leku zawiera 3,6 mmol (83,03 mg) sodu, co odpowiada 4,15% zalecanego maksymalnego dziennego spożycia sodu przez WHO wynoszącego 2 g dla dorosłego. Należy to wziąć pod uwagę, jeśli pacjent przestrzega diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie lidokainy

Jeśli jako rozpuszczalnika stosuje się roztwór lidokainy, ceftryaksone można podawać tylko do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w instrukcji do stosowania medycznego lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie można podawać dożylnie.

Unieszkodliwianie nieużywanego leku i leku z przeterminowanym okresem ważności

Należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwiania należy stosować tzw. „system zbioru odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Ceftryaksone przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksone u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W okresie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryaksone można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią

Ceftryaksone przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odstąpieniu od stosowania ceftryaksone, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Płodność

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn ani kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń

Nie ma danych dotyczących wpływu ceftryaksone na szybkość reakcji, jednak w przypadku wystąpienia zawrotów głowy należy unikać prowadzenia pojazdów i pracy z złożonymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie lekiem Tricef-TZ należy rozpoczynać tylko w przypadku obecności u pacjenta laboratoryjnie potwierdzonej lub podejrzanej z dużym prawdopodobieństwem infekcji bakteryjnej.

Stosować dożylnie lub wewnątrzmięśniowo.

Dawkowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniższe dawki są ogólnie zalecanymi dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci powyżej 12 roku życia (≥ 50 kg): 1–2 g (w przeliczeniu na ceftryaksone) leku Tricef-TZ raz na dobę (co 24 godziny). W przypadkach ciężkich lub przy infekcjach wywołanych drobnoustrojami o umiarkowanej wrażliwości na lek, dawkę dobową można zwiększyć do 4 g (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Wskazania u dorosłych i dzieci powyżej 12 roku życia (≥ 50 kg), wymagające specjalnych schematów leczenia

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę wewnątrzmięśniową 1–2 g leku Tricef-TZ (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej wcześniejszej terapii, Tricef-TZ może być skuteczny przy wewnątrzmięśniowym podawaniu w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Gonoreja

W leczeniu gonorei zaleca się podanie jednorazowej dawki 500 mg (w przeliczeniu na ceftryaksone) w sposób wewnątrzmięśniowy.

Dzieci

Noworodki (do 14 dni) (dawki podano w przeliczeniu na ceftryaksone): 20–50 mg/kg masy ciała raz na dobę. Dawka dobowa nie powinna przekraczać 50 mg/kg masy ciała.

Przeciwwskazany w stosowaniu u przedwcześnie urodzonych noworodków z wiekiem pomenstrualnym do 41 tygodnia (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

W leczeniu wstępnym ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wewnątrzmięśniową iniekcję leku w dawce 50 mg/kg.

Dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (< 50 kg) : 50–100 mg/kg masy ciała raz na dobę.

Zapalenie płuc pozaszpitalne i szpitalne: 50–80 mg/kg raz na dobę.

Infekcje jamy brzusznej: 50–80 mg/kg raz na dobę.

Skomplikowane infekcje dróg moczowych: 50–80 mg/kg raz na dobę.

Skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich: 50–100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g w przeliczeniu na ceftryaksone) raz na dobę.

Infekcje kości i stawów: 50–100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g w przeliczeniu na ceftryaksone) raz na dobę.

W przypadku bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia leczenie należy rozpocząć od dawki 80–100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g w przeliczeniu na ceftryaksone) raz na dobę. Gdy tylko zostanie zidentyfikowany patogen i ustalona jego wrażliwość, dawkę można odpowiednio zmniejszyć.

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (< 50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

W leczeniu wstępnym ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wewnątrzmięśniową iniekcję leku w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznej wcześniejszej terapii, Tricef-TZ może być skuteczny przy wewnątrzmięśniowym podawaniu w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg przepisuje się dawki dla dorosłych. Ogólna dobową dawkę dla dzieci nie powinna przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Dawki dożylne 50 mg/kg lub wyższe należy wprowadzać drogą infuzyjną przez co najmniej 30–60 minut.

Trwanie leczenia

Trwanie leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, stosowanie leku należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu osiągnięcia eradykacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy warunku dobrego stanu funkcji nerek i wątroby, nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Istniejące dane wskazują na brak potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona.

Brak danych badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U chorych z zaburzeniami funkcji nerek o łagodnym lub umiarkowanym stopniu ciężkości nie ma potrzeby zmniejszania dawki.

Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedterminalnym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dawka dobową nie powinna przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Pacjentom poddawanym dializie nie są wymagane dodatkowe dawki po dializie. Ceftryaksone nie jest usuwany za pomocą dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności stosowania ceftryaksonu.

Pacjenci z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnej ciężkiej niewydolności nerek i wątroby należy regularnie oznaczać stężenie ceftryaksonu w osoczu krwi i w razie potrzeby korygować dawkę leku.

Przygotowanie roztworów

Przygotowywać roztwory bezpośrednio przed ich zastosowaniem.

Iniekcja wewnątrzmięśniowa

Do iniekcji wewnątrzmięśniowej zawartość fiolki rozpuszcza się w 3,5 ml 1 % roztworu lidokainy; iniekcję wykonuje się głęboko w mięsień pośladkowy. Tricef-TZ można podawać drogą głębokiej iniekcji wewnątrzmięśniowej. Iniekcję wewnątrzmięśniową należy wykonywać w środek stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się zapoznanie się z instrukcją lekarską dla lidokainy.

Iniekcja dożylna

Do iniekcji dożylnej zawartość 1 fiolki leku Tricef-TZ rozpuszcza się w 10 ml wody do wstrzykiwań.

Wlewanie dożylne

Do przygotowania roztworu do wlewania zawartość 1 fiolki leku Tricef-TZ rozpuszcza się w 40 ml jednego z poniższych roztworów do infuzji, pozbawionych jonów wapnia: 0,9 % chlorek sodu, 0,45 % chlorek sodu + 2,5 % glukoza, 5 % glukoza, 10 % glukoza, 6 % dekstran w roztworze glukozy 5 %, woda do wstrzykiwań. Ze względu na możliwą niezgodność, roztwory zawierające Tricef-TZ nie mogą być mieszane z roztworami zawierającymi inne antybiotyki, zarówno przy przygotowaniu, jak i przy podawaniu. Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana i inne, do rozpuszczania leku Tricef-TZ w fiolkach lub do dalszego rozcieńczania odnowionego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do wytrącenia osadu. Powstawanie osadu soli wapniowych ceftryaksonu jest również możliwe w przypadku mieszania leku Tricef-TZ z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego Tricef-TZ nie może być podawany dożylnie jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Niekompatybilność”), w tym z roztworami do długotrwałych infuzji zawierającymi wapń, np. żywienie dożylne (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”).

Tricef-TZ można podawać drogą infuzji dożylnej trwającą co najmniej 30 minut (sposób preferowany) lub drogą powolnej iniekcji dożylnej trwającej ponad 5 minut. Przerwane podawanie dożylne należy przeprowadzać w ciągu 5 minut, preferencyjnie do dużych żył. Dawki dożylne 50 mg/kg lub wyższe należy podawać drogą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać przez 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Pytanie o podawanie wewnątrzmięśniowe należy rozważać, gdy podanie dożylne jest niemożliwe lub mniej odpowiednie dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Tricef-TZ jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którym wymagane (lub może być wymagane) leczenie lekami wapniowymi podawanymi dożylnie, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadu soli wapniowych ceftryaksonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dzieci

Stosować dzieciom zgodnie z zaleceniami zawartymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Tricef-TZ jest przeciwwskazany: przedwcześnie urodzonym noworodkom w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego; urodzonym terminowo noworodkom w wieku ≤ 28 dni, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej; urodzonym terminowo noworodkom w wieku ≤ 28 dni, którzy wymagają dożylnej terapii lekami zawierającymi wapń (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie

Objawy: informacja o przypadkach przedawkowania leku u ludzi jest ograniczona.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Wysokie stężenia β-laktamowych antybiotyków w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą powodować reakcje neurologiczne, w tym napady drgawkowe.

Leczenie: nadmiarowe stężenia ceftryaksonu w osoczu krwi nie mogą być zmniejszone za pomocą hemodializy lub dializy otrzewnowej. Nie istnieje specyficzny antydotum. W celu wyeliminowania objawów przedawkowania zaleca się leczenie objawowe.

Niepożądane działania

Zakażenia i inwazje: kandydoza, grzybica dróg rodnych, wtórne infekcje grzybicze oraz infekcje wywołane mikroorganizmami opornymi, suprainfekcje.

Z układu krwiotwórczego i chłonnego: eozynofilia, neutropenia (związana z długotrwałym stosowaniem, odwracalna), leukopenia, leukocytoza, limfopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, anemia, w tym anemia hemolityczna, trombocytopenia, trombocytoza, bazofilia, wydłużenie/skrócenie czasu protrombinowego, zaburzenia krzepnięcia, hipoprotrombinemia, agranulocytoza (poniżej 500 mm³), głównie po podaniu dawki całkowitej powyżej 20 g. W przypadku długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować obraz krwi.

Z układu pokarmowego: luźne stolce, biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, stomatyt, zaburzenia smaku, glosyt; zapalenie trzustki, które mogło się rozwinąć wskutek obturacji dróg żółciowych; krwawienie z przewodu pokarmowego. Nie można wykluczyć roli osadów powstających pod wpływem ceftryaksonu w dróg żółciowych w rozwoju zapalenia trzustki; donoszono o przypadkach pseudobłoniastego zapalenia jelita grubego.

Z układu wątrobowo-pęcherzykowego: fałszywe kamienie w pęcherzu żółciowym, osady soli wapniowej ceftryaksonu w pęcherzu żółciowym z odpowiednią objawowością u dzieci, odwracalny kamica żółciowa u dzieci, podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych i fosfatazy alkalicznej, hiperbilirubinemia, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby, cholestazyjne zapalenie wątroby.

Z skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna; zapalenie skóry alergiczne; swędzenie; pokrzywka; obrzęki, w tym obrzęk naczynioruchowy; ostrze zespół egzantematyczny pustularny, egzantema; wybroczynowa wielopostaciowa rumieniowica; zespół Stevensa-Johnsona; toksyczny nekrodermit (zespoł Lyella); zespół DRESS (wysypka lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi).

Z nerek i układu moczowego: podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, oliguria, hematuria, glukozuria; cylindruria, zapalenie nerek międzywzwoiste; powstawanie osadów w nerkach (zazwyczaj odwracalne).

Zaburzenia neurologiczne: ból głowy, zawroty głowy, drżenie, drgawki, encefalopatia.

Zaburzenia serca: podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego, uczucie przyspieszonego rytmu serca, zespół Kounisa.

Z układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: duszność, skurcz oskrzeli.

Z układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne lub anafilakto-idne, wstrząs anafilaktyczny, nadwrażliwość, reakcja Jarischa-Herxheimera.

Z narządu słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Ogólne zaburzenia: dreszcze, oznębienie, choroba surowicza, obrzęki, krwawienia z nosa, osłabienie.

Reakcje miejscowe: przy podaniu dożylnym – zapalenie żył, ból, zgrubienie wzdłuż żyły; przy podaniu domięśniowym – ból w miejscu wstrzyknięcia. Iniekcja domięśniowa bez zastosowania lidokainy jest bolesna.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi. W pojedynczych przypadkach u pacjentów leczonych lekiem może występować fałszywie dodatni wynik testu Coombsa. Jak w przypadku innych antybiotyków, lek może powodować fałszywie dodatni wynik próby na galaktozemię. Fałszywie dodatnie wyniki mogą również wystąpić przy oznaczaniu glukozy w moczu, dlatego podczas leczenia lekiem Tricef-TZ oznaczanie glukozurii w razie potrzeby należy przeprowadzać wyłącznie metodą enzymatyczną.

Zakażenia i inwazje

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryaksonu

Rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych działań, czasem zakończonych śmiercią, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano dożylne ceftryakson i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryaksonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryaksonu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (≥ 80 mg/kg na dobę) lub dawki kumulacyjne powyżej 10 g, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (ograniczone przyjmowanie płynów, leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów ograniczonych w ruchu lub u chorych z odwodnieniem. Powstawanie osadów w nerkach może przebiegać bezobjawowo lub mieć objawy kliniczne, może prowadzić do niewydolności nerek, która ustępuje po zakończeniu leczenia ceftryaksonem.

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. U dzieci, według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania osadów przy podaniu dożylnym leku była różna, w niektórych badaniach – powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszy objawy, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po zakończeniu stosowania ceftryaksonu osady zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Tricef-TZ nie można mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, w tym roztworami do żywienia dojelitowego, ze względu na możliwość powstawania osadów.

Ceftryakson jest niezgodny z amzakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami, innymi antybiotykami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie

Po 1125 mg proszku w fiolkach szklanych, zamkniętych korkami gumowymi i uszczelnionych aluminiowymi nakrętkami z plastikowymi pokrywkami typu „flip-off”. Po 1 lub 10 fiolki w pudełku tekturowym.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent

Zeyss Pharmaceuticals Pvt. Ltd. / Zeiss Pharmaceuticals Pvt. Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Działka nr 72, EPIP, faza I, Jharmajri, Baddi, Rejon Solan, Himachal Pradesh, Indie / Plot No. 72, EPIP, Phase-I, Jharmajri, Baddi, Distt. Solan, (H. P.), India

Wnioskodawca

AAR PHARMA FZ-LLC.

Adres wnioskodawcy

Pomieszczenie 702, 7 piętro, budynek: DSC Tower, skrytka pocztowa – 478837, Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie / Premises 702, 7th Floor, Building: DSC Tower, Post Box – 478837, Dubai, United Arab Emirates.