INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku TRICEF-S (TRICEF-S)

Skład:

substancje czynne: ceftriakson, sulbaktam;

1 fiolka zawiera ceftriaksonu sodu odpowiadającego ceftriaksonowi 1000 mg, sulbaktamu sodu odpowiadającego sulbaktamowi 500 mg.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek krystaliczny od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson, kombinacje. Kod ATC J01D D54.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Tricef-S – lek przeciwbakteryjny, stała kombinacja antybiotyku z grupy cefalosporyn III generacji do stosowania dożylnego i domięśniennego – sodu ceftryaksonego oraz inhibitora β-laktamaz – sodu sulbaktamu.

Ceftryaksone – dożylny antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji. Działanie bakteriobójcze ceftryaksone wynika z hamowania syntezy błon komórkowych.

Sulbaktam – nieodwracalny inhibitor większości głównych β-laktamaz produkowanych przez mikroorganizmy oporne na penicylinę. Sód sulbaktamowy jest pochodną podstawowego jądra penicylinowego, nieodwracalnym inhibitorem β-laktamazy, stosowanym wyłącznie dożylnie lub domięśniennie. Jego struktura chemiczna to sód kwasu sulfinowego penicylinowego.

Wykazuje znaczące działanie przeciwbakteryjne jedynie wobec Neisseriaceae, Acinetobacter calcoaceticus, Bacteroides spp., Branhamella catarrhalis, Pseudomonas cepacia. Sulbaktam działa synergistycznie z penicylinami i cefalosporynami oraz wiąże się z niektórymi białkami inaktywującymi penicylinę, wskutek czego niektóre wrażliwe szczepy wykazują zwiększoną wrażliwość na kombinację w porównaniu z monopreparatem β-laktamowym.

Sulbaktam jest aktywny wobec (w tym szczepów produkujących β-laktamazy):

− Gram-dodatnich (beztlenowców): Staphylococcus aureus (szczepy wrażliwe na metycylinę), koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus, Streptococcus pyogenes (beta-hemolityczny, grupa A), Streptococcus agalactiae (beta-hemolityczny, grupa B), beta-hemolityczne bakterie z rodzaju Streptococcus (poza grupami A i B), Streptococcus viridans, Streptococcus pneumoniae;

Uwaga. Szczepy Staphylococcus spp. oporne na metycylinę są oporne na cefalosporyny, w tym na ceftryakson. Ponadto Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium oraz Listeria monocytogenes wykazują oporność na ceftryakson.

− Gram-ujemnych (beztlenowców): Aeromonas hydrophila, Alcaligenes faecalis, Alcaligenes odorans, Citrobacter diversus (w tym C. amalonaticus), Citrobacter freundii*, Escherichia coli, Enterobacter aerogenes*, Enterobacter cloacae*, Enterobacter spp. (inne)*, Haemophilus ducreyi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae**, Moraxella catarrhalis (wcześniej nazywana Branhamella catarrhalis), Moraxella osloensis, Moraxella spp. (inne), Morganella morganii, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Plesiomonas shigelloides, Proteus mirabilis, Proteus penneri*, Proteus vulgaris*, Pseudomonas fluorescens*, Pseudomonas spp. (inne)*, Providencia rettgeri*, Providencia spp. (inne), Salmonella typhi, Salmonella spp. (netyfoidalne), Serratia marcescens*, Serratia spp. (inne)*, Shigella spp., Vibrio spp., Yersinia enterocolitica, Yersinia spp. (inne);

* Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryakson, głównie z powodu wytwarzania β-laktamaz zakodowanych chromosomowo.

** Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryakson z powodu wytwarzania szeregu plazmidowo uwarunkowanych β-laktamaz.

Uwaga. Wiele szczepów wymienionych wyżej mikroorganizmów, które są oporne na takie antybiotyki jak aminopenicyliny i ureidopenicyliny, cefalosporyny I i II generacji oraz aminoglikozydy, wykazuje wrażliwość na ceftryakson, z wyjątkiem klinicznych szczepów P. aeruginosa opornych na ceftryakson. Treponema pallidum jest wrażliwa na ceftryakson in vitro oraz w badaniach na zwierzętach. Tricef-S, podobnie jak ceftryakson, stosuje się w leczeniu kiły i gronkowca, ponieważ Treponema pallidum jest wrażliwa na ceftryakson in vitro i w badaniach na zwierzętach.

− beztlenowców: Bacteroides spp. (w tym niektóre szczepy B. fragilis), Clostridium spp. (poza C. difficile), Fusobacterium spp. (z wyjątkiem F. mortiferum i F. varium), Gaffkia anaerobica (wcześniej nazywana Peptococcus), Peptostreptococcus spp.

Uwaga. Wiele szczepów Bacteroides spp., wytwarzających β-laktamazy, w tym B. fragilis, a także Clostridium difficile, są oporne na ceftryakson.

Ponieważ głównym składnikiem aktywnym leku jest ceftryakson, wrażliwość na sulbaktam określa się na podstawie wrażliwości na ceftryakson, którą można wyznaczyć metodą dyfuzyjną z krążkami lub metodą rozcieńczeń w bulionie lub na podłożu agarowym.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Wprowadzenie domięśniowe. Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie stężenie szczytowe ceftryaksonu w osoczu wynosi około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym domięśniowym podaniu 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie – czas” w osoczu po podaniu domięśniowym jest równe polu po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Wprowadzenie dożylne. Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryaksonu w dawce 500 mg i 1 g średnie stężenie szczytowe ceftryaksonu w osoczu wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryaksonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryaksonu w osoczu wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryaksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcyjnych stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i śluzówce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Po ponownym podaniu obserwowano wzrost średniego stężenia szczytowego w osoczu o 8–15 % (Cmax); stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryakson przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyrażone w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie stężenie szczytowe ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25 % wartości w osoczu w porównaniu do 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Szczytowe stężenia ceftryaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po iniekcji dożylnej. Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową, a także w małych stężeniach wykrywany jest w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami

Ceftryakson odwracalnie wiąże się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu w osoczu mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Biotransformacja

Ceftryakson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Całkowity klirens osoczowy ceftryaksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryaksonu wydzielane jest w postaci niezmienionej przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50 % – w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania ceftryaksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryaksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami krwi i odpowiedniego zwiększenia pozanerkowego klirensu ogólnego ceftryaksonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryaksonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryaksonu w osoczu, co sprzyja pozornemu paradoksalnemu zwiększeniu całkowitego klirensu leku przy jednoczesnym zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do całkowitego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku 75 lat okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryaksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryaksonu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryaksonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryaksonu jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na całkowitej stężeniu leku, zmniejszając się mniej niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi, dlatego dotyczy ona ogólnego ceftryaksonu w osoczu, a nie wolnego (niezwiązanego).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Podobnie jak w przypadku innych β-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryakson dla poszczególnych gatunków docelowych (czyli %T > minimalne stężenie hamujące).

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Leczenie infekcji wywołanych drobnoustrojami wrażliwymi na składniki leku u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od momentu urodzenia):

– zapalenie płuc pozaszpitalne i szpitalne;

– ostre bakteryjne zapalenie ucha środkowego;

– skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;

– skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym nerek i miedniczek nerkowych);

– infekcje kości i stawów;

– infekcje jamy brzusznej;

– bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;

– rzęsica.

Lek można stosować w celu:

leczenia ostrego zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
leczenia pacjentów z bakteriemią, która wystąpiła w związku z którąkolwiek z wymienionych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z wyżej wymienionych infekcji;
profilaktyki przedoperacyjnej infekcji podczas zabiegów chirurgicznych.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na sulbaktym, ceftryaksone lub inny środek z grupy cefalosporyn.

W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne typy antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

u noworodków przedwczesnych w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

u noworodków dojrzałych (w wieku ≤ 28 dni):

z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteinemią lub acidozą — ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) podania wewnętrznie żylne środków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń — ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed domięśniowym podaniem ceftryaksonu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Patrz instrukcja lekarska dla lidokainy, szczególnie sekcja „Przeciwwskazania”.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera, roztwór Hartmana i inne, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego ze względu na możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu. Powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Ceftryaksone nie można jednocześnie podawać dożylnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do długotrwałych infuzji zawierającymi wapń, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu Y. Jednak wszystkim pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną przed kolejną infuzją.

Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej u dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Wspólne stosowanie leku z doustnymi lekami przeciwkrwotocznymi może nasilać działanie antagonistów witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonistów witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy starannie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem podawanym domięśniowo a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badań na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Ceftryaksone może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych hormonalnych. Z tego powodu zaleca się stosowanie dodatkowych (niehormonalnych) metod antykoncepcji podczas leczenia i przez 1 miesiąc po zakończeniu leczenia.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu. Probenecyd zmniejsza sekrecję kanalikową sulbaktymu; w wyniku tego zwiększa się jego stężenie w osoczu i okres półtrwania oraz zwiększa się ryzyko zatrucia.

Alkohol. Podczas i w ciągu 5 dni po leczeniu obserwowano reakcje takie jak zaczerwienienie twarzy, nadmierne pocenie się, ból głowy, tachykardię. Nie obserwowano efektów przypominających działanie disulfiramu (efekt tetyrowy) po spożyciu alkoholu bezpośrednio po podaniu ceftryaksonu. Analogiczne reakcje obserwowano również przy stosowaniu innych cefalosporyn. Pacjenci powinni zachować ostrożność przy spożywaniu napojów alkoholowych podczas leczenia lekiem Tricef-S. W przypadku stosowania żywienia sztucznego (doustnego lub pozajelitowego) nie należy stosować roztworów zawierających etanol.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Reakcje nadwrażliwości

Podczas stosowania antybiotyków beta-laktamowych, w szczególności ceftryksonego, odnotowano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, które czasem prowadziły do skutków śmiertelnych (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryksonego i podjąć odpowiednie działania nagłego charakteru.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryksonego, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryksonego należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Podczas stosowania ceftryksonego odnotowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella (toksyczny nekroliz epidermy) oraz zespół DRESS (wyprysk lekowy z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi), które mogą stanowić zagrożenie dla życia lub mieć śmiertelny skutek; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Lek może wydłużać czas protrombinowy. Z tego powodu w przypadku podejrzenia niedoboru witaminy K należy oznaczyć czas protrombinowy.

Reakcja Jarischa-Herxheimera

U niektórych pacjentów zakażonych patogenami z rodzaju Spirochaeta może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera (RJH) krótko po rozpoczęciu leczenia ceftryksonego. RJH zazwyczaj jest stanem przejściowym, który ustępuje bez leczenia lub może być złagodzony za pomocą terapii objawowej. Nie należy przerywać leczenia antybiotykiem, jeśli wystąpi RJH.

Zapalenie okrężnicy / nadmierne rozmnażanie odpornych mikroorganizmów

Przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego związane z zastosowaniem środków przeciwbakteryjnych odnotowano podczas stosowania niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryksonego i sulbaktamu. Ciężkość tych chorób może się wahać od łagodnej do stanu zagrażającego życiu.

Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość tej diagnozy u pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu ceftryksonego i sulbaktamu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii lekiem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Podobnie jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami odpornymi na lek.

Choroba kamieni żółciowych

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość powstawania precpitatów soli wapniowej ceftryksonego. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryksonego w dawce 1 g/dobę lub wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie precpitaty znikają po przerwaniu terapii ceftryksonego.

W rzadkich przypadkach powstawanie precpitatów soli wapniowej ceftryksonego towarzyszyło objawom klinicznym. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie korzyści/ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci

U pacjentów otrzymujących ceftryksonego pojawiły się pojedyncze przypadki zapalenia trzustki, które mogły rozwijać się wskutek obturacji dróg żółciowych. Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i całkowite odżywianie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie precpitatów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftryksonego.

Choroba kamieni nerkowych

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po przerwaniu stosowania ceftryksonego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie korzyści/ryzyka w danym przypadku.

Encefalopatia

Zgłaszano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftryksonego (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek lub zaburzeniami układu nerwowego. W przypadku podejrzenia encefalopatii związanej ze stosowaniem ceftryksonego (np. dezorientacja, zmiany stanu psychicznego, mioklonus, drgawki) należy rozważyć przerwanie stosowania leku Tricef-S.

Immunooposredniczona anemia hemolityczna

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów otrzymujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w szczególności ceftryksonego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zarejestrowano przypadki ciężkiej anemii hemolitycznej, w tym ze śmiertelnym skutkiem, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryksonego. Jeśli podczas stosowania ceftryksonego u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć diagnozę anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyny i przerwać stosowanie ceftryksonego do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny obraz krwi.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń

Opisano przypadki powstawania precpitatów soli wapniowej ceftryksonego w płucach i nerkach noworodków urodzonych w terminie i przedterminowych w wieku poniżej 1 miesiąca, które miały śmiertelny skutek. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryksonego i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej.

Nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania precpitatów wewnątrzosączkowych poza noworodkami, którym podawano ceftryksonego i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania precpitatów soli wapniowej ceftryksonego w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Ceftryksonego nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wlewu dożylnej zawierającymi wapń, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzyjnych, u pacjentów w każdym wieku. Jednak u pacjentów w wieku powyżej 28 dni ceftryksonego i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub starannego przepłukania systemu infuzyjnego roztworem fizjologicznym między podaniem tych środków, aby zapobiec powstawaniu precpitatów. U pacjentów wymagających ciągłych infuzji roztworów zawierających wapń do całkowitego odżywiania dożylnej (PAN), personel medyczny może rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania precpitatów. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego odżywiania uznano za konieczne stosowanie ceftryksonego, roztwory do PAN i ceftryksonego można podawać jednocześnie, ale przez różne systemy infuzyjne i do różnych miejsc ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do PAN na czas infuzji ceftryksonego i przepłukać systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Działania niepożądane” i „Niezgodność”).

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność leku u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksonego, który wchodzi w skład leku, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi. Z tego powodu stosowanie ceftryksonego jest przeciwwskazane u noworodków przedwcześnie urodzonych i urodzonych w terminie, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciężka niewydolność nerek i wątroby

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych

W pojedynczych przypadkach podczas leczenia lekiem u pacjentów mogą występować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa. Jak inne antybiotyki, Tricef-S może powodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. W trakcie stosowania leku stężenie glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie ceftryksonego może powodować fałszywe obniżenie stężenia glukozy we krwi uzyskane za pomocą niektórych systemów kontroli poziomu glukozy. Należy zapoznać się z instrukcjami obsługi każdego konkretnego systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody testowania.

Sód

1 gram leku zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę, jeśli pacjent przestrzega diety o kontrolowanej zawartości sodu.

Stosowanie lidokainy

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryksonego można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania do stosowania lidokainy, środki ostrożności i inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylne.

Unieszkodliwianie nieużywanego lub przeterminowanego leku

Należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do kanalizacji ani do odpadów domowych. Do unieszkodliwiania należy stosować tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ceftryksonego i sulbaktam przenikają przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryksonego/sulbaktamu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na embrion/ówad, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryksonego/sulbaktamu można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią

Ceftryksonego i sulbaktam przenikają do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie oczekuje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/wycofaniu stosowania ceftryksonego, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na męską lub żeńską płodność.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami lub obsługiwanie maszyn

Podczas leczenia ceftryksonego mogą wystąpić takie działania niepożądane, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z maszynami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas kierowania pojazdami lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie lekiem należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy istnieje potwierdzenie laboratoryjne lub uzasadnione podejrzenie obecności u pacjenta infekcji bakteryjnej.

Stosować dożylnie lub domięśniowo.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz funkcji wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej przedstawione są zalecane dawki dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (o masie ciała ≥ 50 kg): 1–4 g (w przeliczeniu na ceftryaksone) 1 raz na dobę.

Zapalenie płuc nabyte w społeczeństwie: 1–2 g 1 raz na dobę.

Ostre powikłanie przewlekłej choroby płuc (POChP): 1–2 g 1 raz na dobę.

Infekcje jamy brzusznej: 1–2 g 1 raz na dobę.

Powikłane infekcje dróg moczowych (w tym zapalenie nerek): 1–2 g 1 raz na dobę.

Zapalenie płuc nabyte w szpitalu: 2 g 1 raz na dobę.

Powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich: 2 g 1 raz na dobę.

Infekcje kości i stawów: 2 g 1 raz na dobę.

Bakterialne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 2–4 g 1 raz na dobę.

W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g (w przeliczeniu na ceftryaksone) na dobę, należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (z 12-godzinnym odstępem).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (o masie ciała ≥ 50 kg), wymagające specjalnych schematów leczenia

Ostre zapalenie ucha środkowego. Można podać jednorazową dawkę domięśniową 1–2 g leku Tricef-S (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii, Tricef-S może być skuteczny przy domięśniowym podawaniu w dawce 1–2 g (w przeliczeniu na ceftryaksone) na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka przedoperacyjna infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego: 2 g (w przeliczeniu na ceftryaksone) jednorazowo przed operacją.

Gonoreja: jednorazowa dawka 500 mg (w przeliczeniu na ceftryaksone) domięśniowo.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dni do 12 lat (< 50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg lub większej należy stosować standardowe dawki dla dorosłych.

Infekcje jamy brzusznej: 50–80 mg/kg 1 raz na dobę.

Powikłane infekcje dróg moczowych (w tym zapalenie nerek): 50–80 mg/kg 1 raz na dobę.

Zapalenie płuc nabyte w społeczeństwie i w szpitalu: 50–80 mg/kg 1 raz na dobę.

Powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich: 50–100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g w przeliczeniu na ceftryaksone) 1 raz na dobę.

Infekcje kości i stawów: 50–100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g w przeliczeniu na ceftryaksone) 1 raz na dobę.

Bakterialne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 80–100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g w przeliczeniu na ceftryaksone) 1 raz na dobę.

W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g (w przeliczeniu na ceftryaksone) na dobę, należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (z 12-godzinnym odstępem).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dni do 12 lat (o masie ciała < 50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego może być stosowana jednorazowa iniekcja domięśniowa leku Tricef-S w dawce 50 mg/kg (w przeliczeniu na ceftryaksone). Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznej poprzedniej terapii, Tricef-S może być skuteczny przy domięśniowym podawaniu w dawce 50 mg/kg (w przeliczeniu na ceftryaksone) na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka przedoperacyjna infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego: 50–80 mg/kg (w przeliczeniu na ceftryaksone) jednorazowo przed operacją.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków w wieku do 41 tygodnia uwzględniając rozwój wewnątrzmaciczny (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

Poniżej przedstawione są zalecane dawki stosowania u noworodków w wieku 0–14 dni w przeliczeniu na ceftryaksone.

Infekcje jamy brzusznej: 20–50 mg/kg 1 raz na dobę.

Powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich: 20–50 mg/kg 1 raz na dobę.

Powikłane infekcje dróg moczowych (w tym zapalenie nerek): 20–50 mg/kg 1 raz na dobę.

Zapalenie płuc nabyte w społeczeństwie i w szpitalu: 20–50 mg/kg 1 raz na dobę.

Infekcje kości i stawów: 20–50 mg/kg 1 raz na dobę.

Bakterialne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: 50 mg/kg 1 raz na dobę.

W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego. Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego może być stosowana jednorazowa iniekcja domięśniowa leku w dawce 50 mg/kg (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Profilaktyka przedoperacyjna infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego: 20–50 mg/kg (w przeliczeniu na ceftryaksone) jednorazowo przed operacją.

Trwanie leczenia

Trwanie leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi antybiotykoterapii, stosowanie leku należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu osiągnięcia eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy zachowaniu odpowiedniej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Istniejące dane wskazują na brak potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek jest zachowana.

Brak danych z badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftryaksone, o ile funkcja wątroby nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny mniejszy niż 10 ml/min) dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftryaksone).

Pacjentom poddawanym dializie nie ma potrzeby podawania dodatkowej dawki leku po dializie. Ceftryaksone nie jest usuwany z organizmu metodą dializy oświetnej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i nerek

Przy jednoczesnym ciężkim zaburzeniu funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Lek Tricef-S można podawać drogą głębokiej iniekcji domięśniowej. Iniekcję domięśniową należy wykonywać w środek stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g (w przeliczeniu na ceftryaksone) w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W celu uzyskania szczegółowych informacji zaleca się zapoznanie się z instrukcją do lidokainy.

Podanie dożylne

Lek Tricef-S można podawać drogą dożylnej infuzji trwającej nie krócej niż 30 minut (sposób preferowany) lub drogą powolnej iniekcji dożylnej trwającej dłużej niż 5 minut. Przerwane podawanie dożylne należy przeprowadzać przez 5 minut, preferencyjnie do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg lub więcej należy podawać drogą infuzji niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać przez 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Podanie domięśniowe należy rozważyć w przypadku, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie. Tricef-S jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), u których konieczne jest (lub przewidywane będzie) leczenie roztworami wapniowymi dożylne, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksone z wapniem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana i inne, do rozpuszczania ceftryaksone w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli ceftryaksone z wapniem może również wystąpić podczas mieszania ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie można mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryaksone z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego ceftryaksone należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Zasady przygotowania roztworu

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanego roztworu.

Nie należy mieszać roztworu ceftryaksone w tym samym strzykawce z żadnymi innymi lekami, z wyjątkiem 1 % roztworu chlorku lidokainy (tylko do iniekcji domięśniowych).

Należy przepłukać system infuzyjny po każdym zastosowaniu.

Do iniekcji domięśniowej zawartość fiolki należy rozpuścić w 3,5 ml 1 % roztworu lidokainy.

Do iniekcji dożylnej należy rozpuścić zawartość 1 fiolki leku Tricef-S w 10 ml wody do wstrzykiwań.

Do wlewu dożylnego należy rozpuścić zawartość fiolki leku Tricef-S w 40 ml jednego z następujących roztworów infuzyjnych wolnych od jonów wapnia: 0,9 % roztwór chlorku sodu, 0,45 % roztwór chlorku sodu + 2,5 % roztwór glukozy, 5 % roztwór glukozy, 10 % roztwór glukozy, 6 % dekstran w 5 % roztworze glukozy, woda do wstrzykiwań.

Dzieci.

Stosować dzieciom zgodnie z zaleceniami sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Tricef-S jest przeciwwskazany: u przedwcześnie urodzonych noworodków w wieku ≤ 41 tygodni uwzględniając rozwój wewnątrzmaciczny; u noworodków urodzonych w terminie w wieku ≤ 28 dni, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej; u noworodków urodzonych w terminie w wieku ≤ 28 dni, którzy wymagają dożylnej aplikacji leków wapniowych lub infuzji roztworów zawierających wapń (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania może występować nudności, wymioty, biegunka.

Nadmiernych stężeń ceftryaksone we krwi nie można zmniejszyć za pomocą hemodializy ani dializy oświetnej. Nie istnieje specyficzny antydotum. W leczeniu przypadków przedawkowania zaleca się leczenie objawowe.

Niepożądane działania

Sulbakcylam w połączeniu z ceftryaksonem ogólnie dobrze znosi się.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane po zastosowaniu ceftryaksonu to: eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Zakażenia i inwazje: grzybicze zakażenia narządów płciowych, superinfekcje², kolit pseudomembranozný².

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: eozynofilia, neutropenia (związana z długotrwałym stosowaniem, odwracalna), leukopenia, leukocytoza, limfopenia, granulocytopenia, anemia, anemia hemolityczna², trombocytopenia, trombocytoza, bazofilia, wydłużenie/skrócenie czasu protrombinowego, zaburzenia krzepnięcia, agranulocytoza.

Ze strony przewodu pokarmowego: stolica wodnista, biegunka², nudności, wymioty, wzdęcia, zaburzenia smaku, stomatyt, glosyt, zapalenie trzustki², krwawienie z przewodu pokarmowego.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: kamica żółciowa pozorna pęcherza żółciowego, osad w pęcherzu żółciowym, odwracalna kamica żółciowa u dzieci, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby¹, cholestazyjne zapalenie wątroby¹,².

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęki, w tym obrzęk naczynioruchowy, ostrą ogólną pustulę egzantematyczną, egzantem, eritemę wielopostaciową, zespół Stevensa-Johnsona², toksyczne martwicze zapalenie naskórka², zespół DRESS (wysyp lekowy z eozynofilią i objawami ogólnymi)².

Ze strony nerek i układu moczowego: oliguria, hematuria, glukozuria, cylindruria, zapalenie nerek międzywzorowe, osad w nerkach (odwracalny).

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, drgawki, encefalopatia.

Zaburzenia serca: podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego, uczucie kołatania serca, zespół Kounisa.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: duszność, skurcz oskrzeli.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilakso-idne, wstrząs anafilaktyczny, nadwrażliwość², reakcja Jarischa-Herxheimer².

Ze strony narządów słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze, obrzęk, uczucie zimna.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, fałszywie dodatni wynik testu Coombsa², fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię², fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy².

¹Zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu ceftryaksonu.

²Zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”.

Zakażenia i inwazje

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Osad soli wapniowej ceftryaksonu

Rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończone śmiercią, odnotowano u noworodków przedwcześnie urodzonych i urodzonych w terminie (w wieku < 28 dni), którym podawano wewnątrznie ceftryakson i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osad soli wapniowej ceftryaksonu. Wysokie ryzyko powstawania osadu u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryaksonu (zob. rozdziały „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadu w nerkach, głównie u dzieci otrzymujących duże dawki dobowe leku (≥ 80 mg/kg na dobę) lub dawki kumulacyjne przekraczające 10 g, a także u dzieci z dodatkowymi czynnikami ryzyka (ograniczone przyjmowanie płynów, leżenie w łóżku). Powstawanie osadu w nerkach może przebiegać bezobjawowo lub manifestować się klinicznie, może prowadzić do niewydolności nerek, która ustępuje po odstawieniu ceftryaksonu (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadu soli wapniowej ceftryaksonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych częstość powstawania osadu u dzieci po wstrzyknięciu wewnętrznej była różna, w niektórych badaniach przekraczała 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadu wydaje się niższa. Powstawanie osadu zazwyczaj nie jest objawowe, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryaksonu osad zazwyczaj znika (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Ceftryaksonu nie można mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera, roztwór Hartmana i innymi, ze względu na możliwość powstawania osadu. Ceftryaksonu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. rozdziały „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” i „Niepożądane działania”).

Ceftryakson jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, flukonazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, poza tymi, które są wymienione w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”.

Jeśli przewiduje się terapię ceftryaksonem w połączeniu z innym antybiotykiem, nie wolno mieszać tych leków w jednej strzykawce ani w jednym roztworze do infuzji.

Opakowanie

Po 1500 mg proszku w fiolkach szklanych, zamkniętych korkami gumowymi i uszczelnionych aluminiowymi kapturkami z plastikowymi nakrętkami typu „flip-op”. Po 1 lub 10 fiol w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Zeiss Pharmaceuticals Pvt. Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta. Działka nr 72, EPIP, faza I, Jharmajri, Baddi, dystrykt Solan, Himachal Pradesh, Indie / Plot No. 72, EPIP, Phase-I, Jharmajri, Baddi, Distt. Solan, (H. P.), India

Wnioskodawca. AAR PHARMA FZ-LLC.

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy. Lokal 702, 7 piętro, budynek: DSC Tower, skrytka pocztowa – 478837, Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie / Premises 702, 7th Floor, Building: DSC Tower, Post Box – 478837, Dubai, United Arab Emirates.